EEN MOMENT UIT DEN STRIJD — een botsing tusschen EEN MOMENT UIT DEN STRIJD — een botsing tusschen den eenarmigen Castro en een der Rotterdammers. --- DEN HAAG—BRUSSEL-RIT. — Zittend v.l.n.r. : J. Laman, DEN HAAG—BRUSSEL-RIT. — Zittend v.l.n.r. : J. Laman, L. van Galen, le aank. tandempaar. Staand: W. de Ruiter, Ie aank. A-klasse, N. Groot, le aank., winnaar van den rit. A. v. d. Bergh, le aank. veteraan. --- DE WIELERRIT DEN HAAG—BRUSSEL — uitgeschreven door de H. R. C. „Hollandia", gister gehouden. De start te Brussel. DE WIELERRIT DEN HAAG—BRUSSEL — uitgeschreven door de H. R. C. „Hollandia", gister gehouden. De start te Brussel. --- H.B.S.—N.A.C. — Moment, waarop de N.A.C.-speler, die bij het doel staat, „hands" maakt en H.B.S.—N.A.C. — Moment, waarop de N.A.C.-speler, die bij het doel staat, „hands" maakt en Lash den strafschop daardoor krijgt te nemen. „hands" maakt ee --- HET GOUDEN FEEST VAN DE MAATSCHAPPIJ „ZEELAND". — De Zeeuwsche bevolking HET GOUDEN FEEST VAN DE MAATSCHAPPIJ „ZEELAND". — De Zeeuwsche bevolking ja Koudekerke neemt deel aan het jubileum van de maatschappjj „Zeeland". --- FEUILLETON. (Nadruk verboden.) N HISTORISCHE ROMAN DOOR HENRY A.TM. LESTURGEON 81) En nu de trommel . . . zoo . . . heeren, 't spel kan beginnen. Vooruit, makker, geef de kaarten op. Een oogenblik stilte. De vier soldaten begonnen op de trommel, die als tafel dienst deed, te kaarten. Von Neunburg trok zich terug van het venster. — Schilling, jij volgt direct mijn voorbeeld ... en jij, baas, volgt direct op mijn vriend. Zorg er voor, gauw weg te komen. De man stamelde een woord van dank, maar Ernst legde hem het zwijgen op. Op z"n teenen sloop hij naar het venster, lichte heel zachtjes het rooster op en plaatsite dat tegen den muur. Toen klom hij in het kozijn. De soldaten beneden hadden niets gemerkt en kaartten kalm door. — Troef ! zei er een. En juist op dat oogenblik sprong Ernst boven op de trommel, zoodat het vlies met een knal barstte. De uitwerking was verrassend. Een soldaat tuimelde achterover en bleef, alle heiligen Aanroepend, met z'n gelaat naar den grond gekeerd, liggen. De tweede gilde als een bezetene : — help, help, de duivel! de duivel I En de twee anderen kozen het hazenpad. Schilling volgdfe Ernst op den voet. Zonder omkijken holden ze voort, de Hesserstrasse in, toen door een labyrinth van zijstraatjes en eindelijk hielden ze hun vaart wat in, ze ker, nu niet meer achterhaald te worden. Schilling wilde Ernst bedanken, maar von Neunburg maakte daaraan kort 6en einde, door te zeggen: — Beste Schilling, ik heb van m'n leven nog niet zoo'n kostelijke scène gezien. Maar hoe zouden ze hebben gelachen, wanneer ze die scène hadden aanschouwd: de oude krentendief, die met z'n dikken buik geklemd zat tusschen het vensterkozijn en niet meer voor- of achteruit kon, en de soldaten, die, teruggekomen, hun woede koelden op z'n allerdikste deelen' TWINTIGSTE HOOFDSTUK. Het proces-Hatzfeld. Maarschalk Davout keek niet weinig verrast op, toen men hem den brief bracht, welken op Schilling was gevonden. De officier, die het schrijven had overgebracht, wachtte nog en de maarschalk, toen hij snel den inhoud van het schrijven had' doorloopen, riep hem bij zich. — Die koerier is dus naar de gendarmerie overgebracht. De officier knikte bevestigend. — Wil bevel geven ooi hem streng te bewaken en laat