IN EN OM DEN HAAG.
D'r zijn momenten, dat je er letterlijk toe ■wordt gedwongen o<m kleine ergernis gevende tekortkomingen aan de kaak te stellen. Gister nog overkwam mij iets dergelijks, door de van Speykstraat wandelende. Mijn ■ aandacht werd' daar getrokken door een verwaarloosd bord, aan een der grootere peroeeten bevestigd. Wae zou nu zoo'n verwaarloosd bordje aan zijn huns gedoogen 1 was mijn eerste gedachte, en door nieuwsgierigheid gedreven stak ik de straat over, om uit de letters, welke op het geschilderde plankje nog overgebleven waren, te kunnen opmaken, wie de slordervos was. Tot mijn schrik en groote ergerui* moest ik toen bemerken, dat het zoowaar een Gemeentelijk bureau was !!! Niets minder dan dat van de Volkshuisvesting. Wie het vod van eem bord aan dit bureau heeft mogen aanschouwen, zal mijn gramschap dieelen of begrijpelijk vinden. Ik ben vóór zuinigheid in Gemeente-uitgaven, en te luxueus© bokkesprongen vind ik meer dan uit den booze, maar deze verwaarlooznng gaat te ver. De tak van dienst, welke geroepen is om de huisvesting van zoovele gemeentenaren te regelen, en die zoo'n voorbeeld geeft! En als het uiterlijk zoo verregaand slordig wat zal er dan binnen te zien zijn? vraag ik me ook angstig af. Ik weet wiet, of ter bij de begrooting op gerekend i«, om de kosten voor het beschilderen van dergelijke bordjes te dekken, doch in ieder geval verwacht ik ten spoedigste een verandering. Misschien kan een schilder van de Gemeentewarf het opknappen en als deze het niet kan doen, en ik was directeur, zou ik bet aan een particulier opdragen en desnoods de kosten uit eigen zak betalen. Particulieren zouden graag met het karweitje belast worden. Zij zijn dol op leveranties aan en werkjes voor de gemeente. Was dit niet het geval, dan zou vermoedelijk de accountantsdienst het niet in haar hoofd halen om de betaling van het geleverde aan de belanghebbenden zo» moeilijk te maken. Eerst móet men een rekening in drievoud indienen en als dit is geschied, krijgt men... geen geld maar een briefje van meergenoemde n accountantsdienst, dat men graag zal betalen, doch dat voordien nog eens op de nota's zal moeten worden vermeld. „Deugdelijk en onvergolden tot een bedrag van..." Op die wijze moeten de in te dienen rekeningen „deugdelijk" worden verklaard ingevolge Art. 31 van dfl Voorschriften betrefferde de inrichting der rekening van inkomsten en uitgaven van de gemeenten". En dan zijn er nog menschen die zich maar niet kunnen begrijpen, waarom het organisme V van staat en gemeente soms zoo stroet gaat?I] Ik ben natuurlijk 's avonds gaan luisteren Saaar den loudspeaker op den Scheveningsohen boulevard en ik voel me gelukkig, dat ik zooiets nog heb mogen beleven. Wat gaat die wereld toch vooruit! Minister Ruys stond er zoo rustig te praten, alsof hij het jaren gewend was. Wies kon zich maar niet begrijpen, dat de Excellentie niet telkens schrok van zijn eigen stem. Opmerkelijk was het kleine getal officieren hetwelk de plechtigheid bijwoonde. Van de oud-gemobiliseerden merkte je nog niets, waarop Wies zeide, „maar het noenmaal is immers pas morgen." Van de organisators was het inderdaad een handige streek om bij die herdenking een gratis noenmaal in te lasschen. 't Is onbegrijpelijk hoeveel liefhebbers je daarvoor altijd krijgt. Vooral oud-gemobliseerden. Als die hooren „brood en koffie mee", komen zo vast niet.. Intusschen heb ik bij die herdenking wel het gemis gevoeld van een „onbekenden milesjijn". Hij zou in deze dagen „in een reeds lang gevoelde behoefte hebben .voorzien." Nu we toch aan het herdenken zijn, is het wellicht aan te bevelen om en passant ook iets op touw te zetten voor de één-jarige herdenking van de Girosluiting. Dat kan zeker ®i®t zonder plechtigheid worden voorbijgegaan. Op het Girokantoor hebben, naar ik vernam, de dames een ziekenstoel gekregen! Dit in verband met het herhaaldelijk flauw .vallen! 'V oor voorkomende gevallen is toen een lig®toeI aangeschaft voor die van haar stokje ballende dames-ambtenaren. (Historisch!)
