Stadszaken. Het door den heer J. van Lokhorst, Rijksbouwkundige, opgemaakte ontwerp voor het nieuwe gymnasium is er! Het is door B. en W. aan den Raad overgelegd, ter inzage voor de leden in de Leeskamer. De heer van Lokhorst raamt de volledige b8grooting als volgt: 1°. Gebouwen, tuinmuur, hekken, rijwielbergplaats, speelplaatsen, gas- en waterleiding f 298.000; 2°. centrale verwarming en ventilatie f 17.000; 3°. mobilair f 25.000; 4°. maken van het ontwerp met de voornaamste détails, van het bestek, de werkteekeningen enz. en zorg voor de uitvoering ƒ12.700; 5°. toezicht f 3500. Samen dus f 356.200 of nog ruim f 56.000 meer dan wij op 4 Maart bij onze bespreking op grond van wat ons toen ter oore was gekomen aannamen. B. en W. hebben nu aan den Raad voorgesteld, het bedrag beschikbaar te stellen. Met de grondwaarde mee eeu half millioen voor een school! 't Is welletjes, wat ?! En daarbij dan te bedenken, dat Openb. Werken zijn plan voor den bouw aan de Elandstraat had geraamd op f 291 £00. „Timeo Danaos et dona ferentes!" zeiden de Romeinen, 't Geschenk van den grond aan de Laan van Meerdervoort komt ons duur te staan : 't kost ons ... f 185.000. --- BINNENLAND. DEN HAAG, 17 Maart. — Daar 't niet voor de eerste maal is dat er over te klagen valt, moeten we een3 ernstig opkomen tegen een misbruik in de Pers, waarvan gister-avond weer in een Haagsch blad een geval voorkwam. Niet zelien worden, ten gerieve van de redacties, stukken ter plaatsing eenigen tijd vooraf toegezonden, met aanwijzing van den datum, voor de opneming bestemd. Natuurlijk heeft de Pers zich daaraan te houden en moet elke redactie er tegen waken dat, al of niet uit vliegenafvangerij, van de dagbepaling worde afgeweken. Immers niet alleen zal wie het stuk toezendt wel weten, waarom hij den datum bepaalde, — en soms daarvoor gewichtige redenen hebben; maar ook is het natuurlijke gevolg van handelingen in strijd met zulke verzoeken, dat men, zijn vertrouwen in de redacties verliezende, de vroegtijdige toezending achterwege laat, wat voor de dagbladen zeiven de meeste last zou veroorzaken. Het geval, dat zich nu voordeed, betrof de „Vereeniging tot steun van Miliciens". Haar schrijven, dat men heden in ons blad ■ vindt, werd gister-ochtend door ons ontvangen (persoonlijk aan den hoofdredacteur geadresseerd) met het duidelijke verzoek, het eerst heden-avond (Vrijdag) op te nemen. Toch verscheen het al gister-avond in't„Vad." Hoe zouderling het effect daarvan is, moet te meer in 't oog vallen, als men onder de onderteokenaars den naam opmerkt van dr. Ritter, hoofdredacteur van „het N. v. d. D.", wiens eigen blad dus nu mede vier-en-twintig uren bij een ander blad achteraan komt.' We nemen aan dat er oen vergissing in 't spel was. Maar omdat — als gezegd — zulke vergissingen in den lateren tijd meer voorkwamen, ia 't zaak, er nauwlettender tegen te waken dan nu geschiedt. — Mr. A. Kerdijk, die in 1870 als student een zeer lezenswaardige brochure uitgaf over Leerplicht, werd zeer kort nia zijn promotie in) 1873 schoolopziener en secretaris vaan „Volksonderwijs". Aan zijn volhardend pleiten voor die voortreffelijke zaak was de oprichting — in 1880 — van de Rijkspostspaarbank te danken, waarvan hij 't eerste jaar directeur was. Ook na zijn afzondering te Laren — zegt dia „N. R. Ct." — ia hij aan één instelling verbonden gebleven, waarvan hij niet kon scheiden en waar men hem niet konl missen: da Centrale Commissie voor de Statistiek, waarvan hij die voorzitter en