STADSNIEUWS. Gemeentelijk fonds voor schoolbouw. De Rijksbijdrage a 25 pCt. in de kosten van schoolbouw wordt voor de laatste maal uitbetaald over 1921. De uitlegging daarvan is geweest, dat gedeclareerd kon worden voor de uitgaven, opgenomen in de Gémeenterekening over 1921. Gedeputeerde Staten hebben thans B. en W. meegedeeld, dat, indien voor den bouw of verbouw van schoollokalen, in 1921 aangevangen, gedurende het tijdvak 1 Jan. tot 1 Juli 1922 uitgaven gedaan zijn, deze nog in de rekening, dienst 1921, opgeno men kunnen worden. Van deze uitgaven zal dan nog de 25 pCt. Rijksbijdrage genoten kunnen worden. B. en W. bieden daarom een gewijzigde rekening over 1921 van het fonds voor schoolbouw ter vaststelling aan, waarin alsnog onder de lasten van 1921 zijn opgenomen de door de Gedeputeerden bedoelde, in het tijd vak van 1 Januari tot 1 Juli 1922 gedane uit gaven, ten bedrage van ƒ469.005.0074. Het nadeelig saldo bedraagt nu ƒ 1.608.944.20i. Klachten over het vrachtauto-vorkeer. Vijftien bewoners van het gedeelte Laan van Meerdervoort tusschen Anna Paulownastroat en Gpoot-Hertoginnela-an klagen in eea adres aan den Gemeenteraad, dat het verkeer met zware vracht-auto's langs hun woningen steeds toeneemt en het gedreun dezer wagens zelfs in de achterkamers van hun woningen alles doet trillen, en schade veroorzaakt. In plafonds en kalkwerk ontstaan scheuren en kleinere voorwerpen vallen om. Zij verzoeken daarom den Raad de bepalingen te dezer zake te willen verscherpen en de bestaande voorschriften met alle kracht te willen doen naleven. Subsidie-verzoek Zuidcrkliniek. De vereeniging „Zuiderkliniek" verzoekt den Gemeenteraad, zoo mogelijk met 1 November 1922, een subsidie van / 8000,. ter te-» gemoetkoming in de kosten van de behandeling van lijders aan geslachtsziekten op avondspreekuren. Liefdadigheids-concert. Eenige Hollandsche en Hongaarsch,e artisten habben Donderdagavond in hotel „Witte Brug", daartoe welwillend afgestaan door den altoos hulpvaardigen heer Roozen, een concert gegeven, waarvan de opbrengst strekt om den Hongaarschen zanger Georg Pogany — ook hier ter stode welbekend door zijn gastvoorstellingen bij de Nationale Opera — in staat te stellen, zijn geschokte zenuwen in zijn geboorteland tot rust te laten komen. Jammer voor den zieken kunstenaar en voor hen, die hun talenten aan dezen liefdadigheids-avond hebben gegeven, was de belangstelling van de zijde van het publiek beneden de gestelde verwachtingen gebleven. Julie de Stuers en Akos Szenes zorgden yoor 't vocale, Alfred Indig (viool), Ferencz Weisz en Hans Goemans (piano) voor het instrumentale.gedeelte van den avond. Namen, die klinken als een klok en zelfs zonder lief dadige bedoelinf velen naar de „Witte Brug" l^dden moeten doen opgaan. De artisten gaven niettemin het beste, wat zij te geven hadden en vonden hartelijke toejuiching. Paul Pul, die eveneens zijn medewerking had toegezegd, was op het laatste oogenblik door ongesteldheid verhinderd geworden, zijn woord gestand te doen. Voor Julie de Stuers waren er fraaie bloemen. Alkanibra-Schouwburg. Tengevolge van het groote succes, dat het Ilollandsch TooneeJ, leider de heer J. F. Mertens, met de opvoeringen van „Blanke Slavinnen" .heeft gehad, is besloten, nog een serie voorstellingen van dit drama in vijf bedrijven in den Alhambra-Schouwburg te geven. Deze vindt plaats van 'Zondag 17 tot en met Zondag 24 Juni (Maandag 