HAAGSCHE COURANT Dinsdag 17 October 1922. No. 12169. VIERDE BLAD. BUITENLAND. FRANKRIJK.
Veranderende zeden. (Van onzen correspondent-) Parijs, October. Mijn Hollandsche vriend is voor enkele da«■en in Parijs en daar hij in don distributietijd alle voorstellingen van Max Pérail heeft bijgewoond, vindt hij zichzelf te waardig en te knap om naar de Folies Bergère te gaan. Wat ik niet geheel met hem eens ben, want ik heb hem er op betrapt, dat hij nog vreemde fouten in zijn Fransch maakt: zijn goede hart en zijn hartelijkheid deden hem deze woorden tegen mijn vrouw ispreken: laissez-moi baiser la femme do mon meilleur ami. We hebben maar niets gezegd e<a ik heb een wenk gegeven, dat dit de spraak-wijze van het land is, maar in mijn hart vond ik het toch een beetje zielig, dat mijn hartelijke vriend van Feigmies tot aan de Gare du Nord op die schoone tirade heeft zitten broeien. Enfin, met dat al was hij, zooals ik zeide, te goed voor de Folies Bergère en daar hij lijn rok on zijn hoogen hoed had meegebracht, wilde hij naar een serieus theater. — Zullen we Cécile Soreil gaan zien ? opperde ik, daar ik rustig door wilde slapen na de mémoires van Wilhelm II te hebben gelezen. — Cécile Soröl, ah, de mooiste vrouw van Frankrijk? Is ze dait nog altijd? — Dat beweert ze... En zoo staan we dan dezen avond voor een schouwburg waar, ja natuurlijk, waar een stuk wordt gegev,en, maar waarvan ik den titel alweer ben vergeten, omdat ik het programma per ongeluk in de goot heb laten va-lten. Het eenige, wat ik me herinner, dat Cécilo Sorel voor schoone slaapster in het bosch moest spelen en ze deed dat zóó suggestief, dat het grootste deel van het publiek haar voorbeeld volgde. Maar ik moet eerst vertellen, dat mijn vriend nooit in een Fransch theater is geweest. En misschien is er onder de lezers wel een, die zichzelf durft te bekennen in 't zelfde geval te verkeeren; voor hein wat mijn vriend zag en ondervond in een Parijsclien schouwburg cn wat „niemals dagewescn" is in een anderen kunsttempel. Het gaat er aldus toe: We beginnen geld te storten aan de kas. Veel, heel veel. En daarvoor krijgen we in ruil een bonnetje, dat weer moet worden ingewisseld. Maar dat is een heeie geschiedenis. Daar tronen achter een twee meter hooge toonbank twee meneeren in rok en met hooge hoeden, op. Die zoeken dan, zooals hun dat goeddunkt, een plaats voor je uit op een plan. Waar dat zal zijn, mot of zonder pilaar voor je neus, dat blijft een verrassing 011 hangt geheel af van do goedertierenheid van de heer ren. Niets wordt in een Parijsclien schouwburg aan je eigen initiatief, niets aan je eigen
smaak overgelaten. Je moet op je teenen gaan staan om de bonnetjes aan de bouzen over te reiken en je voelt je, ondankls je rok en je hoogen hoed, zoo kinderachtig en onbeholpen als een schooljongen, die beduusd zijn vinger opsteekt ,,of je alsjeblieft effentjes mag". Buiten heb je al een programma gekocht, maar binnen staat een man, dio met luider stemme met 't ,,programme officied avec tout le oómpte rendu do sa pióce" vent. Hij slaat je eigenwaan, heal leep te zijn geweest je al to hebben voorzien van een programma, dood, met een : oh, dat is niet het officieele... andero rolbezetting... en je koopt het officieel©.,, — Hoeveel 1 — Ik betaal het met één franc, wat zooveel wil zeggen al3: geef maar 1 franc 50. Dan stuift er een matrone met een stukje kant in heur haar op je af: par i<ji, messieurs. Ze speculeert op je argeloosheid, ontdoet je ineens van je j<is: da's één franc on één franc voor uw wandelstok en één franc voor uw shawl, en voor meneer ook, dus dat maakt tes francs.. k en meneer vergeet mij niet, n'est ce pas? Een andere juffrouw wacht op je. Madame 1'ouvreuse. £e brengt je naar je plaats. Diep gauw in je broekzak, anders vraagt ze zelf: meneer vergeet mij toch niet? In vredesnaam... je zit. Mijn vriend had netjès zijn hoogen hoed afgezet. Gelukkig zag ik het bijtijds: zet je hoed op, zot op, ze zouden je voor een boertje houden. 