Figuren van den Dag. — Tintelend, en sprekend, vol leven, is het toog; krachtig, belangwekkend en ongewoon het gelaat van dr. L. A. J. Burgersdijk. Zestig winters hebben zijn hoöfd besneeuwd, inaar nog grijzer is zijn brein. Kracht spreekt uit zijn geheele gestalte. Als hij een oogenblik schijnbaar soezend ter neer zit, en een enkel woord hem wekt, schiet zijn oog terstond vuur en is hij vol leven en beweging. Kracht, vaste wil en volharding zijn drie yormende kenmerken van zijn karakter! Aldus gaf, in het vroeger zoo goed bekende tijdschrift ,,De Lantaarn", de evenbekende journalist- en literaire criticus J. H. Róssing met enkele lijnen een Bchets van het uiterlijk van L. A. J. Burgersdijk. Het is nu reeds veertig jaar geleden: op 1 Februari 1§89. Alle-drie zijn ze dood: Burgersdijk, Róssing en ,,De Lantaarn" Maar — om ons nu maar tot de figuur van den eerste te be bepalen — zijn werk leeft; leeft onvergankelijk voort; zal vermoedelijk wel blijven leven zoolang er een Nederlandsche stam bestaat. En: nu hét spoedig honderd jaar geleden ïs (11 Maart) dat Burgersdijk werd geboren, is er aanleiding met pieteit zijn figuur en zijn werk te herdenken. Do geestelijke, de literaire nalatenschap van dezen man is 't eigendom van gansch ons volk. Indien er getuigd kon worden, dat Nederland een vertaling van de volledige Shakespeare-werken bezit, die beter is dan de beste (en bevoegde monden hebben dit verklaard), dan is dit door het levenswerk van Burgersdijk. In de letterkundige historie van ons Vaderland zullen er zeker niet veel pro duceerende literatoren zijn aan te wijzen, die met eigen, oorspronkenlijk werk zóóveel tot de litéraire beschaving en ontwikkeling heb ben bijgedragen als Burgersdijk met zijn vermaarde vertalingen. In Alphen-aan-den-Rijn geboren, in Leiden gepromoveerd (19 Juni 185°) werd hij onmiddellijk daarna leeraar — met don titel van hoogleeraar — aan de Militaire Academie te Breda; vervolgens ('64) leeraar aan de H. B. S en hoogleeraar aan het Atheneum te Deventer; directeur van genoemde H. B. S. ('66); legde hij vervolgens — krachtens eigen wil — het directeurschap neer en bleef leeraar ('76); nam hij een leeraarsfunctie fan 4e Burger-avondschool en bij ('77), om ein del ijk in 1897 een welverdiende rust te gaan genieten: hij vestigde zich in Apeldoorn, waar hij 15 Januari 1900 overleed. Hij was een veelzijdig man. In die Leydsche Courant van 13 Mei 1840 vindt men het verslag van de begrafenis zijnis vaders, O H Burgersdijk, „chirurgijn en vroeclmeester", en men leest daar dat een der sprekers ..op een aller harten roerende wijze den oudste van des overledenen zonen, eenen nauwelijks twaalf-jarigen jongeling, op het voor beeld van zijn waardigen vader wees" Die jongeling was L. A. J. Maar hij ging een heel anderen kant uit, getuige het feit, dat hij leeraar werd in de natuurlijke historie en in de cosmografie. Op dit gebied lieeft liij wetenschappelijk werk gedaan Tal van boeken en andere publicaties verschenen v ^ zijn ha-nd: het voornaamste daarvan was hot gróoto werk ,,De Dieren". Maar zijn levenswerk lag toch elders. Toein de destijds bekende Rossi in Deventer de Othello had gespeeld, rijpte plotseling van Burgersdijk het plan, zich aan een vertaling van ShaKespea-re-werken te zetten. Hij begon en dc inspiratie had hem te pakken. De vonk doorgloeide hem meer en meer. Van het eene werk kwam hij in het andere. Op 9 Februari 1877 begon hij er mee, op 20 November 1888 had hij het geheele Shakespeareoeuvre vertaald en nog een levens-schets van den grooten man er bij geschreven. ,,In al die jaren — schreef Róssing — „leefde e-n ademde Burgersdijk in Shakespeare. Wie