18 dezer uitgezonderd). In „Blanke Slavinnen" treden op de dames: Cato Mertens-de Jaeger, Coba, Kinsbergen, Hetty Ruys, Ellen Durieux. Dientje Nijtacker; de heeren Jef Mertens, Ko van Sprinkhuysen, Jan Boezer, Herman van der Werff, J. de Gidts, van Driest en J. Zomerschoe. De regie is van Ko van Sprinckhuysen. Het wakkere troepje van den heer Mertens, dat zich zoo spoedig de sympathie van een groot deel der Haagsche burgerij heeft weten te verwerven, geeft van het pakkende drama „Blanke Slavinnen" een uitstekende voorstelling en verdient ook zeer zeker voor de komende avonden belangstelling in ruimen kring. --- GEMENGD NIEUWS. Naar den top van den Welirang. Er bestaat wel een héél. groot verschil tusschen een bergbestijging in Zwitserland en op Java. Het is nu wel ettelijke jaren geleden, dat wij het ondernamen den Rigi te beklimmen en al geven we dadelijk toe, dat het grootsch en machtig was, een bijzondere indruk is er ons toch nooit van bijgebleven. Komt dat wellicht, omdat men zoo gemakkelijk per baan Rigi-Kulm bereikt en dan vrijwel niets dan sneeuw en ijs te zien krijgt, of is dat grootsche niet in één keer op te nemen, kan men wellicht niet dadelijk vatten, dat prachtvolle van een Zwitsersch berglandschap 1 Ik en weet het niet. Zeker is 't, dat de bergtochten op Java ons méér voldoening hebben gegeven, ons méér zijn bijgebleven. Wellicht, omdat wij door jarenlang verblijf in de tropen, met de Indisch© natuur meer waren vertrouwd geraakt. De Papandajan bij Garoet, de Djan bij Bondowoso en de Welirang, van Soerabaja makkelijk te bereiken, zijn ware reuzen en een bestijging ten volle waard. Zeker, er zijn machtiger bergen op Java, hooger te bereiken punten, doch woor een toerist, die niet direct als sport dpn wel zuiver uit een oogpunt van „ee-n verzetje te willen hebben" een trip wil maken, zal van een beklimming der genoemde bergen zeker geen spijt hebben. Vooral een tocht naar dén top van den Welirang is der moeite waard eii kost zooveel inspanning niet. Wil men een paar dagen de warmte ontvluchten, wil men eens wat anders inademen dan het stof, hetwelk in de Indische stéden zoo veelvuldig opwarrelt, men trekke er eens tusschenuit "en neme van Soerabaja een spoorkaartje naar Porrong, een afstand van eenige uren. Van deze halteplaats begint de eigenlijke tocht. Wèl heeft de trein ons vóór Porrong reeds door een berglandschap getrokken, heeft de locotnotief moeizaam puffend zijn zwaren last de helling opgezeuld, om er soepel-glijdend weer mede in het dal te verdwijnen, maar het waren slechts de uitloopers van den machtigen Welirang, welke daar ver van ons oprijst als een groote stille schild wacht. In Porrong vinden we aan het station de vlugge Javaansche paardjes, die ons in snel tempo naar Prigen brengen. Hier rusten we -uit in het vriendelijke berghotel en maken een „plan de campagne". We zullen den berg in den vroegen morgen bestijgen, op zijn helling de zon zien opkomen, om dan, als het later op den dag wordt, reeds „in de kou" te zijn. Dat 'is wel het meeht verkieslijk. We bespreken in het hotel bergpaarden en koelies voor het dragen van eet- en drinkwaren, daar boven niets te krijgeu is. Men vindt er geen modern-ingericht berghotel met een terras, waarop de fraaiste punten staan aangegeven; men vindt er zelfs geen pasagrahan. En wanneer dan alles is geregeld, begeven we ons vroeg ter ruste, want reeds om vier uur in den morgen zullen