1 - — Wat? Je hoed op in een zaal? — Ssst, ja dat is hier de gewoonte in welopgevoede kringen. Hij staarde onthutst voor zich. — Neem nou je kijker en fixeer — volgens jouw begrippen —- zoo onhebbelijk mogelijk dp dames in de loges. Als je het niet doet, vinden ze je een ,,mufle". — Bananes, oranges, mandarines . . ». demandez . . . qui en veut. . . — In de stalles en in de loges viel men als dorstige dieren op het fruit aan dat verkocht wordt. De schillen en pitten verdwijnen doodgemoedelijk onder de fauteuils. We worden gevoelig op de teenen getrapt en zonder om te kijken, weet ik, dat het Eogelsche dames zijn die langs gaan. Als op een boeren-kermis wordt er driemaal met een bezem op de planken gestompt: het spel is begonnen. Na tien minuten veel leven achter ons, geklap van stodlen; dat zijn Franschen. Altijd een kwartier te laat, betgeen men Ia politesse du roi noemt. Het einde van de eerste acte komt aldus: En nu, mon ehèr, ga ik je voorstellen aan de delicieuse blondine .. - Demandez . . . bananes, oranges (de mandarijnen zijn uitverkocht). De eerste pauze is lang genoeg om zorgvuldig alle corsetten-reclames in het programma te bestudeeren. Weer drie stompen met den bezem en ,,le deux" verloopt zonder incidenten om aldus te eindigen:. . . je goddelijke blondeharen (volgt een verdere detaiüeering van de juffrouw, hetwelk in de Nederlandsche vertaling gewoonlijk wordt weggelaten) . je t'aime. . » Een dam® naast ons zucht! de liefde is feooi t h » en als ik baar eens aankijk, ge.
loof ik wel, dat ze er over mee kan praten. — Demandez . . . bananes (ook de sinaasappelen zijn uitverkocht) . . . Taxi's a la sortie De dame naast ons fluit en sist en de chasseur koimt. Voor haar een taxi. — Bon, madame ... le nom s.-v.p. ? Ze heette Madame Trucq, nee . . . nee met een Q. De chasseur schrijft stiekem lachend. Op de eerste rij stalles geeft een moeder haar zuigeling de borst, maar niemand let daar op, dat is zoo de gewoonte. De Engelschen komen terug uit den foyer, zeggen ,,well" alsof ze je met dat herhaalde teenen marcheerden een aangename verrassing bereiden ... en als ze haar mond open hebben, dan ruikt het net, alsof de deur van een proeflokaal openstaat. De Franschen brengen ,,boek"-geureu mee. De dame naast ons beweert, dat het warm is. Zoo komt het einde van de pauze, de lichten gaan weer aan (volgens contract met den buffethouder worden de lichten uitgedoofd), driemaal klopt weer de brzem. En het stuk eindigt aldus: Dites lui m . . . De Franschen lachen, de Engelschen klampen ©en ieder aan : what did he say ? (want als zc dat nu maar weten, dan hebben ze alles begrepen) en mijn Hollandsche vriend vertelt aan zijn buurvrouw, dat het vijf minuten over half twaalf is, op haar vraag, of hij den tijd heeft. Men stompt elkaar met de ellebogen, om het eerst bij de vestiaire te zijn en de i jorn verhaspelt alle namen van beu, die een taxi hebben gereserveerd . . . en natuurlijk n-.ojt hij voor zijn bemoeiingen worden beloond. Flink, heel flink.
