TWEEDE BLAD. Stadszaken. Klerke n* P b heer van der Kemp stelt voor, bij de behandeling van de ontwerp-verorcteningen omtrent de ambtenaren der Bedrijven de raggen van 1° en 2' klerk op te heffen en het traktement der klerken te bepalen op ƒ 600 tot f 1300. De motie-Waxneke ging van deze twee beginselen uit: 1®. dat verschil in rang aanwijst verschil in werkzaamheden eai dientengevolge de bevordering tot dien rang moet overgelaten worden aan de keuze van de daartoe aangewezen autoriteiten, en 2®. dat, zoo voor een rang oen minimum en een maximum van bezoldiging is vastgesteld, de belanghebbende tot dat maximum moet kunnen komen automatisch, en van de terzake gestelde regelen alleen behoort te worden afgeweken, zoo de titularis reden van ontevredenheid geeft. Men doet aan deze beginselen tekort, wanneer men door kunstmatig scheppen van klassen in een rang verschillende rangen in het leven roept of handhaait, gelijk nu weer wordt voorgespeld. Nadat de aangegeven beginselen belichaamd werden — nog zoo kort geleden en als een gevolg van breede gedachtenwisseling — in de Secretarie-verordening, mag het vreemd schijnen, dat B. en W. nu daartegen reageeren in de Bedrijfsorganisaties, zegt de voorsteller. Te vreemder, als men sdcli herinnert wat geschied is in de Raadszitting van 12 December. De heer de Wilde, opkomende voor de belangen dor schrijvers, wilde klerken 1° en 2" rang. Hiertegen kwam ernstig verzet, niet alleen van den heer Warneke, die voor het beginsel zijner motie opkwam, maar ook van den Voorzitter, die o. a. zei, dat het amendement inging tegen het denkbeeld, dat, wanneer iemand eenmaal klerk is, hij ook de zekerheid moet hebben, het bij plichtsbetrachting te kunnen brengen tot f 1300, en niet nog eens in een tweede stadium voor de roode deur moet komen te staan. Op dit en dergelijke argumenten werd het amendement-de Wilde verworpen met 24 tegen 9 stemmen. Wat beweegt nu B. en W., die roode deur bij de Bedrijven toch op te trekken J ,,Omdat de werkzaamheid dezer ambtena,,ren een veel grooter verschil vertoonen ,,dan dit bij de Secretarie het geval was, ,,maar vooral ook, omdat hierdoor de mogelijkheid open blijft om diegenen der 2",,klerken, die door bijzondere geschiktheid ,.uitmunten, tot groepsleider of een andere „verantwoordelijke betrekking te benoe,,meni". Dit is, zegt de heer van der Kemp, de gewone wijze, waarop men tegen aangenomen beginselen reageert, namelijk met het aanvoeren van eenige algemeenheden als hier van: een „veel grooter verschil", bevordering tot groepsleider of tot iets anders ! --- LEGER EN MARINE. De le-luitenant-paardenarts A. J. Abspoel, van het le ree. veld-art., wordt 1 September verplaatst van Amersfoort naar Ütreeht. Do le-luitenant der cavalerio L. C. Boijnen, wordt 1 October verplaatst van hier naar Ycnloo. Do le-luitenant J. O. A. van den Heuvel, van het 8e reg. huzaren alhier, wordt 1 Februari 1907 overgeplaatst bij het 2o rag. van dat wapen. De 2e-luitenant B. H. Tersteege, van het 6e reg. inf., is overgeplaatst bij het leger in O.-Indië. Bij het Koloniaal Werfdepot zijn in Juli voor het O.