de groote werkkracht waa. Het op die commissie betrekking hebbend koninklijk besluit liet niet toe, hem, toen lüj dtem Haag verliet, als voorzitter te handhaven; maar toen hebben zijn medeleden' blijk gegeven, hoe hoog zij zijn verdiensten ala Voorzitter waardeerden, door bij den minister van Binnenlandsche Zaken pogingen aan te wenden om het besluit gewijzigd 1 te krijgen, zoo dat Kerdijk voorzitter kon' blijven en die pogingen gelukten: een wijziging van het besluit maakte hetmogelijk, dat hij do leiding der commissie behield, helaas voor slechts zoo korten tijd. De „Vragen dea Tij da" werd in 1874 door hem opgericht, en het „Sociaal Weekblad" — in welka N°. van 1 Maart jl. zijn laatste geschrift) voorkwam — in 1887. De invloed van diie twiee tijdschriften op de politiek van ons lanid ia groot geweest, — groot voorai in de jaren, toen er nog heel wat moed van overtuiging noodig waa om 1 zich vooruitstrevend demokraat te noemen. Uit nadere berichten blijkt, dat hij niet in Zwitserland, maar te Mumohen is overleden. — Voor het Elektrisch Bedrijf is het noodig, een transformatorstation te plaatsen in de nabijheid van het punt, waar Wagenstraat en Vlamingstraat samenkomen. De meest geschikte plaats daarvoor is een kelder in het gebouw der firma Pander, die bereid ia, den kelder daartoe te verhuren. B. en W. hebben nu den Raad voorgesteld, daartoe te besluiten en den kelder, groot 3 bij 4 M., voor den tijd van tien jaren tegen een jaarlijkschen prijs van ƒ250 te huren. De Gemeente verbindt zich daartegenover, te allen tijde den voor de magazijnen der firma Pander benoodigden elektrischen stroom te leveren tegen het Gemeentelijk tarief tot een maximum van 34 K.W., zonder dat genoemde firma tot een minimum-verbruik zal verplicht zijn. — In verband met de vele bij de Gemeentewerken onderhanden en nog in uitzicht zijnde werken is meer ruimte aan de Gemeentewerf voor teekenaars dringend noodig. In die behoefte aan plaatsruimte is op spoedige wijze het best te voorzien door het bouwen van een verdieping op het huis Huygenspark n°. 25, evenals zulks vroeger heeft plaats gehad aan het huis n°. 23. De kosten worden, met inbegrip van die voor teekentafels, schragen enz., geraamd op ƒ7000. Deze som is aan den Raad aangevraagd. — De heeren H. J. A. en A. F. M. Jansen hebben aan B. en W. het verzoek gedaan, bij den bouw van 14 beneden- en bovenhuizen aan het gedeelte Obrechtstraat tusschen Groothertoginnelaan en Stadhoudersplein tot versiering van die huizen, over de geheele lengte van ongeveer 91 M. te mogen aanbrengen gemetselde kanteellijsten, borstweringen, frontons en balustrades, waardoor de voorgevels een hoogte krijgen van 12.40 M. tot 13 M. Volgens de voorwaarden, waaronder het stratenplan is goedgekeurd, mogen deze huizen zonder goedkeuring van den Gemeenteraad geen gevels hebben hooger dan de breedte der straten. De Obrechtstraat heeft een breedte van 12 M. De huizen worden echter 2.70 M. tot 4.10 M. achter de rooilijn gebouwd, om den voorliggenden grond te bestemmen voor steenen trappen, bestrate toegangen en voortuinen. Om deze reden, en omdat de hoogere bouw slechts betreft gevelversieringen, hebben B. en W. inwilliging van het verzoek voorgesteld. — Door B. en W. is aan den Gemeenteraad voorgesteld, met ingang van een nader door hen te bepalen datum in hun rang over te plaatsen : naar de burgerschool aan de Falckstraat, den heer J. Vreeburg, thans hoofd der school aan de Bleekerslaan, en naar de burgerschool, te stichten aan de Copernicusstraat, tijdelijk in het hulpschoolgebouw, aan de Hondiusstraat, den heer A. Mout, thans hoofd der school aan de Messstraat. — De Schoolcommissie heeft den Raad in overweging gegeven, ter voorziening in de vacature, ontstaan door het ontslag, verleend aan jhr. mr. W. H. de Savornin Lohman, een nieuw lid der commissie te benoemen uit het volgende tweetal: 1. O. J. van der Eist, civiel-ingenieur, en 2. mr. 2E. baron Mackay, advokaat. --- FEUILLETON. DE BROEDERS DOOR H. RIDER HAGGARD. 