behalve u en de majoor, niemand te weten komen, wie de afzender van dit schrijven is. De ander salueerde en vertrok. Maarschalk Davout trok zich weer in z'n tent terug en herlas het schrijven, door von Hatzfeld onderteekend. — De gluiper . . . daartoe heb ik hem altijd wel in staat geacht, mompelde Davout. Hij dacht een oogenblik na, wat hij moest doen. De koerier was gevangen genomen, dus von Hatzfeld zou er niets van weten, dat z'n brief niet over was gekooien. Het was reeds te laat, maar Davout wilde voor zoo'n ernstige aangelegenheid den keizer persoonlijk raadplegen. # Den volgenden morgen vroeg reeds reed hij naar het paleis en liet zich bij den keizei aandienen. .— Welkom, Davout, wat voert je reeds zoo vroeg hier heen? — Helaas sire, niet veel goed».. . m 3,8/T* • • • Davout zag nu eerst, dat er zich een derde persoon in het vertrek bevond.. — Graaf von Neale, zeide de keizer kort. De beide mannen bogen voor elkaar. Napoléon ging weer zitten. — Als je niet veel goeds hebt te vertellen, Davout, ik evenmin. Ziehier . .. Hij overhandigde de maarschalk enkele brieven. Davout las. Net zulke brieven als hij aan den keizer moest overhandigen. „Napoléon wilde oorlog, goed, dan zullen wij hem dien verklaren" stond er in een. Napoléon die zag, welk een onaangename indruk deze brieven, geschreven door de dochter van von Neale, op den maarschalk maakten, herhaalde die woorden. „Napoléon wil den oorlog .... nee, merieer . . . uw vrouwen hebben den oorlog gewild en zietdaar het resultaat. Als de mannen wat beter op hun vrouwen hadden gepast, dan zou het nimmer zoo. ver zijn gekomen. De graaf von Neale durfde geen woord tegenspreken en boog het hoofd. Napoléon, als hij eenmaal in woede ontstak, liet zich hoe langer hoe meer gaan. Die kerel, die daar schuldbewust en toch met een zeker onderdanigheid stond, maakte hem dol. — Nee, of u daar als een geslagen hond staat, helpt niét. Napoléon heeft niet den oorlog gewild, niet omdat ik me niet bewust ben van mijn kracht, zooals u wel zult begrijpen, maar omdat het bloed van mijn volk mij kostbaar is en wijl 't m'n eerste plicht is om de veiligheid en de eer van mijn volk te verzekeren. Het volk van Berlijn is het slachtoffer van den oorlog, terwijl zij, die den oorlog ontketend hebben, zijn gevlucht. Ik zal dien adel van het hof zoo klein maken, dat men gedwongen zal worden, om voor zijn brood te bedelen. Hij schelde en onmiddellijk trad een ordonnans binnen. Zet de deur voor dien man open. Davout moest onwillekeurig glimlachen. Nimmer had hij den keizer, die zóó hoffelijk kon zijn, zóó grof gezien. Al z'n verachting drukte hij uit in dat bevel voor den ordonnans. Graaf von Neale boog als een knipmes, blij er zóó te zijn afgekomen, maar de keizer had hem den rug toegedraaid. — En wat heb jij voor slecht nieuws, Davout. — Sire, ik kan kort zijn. Onze voorposten hebben gisteren een koerier gevangen genomen, die dezen brief bij zich had. De keizer las het schrijven. Z'n oogen flonkelder. Hij stond op en zenuwachtig de vuist op zijn rug ballend, liep hij het vertrek op en neer. — De krijgsraad, Davout... ik wil een voorbeeldige straf. Het moet uit zijn . . ., zei hij driftig. Als dat volk den oorlog wil, goed, goed. Maar al die duistere machinaties verraden en verkocht te worden, dat moet uit zijn. Ik heb er niets meer aan toe te voegen . . . dank je