-I. leger aangenomen 41 personen, onder wie 1 vreemdeling en 12 miliciens, die voor 2 jaren worden gedetacheerd, terwijl 2 militairen ter uitzending overkwamen van de Koloniale Reserve. Voor West-IndiS namen 5 personen dienst. Kaar Oost-Indlë vertrokken 2 detachementen, samen sterk 10 onderofficieren en 70 minderen, onder 5 officieren; afzonderlijk 1 officier. Kaar West-Indië één detachemont, sterk 31 soldaten, onder 1 officier en 1 onderofficier. Uit West-Indië keerden 3 soldaten terug, om den dienst met paspoort of gagement te verlaten. --- GEMENGD NIEUWS. Boterknoeiers. De kantonrechter in 't kanton Rotterdam II heeft Arie en Matheus Goebel, aldaar, wegens ofertreding van de Boterwet veroordeeld tot 10 dagen hechtenis. Uit de ligging van den tegenwoordigen ingang der openbare school aan de Bleekerslaan dreigt bij het in exploitatie komen van de elektrische tramlijn in die straat gevaar voor de leerlingen, ook omdat de uit het Westeinde in de Bleekerslaan komende tram, door de vooruitspringende huizen naast de school, niet dadelijk zichtbaar is. Ten-einde aan dat bezwaar te-gemoet te komen, is het denkbeeld overwogen, bedoelden ingang af te sluiten en een nieuwen toegang te maken aan de zijde van de Lijnbaan. Daartoe zal het aan de Gemeente belioorende perceel Lijnbaan n". 16 afgebroken, een muur tegen perceel n°. 18 gebouwd, enkele schuttingen en afrasteringen en een tochtpui gemaakt en twee oppervlakten grond bestraat moeten worden. De kosten worden geraamd op f 700, ongerekend de derving der huuropbrengst van het af te breken perceel, ƒ1.65 per week. B. en W. hebben nu den Raad voorgesteld, in dien zin te besluiten. Het komt B. en W. voor, dat de uitgaaf, voor zooveel deze ten laste van de Gemeente is, op de Bouwrekeaing der Tram moet komen. Over 't redden van het Fransclie toe riste nachip „Ile-de-France" met hulp van de „Friesland" meldt een berichtgever van den „Barl. Lokalanzeager", die Op Spitsbergen was: Onze boot „Express" heeft-, terwijl ik op het Denen-eiland vertoefde, dank zij het vastberaden handelen van onzen noordwaarts gevaren expeditie-leider, 200 Fransche toeristen uit een minst genomen hoogst onaangenamen toestand kunnen bevrijden en voor de Fransche koopvaardij een groot-e passagiersboot behouden, die verloren geweest zou zijn, indien bij den westenwind die twee dagen later opstak, het schip in de Roodebaai nog aan den grond had gezeten. De leider van onze expeditie berichtte hierover: Toen ik Woensdag-ochtend op de plaats in de Roodebaai, bekend geworden doordat de vorst van Monaco er met zijn jacht aan den grond heeft gezeten, een groote stoomboot gewaar werd, liet ik, vermoedende dat er iet® niet in den haak was, op het schip aanhouden en zag toen de Fransche vlag halfstok waaien en het sein dat het schip in nood verkeerde en onmiddellijk hulp noodig had. Van de „Ile-deFrance" voer mij een loods tegemoet en vroeg, of ik van de vastgeloopen boot 185 reizigers naar het Denen-eiland kon overbrengen, indien het schip met het hoogste tij niet los kwam. Er waren al 100 ton ballast over boord geworpen, zonder dat bet vlot was geraakt. Ik ging aan boord van de Fransche boot, stelde mij ter beschikking van den kapitein en bedaarde de zenuwachtige, met hun bagage om mij heen "staande reizigers door tusschenkomst van prof. Nordenskjold en graaf Zichy, die als tolken dienst deden. Uit het onderzoek bloek, dat het schip met volle vaart tusschen twee van de komma ndobrug af zichtbare rotsen was vastgeloopen, terwijl de Noorsche loods op de brug stond. Ik beproefde met de „Express", terwijl de machines van de „Ile-de-France achteruitwerkten, de boot los te sleepon. Eerst brak echter de stalen tros en daarna geraakten door de schuld van den Franschman de sleepkabels twee malen in zijn eigen schroef. Kort daarna was het hoogste tij voorBij en ik besloot toen, den Neder!andscben kruiser „Friesland", die in oostelijke richting gerapporteerd was, er bij te halen. Ik bereikte hem na 100 KM. varens om 12 uur 's nachts in de Wildebaai. De kommandant Snethlage liet dadelijk alles klaar maken en volgde de „Express", die reeds teruggevaren was