7.' Zoo ongeveer gaat het in een Parijsch theater toe. En dat alles, wat alleen maar mogelijk en denkbaar is in een Franschen schouwburg, gaat nu verdwijnen. Zola was in zijn tijd al verwonderd over al die merkwaardige verschijnselen, verschijningen en gewoonten in den schouwburg, wij zijn er mee groot gebracht, met al de hebbelijkheden en onhebbelijkheden van het personeel ... en nu ineens moet er aan dat alles een einde komen. Men wil een theater geschoeid op buitenlandsche leest. Henry Bernstein is er gisteravond mee begonnen. Het begin van zijn nieuwe drama „Judith" was aangekondigd voor acht uur en de menschen, die la Politesse du roi toonden en te laat kwamen (zelfs zij, die er één minuut over achten arriveerden) vonden de deur gesloten en werden niet toegelaten voor de eerste acte was afgfeloopen. Het wonderlijke verschijnsel deed zich voor dat alle Parijsche theater-critici geduldig ;n een bistro aan den overkant zaten te wachten totdat het tweede bedrijf begon. En in de andere schouwburgen is men begonnen de ouvreuses te ontslaan en de programma* verkoopers en de chasseurs. Waarmede men ook ineens van het onaangename fooienstelsel af is. Men koopt zijn plaats aan de kas, men ziet op het.plan, waar men komt te zitten, men ontvangt gelijktijdig, gratis, het officieele programma, kortom: men gaat* van direct/ié-zij'de normaal en besoliaafd doen cn er eindelijk eens aan denken, dat. het publiek voor zijn plezier naar een schouwburg gaat en niet „pour être embêté". Het nieuwe jasje zal wel even trekken, want ook aan zijn „embêtements" went men,, maar het publiek zal die nieuwe maatregelen zeker gauw waardeeren. Ja, men kan nog wel leeren in Parijs, al denkeu de meesten er volmaakt en toonaangevend te zijn. Waar we wèl benieuwd naar zijn: hoe de opéra en de comédie frangaise zich tegenover dat nieuwe zullen houden. Maar enfin, daar ga je ook niet voor je plezier naar toe. Daar hebben ze nog de gewoonte om je eerlvoudig een plaats te weigeren als je niet in evening-dress bent. Daarvoor zijn ze gesubsidieerd en voeren den titel van Staatstheater van de vrije République fran$aise. Qui en veut 1 . . . des poires!
---

Australische tramwagens.
Vreemdsoortige autotrams worden ia Australië gebruikt. Wij beelden er hier één uit, welke slechts plaats biedt voor 12 personen.
De trams zijn voorzien van een 4-cylinder motor van 15 p.k., ze rijden met een snelheid van 12 a 15 mijlen per uur.
---

GEMENGD NIEUWS. Het financieel wanbeheer aan het dagblad „De Amsterdammer".
Vrijdag-avond is in hot gebouw der Maatschappij voor den Werkenden Stand te Amsterdam een vergadering gehouden van obligatiehouders der N. y. tot exploitatie van ,,De Amsterdammer", welke vergadering bijeen was geroepen door een voorloopig comité, dat zich gevormd had om de schade, die door de obligatiehouders dezer N.V. geileden wordt, te verhalen op hen, die schuldig zijn aan de finaneieele debacle dezer N.V. Woordvoerder van dat voorloopig comité was de heer K. van Leeuwen, ontslagen boekhouder 'van ,,De Amsterdammer", dio in de rede, waarmede hij deze vergadering opende, uiteenzette, dat de oommissarissen der N. V. de schuld hebben, daar zij geen voldoende contróle hebben gevoerd. . Spreker zette uiteen, dat het voorloopig oomité gevormd is om te trachten de gelden der obligatiehouders geheel of gedeeltelijk te redden en de weg, die daartoe bewandeld moet worden, zal zijn de commissarissen der N.V. aan te spreken. Een der andere pbligafciehouders, die ook reede een actie begonnen is om voor de obligatiehoudersi op te treden, zeide, dat de heer van Leeuwen geen vertrouwen meer verdient en wekte de obligatieUouders op, zjp£ bij hem aan te sluiten,;