44) — Mijn betaling — zijt gij zeif. Op Cyprus zullleai we trouwen. O, denk eerst eens na, voor ge antwoordt. Te Damascus wachten u allerlei gevaren; mtet mij zijt ge veilig en/ ge hebt tot echtgenoot een Christenridder, die u oprecht liefheeft, — zoo lief, dat hij, om uwentwil, zijn schip prijsgeeft, en wat meer zegt, zich Saladin tot vijand maakt, wiens-arm lang is. — Zwijg, zei zij. — Ik vertrouw mij oneindig liever toe aan een eerlijken Sairaoeeni, dan aan u, sir Hugh, wiens sporen, ala ge Let loon kreegt, dait ge verdiend et, van uw hielen gebakt moesten worden. Luister goed, wat ik zeg: liever sterf ik, dan te trouwen Smet u, die, om tot uw doel te geraken, mijn vader door moorden aarsh a in den hebt laten vallen en mij gevangen hebt laten nemen. Ga weg, en waag het niet, mij ooit weer over liefde te spreiken. En zij stond op en ging naar haar kajuit. Lozelle bleef staan, keek haar na en mompelde : — Neen, mooie Rosamund, i£ ben pas begonnen; maar je booze woorden zal % ontkoolden', daar zal je met kussen boete .Voor doen! ; _ .Rosamund iiot prins Hassan zeggen, dat zij hem, als hij beter was, gaarne zou spreken. Hij kwam terstond', bleek door zijn ziekte, dia wel geweken was, maar hem zeer verzwakt had, en zij vertelde hem, wat er tusschen haar en Lozelle was voorgevallen en riep zijn* bescherming in tegen dien man. Hassan's oogan schoten vuur. —• Daar staat hij, zei hij. — Wilt ge met me mede kometn, dan zal ik met hem spreken? Zij boog toestemmend' het hoofd, gaf heen de hand! en hij leidde haar maar den achtersteven. — Kapitein, begon hij, — de prinses vertelt me daar een wonderlijke geschiedenis, — dlat ge haar uw liefde hebt durven verklaren, bij Allah! aan haar, de nicht van Saladin! — Wat zou dat? antwoordde Lozelle op onbeschaamder! toon. — Is een christen-ridder geen partij voor een bloedverwante van een Oosterse!), vorst? Als ik haar over iets anders dan een huwelijk gesproken had, zoudt ge zoo kunnen optreden, nu niet. — Jiji, dlief en renegaat! zei Hassan en hoewel hij zijn stem niet verhief, klonk uit iedlar woord zijn ziedende toorn, — die in Damascus bij Mahometd en in Engeland bij ja profeet Jezua zweert, — neen, ontken het niet, ik heb 't je hooren doen, evenals dien schurk Nikolaas, je kneoht. Zou jij een geschikte partij voor haar zijn? Als je dit schip niet moest besturen, en als mijn meester me niet gevraagd had,, eiken twist te vermijden, totdat je taak volbracht was, zou ik je n!u onthoofden en die lage tong, die zulke woorden heeft durven zeggen, uit je keel snijdisn. En terwijl hij dit zei, greep hij naar zijn sabel. Lozelle ging een stap achteruit onder den blik van die fonkelende oogan, want hij kende Hassain en hij wist, dat, als het tot een gevecht kwam, zijn matrozen op verre na niet tegen den emir en diens trouwe en moedige soldaten waren opgewassen. — Als ons beider taak volbracht is, zal je me rekenschap geven' van die woordten, zei hij, terwijl hij trachtte een hooghartige houding aan te