Zou het nu niet op dien weg liggen van de gezamenlijke rekeninghouders om bij de Girosluitingsherdenking een behoorlijk ingericht zieken- en verpoozingsvertrek aan te bieden J Over tien jaar kunnen we dan eens praten over een rustverblijf ergens in Gelderland I OOM KOOS.
---

STADSNIEUWS. De herdenking der mobilisatie.
De plechtigheid bi) het monument en de maaltijd in het Tentoonstellingsgebouw. In zijn rede, aan den voet van het monument te Scheveningen uitgesproken, die om des tjjda wille moest achterwege blijven in ons verslag van gisteren, seide pater Borroneua de Greve het volgende: Het zal u misschien verwonderen, dat in deze bijeenkomst' ook het woord gevoerd wordt door een Katholiek priester, maar laat mij u dan tekens zeggerf, dat deze priester is een vurig patriot. Dat is spreker niet alleen, want in Nov. 1918 mocht hij aan da Koningin zeggen, dat Zij op al Haar Katholieke onderdanen rekenen kon. Het Christendom beduidt den vrede, maar toch heeft er steeds een goede verstandhouding bestaan tusschen den krijgsman en den priester. Priester en soldaat, beiden zijn strijders, de een met het kruis en de ander met het zwaard. Spreker is geen priester, omdat hij patriot, maar patriot, omdat hij priester is. Ook spr. herdacht de moeilijke tijden, weke ons volk in de mobilisatie heeft doorgemaakt', zoowel de militgiren aan de grenzen, als de burgers in het binnenland, maar hij wil op drie verheugende feiten wijzen, die wij aan do mobilisatie te danken hebben. Vooreerst heeft' zij ons buiten den wereldoorlog gehoudem. De tweede deugd van de mobilisatie was, dat zij de eenheid onder ons volk heeft gebracht. Hoeveel verschillen zijn er niet onder onze toch kleine bevolking, verschillen tusschen boven en beneden den Moerdijk, tusschen Friezen en Hollanders, Zeeuwen en Brabanders, tusschen Groningers en Geldersmannen en zellfs bij het provincialisme houdft het niet op, want al heeft Nederland provinciën, er zijn wel 35 verschillende landstreken, elke met hun eigen geaardheid van bevolking. En dan nog, hoeveel verschillen van godsdienst is er in ons land! Al die verschillen evenwel waren weggedoezeld in de ure des gevaars en toen voelden allen, dat zij elkander behoorden en vast aaneengesloten hert gevaar moesten keerren. De derde en wel de voornaamste deugd der mobilisatie is, de toename der waardeering voor ons Vorstenhuis. Drie eeuwen lang zijn Oranje en Nederland aan elkaar verbonden geweest, maar eerst in den mobilisatietijd hebben wij gezien, wat het zegt, een Oranje aan het hoofd van ons staatsbestuur te hebben. Spreker bidt, dat God ons voor verdere oorlogsrampen zal bewaren, maar dan moeten wij ook alles doen, om Nederland, Oranje en onze Koningin te behouden en daarom eindigt hij een met een zegenbede voor onze Vor&tin. » •» In het gemeenschappelijk Tentoonstellingsgebouw hebben de hooge autoriteiten en de honderden oud-gemobiliseerden zich na de toespraken bij het monument op den strandboulevard vereenigd aan een eenvoudigen maaltijd. In de lengterichting van het gebouw, door de Gemeente welwillend afgestaan, waren een tiental lange tafels geplaatst, waaraan een tweetal hoofdtafels, loodrecht op de andere, geplaatst, aansloten. De tafels zagen er met de vele frissche ruikers keurig verzorgd uit. Toen alle oud-gemobiliseerden waren gezeten, traden de voorzitter van den ministerraad, jhr. mr. Ruys de Beerenbrouck, en de ministers van Oorlog en van Marine, de heeren van Dijk en Westerveld binnen, voorafgegaan deor generaal van Terwisga en onmiddellijk gevolgd door generaal Snijders en de andere hooge autoriteiten. lEen donderende ovatie, die eenige minuten lang aanhield, viel hun ten deel van de zijde der 'oud-gemobiliseerden, die zich allen van hun zetels