Tenslotte besloot de vergadering noch op hefc voorstel van het voorloopig comité, noch op dat van den anderen obligatiehouder in te gaan, doch uit de vergadering een commissie van 5 personen te benoemen, die zal overwegen wat gedaan kan worden voor de gedupeerde aandeelhouders. Deze commissie werd benoemd. Zij zal van advies worden gediend door mr. J. de Vrieze. Aan het ,,Hbl." ontleenen wij het volgende verslag van de gehouden besprekingen: De heer K. van Leeuwen, de in September jl. ontslagen boekhouder van het blad, opende de vergadering en deed eenige mededeelingen uit zijn ervaringen. Er is, zeide hij, minstens f 600.000 tekort. Hoe dat zoo gekomen is, hij weet het niet, evenmin als de accountants. Allen zijn de kluts kwijt. Spreker zegt dit niet om te betoogen, dat. hij absoluut vrij uitgaat, maar, verklaart hij met nadruk: ,,Ik heb geen cent er van geprofiteert, al denken velen, dat ik veel op mijn kerfstok heb!" Ook de heer Ingwersen, de ontslagen directeur, heeft schrif telijk bevestigd dat hij, de boekhouder, onschuldig was aan alle directorale handelingen. „Dit neemt echter", vervolgde hij, ,,het droevig gebeuren niet weg en evenmin het feit, dat de commissarissen hebben geslapen en daardoor de «paarpenningskens der kleine luyden hebben laten mijten in een bodemloos vat. Hun geweten moest hun aanklagen! Spreker erkent, ohligaties te hebben geteekend: ,,vqór den president-commissaris", om dat hij den heer Ingwersen vertrouwde, die hem zei, dat de heer Wijnbeek dat goed vond en die aldus geteekende stukken, onmiddellijk zouden worden genoteerd, wat hij oo^ gezien heeft dat nu en dan gebeurde. Maar men leefde aan ,,De Amsterdammer" in een betooverde wereld. Toch heeft hij 4 maanden geleden aan de commissarissen laten weten, dat het niet in den haak was met de administratie en het zóó niet kon blijven gaan. Commissarissen hebben toen een" en ander besproken èn met hem èn met den heer Ingwersen. Het gevolg was dat de president-commissaris, de heer Wijnbeek, met de vuist op tafel sloeg on spreker toevoegde: ,,U bent op staanden voet ontslagen wegens het belasteren van den directeur 1 ."
Commissarissen en accountants hadden, door sprekers brieven aan den president-commissaris, do oogen kunnen openen en scherp toezien, doch allen stonden als het ware onder betooveriug van den heer Ingwersen. Hij was in alles do man. Zoo is het geweest van den beginne af aan, van het oogenblik af dat hier, in dec.e zelfde zaal, tot de oprichting van het blad werd besloten." ,,Nu de heer Ingwersen, na zijn arendsvlucht, ten val kwam, heeft niet hij alleen, doch wij allen schuld", oordeelt spreker. Er heerschte een bedorven atmosfeer op ,,De Amsterdammer", de president-commissaris Wijnbeek, heeft een jaar lang om de terugbetaling van zijn geld door den directeur moeten vechten, en ds. Wielinga verklaarde: „Ik heb Ligwensïli zoo dikwijls betrapt op liegen zonder noodzaak, dat ik de overtuiging heb, dat dit liegen gaat buit-én zijn consequentie om!" (Hilariteit.) „En ondanks die overtuiging", roept spreker uit, „liet ook die commissaris het aan scherp toezicht ontbraken'' . , . Do nieuwe commissaris, de heer Spier, kreeg, evenals de heeren Wijnbeek en Zijp, ook Vrijdags briefjes thuis van