hem kwam, werd onthaald op Shakespeare. Wie 's avonds in zijn gezelligen huiselijke® kring of in hotel of leesmuseum afscheid van hem wilde nemen, sprak hij toe als Julia: „Wilt gij al gaan, het is nog lang geen dag!" Hij suggereerde wien hij kon, met ShaJcypeare, tot Laat, zeer laat m den nacht. Tijd en plaats bestonden voor Burgersdijk niet meer: menige nacht is voOr hem voorbijgegaan zonder eenige rust. Shakespeare vergoedde hem den slaap" Twaalf jaar lang heeft deze man alzoo — aan één stuk door — aan dit geweldige ^erk gearbeid. Toen kwam de hoofdzaak: een uitgever te vinden. Want het groote werk moest nationaal eigendom worden. Maar geen < uitgever durfde dit aan Burgersdijk versaagde niet Hij dacht aan het woord van Mn' tatuli. ,,Ik zal gelezen worden 1 " Zélf nam hij de uitgave ter hand, zélf nam hij ~t risico op zich, en zie, al dadelijk kwamen er 1100 inteekenaren Toen is langzamerhand de uitgave in normale banen geleid: uitgevers epa-nden er zich voor. en nu, veertig ja? na de voltooiing, kan met voldoening getuigd worden, dat het grooüe werk tal van druüken heeft beleefd, op tal van manieren is itgegeven. Na Burgersdijks dood deed Sijthoff in Leaden een praclit-uitgave het licht zien. Ia er iemand, die do ontzaglijke beteekenis van dezen literairen arbeid voor ons volk o .kent of. onderschat? Het is do eenige volledige vertaling van Shakespeare die in ons land bestaat. Fragmentairische vertalingen zijn er sinds dien nog wel verschenen (van Looy; Koster), maar wat Burgersdijk deed is nooit gevolgd. Indien Shakespeare niet alleen gelezen en bestudeerd, maar ook gespeeld is kunnen worden in het Nederlandsch, dan is dat allereerst zijn werk ge weest. — En toen gij een vriend kreegt (zoo schrijft Arthur van Schendel in één zijner opstellen), wiens vader u, deel na deel, den volledigen Burgersdijk mee naar huis gaf, o wat een tiju was dat! Den ganschen zomer gevoeldet gij de be hoefte der jonge beenen niet, om buiten in de zon te loopen, gij bleeft in de kamer en zaagt de daden van Duitsche koningen en Romeinen, gij hoordet het late kweelen van de minnaars, de weeklachten van den armen mensch in de stormen des noodlots over de heide. En gij wist, dat uw jong leven, grooter was geworden, wijl gij meer van de menschen en hun schoon bestaan hadt gezien". Zie daar, wat „de volledige Burgersdijk" voor honderd-duizenden is geworden. En — zal worden, zal blijven. Burgersdijk heeft üet bij die vertalingen niet gelaten. Ook allerlei Grieksche tragedies heeft hij in het Nederlandsch overgezet op een wijze, die hem den warmen lof bezorgde van een toch niet-gemakkelijk criticus aJs Willem Kloos. Na zijn dood is de volledige vertaling in versmaat verschenen der treurspelen van Aeschylus en Sophoeles: een werk, dat door een zijner zonen, zijn naam genoot, was voortgezet en voltooid. Dit geheele leven overziende, moet het op den herdenkmgs dag van 11 Maart voor de kinderen van Burgersdijk, die de gedachtenis aan hun vader met innigen eerbied noog houden, een groote voldoening zijn te weten, dat zijn levenswerk is geslaagd en als een koste lijk cultuur-bezit van den Nederlandsohen stam moet worden beschouwd. Van dien stam waarvan Burgersdijk ook uiterlijk zulk een karakteristiek vertegenwoordiger was. In den aanvang citeerden wij reeds Rössings oordeel over den persoon. Iemand, die het Taal- en Letterkundig Congres te Gent in 1891 had medegemaakt, schreef dit punt-diohtje: Wie is die grijze verweerde Uermaan Dien men op den catheder Ziet staan? 