hadden verheven. Tafelrede van generaal van Terwisga. Generaal van Terwisga nam het eerst het woord, om alle aanwezigen nogmaals welkom te heeten en hun er aan te herinneren, dat dit maal voor ons, soldaten, slechts een nood-rantsoen is in verbeterde uitgave! Immers, er moet zoo veel mogelijk geld zijn voor de mobilisatie-slachtoffers 1 Spreker uitte een woord van dank tot alle provinciale commissies, die zich zoo hebben uitgesloofd om de herdenking te doen slagen ; aan hen, die de herdenking voor vandaag hebben geregeld, speciaal de generaal Laatsman, die alles zoo gezellig heeft klaar gemaakt. Nadat een oogenblik stilte was verzocht en generaal van Terwisga allen smakelijk eten had gewenscht, nam de maaltijd een aanvang. Een strijkje, uit enkele leden van de Kon. Mil. Kapel bestaande, speelde nationale liederen. De minister-president spreekt! Minister Ruys de Beerenbrouck daarna het woord nemende, sprak als voorzitter van den ministerraad de oud-gemobiliseerden toe. Heden zijn wij allen, Israëliet, Protestant of Katholiek, in de eerste plaats Nederlanders, liefhebbende onderdanen van onze beminde Landsvrouwe, die ons aille volken benijden! Liefde voor Vaderland en Vorstin houdt ons samen! Spreker eindigde met een: „Leve het Vaderland! Leve de Koningin!", dat werd gevolgd door een „hoera" uit honderden kelen, die vervolgens het „Wilhelmus" zongen. De toespraak van dan minister van Ooriog, De minister van Oorlog, de heer J. J. C. van Dijk, nam vervolgens het woord, om blijk te geven van zijn medeleven in deze herdenking. De offers, door de gemobiliseerden gebracht, zijn niet vergeefs geweest. Immers, de preventieve kracht van de weermacht heeft den vijand buiten de grenzen gehouden. Zoolang de trouw der gemobiliseerden er zal zijn en de wil om zelfstandig te blijven, zoolang zal Nederland de plaats temidden der volkeren bezetten, die het krachtens zijn roeping inneemt. Spreker eindigde met de mededeeling, dat het de Koningin heeft behaagd, een blijk te geven van haar hooge waardeering voor den
arbeid van het nationaal comité, door den voorzitter, den generaal van Terwisga, te benoemen tot commandeur in de orde van Oranje-Nassau ! (Levendige toejuichingen.) Spreker wekte op tot een driewerf hoera! voor generaal van Terwisga! Verder deelde spreker mede, dat hem ter oore was gekomen, dat het plan bestaat om een herinneringsmedaille uit te geven. De Regeering heeft goedgevonden, dat dit teeken, een zilveren kruis met de nationale kleuren, op de uniform wordt gedragen. Laat dit teeken dan niet alleen een herinnering zijn, maar tevens een belofte voor de toekomst. (Applaus.) Tenslotte verzocht spreker een hoera! aan te heffen voor den oud-opperbevelhebber, generaal Snijders, waaraan geestdriftig werd voldaan. De muziek speelde daarna het „Wien Neerlands Bloed", dat allen staande meezongen. Generaal van Terwisga sprak een woord van hartelijken dank voor de onverwachte onderscheiding, welke tenslotte door de comité's en alle medewerkers voor een groot deel is verdiend! . Tafelrede van den minister van Marine. De minister van Marine, de heer E. Westerveld, herdacht meer in het bijzonder degenen, die hier slechts zeer bescheiden zijn vertegenwoordigd : de Nederlandsche vrouw, die gedurende de mobilisatie hun echtgenooten en zonen hebben afgestaan en die aanspraak maken op onze groote dankbaarheid! Zij ook hebben met zooveel succes de ontberingen der soldaten verlicht! Haar wensch ik te gedenken. De gemobiliseerde vrouw: zij leve! (Luide toejuichingen.) Generaal Snijders spreekt. Nadat het Friesche volkslied was gezongen, besteeg generaal Snijders, luide toegejuicht, het podium. Vele aandoeningen, aldus spreker, bestormen mij, te meer nu gij mij zoo hartelijk hebt gehuldigd