den directeur om even f 300 te goven . . . tot Maandag. Er stond niet bij welken Maandag, want het duurde in den regel maanden vóór het geleende werd teruggegeven. Toch hielden dezo commissarissen den directeur de hand boven het hoofd, controleorden niet, lieten niet controleeren, en zijn daardoor moreel mee verantwoordelijk voor het nadeel, armen, naaisters, weduwen e.d.g. berokkend. Directeur Ingwersen maakte kladstaatjes, waaruit blijken moest dat de krant per week ƒ 250 a ƒ300 winst opleverde. Desniettegenstaande moest iedere week worden geleend voor de uitbetaling van het loon en gingen menigmaal de typografen slechts met een deel van hun loon weg. Dat alles hebben de commissarissen nooit opgemerkt. Mr. J. de Vrieze, die op verzoek aanwezig was om te kunnen adviseeren wat nu zou kunnen forden gedaan, antwoordde allereerst op een vraag, dat het teekenen van obligaties door een ander dan den. president-commissaris, niet geoorloofd is. Deze obligaties zijn ongelig Van een actie der obligatiehouders tegen de commissarissen, verwacht mr. de Vrieze geen succes; het beste acht spreker, de vorming van een klein comité, waardoor een, liefst vriendschappelijke actie, kan worden gevoerd. Want hij prefereert het houden van den minnelijken weg. Daarna volgde een gedachten wisseling. Een oud mannetje dringt naar voren. Ietwat stuntelig speelt hij het klaar te naderen tot vóór het spreekgestoelte.. Hij steekt driftig de hand omhoog, wil het woord. Een oude dame vuurt hem aan: Toe maar! < Hij staat er, vóór de lessenaar; de gansche zaal is een en al oor. Eerst is het wat schuchter,- maar al gauw komt het hean regelmatig over de lippen^ ket serhaal yan ,wijze 4
waarop hem zijn spaarduitjes zijn ontfutseld . .. Ik heet Peters. Ruim 32 jaren heb ik gespaard; ik bracht mijn penningskens naar de Stadsspaarbank voor den ouden dag en rekende met mijn vrouw uit, hoe lang ik nog zou kunnen werken. Maar de mensch wikt. God beschikt. Ik kreeg een ziekbed van 14 weken; met een rentetje van mijn spaargeld, ouderdomsuitkeering, steun van een dochter, konden wij er zeer zuinig komen. Wij behoorden van de oprichting af tot abonné's van „De Amsterdammer" ; toen nu voor die leening van f 100.000 zooveel reclame werd gemaakt, zed m'n vrouw: zouden we ons geld niet tegen die 6 prooent beleggen, dat scheelt ons wat! Ik ging naar mijnheer Ingwersen, om er over te spreken. Wij hadden 6000 gulden, ik vroeg of die in zijn blad konden worden belegd. Dat was goed, breng ze maar, zed-ie. Ik zed hem het geld op spaarbankboekjes te hebben, dus het eerst over eenige dagen in handen kon hebben. „Breng me die boekjes dan maar dadelijk zed de directeur. „Dat deed ik, ik bracht ze hem, hij gaf me geen aandeelen, maar een geschreven bewijs, zoo maar op een papiertje; maar 't was goed, verzekerde meneer Ingwersen, 't bewijs zou later worden ingewisseld. Ik heb een half jaar rente ontvangen: f 180, ik moest mijn vrouw beloven, in de laatste dagen van het brave mensoh, dat ik het bewijs zou laten veranderen. Ik ging er op uit, kwam in de Warmoesstraat, trof daar den directeur niet, maar commissarissen, die me zeiden: Dat stuk is valsch ! . . Ik wist geen raad, en ging naar meneer Ing wereen. Hij zei, dat het wel terecht zou komen. „Peters, maak je niet ongerust." Eenige dagen later kwam hij mij thuis opzoeken, zei dat ik er slecht uitzag en eieren moest hebben. Ik antwoordde, dat ik geen geld meur had voor brood, laat staan voor eieren.