nemen. — Bij Allah, ik houd je aan je woord! Bij Saladin zal ik me weten te verantwoorden voor dezen twist, maar jij zult je hebben te verantwoorden voor je verraad! — Verraad? vroeg Lozelle. — Ia het verraad, dat ik jonkvrouw Rosamund liefheb, wat alle mannen doen, — jij zelf misschien ook, end en gerimpeld als je bent. — Ja, dat is eemi misdaad en daar zal ik je voor straffen, oud en gerimpeld als ik ben, lage renegaat! Maar bij Saladin heb je je over niets anders te verantwoorden, — je hebt jonkvrouw Rosamundi voorgesteld haar uit dit schip te laten ontsnappen, terwijl je gezworen hebt, haar te zullen bewaken. — Als dat waai - was, antwoordde Lozelle, zou de sultan terecht vertoornd' op me zijn. Maar het ia niet waar. Luister, nu ik, helaas, gedwongen ben te spreken. Jonkvrouw Rosamund smeekte mij, haar te helpen en haar op Cyprus te verbergen, en ik Heb geantwoord, d'at dit onmogelijk was, omd'at ik, hoe zeer ik haar ook liefhad, mijn eerewoord niet breken kon. Daarop aai ztj, dat mijn belooning niet uit zon blijven, ala ik haar uit die handen van de Saracenen radde, want dlat zij me dan zon trouwien'. Opnieuw antwoordde ik, boe zwaar 't me ook viel, dat het onmogelijk was, maar dlat ik, als ik eerst mijin schip de haven van zijn bestemming binnen had laten loopen, baar trouwe ridder zou zijn, en, ontslagen van mijn eed, alles in 't werk zou stellen om haar te bevrijden. —• Prinses, ge hebt h«t gehoord, zei Hassan — Wat antwoordt gij? — Dat hij liegt om zichzelf te redden, en ook, dat ik hem gezegd heb liever te sterven dan te dulden, dat hij me ook maar met ©en vinger aanraakt. — Ik ben overtuigd, dlat hij liegt, zei Hassan. — Neem' je hand weg van 't gevest van dien dolk, ala je nog langer wenscht te leven. Hier zal ik niet met je vechten, maar Saladin zal alles vernemen, zoodra wij zijn hof bereikt hebben en uitmaken wie de waarheid spreekt, zijn mioht of zijn gehuurde dienstknecht, de valsohe Frank en zeeroover sir Hugh Lozelle. — Laat hij dat uitmaken — ala wij zijn hof bereikt hebben, antwoordde Lozelle op raadsel achtigen toon, — Hebt ge mij, nog iets te zeggen, prins Hassan? Zoo niet, dan moet ik mijn scheepsvolk bevelen gaan geven, want ik ben verantwoordelijk voor mijn achip, hoewel ge verondewstefldet, dat ik het terwille van een vrouwenglimlach gaarne in den steek zou laten. — Ik heb u alleen dit nog maar te zeggen, dat het niet uw schip is, maar dat. van dien sultan, die het van u kocht, antwoordde Hassan op afgemeten toon, — en dalt de prinsea van nu af dag en nacht bewaakt zal worden, en dubbel' bewaakt, ala we dlei kust van Cyprus naderen, waar ge vrienden schijnt ta hebben. Ontbond 1 diit. — Dat zal ik zeker, antwoorddiel Lozelle, en zoo aoheiddien zij. — Ik geloof, dab we van geluk zullen mogen spreken, als we veilig in Syrië geland zijn, zei Rosamund. — Dat dajcht ik ook juist, antwoordde Hassan. — Ik ben tob mijn spijt niet verstandig geweest en heb mijn kalmte verloren, maar mijn verontwaardiging tegen dien verrader was zoo groot en, doordat ik nog zwak ben van mijn ziekte, was ik me zelf niet zoo meester als gewoonlijk. Het) zou beter geweest zijn, ala ik gewacht haid miet de waarheid ta zeggen, tot we veilig geland waren. Zooala het nu staat, zou het 't beste zijn hem ta dooden, als hij; niet dJa eenige was, die bet schip kian besturen. Wij moeten dua maar aifwachten, wat Allah over ons beschikt. Hij is rechtvaardig en zal weten te richten, als heb tijd ia. —'Ja, maar op welke wijze zal hij richten? vroeg