bij het monument en hier! Spreker riep uit de herinnering terug den mobilisatie-dag, toen hij de treinen hoorde rollen, welke de gemobiliseerden naar de grenzen brachten. Spreker was toen gerust: bet mobilisatiebevel is uitnemend uitgevoerd. De le Augustus is een eeredag geworden voor ivederland, dank zij de vaderlandsliefde der dienstplichtigen! Ik heb in die vier jaar nimmer vergeefs een beroep gedaan op de Nederlandsche gemobiliseerden! Daarvoor breng ik hun dank. Ik verzoek u een driewerf hoera aan te heffen voor de Nederlandsche landen zeemacht! (Hoera-geroep.) Een woord van dank aan alle sprekers. De heer van Zijl Langhout, uit Purmerend, herinnerde eraan, dat de fourier den gemobiliseerden 10 jaar geleden een plaatje gaf, en zei: „Dat mot je nou goed bewaren, want as je sneuvelt, nemen ze dat van je weg, en dan sturen ze dat naar je familie!" Spreker heeft dat uit-den-tijd-plaatje al die 10 jaar gedragen, want de fourier had immers gezegd : „Je bent er slecht an toe, as ze dat van je wegnemen !" (Aigemeene vroolijkheid.) Spreker vroeg, of een fourier, die wellicht aanwezig zou zijn, hem zou kunnen vertellen, of hij dat plaatje nog langer moet dragen .. 1! Hij dankte vervolgens de heeren voor hun hartelijke ontvangst en verklaarde tenslotte, dat hij zijn zakboekje, zijn vleeschblikkie en zijn plaatje nog had, zoodat hij weer op post kon zijn, wanneer d3 Regeering hem weer noodig had! (Vroolijkheid en toejuichingen.) De genoodigden en de oud-gemobiliseerden begaven zich daarna naar huis of naar de stations, terwijl het strijkje vroolijke soldatenliedjes speelde. Gemeentelijke Bioscoopcommissie. Aan het jaarverslag der Gemeentelijke Bioscoopcommissie over het jaar 1923 is het volgende ontleend: Het aantal leden bedroeg in den aanvang van het jaar 73. Negen leden bedankten en één lid overleed, terwijl 16 nieuwe leden door den burgemeester werden benoemd. Aan het einde van het verslagjaar bedroeg het ledental 79. In dit jaar lieten alle hier ter stede gevestigde bioscoop-directeuren hun programma's door de commissie keuren. Slechts heel zelden werd een programma niet aan de keuring onderworpen. De z. g. dubbele keuring, t.w. het onderzoek op geschiktheid tot 14 jaar en dat van toelaatbaarheid tot 18 jaar, is het geheele jaar 1923 toegepast. Het percentage van het aantal meters, geschikt en toelaatbaar, is over het jaar 1923 gelijk aan dat van 1922, n.1. 41 pCt., terwijl dit voor o n geschikt en o n toelaatbaar is resp. 15 pCt. en 10è pCt. en voor o n geschikt en toelaatbaar resp. 44 pCt. en 481 pCt. In totaal werden 2255 films gekeurd. Van dit aantal zijn: 127 ongeschikt en ontoelaatbaar bevonden; 608 ongeschikt en toelaatbaar geacht; 1520 geschikt en toelaatbaar geoordeeld. In procenten van het aantal is dit resp. 5i, 27 en 67i. Totaal aantal meters gekeurd: 1.560.390. In de groep ongeschikt doch toelaatbaar werden 198 coupures aangebracht en in de groep geschikt en toelaatbaar 3. De mindere afkeuringen in vergelijking met -ü schrijft het bestuur toe aan het vertoonen van films van betere kwaliteit. Een woord van dank en waardeering wordt gewijd aan het lid der commissie mej. S. Groshans, di'? door droeve familie-omstandigheden ontslag heeft moeten nemen. Subsidie bezigheid R-K. schoolkinderen. B. en W. stellen den Gemeenteraad voor, aan de Vereeniging van Hoofden van Groote Gezinnen ten behoeve van het verschaffen van bezigheid aan R.-K. schoolkinderen gedurende de zomervacantie 1924, voor 1924 een subsidie te verleenen tot een bedrag, gelijk aan de som, welke door particulieren voor hetzelfde doel zal worden bijgedragen, tot ten hoogBte f 3000. Gister werden bij „Volkszeebad" 1474 damesbaden en 1155 heerenbaden ganomen.
---

DE BIOSCOPEN. Apollo-Theater.