Hij zei weer: 't komt terecht, ik kom Woensdag om 2 uur bij u. Dat zou eergister zijn. Hij moet nóg komen !'' Het oudje strompelde het trapje af, kwam weer in de zaal. De aanwezigen waren gedurende enkele oogenblikkeu stil van verontwaardiging, tot het volgend moment, een vrouwenstem er door gilde: Het Christelijk krantje blijft, de centjes der armen zijn weg! . . ." Mevrouw Lintveld, de bejaarde dame, die den ouden man had aangemoedigd om het woord te vragen, kwam daarna op het podium. Zij had Woensdag-avond een dame uit Santpoort op visite, die 3 weken geleden ƒ4000 aan den heer Ingwerisen overhandigde, volkomen in goed vertrouwen, tegen een papiertje van de hand van den directeur, ,,'t Is zóó gaed!" had de heer Ingwersen gezegd. Ze is thans haar spaarduitjes kwijt. Dezelfde spreekster vertelde daarna haar eigen leed. Met haar blinden man, naar zij opgewekt verklaart: „door den Hcere gekend', heeft zij een inkomen van f 12.50 per week, „niet te veel", zegt ze schuchter. „Wij hadden ƒ2200 bespaard, werden verlokt door het hooge procent, dat de leening van f 100.000 bood, gaven ons geld aan den heer Ingwersen, en nu dit resultaat." Ten slotte droeg de vergadering aan een commissie op, den toestand te onderzoeken. De moeilijke vraag, waaraan een kostbaar gebouw kan worden dienstbaar gemaakt.
Het nieuwe betaalmeesterskantoor in de Kruisstraat te Botterdam staat nog steeds leeg. Twee ton, die het pand aan koop en verbouwing — waar indertijd zoo'n haast bij was — heeft gekost, zijn er renteloos in weggelegd. Onlangs is er sprake van geweest, althans er is een onderzoek ingesteld naar de mogelijkheid, hypotheken en kadaster, thans gevestigd in het Witte Huis, er in onder te brengen; voor dit kantoor met zijn zware archieven schijnt het pand echter veel te licht gebouwd te zijn. Bovendien zijn alle binnenmuren er uitgebroken, ook een bezwaar voor de vestiging van een kantoor als dat der hypotheken. In elk geval zou er dan heel wat aan verbouwd moeten worden. En ten slotte moet het voor hypotheken en kadaster nog wat klein zijn. Men zou dezen dienst er nu in kunnen perseji, maar bij eenige opleving van den handel zouden de archiever er uitpuilen; Daarom ware het noodig zich alvast van een naastliggend pand te verzekeren. Wat men in de residentie wel niet zal willen! Ook is er sprake van geweest een drietal kantoren van ontvangers der registratie en domeinen over te brengen naar de Kruisstraat. Doch ook daarvoor zouden wijzigingen, die echter niet zoo in de papieren zouden loopen, noodig zijn. En ten slotte is niet heelesnaal onmogelijk, hoewel niet onwaarschijnlijk, aldus het „Hbl.", dat het nog zijn oorspronkelijke bestemming zou kunnen worden gegeven. Immers „men" zegt, dat de functie van betaalmeester in de groote steden weer zal gehandhaafd worden. Mocht aan dit plan uitvoering worden gegeven, dan zal echter de Rotterdamsche functionaris wel aan de Boompjes blijven zitten. Een bestemming is er dus voor het pand aan de Kruisstraat, met zijn duren uitbouw, zijn safe, „waar een paard en wagen in kunnen omdraaien" en zijn beroemde tourniquet van ƒ 2500 nog niet. Maar in den Haag zoekt men toah. Reeds meermalen is de directie der landsgebouweo met inspecteurs en ohefs van. verschillende diensten er een onderzoek wezen instellen. Een spoorbrug aangevaren. De dichtgedraaide (spoorbrug over de Ringvaart bij Vijfhuizen te Haarlemmermeer werd aangevaren door een motorboot van schipper M., die zich onder in het vaartuig bevond bij zijn zieke vrouw en de seinlichten van de brug eenige oogenbiikken uit het oog had verloren. De motorboot werd ernstig beschadigd. De brug bekwam nagenoeg geen averij. Het hotel Allard failliet. De Rotterdam/sohe rechtbank heelt het faillissement uitgesproken van J. Th. Allard, hotelhouder, te Rotterdam, Kruiskade 32. Houtzagerij afgebrand. Dè houtzagerij en het houtmagazijn van de firma Bergmans, aan den St. Urbanusweg te Venlo, zijn geheeil in vlammen opgegaan. Door de totale afwezigheid van brandbluschmi ddelen brandde de houtzagerij geheel uit. De schade wordt door, verzekering gedekt..