om de Franschen gerust te stellen. Bij de pogingen om het schip los te sleepen, brak ook de stalen tros van de „Friesland". Eindelijk gelukte het door trekken met den z v/aren ankerketting, de „Ile-de-France" los te krijgen, die, met haar achtersteven tegen de „Friesland" stootende, het roer van deze licht beschadigde. Daarna bracht de „Express" de voor twee derden op hun aandringen aan wal gebrachte reizigers weer aan boord van de onbeschadigde „Ile-de-France", waar zij voor mij en de Nederlanders een feestmaal aanrichtten en mij een bedankbrief en een geschenk in geld voor de Noorsche bemanning gaven. De bedankbrief, dien do leider van de expeditie kreeg, nadat hij een schadeloosstelling in geld van de hand had gewezen, is niet het eenige koddige in de houding van de bemanning en de reizigers van de „Ile-de-France". Naardien de leider van onze expeditie op onbaatzuchtige wijze zijn plicht als tijdelijk gezagvoerder van een schip vervuld had, dat naast de Noorsche ook op dit oogenblik de Duitsche vlag voert, zag de schrijver van den bedankbrief uit naam van de toeristen zich genoopt, nadruk te leggen op de nationale veeten en de bijzonder hooge waarde van den dank van Fransche zijde, door te zeggen: ,,Ik ben zeker dut u gevoelig zult zijn voor de hulde van de meerendeeU Fransche reizigers". Dit meerendoel had 24 uren, met over hun pelsjassen bevestigde reddinggordels en met geweren tegen ijsberen gewapend, -aan den oever gekampeerd. Bij den eersten schok op Woensdag-ochtend, die eenige reizigers uit hun kooien wierp, ontstond een paniek, die een doortastend man op de komman dobrug eisch te. In plaats daarvan stond daar een overbeleefd, uit zijn kajuit geroepen kapitein op pantoffels, die zijn bevelen telkens met tegenbevelen ongedaan maakte en, in zijn verlangen om elk handenwringend reiziger ter wille te zijn, de menschen nu eens aan wal liet brengen en dan weer aan boord liet blijven. Een zenuwachtig passagier begon zelf aan het roer te draaien, anderen ontrukten aan den betaalmeester hun dingen van waarde, en daar niemand flink tegen hen optrad, raakte ook blijkbaar de slecht afgeriohte bemanning haar hoofd kwijt en zag men een herhaling van de zenuwtooneelen bij de schipbreuk van de „Bourgogne". Ooggetuigen van de „Frieslasd" hebben nog bijzonderheden meegedeeld, maar daar ik er zeJf niet bij geweest ben, ksa ik slechts weergeven wat ik uit den mond van velen vernomen heb. Bovendien was het gevaar denkbeeldig, daar alleen het schip, maar geen menschenleven bedreigd werd. Gelijk vele andere dingen was ook het kanon, waarmee het noodsein afgeschoten zou worden, niet in orde. De kapitein had gewaarschuwd: „Schrik niet, er wordt geschoten 1" maar het ding weigerde. --- BINNENLAND. DEN HAAG, 2 Augustus. — Door den heer van der Kemp werd in de Raadsvergadering van 27 October 1903 de volgende motie voorgesteld: „De Raad besluit, 2J- pCt. rente 'sjaars uit te keeren over de door bouwondernemers gestorte gelden voor zoover zij niet vorrekend zijn geworden." Bij Raadsbesluit van 27 Februari 1905 werd overeenkomstig het voorstel van B. en W. besloten, de behandeling van die motie aan te houden in afwachting van de uitkomsten der gesplitste boeking over 19UÓ, terwijl toen tevens overweging is toegezegd van het denkbeeld om aan een eventueel te nemen Raadsbesluit om rente te vergoeden terugwerkende kracht te verleenen. De Gemeente maakte vroeger geen rente van haar kasgeld; maar in 1905 is zij wederom begonnen, het overtollige op prolongatie uit te setten, waarvan in genoemd jaar een rente gekweekt is, varieerende tuaschen 1§ en 2| pCt. Waar dus