„Huwelijks Moraal". Het behoeft niet te verwonderen, dat ook ditmaal „Apollo" piet een schitterend programma voor den dag komt. Vóór het hoofdnummer gaat allereerst een zeer interessant journaal, met binnen- en buitenlandsche actualiteiten. Verder een klucht in 2 acten „Lezen of je wil of niet", met den bekenden Monty Banks in de hoofdrol. _
Het hoofdnummer „Huwelijks Moraal" is een levensdrama in 7 acten en speelt zich af in het hartje van Newyork. .Mary Gardner, een winkeljuffrouw, die veelal uit naijver voor de pracht van zijden costuums en juweelen der cliëntèele, het echte Newyorksche mondaine leven eens meer van nabij wil zien, wordt hiertoe door haar huwelijk met Harry Ryan in staat gesteld. Harry toch is een nik jongmensch, maar ook een doordraaier en hij kan zijn lichtzinnig leven geen vaarwel zeggen. Toevalliger wij se verneemt Mary, dat haar man in een berucht cabaret goed aan de foif is en zij besluit voor ditmaal ook eens daaraan deel te nemen. Het gevolg van dit bezoek is, dat Mary naar haar ouders terugkeert en Harry met gebroken ledematen in verband met een gevecht, het bed moet houden. Dit moment benut Black, een zich steeds aan Mary opdringende vriend van Harry, om door harde maatregelen in het bezit van Harry's vrouw te geraken. Zii voelt zich daardoor diep beleedigd, raakt geheel buiten zichzelf van woede, richt een vuurwapen op den snoodaard, schiet... en dan volgt de ontknooping, die een ieder die „Apollo" bezoekt tot groote voldoening stemmen zal. Wat er gebeurt, vertellen wij niet! Asta-Theater. „De danseres uit de Groene Taveecne". „Die alte GesohichW: een mooi maar arm meisje, vondelinge, leeft in d« laagste regionen der maatschappij en droomt van de élegante wereld. Een jonge officier, bekoord door haar schoonheid; voert haar die zoo vurig begeerd» wereld binnen en vergeefs zoekt Manuella tegen de verlokkingen van dit zoo gansoh andere leven bescherming bij haar doofstommen vriend in de schamele woning van haar pleegmoeder. Manuella wordt danseres (het dansen zit naar van moederszijde blijkbaar in het bloed) en de eigenares van „de Groene Taveerne" koopt de nieuwe attractie. Manuella vlucht in de steppen, .waar zij den smokkelaar Carlos innig lief krijgt, "Als zij meent, dat de geliefde man gedood is, in een gevecht met de militairen en nog wel door «Jenzetlfden officier, die haar eens ,,bet leven" heeft binnengevoerd, keert Manueilla terug naar de stad, waar zij een beroemd danseres wordt. Doch voor alle aanbidding der mannen blijft zij onverschillig. — tot de officier haar weer het hof maakt! Dan rijpt in haar het plan, dezen man, die haar beur geliefde heeft ontnomen, te dooden in een omhelzing... Maar Carlos is den dood ontkomen en zoekt overal zijn beminde vrouw. Als hij haar samen vindt mot zijn doodsvijand, den officier, waant hij haar voor zich verloren. Hij wil zich, in zijn moedeloosheid, gevangen geven. — maar Manuella weet hem uit de gevangenis te bevrijden en te overtuigen van haar trouwe liefde. Een nieuw en geSukkig leven begint voor beiden . . . Deze inderdaad wel zeer romantische geschiedenis wordft door een keur van nrtisten voortreffelijk gespeeld en boeit van begin tot eind. Ook het voorprogram is weer goed verzorgd. Wie van .natuuropnamen houdt, kan genieten van de gekleurdle film „Mooi Aüvergne" Van de actualiteiten uit binnen- en buitenland noemen wij den grooten brand te Vlis6ingen en het vertrek van den Argentijnschen wereldviieger, majoor Zanni van Schiphol. Een afzonderlijke film laat ons de Hollanders op de Olympiade te Parijs zien, o.a. de kransleggiug op het graf van den Onbekenden Soldaat. En aangezien géén biosoooppragram vojmaakt is zonder een komisch intermezzo, zorgt Harry Pollard in de dwaze klucht ,,Bij dlem tandarts" voor het. schudden van de diverse levers der Asta. bezoekers. Ccntranl-Theater. „De pastorie van kapelaan Cosgro ve". In deze film, een nieuwe bewerking van het zoo bekend geworden filmwerk „Het geheim van de biecht", wordt de hoofdrol vervuld door den hier welbekenden filmacteur Robert Haines, die een speler van groote capaciteiten is. De Amerikaansche filmindustrie is hier op haar best. Wat een keur van fraaie opnamen, hetzij in de weelderige woning van de familie Parker, een groot fabriekseigenaar, hetzij in de eenvoudige hulk van den meesterknecht 0'Connor. En wat een spel! De beste Amerikaanscbe acteurs