Davout. Napoléon was zóó opgewonden, dat Davout het verstandiger achtte, om niet verder aan te dringen en hij trok zich dan ook onmiddellijk terug om de orders ten uitvoer te brengen. „Een voorbeeldige straf" eischte de keizer. Hij kon zoo goed begrijpen, hoe dezen man vooral die huichelarij en dat valsch on derdanige tegen de borst moest stuiten. Davout dacht even na, hoe hij de order ten uitvoer moest brengen en toen hij een beslissing had genomen, begaf hij zich regelrecht naar de anticambre van de ordonnans-officieren. Zoodra hij binnentrad, sprongen de aanwezige officieren op. — Zoo Mervac, ik hoopte je hier te vinden. Hpe sterk is de wacht van het paleis ? — Vier en twintig man sterk. .. — Uitstekend. Is hier schrijfgerei? Mervao gaf een fauteuil en de maarschalk zette zich voor het bureau om het bevel tot inhechtenisneming van von Hatzfeld samen te stellen. Hij las het geschrevene over en vroeg aan den ordonnans-officier het document ter onderteekening te willen voorleggen. Even later kwam het stuk, .versierd met een driftige N. onderteekend terug. Davout stond op. — Mervao, begeef je met tien man van de wacht onmiddelijk naar het paleis van den gouverneur en de arrestatie van prins von Hatzfeld moet zoo spoedig mogelijk worden uitgevoerd. — Van prins von Hatzfeld! Davout keek verbaasd op. — Ja, verwondert je dat zoo? Ken je den gouverneur soms? — Nee, dat niet, maar ik heb enkele malen z'n naam hooren noemen. Mervac herinnerde zich daf^ terloops over den gouverneur was gesproken, toen hij op het kasteel was, maar mevrouw von Neunburg had aan dit gesprek 'n einde gemaakt, door te zeggen dat zij voldoende reden had om zoo min mogelijk aaa haar verwantschap met de von Hatzfeld's te worden herinnerd. Toch schrok hij even terug, bij de gedachte den broeder van mevrouw von Neunburg te moeten arresteeren als. .. — 'n Verrader Van 't gevaarlijkste soort, klonk hard de stem van Davout. Men kan niet anders dan de wijsheid van Zijne Majesteit roemen. . . Dus. .. — Ik ben tot uw orders, meneer de maarschalk, zei Mervao flink. Uw bevel zal stipt worden uitgevoerd. — De krijgsraad zal hier in het paleis zitting houden, waarvoor ik nog nadere besprekingen zal houden. De luitenant wendde zich tot den commandant van de wacht met de order om hem tien man af te staan en even later zette de groep zich in beweging. . Verwonderd keken de voorbijgangers even op, toen ze op zoo'n ongewoon uur de wacht zagen afmarcheeren, maar niemand schonk verder aandacht aan dit ongewone feit. Behalve de wachtparade en een enkele inspectie zag men weinig troepenbeweging in de Pruisische hoofdstad. Het peloton sloeg de Behringstrasse in en weldra commandeerde Mervao: halt! — Twee wachten voor den ingang. . . drie voot de poort. . . het consigne is niemand, onder geen voorwendsel, in of uit te laten gaan. In het paleis was men blijkbaar op niets voorbereid, want nauwelijks had Mervao geklopt of de deur ging open. Mervac, gevolgd door de vijf overige soldaten trad dadelijk binnen. (Wordt vervolgd.) --- De Uruguayers te Rotterdam. - H. B. S. slaat N. A. C. - De excursie van de Stoomvaart-Maatschappij „Zeeland". - 'HET ELFTAL DER URUGUAYERS - dat in Rotterdam speelde en met V—0 won. Y.l.n.r. staande: Carreras, Andmade, Clavizo, Zibechi, Fiorentino en. Buceta, gehurkt v. i.n .t. Urdinaran, Scarooe, Castro, Caeanello en Romano. # ---