thans het kasgeld door de Gemeente productief worut gemaakt, ie het argument tegen rentevergoeding vervallen; terwijl het bovendien een eisch van billijkheid genoemd kan worden, zoodanige vergoeding te verleenen, aangezien in den laatsten tijd voor sommige bouwplannen ook genoegen is genomen met het doen uitvoeren van het werk in eigen beheer der ondernemers, zoodat in dis gevallen slechts „de bijkomende kosten" in de Gemeentekas werden gestort. Om dezen redenen meenen B, en W. daé het overweging verdient, voor d© bedoelde stortingen rente te vergoeden en die vergooding op 2 pöt. moet worden bepaald. Het denkbeeld om terugwerkende kracht aan de vergoeding te geven heeft bij B. en W. geen instemming gevonden. Er zou geen aanleiding bestaan om die te beperk^i te* een of twee jaren en, daargelaten of het mogelijk zou zijn dienaangaande juiste berekeningen te maken, zou dergelijke vergoeding over afgesloten diensten den loopenden dienst bezwaren met uitgaven, die daarop niet thuis behooren en die bezwaarlijk door bepaalde inkomsten kunnen worden gedekt, terwijl ook slechts de gedurende den loopenden dienst beschikbare bedragen van bouwondernemers op prolongatie worden uitgezet en derhalve rente afwerpen. Wanneer de Raad zich met het bovenstaande kan vereenigen, stellen B. én W. voor, te bepalen dat van de door den bouwondernemer gestorte sommen voor zoover die niet voor hem zijn uitgegeven, een rente wordt vergoed van 2 pöt. 's jaars, gerekend ■van 1 Januari 1906 voor stortingen vóór dien datum en voor stortingen na dien datum van den dag nü dien der storting. Ter berekening van de rente worden alle uitgaven, in den loop eener maand gedaan, gerekend te zijn geschied op den 15" dier maand. --- FEUILLETON. OUD-HEIDELBERG DOOB W. MEIJER—FÖESTEB. 20) — Schrijf er een woordje onder Kathie. Zij las, wat hij geschreven had, nam zijn gouden potlood en schreef: „Karl Heinrich en ik (Kathie) wenschen u van harte 't beste. Kathie."! — Wat zou je zeggen, Kathie, vroeg hij, •— als ik nooit meer terug kwam? Zij keek hem verbaasd aan. — Nooit meert r— Ja, nooit meer. — Maar dat is immers niet mogelijk 1 Al flet bloed was uit haar wangen geweken. — Je komt immers stellig terug? Hij lachte. Hij wa3 nu zoo zeker van lijn terugkomst, dat hij er al den spot meo kon drijven. Als het ondenkbare geval zich voordeed, dat men hem om de een of andere reden in Karlburg wilde houden, dan zou tij toonen, dat hij onafhankelijk was en toch terugkeeren. Hij was nieit meer de jongen van vroeger, die gewillig aan den lolband liep, en geen macht ter wereld kon ïuhrcui maken op do rechtmatige vrijheid, die hij zich eindelijk had verworven. — Neem eens een oogenblik aan, Kathie, dit ik niet meer terugkom, — wat zo-u je dan doen? • ! Haar lippen trilden, zij wilde iets zeggen, maar kon geen woord uitbrengen • nu stond ze op, was in twee stappen bij hem en sloeg haar armen om zijn hals. — Je komt terug, Karl Heinz, vast en zeker. En uur op uur verliep en terwijl de r6gen nog altijd met dezelfde eentonigheid neerviel, zaten zij samen in de glazen veranda aan den Neckar met een glas landwijn, dat Kathie meer dan eens opnieuw moest vullen. De tantes iri de keuken en de heer Rüder zelf keken wel eens af en toe door een reet van de deur, maar zij stoorden het paar niet. Er kwamen ook eenige gasten in den loop van don middag, maar die wist men voor in de gelagkamer te houden. Toen het eindelijk nog maar een half uur voor 't vertrek van den sneltrein naar Frankfort was, spande de heer Rüder zijn vos voor de victoria en klom zelf op den bok om zijn aanzienlijksten stamgast naar 't station te