en actrices hebben er aan deelgenomen en wij ontmoeten zooals gezegd, den gevierden acteur Haines. En zoo menigmaal weten zij de harten te ontroeren en wij denken daarbij aan de droevige tooneelen voor de rechtbank, waar kapelaan Cosgrove terecht staat, beschuldigd van moord op Parker. Door toevallige omstandigheden werd de geestelijke van den moord verdacht. De misdadiger, die Parker vermoordde, wist, achtervolgd door de politie, de pastorie binnen te dringen en verzocht den geestelijke zijn bekentenis te willen aanhooren. In haast biechtte bij zijn misdaad en vluchtte. De politie was intusschen ook het huis binnengedrongen en vond daar den kapelaan alleen niet bebloede handen. Dus verdacht men den kapelaan van de misdaad, maar hij schendt het geheim van de biecht niet. De geestelijke moest dus den dood op den electrischen stoel vinden. Het gelukte echter aan de dochter van den vermoorden Parker tenslotte de onschuld van den kapelaan te bewijzen. Dan wordt hij, die zich als martelaar voor anderen had opgeworpen, in vrijheid gesteld. Onmiddellijk hierop begeeft hij zich naar zijn oude moeder, die haar zoon reeds dood Waande. Dit mooie werk verdient door velen gezien te worden. Niemand verzuime dus deze week een bezoek aan het theater in de Lange Poten te brengen, temeer daar ook het bijprogramma uitstekend verzorgd is, o.a. de H. A. P.-courant, waarin de groote petroleumbrand te Vlissingen, „Beelden uit vroeger tijden", de bekende damesrubriek met een alleraardigste serie badkieken met tot slot een komische 1-acter „Teddy bij de rennen". Wat er al niet bij de rennen gebeuren kan en hoe men door middel van een kussen met spelden een race kan winnen, toont u dit lachnummer. Familie Bioscoop. „John Keit h's misd aad". Het programma, hetwelk deze week in den Familie-Bio6ooop wordt vertoondi is er zeer zeker een van bijzondere kwaliteiten. „John Keitli's misdaad", een filmverhaal in zes acten, naar het bekende boek van James Olivier Curwood, voert ons naar bet land waar de rivier ontspringt in het verre Noorden. Als een bijzonderheid voor deze film kan gelden, dat Lewis Stone. de acteur bij uitnemendheid, de titelrol en tevens een doublure vervult, waarin hij op zulk een meesterlijke wijze is geslaagd, dat menigeen geen onderscheid heeft kunnen waarnemen tusschen zijn werkelijke en gefingeerde rol. Dit filmwerk is er een met een prachtige moraal en brengt in beeld het leven van een verschoppeling der maatschappij, die dank zij de eminente opvatting zijner taak, door een politieman weder in de maatschappij wordt teruggevoerd. Ontroerende tafereelen zijn hiervan het gevolg. De opvatting, welke, de medespelenden van hun taak hebben, getuigt van zeer veel kennis en studie. Zii allen, maar niet in het minst Lewis Stone, maken deze film tot een zeer goed geslaagd meesterwerk. De hoofdfilm wordt voorafgegaan door een zeer uitgebreid vóór-programma. Allereerst wordt de aandacht gevraagd voor een natuuropname „Een reisje langs de Donaiu". De prachtige vergezichten langs deze rivier en de opnamen van imposante bouwwerken, deden ons van veel schoons genieten. Het hierop volgende Pathé-Journaal brengt internationale actualiteiten in beeld, waarna als slot van het voorprogramma wordt vertoond een aardige oomédie in 2 afdeelingen, getiteld : „Graaf blijf Graaf", met Johnv P,av in de titelrol. Deze gemoedelijke dikzak weet het publiek steeds met zijn mimiek en volmaakt spel aan het lachen te brengen. Over het geiheel een zeer geslaagd programma, hetwelk een druk bezoek ten volle waard is. Flora-Theater. „Moeder". De directie van het Flora-theater brengt ons nogmaals „Moeder", ook bekend onder den naam „Over the hill", welke aangrijpende film eenigen tijd geleden verschillende weken achtereen in den Residentie-bioscoop werd vertoond, maar het toch altijd nog wel doet. Het is dan ook wel één der fraaiste filmwerken, welke wij ooit zagen. Het aangrijpende spel der artisten vermoeit geenszins en is zeker waard nog eens gezien te worden. De opoffering van de mceder voor haar kinderen is aandoenlijk en zij, die een week hart hebben, *v len dit *vootsche filmwerk eerst recht op prijs kunnen stellen. Watt en half Watt, wat doe je in de kou, is natuurlijk geprolongeerd en deze film zorgt voor