Lijk opgehaald. Uit de Waal onder Dreumól is opgeviscbC het lijk van den visscher van der S. uit Leeuwen, die sinds 1 dezer niet op zijn voor Tiel liggenden schokker was aangetroffen.
---

RECHTZAKEN.
Zitting varf de Arrondissementsrechtbank.
Uitspraken. De rechtbank heeft vandaag veroordeeld: A. G., winkeljuffrouw te Delft, wegens verduistering van een gebuurd rijwiel, tot 2 maanden gevangenisstraf; P. J. L., los werkman te Poeldijk, wegens diefstal van twee pakjes met manufacturen en een rijwiellantaarn tot 2 maanden gevangenisstraf; J. Tb; T.. koopman: H. B. D., koopman en A. H. K., werkman, alle drie te Poeldijk wegens heling in verband met de vorige zaak tot repect. 1 maand gevangenisstraf, 1 maand gevangenisstraf en ƒ30 boete subs. 30 dagen hechtenis; L. C. J. S.. tuindersknecht te Loosduinen, wegens mishandeling van een agent, tot f 30 boete subs. 30 dagen hechtenis; H. P. J. L. uit Loosduinen, bij verstek, wegens wederspannigheid, tot ƒ 20 boete subs. 20 dagen hechtenis; C. v. R., los werkman te Rijswijk, wegens wederspannigheid, tot ƒ30 boete subs. 30 dagen hechtenis ; T. H. B., chauffeur te Naaldwijk, wegen wederspannigheid, tot ƒ15 boete subs. 15 dagen hechtenis ; H. M. v. d. V., wegens openbare schennis der eerbaarheid, tot 1 maand gevangenisstraf; T. V., huivrouw van de J., wegens abortus, tot 3 maanden gevangenisstraf voorwaardelijk met 3 jaren proeftijd. De ontaarde moeder te Middelburg. J. F. C., vrouw van J. C. B., te Middelburg, heeft hooger beroep aangeteekend tegen het vonnis van de rechtbank aldaar, waarbij zij wegens mishandeling en verwaarloozing van haar 13-jarig dochtertje werd veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf.
---

KUNST EN LETTEREN. Liederavond Toos Hoog.
Het programma voor den leideravond, die de sopraanzangeres Toos Hoog niet medewerking van Theo van der Pas, pianist, op a.s. Donderdag in de van Dijkzaal vap 't Clubgebouw voor Vrouwen goven zal, bevat oud-ltaliaansche aria's, liederen van Bach, Schubert, Brahms, Strauss, Maliler en van Hollandsche componisten; pianowerken van Ph. Em. Bach en van den Sigtenliorst Meijer. Frans Andreoli. Op Frans Anöreoli's invitatie-concert, Woensdag 18 October in hotel ,,Wittebrug", zullen zich de volgende leerlingen doen hooren, de dames: B. Cassuta, L. Haverkamp, Begemann Goverts, E. Giesbers Johnson, L. ter Haar, E. Reijnders en de hooren: J. Fokma, J. Giesbers, F. Hünd, H. van Loo. Er worden composities uitgevoerd van Caldara, Haydu, Gounod, Scliumann, Schubert, Hugo Wolf, Cornelius. Mahler, Moszkowski, Holmes, Rubinstein, Grieg, Lorenz, Verhulst, Luzzatta, Fauré. *
---

ONDERWIJS EN KERK.