we worden gewekt, cwa op stap te gaan. Als we den volgenden ochtend worden geroepen, is het nog donker cn... koud. Een tare gewaarwerding, wanneer mer. uit het warme Soerabaja konit. Toch gooien we do luiken wijd epen, want de berglucht is heerlijk verfrisschend en doet weldadig aan. We voelen eetn koelen wiud or.a om de ooren waaien; een geur van bloemen prikkelt ons reukorgaan. Na een frisch bad — 't water dcet toch wèl bibberen — nuttigen we een krachtig ontbijt en bestijgen daarna de bergpaardjes, die ons met groote oogen verwonderd aankijken, benieuwd als zij »zijn, waarheen de tocht zal gaan. Maar waarneer ze een. maal de richting te pakken hebben, weten dat de beklimming van den bergtop de bedoeling is van den rijder, dan is verder sturen o{ aansporen geheel nutteloos. Zij kennen den weg, gaan de paadjes, welke zij verkiezen en nemen hot tempo aan, 't welk zo liet meest geschikt vindon. Het ib bij vijven als de tocht eeci aanvang r.eemib. Achter de paarden hollen de koelies, zwaar beladen, den rug gebogen. Ze kakelen druk ouder elkaar en doen nu en dan een luid gehuil hooien, om de paarden aan te zetten tot grooter s"poed. Het eerste licht begint door de duisternis te boren, de sterren gaan verbleeken. Aanvankelijk gaat de tocht langs goed begaanbare wegen, welke zich door sawahs slingeren. Hie r en daar staat eesj inlandsch huisje, met aitap-dak, waaruit de rook naar boven kringelt. We krijgen een vriendelijken groefc van den landbouwer, die al vroeg op pad is en een sembah van de vrouw, die vóór het huisje bezig is zich te wasschen onder de bainfcoepijp, welke het water van de sawah afvoert. Ook passeeren we- een dessa, die v* welvarend uitziet. Daar springen kinderen rond; blaffen de honden. Overal is men even vriendelijk. Overal wenscht mon ons een goede reis. Wanneer wc de sawahs verlateu hebben, is reeds de zorn boven den horizon gerezen en overgiet met haar stralen het dauwbedrupte landschap. Alles tintelt en flonkert in het vroolijke zonnelicht, dat dadelijk reeds warm aandoet. Een poos lang heeft dan de omgeving iets typisch Hollandsch. Wij rijden langs klavervelden en door laag gewas. De paardjes zetten er even gang in, als wij een weiland bereiken. Spoedig echter verandert het aspect; begint de beklimming eerst recht. Het duurt niet lang, of we hebben de bewoonde werela achter ons galaten bevinden ons alleen met de machtige Indische natuur. Steil oplo>->pend, slingert zich de weg door het dicht» woud, waar de bommen geheimzinnig fluistoren; de bergstroompjes, bruisend van boven vallend, de wildste melodieën zingen. W« trekken door dichte tjemarabosschen, langs steile rotswanden, waar kleine slangetjes snel wegkronkelen als de paarden naderen. Maar allengs wordt de plantengroei minder weelderig. Wel zien wo nog Edelweisz en andere Alpineplanten, doch het dichte bosch heeft plaats gemaakt voor een rotsachtige» bodem. Op een hoogte van 2500 Meter rusten wo even uit in het land-, of beter gezegd, jachthuis van de familie Mac Letnnan. Want jachtterrein is er hier te over. De oer-bosschen op de helling zitten neg vol wilde zwijnen; ook fcehooren de panters nog tot de woudbewoners. Doch te zien krijgen wij de dieren niet. Wij zijn nu op Lali Djiwo en de temperatuur is reeds vrij laag. Een jas kunnen wij tenminste best velen. Maar ''t is een heerlijke kou, een kou, die verkwikt. Maar hooger moeten we, steeds hooger. De top ligt nog