de pauze voor het komische gedeelte van het programma. De beide Deensche komiekelingen zagen wij nu reeds in drie verschillende kluchten, docb hun avonturen in het barre Noorden overtreffen alles en in deze nieuwe klucht doen z© ons va* een spel genieten, hetwelk onverbeterlijk is Ieder Hagenaar moet deze klucht zien en w£ voorspellen een uiterst genoeglijk uurtje. Het vóórprogramma bevat eenige goede nummers. Allereerst noemen wij de Derbij-rennen door een der paarden met een neuslengte gewon nen. Dit is ten duidelijkste te zien, als wii dezelfde race met het langzaam werkend apparaat t» zien kriigen. Een zée'r komisch gezicht, het zcq uiterst langzaam voortbewegen der paardenbe» nen, welke toch in werkelijkheid met zoo'n groot* snelheid gaan Ook de kleine film „Toet Ank Amen dcet gymnastische oefeningen", is — eveneens opgenomen met het langzaam werkend apparaat niet van humor ontibloot. Over het geheel genomen een goed profrramma, zeker de moeite waard om gezien te worden. Gebouw voor K. en W. „Dieren ., , als m en sc h e n".. Dit is de titel van de laatste schepping, waarmede Alfred Martin, de bekende regisseur der Jungle-films, het bioscoop-repertoire heett vcrnjKt, in zijn uitgestrekten tuin, waarin een gewei» cuge menagerie, dieren van allerlei orde eendrachtig samenleven, heeft hij gedurende drie jaren de film samengesteld. Hij schreef daartoe een zuiver „menschelijk scenario" met al de menscheiijke hartstochten en hun uitingen. Als acteurs treden kippen, konijnen, hanen, apen, honden en muizen op en elk der dieren speelt zijn rol onverbeterlijk. Zijn nauwkeurige studie van het leven der onderscheidene dieren, zijn dagelijksch contact met de bevolking der menagerie maakte het Machin mogelijk, de rolverdeeling zoo zuiver en met zoo'n zekerheid te bepalen. Dat bijv. 'n gans als politieagent in Dierenstad een pracht-figuur zou slaan, in surveillance, om to waken tegeu kleedkloppen na het vastgestelde uur en als verkeersagent, om Billy Fox te bedwingen in zijn races over het drukke stadsplein, is onbegrijpelijk. Bedaard en verwaand kuiert zij hier haar ronde. Zonder harde dressuur en zonder dierenkwelling beeft de operateur zijn beesten zoover weten te brengen, dat zij vlot acteeren, dat zij voor de lens werken als de best-en van Hollywood. Een sohokkend liefdesdrama is ht gegeven van de film. Jim Buil, de pootige boxer is tot in de diepste diepten van zijn moedig hondenhart verliefd op Elaine, de nuffige, snoezige griffon, die als schoothondje een witte muis koestert. Jim smookt een pijp en draagt de pet op één oor. Hij heeft echter een rival, den eleganten Don Juan. Billy Fox, die een auto rijdt en heerlijk danst. Op een soireetje in den „Salon de dance" voor kippen, wordt de zaak tusschen Elaine en Billy beklonken en Jim verstooten. De bruiloft is spoedig daar en als 's morgens 't groote gezelschap familieleden en kennissen in victoria's naar het stadhuis heen en weer is gereden, vangt 's middags de overvloedige maaltijd aan, waarbij veel en hartelijk wordt gespeecht en nog meer gedronken. Billy loopt intusschen nog steeds met wraakplannen rond en op de huwelijksreis van het jonge paar slaat hij zijn slag. Hij blaast de spoorlijn op en schaakt Elaine, aie tenslotte toch bij Billy zich het best bevindt. Een tweede hoofdfilm werd na de pauze vertoond, onder den titel „Wat de wet verbiedt", een spannende dramatische-comedie in 6 acten. Bij de vertooning van de film, welke is opgenomen bij het 95-jarig bestaan der Grenadiers en Jagers en den vierdaagschen marsch der Jagers, versterkten de hoornblazers en tamboers van het korps het orkest. Terwijl de troepen op het doek voorbij defileerden bliezen de hoornblazers de bekende „Vadertje Gijs-fanfare" (getoonzet door den sergeant-hoornblazer Huegenin). Verscheiden officieren en een groot aantal soldaten woonden de vertooning bij en vooral de laatsten toonden op luidruchtige wijze, dat het hun best naar den zin was. Met de opnamen van de plechtigheden der mobilisatie-herdenking heeft de filmfabriek der N. B. T. blijk gegeven van haar activiteit en snelle werkwijze. Olympia-Theater. „Moeder" over the hill" 11 „Wat doe je in de kou". Als hoofdnummer gaat deze speelweek in het Olympia-Theater de reprise van net schitterende filmwerk getiteld „Moeder". Een familie-drama in 8 acten met Mary Carr in de hoofdrol. In deze film ziet men hoe „Moeder" met de frootste zorg en nauwgezetheid haar geliefde kineren opvoedt. Zij ontzegt zich alles ter wille van haar