— N e d. H e r v. ierk. Aangenomen liet beroep te Amsterdam door d8. J. F. van Bruggen, te Delfshaven. Bedankt voor hét beroep te Staphorst door d$. B. N. B. Bouthoorn, te Wapenveld. EXAMENS. — Universiteit te Utrecht. Gand.-eoc. in do rechtten de heeren: J. Keers (met lof) en M. A. van Rijn van AJtoeitïaD'a. — Universiteit van Amsterdam. Cand.-ex. in de rechten mej. C. A. Postema en do heurou J. W. M. Jurgens en W. P. Bakhoven. — Theo 1. School te Kampen. Cand.-ex. eerste gedeelte de heer J. W. Eggink te Dwingeloo; tweede gedeelte de heer W, Hettinga, Kampen. — Technische Hoogeschool. Prop. ex. voor civiel-ingenieur, de heeren: M. A. van Noorden, C. H. Raats, J. P. van dor Ploeg en J■ v. cJ. Wal; voor werktuigkundig ingenieur do heeren: A. J, Brugma, L. L. Mulder cn E. J. IJzerman; voor electro-technisch ingenieur de heeren: M. J. Jansen, J. M. Op eten Orth, H. Peekema en P. J. C. Pennings; voor mijningenieur do heeren: C. ter Bruggen, J. Kleirismiede, A. Paulen, P. M. L. Schleurholtz Boerma en A. W. Tondu. — Examen hoogere w i s k u n d e ,M. O., a;kte K 5. Opgeroepen en geslaagd 3 candidaten. en wel de heeren N. C. J. Jansen, te Rotterdam, W. Meijers, te Dordrecht, en P. L. de Vries, te Amsteradm. — Examens wiskunde L. O, (art. 86). Opgeroepen 3 candidaten. afgewezen 1. Geslaagd de heeTen J. van Beveron, te Rotterdam, en P, Kamminga, te Maarssen. — Stuurliede n-e x a m e n. Geslaagd voor derdo-stuurman de heeren: J. A. Scherree, R. Huizinga, H. VI. Kreima en J. K. C. Wijngaard. — Machiniste n-e x a m e n. Geslaagd voor het voorloopig machinisten-diploma do heer P. S. Matzen, te Amsterdam.
---

VEREENIGINGEN.
„Strijd en Ontwikkeling". De tooneelvereeniging ,,Strijd en Ontwikkelling", onderafdeeling van de Nederlandsche vereeniging tot afschaffing van alcoholhoudende dranken den Haag I, waarvan regisseur is de heer Joh. Roerdink Jr., geeft Zaterdag 21 October haar eersten propaganda-avond in „Ons Huis". Opgevoerd zal worden: „Klatergoud" een spel van drank-ellende door Joh. Roerdink Jr., de tooneelspelen „Dokter Maes", „Dilettanten" en het blijspel „Vergift".
---

INGEZONDEN.
(Buiten verantwoordelijkheid der Redactie.) Eigenaardige toestanden op de markt te 's-Gravenhage. Door de maCiaise de markt op gedreven om met handel toch het brood voor mijn gezin eerlijk te kunnen verdienen, trof mij hier in den Haag. waar ik woonachtig bon, in afwijking met andere Gemeenten een zeer eigenaardige toestand. Mijn pogingen om hierin een rechtvaardige verandering, in het algemeen belang, ta brengen, hebben schipbreuk geleden. Wat toch is het geval? Hier in den Haag worden vergunningen en vaste stand/plaatsen versterkt ingevolge de marktverordening van het jaar 1917, doch sedert Augustus 1931 worden geen vergunningen tot hot innemen „of doen innemen" van een standplaats meer verstrekt. Hiermede is thans de toestand geschapen, dat, Zaterdiag's voornamelijk Amsterdammers en Rotterdammers op de beste plaatsen een redelijk s-tuk brood verdienen, terwijl de Hagenaar, die thans door den gedrukten economischen toestand tot markthandel als laatste instantie wordt gedwongen een plaats „mag" innemen of „niet" aan de uiterste of althans de slechtste plaats op de markt. Er buiten geflaten, dat door bovengenoemde omstandigheden thans „buitenilanders" hun koopwaar met een vergunning in de hand op de markt te koop aanbieden, zoo is het toch onrechtvaardig dat, wanneer er geen verandering komt in de betreffende verordeningen of besluiten, er hoegenaamd geen kans is voor een Hagona ar te eeniger tijd een vergunning of vaste standplaats in vrije mededinging te verkrijgen in zijn woonplaats. Crive «verjon a changeis zoodoende hier niet toegepast. H. VAN DER WERF, ' Sigarenhan delaar, Irisstraat 43.
---