rijden. Was er wel ooit een erfprins op zulk een stijllooze wijze naar een station geëxpedieerd? Een kleine kelnerin, die hem met haar zakdoek nawuifde, een galoppeerend paard, een oude rammelende victoria, die van onder tot boven bespat met modder ratelend het stationsplein opreed, geen bagage, geen bedienden, alleen de heer Rüder, die een weinig aangeschoten was en terstond door een agent bekeurd werd, omdat hij in galop had gereden. Wat de heer Lutz betreft, deze had tot twintig minuten voor 't vertrek van den trein in voortdurend toenemende onrust en opwinding thuis op zijn meester gewacht; maar hoe goed de heer Lutz zich al met de nieuwe gewoonten van Zijne Hoogheid vertrouwd had gemaakt, bewees het feit, dat hij de zeer juiste conclusie maakte; Zijne Hoogheid zal op 't laatste nippertje nog wel aan 't station komen. Doornat, zonder overjas, sprong Karl Heinrich in de gereserveerde coupé; de heer Lutz had nog juist tijd om Zijne Hoogheid opmerkzaam te maken op diens overjas en valies, toen vloog hij zijn eigen coupé binnen en een paar seconden later gleed de trein in den regen voort. Nog lang stond de prins aan 't raampje en keek naar den kant, waar de oude Neckarstad in den nevel verdwenen was. Toen haalde hij diep adem als iemand, die uit een droom ontwaakt. Hij maakte het zijden lint los, dat over zijn vest hing, rolde het op en stak het in zijn zak. De donkerblauwe pet legde hij in het door den uitnemend zorgenden heer Lutz geopende valies en nam een reishoed. Drie roode rozen, die Kathie hem had gegeven, bleef hij in zijn hand houden. Hij leunde achterover tegen de roode kussens en probeerde aan Kathie te denken, maar plotseling stond hem de heer Jüttner voor den geest, zooals hij daar op 't balkon in zijn bed lag, en dat beeld wilde niet meer wijken. Zijn oude vriend lag daar nu in 't ziekenhuis, al velo mijlen van hem af on hij, Karl Heinrich, stoomde naar Karlburg. Alleen 1 Drie maanden geleden waren zij samen langs dezen zelfden weg naar Heidelberg gespoord, samen. Samen, — Kathie, de heer Jüttner, de corpsbroeders — met hen allen was hij te samen geweest, altijd blij en vroolijk, altijd samen ... nu was hij alleen. De hofmaarschalk, de kamerheeren, twee adjudanten, — het was do plechtige ontvangst, die den erfprins toekwam. De lakeien stonden met hun cylinderhoed tegen den naad van hun korten fluweelen broek, en rechts en links langs het afgezette gedeelte van het perron verdrong zich het nieuwsgierige publiek, dat in begrijpelijke spanning verkeerde over de steeds ernstiger luidende bulletins omtrent de ziekte van Zijne Doorluchtige Hoogheid den vorst, en in grooten getale aanwezig was om den erfprins to verwelkomen, — den erfprins, die misschien binnen weinige dagen al de regeerende vorst zou zijn. Men juichte hem niet toe; dat zou in dit ernstige uur niet gepast hebben, maar alle hoeden werden eerbiedig afgenomen, en alle vrouwen bogen diep voor den toekomstigen vorst. Buiten op 't stationsplein verdrong zich een dichte menigte en langs den geheelen weg, tot aan het slot, stond een onafgebroken rij menschen, die zwijgend groetten. Karl Heinrich zat naast den hofmaarschalk. In de vorstelijke wachtkamer had hij met de hofdignitarissen en de geneesheeren gesproken, en men had hem verzekerd, dat het ernstige gevaar, dat dien nacht gedreigd had, overwonnen scheen, en dat een volkomen genezing van Zijne Doorluchtige Hoogheid niet meer uitgesloten was. Hij sprak geen woord;' met een ernstig bijna strak gezicht groette hij naar rechts en links. — Wat ziet hij er somber uit, zeiden de mannen. — Wat ziet hij er treurig uit, zeiden