kinderen, die nog te klein zijn om te begrijpen wat armoede is. Wanneer nu de zes kinderen groot geworden zijn en moeder oud en grijs geworden is, dan is er slechts één zoon, die zich het lot zijner behoeftige moeder aantrekt, doch deze is door geldgebrek gedwongen in Amerika te gaan werken. Bij de overige vijf kinderen is geen plaats voor „Moeder", zij is nu immers te oud en te lastig en wordt ais een verschoppelinge van den een naar den ander gestuurd. Zoodoende is de „Moeder" van zes kinderen .die heele dagen en nachten gewerkt heeft voor haar kroost genoodzaakt haar intrek te nemen in een. . . armenhuis. Doch hoe roeiend is het einde, als haar zoon uit Amerika terugkeert en haar een huis verschaft, waar zij haar oude dagen rustig kan doorbrengen. Geheel in tegenstelling met deze film is de Watt-film getiteld: ..Wat doe É je in de kou", waarin Heel en Half Watt zich verdienstelijk maken door ons onbedaarlijk te doen lachen. Men kan met recht zeggen „Wat doen die WattVr;. toch in de kou? Deze lachfilm doet ons het tragische van de vorige film eenigszins vergeten. Een programma, dat zeker volle zalen zal trekken. Rialto-theater. „Charley, kielekieie, kiele... Na eenige weken van spannende sensatiefilms heeft de directie van het „Rialto-theater" het program voor deze speelweek over een anderen boeg gegooid en het gezocht in bet komische genre. Zij beeft haar keus daarvoor laten vallen op een 5-acter met den alom bekenden en gevierden komiek Charley Chaplin in de hoofdrol. Reeds de eigenaardige titel van deze film, n.1. „Charlev, kiele, kiele, kiele. . ." doet reeds verwachten, dat men iets dols te zien krijgt. En inderdaad, dat is ook het geval. Er werd tenminste braaf gelachen om de dolle streken van Charley en de malle tnoneeltjes in deze film. Het overige van het program geeft „elck wat wils" en bestaat uit een spannende wild-west film, getiteld „De Indiaansche", met Texas Guiiia in de hoofdrol, en een mooie natuuropname, benevens de „Courant" met de voornaamste gebeurtenissen van de afgeloopen week. Op het tooneel vertoonen „The 2 Christens" eenige acrobatische toeren, die een groot succes oogsten, terwijl da gevierde Holtandsche coupletzanger Jaques Schrederhof met zijn vroolijke liedjes er het zijne toe bijdraagt, «et program tot een buitengewoon aantrekkelijk geneel te maken Thalia-theator. „J eanne d'A r c." ■ Het was van de directie .van het Thalia-theater een zeer gelukkige gedachte de film „Jeanne d'Arc, de maagd van Orleans" te vertoonen. Immers, wie kent niet de geschiedenis van dit dappere Fransche meisje, dat zoo haar vaderland redde, iets, wat zij met den dood op den brandstapel moest bekoopen. En wie wil dus niet gaarne de verfilming van deze geschiedenis zien? Voor de verfilming zelf hebben wij niets dan lof. Zelden zagen wij een zoo groot en schitterend filmwerk. De rol van de maagd van Orleans wordt op buitengewoon knappe wijze vertolkt door Geraldine Farrar, terwijl ook de overige hoofdfiguren m de beste handen zijn. Voor den regisseur, die dit machtige filmspel tot een zoo froot geheel opbouwde, moeten wij veel respect ebben. Prachtige costuums, fraaie bouwwerken, schilderachtige tafereeltjes, gaan in bonte mengeling onze oogen voorbij en van bet begin tot het einde worden wij vastgehouden door de boeiende geschiedenis. Wij raden een ieder aan, dit filmwerk te gaan zien, met het voorprogram, hetwelk bestaat uit een leuke klucht, getiteld ,,E1 Capitano beleeft vreemde avonturen" en de week-courant met het allernieuwste uit binnen- en buitenland.
---

HAAGSCHE COURANT Zaterdag 2 Augustus 1924. No. 12718. VIERDE BLAD. Geïllustreerd Zondagsblad,
premie uitgave van de ..Haagscbe Courant";, 10 pagina's omvang, verschijnt iedere week. Abonnementsprijs — uitsluitend voor onze abonné's — 65 cent per drie maanden. Men kan zich ook bij den courantenbezorger abonneeren. Afgehaald aan onze bureanx Wagenstr. 37, Heerenweg 17, Rijswijk, en Keizerstraat 319, gcbeveningen, 6 ct. per nummer. Postabonnementen ƒ1.25 per 3 mnd. bij vooruitbetaling. Hedenavond is het nummer van 3 Augustus 1924 verzonden.
---

INTEEKENBILJET.
De ondergeteekende verzoekt de administratie van de „Haagsche Courant" hem (haar) te noteeren voor een abonnement op bet „Geïllustreerd Zondagsblad" tegen den prijs van 65 cent per kwartaal (ƒ 1.25 per poet).. Naam: «« »iTO« MtH* tL*9* W «*»MH [Woonplaats
---