een kleine 100 meter boven ons. Voorzichtig stappen de paardjes van steen tot steen, soms schurend dicht langs de rotswanden, om een oogenblik later angstig kijkend te blijven staan, zoekend naar een nieuw punt van steun. Totdat ze niet verder kunnen. We stappen af en zetten te voet dea tocht voort. De plantengroei heeft nu geheel opgehouden, enorme rotsblokken bemoeilijken zéér den weg naar den krater, steile afgronden links en rechts maaien tot do grootste voorzichtigheid. Totdait ^eindelijk het doel bereikt is, een soort plateau is het hoogste punt van den Welirang. Vandaar hebben we een prachtig uitzicht. Beneden ons strekt zich een groot deel uit van Oost-Java; duidelijk zien we Soerabaja liggen, de Java-zee. Madoera! En naast ons is daar de krater, de gapende afgrond, waarin we willen afdalen. We liooren een gesis als in een fabriek, de lucht van zwavel is duidelijk waarneembaar, zóó duidelijk, dat wij onaangename hoestbuien krijgen. Maar we hebben het er gaarne voor over, het is zeldzaam interessant. Het moeilijkste van den tocht komt dan echter pas. Bgt&dea pas zien jvü het stille groene krater-meertje, rondom ons zijn de hevig-werkende solfatoren. Voorzichtig stappend van steen op steen soms hangend aan den kraterwanc?, om dan af te springen op een uitstekend rotsblok gaat het voorzichtigjes omlaag. De koelies op hun bloote voeten doen het veel vlugger, klemmen zich mat hun teenon als 't ware vast aan den rotsachtigen bodem. Maar ook wij komen er, we belanden bij den krater, waar hot borrelt en sist, waar de grond in werking is. Steeds door in werking. Een schouwspel, zooals wij nooit gedacht hadden te zullen zien. , En wanneer wij, na eenige stukken zwavel als herinnering te hebben medegenomen, weer boven zijn, na een moeilijke klimpartij, dan genieten we van een welverdiende rust en eten onze meegebrachte nassi-goreng, op een plaats, welke men in het mooist gelegen berghotel zeker niet mooier hebben kan. Bsvordering van rubber-verbruik en -cultuur. Het mag als bekend verondersteld worden, dat de rubbercultuur in de laatste jaren een zeer ernstige crisis heeft doorge maakt, welke in den loop van 1920 inzette en welker gevolgen zich thans nog, al is het dan ook in veel minder ernstige mate, doen gevoelen. Door sommigen werd de oorzaak der crisis gezocht in een overproductie, anderen spraken van een onderconsumptie van ruwe rubber. Hoe dit ook zij, zeker is, dat het aanbod van ruwe rubber de vraag naar dit handelsartikel verre overtrof met den bekenden noodlottigen invloed op den marktprijs. Teneinde het verbroken evenwicht tusschen vraag en aanbod zooveel mogelijk te herstellen, is het denkbeeld geopperd de productie tijdelijk te beperken, een voorstel, dat vooral onder de bij de Rubber Growers' Association aangesloten Engelsche rubberplanters veel aanhangers vond en ten slotte leidde tot een wettelijke regeling der productiebeperking in de 'Engelsche koloniën, welke nog steeds van kracht is. De Rubber Grower's Association heeft echter niet geaiarzeld het vraagstuk, hoe het evenwicht tusschen vraag en aanbod te herstellen, nog van de andere zijde aan te vatten èn wel door te trachten, de vraag te doen toenemen door het gebruik van ruwe en gevulcaniseerde rubber zooveel mogelijk aan te moedigen. De rubbercrisis was de onmiddellijke aanleiding tot het in het leven roep8 c.A. Grondlasten ƒ 37.85, straatlasten ƒ 16.05. Kotwis BbeiL - - ' ---