de vrouwen. En hij groette, groette. Duizenden menschen, die zich voor hem bogen, een geheele stad. De weg was maar kort, de vlugge paarden hadden maar weinig minuten noodig om hem af te leggen. Maar in dat korte tijdsverloop was het alsof een onzichtbare hand over het hart van den prins streek en daar veel uitdoofde. De wacht aan de slotbrug trad in 't geweer, zonder dat de trom geroerd werd. Hij groette. Het rijtuig stond stil en langzaam, zonder eenige haast stapte hij er uit. Hij zag de lakeien niet aan weerskanten van_ 't bordes, hij liep voort, zonder om te zien naar den hofmaarschalk en de adjudanten, die twee a drie treden achter hem aan het breede, marmeren bordes bestegen. Hij was weer in Karlburg, hij was weer de prins. De dagen verliepen, werden weken en de weken maanden. Meester in het slot te Karlburg waren de doktoren, voor wie men eenige kamers in orde had gebracht en die eindelijk ternauwernood de vertrekken van den vorst nog verlieten. De lakeien liepen nog zachter dan anders, elke luide klank was uit het slot en den naasten omtrek er van verbannen; over t huis en 't park lag de stilte van een kerkhof. Maar de angst en zorg, die de eerste weken op alle gezichten te lezen waren, oprecht gemeend of kunstmatig ten toon gespreid, weken langzamerhand en maakten plaats voor onverschillige gelatenheid. De bedienden geeuwden achter de deuren en de verslappende verveling breidde zich van de ziekenkamer uit over het slot en verder over de gaheele stad Karlburg. Neigcns comedies, concerten of feestelijkheden, des Zondags in de kerken eeuwig en altijd hetzelfde gebed voor den zieken vorst, — een grenzen! ooze eentonigheid. (Wordt vervolgd-X --- UITLOTINGEN. Oostenrijk 1860. 130 S03 345 424 427 434 4.18 501 528 574 573 608 703 827 979 1099 1277 1287 1293 1298 1357 1580 1S77 1933 2028 2292 2309 2320 241S 2421 2428 2430 2535 2608 4267 2700 4401 2901 4110 2910 4563 2951 4574 2958 4609 3079 4604 3112 4616 3152 4659 3202 4878 3215 4777 3287 4885 3313 4998 3422 5062 3555 5035 3480 5261 3503 5354 3636 5360 8677 5390 3710 5187 3717 5594 3760 5625 3795 5628 3881 5787 3892 5869 3903 5002 3931 5931 3951 6010 4009 6120 4018 6238 4052 6218 4098 0231 4123 6288 6291 6335 6359 6372 6422 6620 6652 6692 6750 6825 7039 7047 7068 7109 7116 7197 7272 7314 7330 7312 7398 7529 7513 7620 7709 7704 7783 7816 7959 8038 8097 SeriSn: 8211 10740 8250 10764 8256 10779 8263 10896 8283 10909 8304 10030 8562 11015 8673 11018 8964 11026 9009 11252 9197 11396 9294 11538 9337 11592 9418 11613 9439 11650 9475 11704 9523 11782 9625 1184!) 9850 11928 9924 12148 9944 12232 9959 12347 9997 12465 10044 12551 18182 12793 10265 12874 10290 12882 10353 13126 10417 13157 10557 13200 10637 13508 10739 13674 13752 13804 13846 13908 13593 14090 14295 14372 14402 14445 14469 14561 14672 14709 14750 14853 14007 14943 15193 15236 15260 15274 15303 15340 15435 15490 15524 15558 15695 15886 15939 16130 162S1 16250 16259 16273 16387 16556 16632 16645 16669 16824 1(5873 16910 16916 16995 17008 17092 17127 17164 17213 17265 17342 17428 17471 17537 17579 17762 17781 17875 17909 17922 18007 18030 18102 18198 18307 18427 18428 18483 18494 18516 18548 18549 18620 18840 18841 18882 18946 18983 19010 19153 19191 19279 19364 19425 19471 19572 19585 19649 19663 19682 19709 19725 19751 19922 Premletrtkklng 2 November. Augsburg 1864. 77 321 632 211 587 613 Serlen. 