Rosamund. — Ik hoop dbor het zwaard, zei Hassan en hiji boog en verliet haar. Van dat oogenblik af werd Rosamund'8 kajuit diaig en nacht door gewapende mannen bewaakt en aila zij ovetr het dek liep, volgden eenige gewapende Saraaemcm haar. Zij had geen lasb meer van Lozelle, die niet mieer meb haar in gesprek trachtte te komen, en met Hassan evenmin. Alleen met Nikólaaa sprak hij: veel. Eindelijk, op een prachtigen avomd^ kwamen zij aan dia kusfb van Cyprus en lieteö zij in de haven van Limazöl het anketr vaillem. Langs het gloodemdiei strand strekte da witte staid zich uit, met hooge palmbooman in haar mooie tuinen, terwijl achter de vruchtbare vlakte de machtige bejigkobem yan dien Trooidos zich verhief. (Wordt vervolgd.) --- GEMENGD NIEUWS Toen in Mei 1 903 de wegens staking buitengewoon opgeroepen lichtingen dier militie weer huiswaarts werden gezonden, vonden zeshonderd hun plaatsen bij hun patroons bezet, en waren dua broodelooe. Ei* vormde zich toen een „Comité tot steun aam miliciens", dat groote medewerking in dien lande vond!. Het geld vloeide ruim en vele werkgevers deden wat zij; konden : het C'omité, dikwijls getuigd van hartbrelkendle ellende, kon ze alle zeshandlerd helpen, ai-tón weer in de gelegenheid stellen tot het verdienen van hun brood. Het Comité kon toen dankbaar en voldaan uiteengaan'; maar 't deedl dajt niet. Wat hei vroeger niet had geweten, dat wist het nu: niaü alleen bij' dia buitengewone oproeping van 1903, maar jaarlijks maakt het opkomen voor diel militie tal van jongemannen broodialoos; telken jaire komen er velen met groot verlof thuis, maar vindan hun betrekking d'oar een andier bezet ; dia pa/troon heeft zoo lang dia plaats niet kunnen openhouden. Dat had men in Nederland nog nooit zoo duidelijk geweten. Nu men het wist, besloot dia meerderheid van het Comité, de handen ineen te slaian, en zoo ontstond' de „Nationale Veoreeniging tot staun aaini Miliciens", die zich voorstelt, zich het lob aan te trekken van die jongelingen, die, van diens* thuis koanende, niet weten waan zijl werk zniliew vinden; hen althans dia moeilijkste dagen door te helpen; zich in verbinding ta stellen met werkgevers. Bab hoofdbestuur dier nuttige vereenigiing vraagt nu aan zijn landgenooten: „Zult gij deze vereeniging alleen laten staan? Zult gij aan de mannen, die zioh tot dalt doel vereenigdi hebben, uw hand weigeren? „Dat gelooven wij) niet," ziegt bet. „Hier geldt het de zonen des vaderlands, die immers bun dienst, aan het vaderlandr niet mogen betalen met broodeiooslieid' na dien dienst. „Wanneer gij die dit leest, en wij die dit schrijven, wanneer Nederland zijni miliciens hun volbrachten dienst daarmede laat betalen, dian zijt gij, dan zijn wij, dan is Nederland niet verantwoord 1 . „Gij zult ons dan ook niet alleen laten staan in deze zaak, die u als ons een zaak zal zijn dies gewetens." Maai' zal de „Nationale Vereeniging tot Steun aan Miliciens" haar taak naar behoonen kunnen vervullen, dan heeft zij twintigduizend leden noodig, die één gulden 's jaairs, of meer, willen afzondienen voor dit doel; twintigduizend 1 landgeiïootein, dia voor één gulden 'sjaaxs zioh dlel zekerheid willen verschaffen „dat er in NeeBeirlandi geen zoon des volks tot den bedelstaf komt tot loon voor het trouw volbrengen van zijn dienstplicht". Het hoofdbestuur bestaat uit de heeren: M. C. P. Barbe, directeur 1 dier Westor-Suikerraffinadoriij, dr. P. H. Ritter, hoofdredacteur vaa „het Nieuws v. d. Dag", F. J. Beekman, gepens. kapitein t/z., en mr. H. C. Haeke, directeur dletr „Ned. Grootboekbank", allen te Amsterdam, A. Hoogeboom, luit.-kolonel Grenadiers en Jagers alhier, jhr. ma\ H. C. van Nispen tot Pannerden te Arnhem, jhr. mr. W. H. de Savornin Lohman, voorzitter van den Raad va.ni Beroep te Utrecht, mr. J. W. Teldiers alhier, en W. C. M. van Wayenburg, notaris te Baak bij Nijmegen. (De heer Beekman is secretaris.) Reeda zijn 33 afdeel ingen gevormd, o. a. hier en ta Delft. Dat de zaak allen steun verdient, behoeven 1 wij zeker niet ta zeggen. Luitenant Christoffel. Een vriend van luitenant Christoffel schrijft aan de Semarangsche „Loc." enkele bijzonderheden omtrent dezen officier. Christoffel is Zwitser. Hij is geboren te Davos. In Italië heeft hij gestudeerd, op de hoogeschool te Bologna. Wat de hem toegedachte belooning betreft — vooral zijn gedrag bij den tocht in de Gajoe-landen, waar hij vijf malen gewond werd, doch steeds dienst bleef doen — in goed ingelichte kringen verwacht men zijn bevordering bij keuze tot kapitein. Wel heeft hij pas nummer 177 in de ranglijst der 2®-luitenants, doch men wil hem alle luitenants laten overspringen. Zijn ruim 18 dienstjaren in het Indische leger, waarvan het grootste gedeelte te velde werd doorgebracht, worden daarbij zeer in aanmerking genomen. Christoffel is de eenvoud- en bescheidenheid in persoon. Hij heeft eenig fortuin. Als adjudant-onderofficier, onder-luitenant en luitenant diende hij jaren lang te Atjeh en ook bij de maréchaussee. Hij genoot daar een betrekkelijk groot inkomen en had weinig gelegenheid om verteringen te maken. Als jonggezel moest hij dus wel geld sparen. Ook heeft hij een klein kapitaal geërfd. Ging het naar zijn wenschen, zoo vertrok hij dadelijk met verlof naar Europa, om wellicht niet meer naar Indië terug te keeren. Zoolang echter Gouverneur-Generaal van Heutsz een beroep op zijn diensten doet, stelt hij zijn eigen verlangens op den achtergrond. Hoewel moed en trouw twee sterke karakter-eigenschappen bij hem zijn, staat toch beleid vooraan ! Door zijn groot beleid, in verband met grondige taalkennis, had hij in Atjeh steeds zulk groot succes, zonder groote verliezen aan den kant zijner ondergeschikten. De valsche bankbiljetten. Men meldt uit Zutphen aan de „N. R. Ct.", dat nog één der valsche biljetten door de politie in beslag is genomen, dus met de vorige nu zeven stuks. Aangezien Krist verklaard had, met elf stuks in ons land gekomen te zijn, heeft hij opheldering moeten geven, waar de andere vier gebleven zijn, en op zijn aanwijzing zijn er daarvan toen nog drie door de justitie opgespoord, met nog f 130, welke hij, in een zakdoek geknoopt, vóór hij in de tram stapte, aan den Emmerikschen weg verstopt had. Het elfde biljet is, volgens zijn zeggen, te Venloo uitgegeven, waarover hij en Berendsen ons land zijn binnengekomen. De bankbiljetten zijn zeer nauwkeurig nagemaakt, niet fotografisch, maar door nateekenen op steen gekopieerd, en vervolgens door steendruk vermenigvuldigd. In de ornamentomlijsting komen kleine afwijkingen voor, maar deze loopen alleen bij zeer nauwkeurige vergelijking met een echt biljet in het oog. Het best blijkt de valschheid uit den kop van den leeuw rechts bovenaan, en uit de vruchten links. Over het algemeen is de teekening minder vlot geteekend, meer met kleine korreltjes en stippen, die aanduiden dat de vervaardiging wel een zeer handig kopiist, maar als zelfstandig teekenaar niet zeer bekwaam is. Een bepaalde afwijking is, dat sommige