938 1088 1203 1626 1720 1904 1923 --- ONDERWIJS EN KERK. — Voordracht voor een tijdelijken leeraar in gymnastiek aan da H. B. school met 5-jarigen cursus aan het Bleijenburg J. D. van Ramshorst, onderwijzer aan een openbare school alhier, en J. Daems, te Arnhem. — Op voordracht voor on derwijzeres te Monster komt als no. 1 voor mej. A. J. S. Mar ion, alhier. — Ned. Herv. kerk. Aangenomen naar Schraard door P. C. d e Groot, cand. te Baambrugge. Examens. — Staatsexamen tot toelating aan de universiteit. To Utrecht zijn toegelaten voor godgeleerdheid enz.: E. M. L. Engelbrecht, A. j. M. Knijpers, J. Witkop, J. A. Raabe, J. H. Polenaar, terwijl 1 candidaat B verwierf, J. Dirkmaat. Voor geneeskunde zijn toegelaten: W. L. D. van den Brink, W. N. M. van den Ham. S. Speelman, J. J. Backer Dirks. Het examen wordt voortgezet met 4 candidatea. Ka voortzetting examen zijn van de vorige groep nog O. Houtzagers voor beida diploma's, H. O. van Oven voor A en H. O. Thieme en E. Polak voor B. — Eindexamen II. B. S. met 5-jar. c. Rotterdam, 1 Augustus. Zuidelijke commissie. Geslaagd B. Spvuyt, 3. F. W. L. Goslings, G. IC. W. Bakker, C. Koopman, Chr. de Wijs, A. Treffers, S. W. Reeman, W. Treffers, K. van der Torren, P. B. van Steenis, Lydia C. van der Torren, Elisabeth van der Vlies, G. O. J. D. Kropman, J. de Mink, C. V/. G. Hetterschy, L. J. Norenburg, O. Brederodo en H. Ch. M. Pernis. — Bij het eindexamen aan de G. A. vauSwieten-tuinbouwsehool te Frederiksoord zijn geslaagd: D. A. Beerens, van Almeloo; H. Evehink en D. Ezerman, van Zutphen; H. Fokkens, van Frederiksoord; G. A. Hansen, van Nijmegen; J. J. H. van Hemertvan Vianen; W. J. Homan, van Zuidhorn; W. Ó. van der Laan, alhier: G. Pannekoek, van Eerbeek; J. J. van Roekei, van Zutphen; A. M. Tromp en J. O. Th. Uphaf, van Amsterdam. --- AANGEKOMEN VREEMDELINGEN te Scheveningen. Naam Komende van I Intrek genomen in Ryck, W. van Dordrecht Garni Montjou, de Swingo Dillou Messnitli, M. „ Jaeoby, J. Londen Oppenheim, A. „ Parsens, W. E. Newyork Bosch, A. v. d. Goeh Raeder, ,, Gisbertz, „ Jansen, O. Heek, " Siobenborn, Keulen Metz, Chicago Mewoud, F. Parijs Oerdwind, C. Amsterdam Kalisch, A. Londen Tigges, W. Barmen Lessner, D. Weencn Rudorff, Stettin Hugenpott, van 's-Bosch Hunter, Washington Vermeulen, Rijnberg Kalker, B. Amsterdam ICooij, Wiesbaden Palaceliotcl Penaij, H. Lemberg Loewcnsteijn, S. enM. „ Emet, C. Elberfeld Rosenthal, Ver. Staten Winsen, A. Boston Whittenioris, S. E. „ Sehaff, M. Lemberg Henny, de Brussel Galérï.n Parker, Ohio Groot Jarmin, de Rottordam Salomon, Dresden Koolhoven, Amsterdam Partaud, Rotterdam Zimraermann, A Berlijn Puttmann, A. Tabor Nordicka, I. „ Ruel, M. Belft Nie, van Amsterdam Hörscliler, F. Berlijn Loon, van Newyork Kcllner, A. Barmen Izak3, O. Tiel Stakosch, R. Weenen Mauthoser, N. „ Roelber, J. G. Roehester Weingart, J. jMannheim Tiarks, A. Amsterdam Lippold, F. Dresden Schmiel, S. „ HilJ, T. Amsterdam Wijck, A. J. van Renkum Spiegeleer, S. de Brussel Bristol Gelder, B. Keulen Bruckhausen, G. A. Goch Jansen, W. „ Streep, W. Amsterdam Friedlandcr, H. Londen Julius, F. Lemberg Visser, 'Leiden Geiler, L. Keulen Bruckhausen, II. „ Crolach, Deume Storm v. 'sGravezande Amerika Franke, M. Arnhem Altenburg Bremer, P. Wesel Schipper, II. Emmerich Lentz,._A. Dusseldorf In het dorp: Blijdenstein, Amsterdam, villa „Benvenuto", Badhuisweg; K. Paulus, Frankfort, Dirk Hoogenraadstraat 142; D. Klatzer, Amsterdam, Neptunusstraat 80; A. Hoffman, Berlijn, Zaadvoortstraat 53; B. Higgs, Zetten, Harstenhockweg 0769; J. Freund en Iv. Heijmann, Muhlheim, Holler, Oberhausen, Davison Olark en L. Beeek, London, Hertzfeld, Rotterdam, van Dorssen, Batavia, Loubeij, Brussel, J. Wolff, Stoenwijk, en M. Kraus en L. Brunstein, Lwow, Gevers-Deynootweg 26-27; L. Engelbrecht, Koberhan, Wassenaarscliostraat 83. v.d.Abeelen _ W Kurhaua ---