letters van de strafbepaling door willekeurige streepjes en trekjes vervangen zijn, hetgeen echter óók weinig in het oog loopt, daar die lettertjes, zooals men weet, zeer klein zijn. Het woord „zeven" in de strafbepaling schijnt met een s begonnen te zijn, hetgeen op een Duitsche hand wijst. Alles doet vermoeden dat er nog meer biljetten van dit soort in omloop zijn gebracht. zegt de „Zutph. Ct." Naar men weet, is het nummer der valsche biljetten: Y Y 9975. Zes medewerkers van het vorige program zijn ook nu weer in „Scala" te vinden. Het kwartet „Lyrico", dat zeker geen minder succes had dan de vorige maal, en dan Chretienni en Louisette. Behoeft het eigenlijk wel vermelding, dat het publiek ziich best amuseerde met den snorder en den heerenkoetsier? Als ieder regiment eens een paar trommelslagers en trompetters 'als het zusterpaar Mullini rijk was, wat zouden er dan een vrijwilligers stroomen. Er zou gewoon geen houden aan zijn. Een Ganivet II hebben we meer gezien, maar ami de reuzin en de hoedensmijterij werd nog even hard gelachen als vroeger. Wat klinkt dlat komiek als een Fransehman zegt: „Heb j© een h-o-o-e-e-d-op ?" Vier turners gaiven ongeloofelijke krachtstukjes ten beste en werkten prachtig, kalm en gelijk. Dat mooie, rustige ronddraaien aan de lyra, ia de moeite waard om te gaan zien. Jongleurs met bijlen en speren, brachten ons in een woord in „the far West" en het „meisje met de gouden lokken" in een fraai verlichte kerk, waar we ook een koor met orgelbegeleiding te hooren kregen. Mooie staaltjes van evenwicht bewaren vertoonde mr. Alfons op het vliegende rek, en vier „Butterfliea" dansten zoo los en levendig, alsof ze werkelijk vleugels hadden. De bioskoop sloot weer het geheel. Door de firma Oppenheim en van Till, alhier,, ia aan B. en W. van Amsterdam een bod' van f 600.000 gedaan voor het 2653 M 2 . groote terrein aan het Damrak, om daarop te doen bouwen een „Grand Hotel dl'Amsterdam", dat aan de Damrakzijde een aanbal winkels zal bevatten. De plannen voor dit gebouw zijn ontworpen door Georges de Foure, NederlamdscJi »ohikter em architect te Parijs, wiens vader o. a. een groot aandeel had in den verbouw van het „Bible-Hotel". Het te bouwen hotel, zegt het „Hbl.", zal aan de Damrak-zijde een lengte van 109 en aan den Dam een van 30 M. krijgen. Men wil het optrekken in Franschetn grèsfrteen em platte Fransohe geglansde witte steenen. Het moet ingericht worden voor 160 logeerkamers met 200 bedden. Het zal hoektorens aan dien Dam em aan dein kamt der Oude-brugsteeg krijgen, er» eem grooten middentoren, die in smeedwerk de 1 Amsterdiamsohe keizerskroon zal dragen. De torens zullen achtkantig van vorm zijn; de middentoren zal 's avonds inwendig elektrisch verlicht worden. Alle kaniers vam het hotel, minstens 6 bij 5 M. groot, komen aan de straatzijden; de bouw van kamers, zalen, badkamers enz. zal geschieden om vier groote binnenplaatsen. Op de vijfdo verdieping komen do keukens en ail wiat tot de exploitatie behoort; vierde etn derde verdiepingen worden, geheel voor logeerkamers ingericht; op de tweede verdieping komt aan de Daan-zijde een feestzaal van 28 bij 20 M. met kleinere receptie-salons en verder eon aantal logeerkamers. Xn het ent,r©-sol komt aan de Da.m-zijde een restaurant en daar achter de biljartzaal. In het sousterrain, «ndcr de straat dus, zal aan de zijde van het Beursplein komein een groote bierkolder, van 60 bij 24 M. Wanneer deze plannen verwezenlijkt Koudon worden is het de bedoeling van d