't Is Burgersdijk, m lectuui van verzen even kloek Als een ander in 't snijden van Deventer koek. > Ja — Deventer. Dertig jaar lang heeft Burgersdijk er gewerkt. In deze stad-aan-deniJssel volbracht hij zijn groote taak: tiier werd Shakespeare in het Nederlandsch levend en bezield gemaakt voor ons volk, hier groeide de jonge figuur van Burgersdijk uit tot die van een groot man Toen hij zeventig jaar werd, is hij hartelijk gehuldigd, maakten uit de wereld van letterkunde en wetenschap duizenden zich op, om hem den cijns van hun dankbare bewondering te betalen En toen hij stierf, hij, de man „van buitengewone begaafdheid en bekwaamheid" (Róssing), hij, ,,de geniale en onvermoeide werker" (Nederlandsch Biografisch Wonderboek), toen stond met gebogen hoofd ieder Hollander, die wist, dat hier de man gestorven was, door wiens fijnen zin een on bluschbare werkkracht een onvergetelijk stuk wereld-literatuur in onze eigen, vrije, mooie taak was overgezet. In bijzonderheden op Burgersdijks werk in te gaan was niet het doe] van dit herdenkings artikel; wèl, om sllechts met enkele lijnen het beeld te schetsen van een man, die het Nederlandsche volk en zijn beschaving tot in verre toekomst aan zich heeft verplicht. Hij behoort tot hen, die — naar het testamentisehe woord — leven, nog nadat zij gestorven zijn. en wier beeld zich blijft afteekenen tegen het lichtend verleden van onze historie. D. HANS. 'Prof. dr. L. A. J. Burgersdijk. (1828-11 Maart—1928). --- Vond je er één, een raren kwant, Vond je er één, een raren kwant, Maar je zaagt er nu en dan Eens wat braafs of edels van — Geef hem dan ie rechterhand En vertel aan allen kant: „Hij is toch een ferme klant!" --- Wekelijksch Interview. Bart Peizel. Een ouderwetsch huis aan de Prinsengracht te Amsterdam met hooge stoep en smallen gevel, waarin de breede ramen als geperst zijn, en het interieur in harmonie met den bouwstijl: statige antieke meubels, kostbare pullen en vazen — Ja, zei Bart Peizel, toen ik met hem was aangeland in zijn atelier. — Nu moet ik u het een en ander over mijn leven vertellen. Eigenlijk deed u beter om daarvoor naar mijn vrouw te gaan, want die weet het beter dan ik. Hij wist zich echter nog wei te herinneren, dat hij in Groningen geboren was en aanvankelijk opgeleid voor hét Bankwezen. De eerste jaren na zijn schooltijd heeft hij dan ook op de Twentsche Bank te Almelo gewerkt, maar toen hij twintig was, heeft hij het er aan gegeven. De schilderkunst zat te diep bij hem om z'n leven op een kantoor te slijten En dus ging hij naar Groningen terug en bezocht er de academie „Minerva" — Maar zoo'n academie is maar een begin, zeide hij. — Waar het op aankomt, dat leer je pa's wanneer je voor jezelf werkt, [k toekende maar alües wat ik zag. dat is de eenige manier om je techniek te ontwikkelen en aJ mag je niet de slaaf van de techniek worden, wanneer je als schilder iets bereiken wilt, moet je die toch volkomen meester zijn, anders wordt je voortdurend belemmerd in je streven Nou, en dan ben ik natuurlijk ook nogal eens in het buitenland geweest, ik heb b.v. veeti ui Frankrijk, Italië en Spanje gereisd. U weet, ik ben voornamelijk portretschilder en ik heb ontzaglijk veel geleerd door het bestudeeren van de groote oude portretschilders; vooral de Spaansche meesters: Velasquez, Gosya, ze zijn een openbaring voor mij geweest! — Heeft het u moeite gekost om weer naar Holland terug te gaan? — Nee, absoluut niet. Holland is uit een pictoraaj opzicht zoo prachtig • Zooveel landschapschilders trekken naar het Zuiden om er een ander licht te vinden, maar waar is het licht mooier dan hier en hoe anders is het telkens? In Zeeland, Brabant, Gelderland, overall is het licht verschillend Dit is de studie van een heel leven waard. — Doet u veel aan 'landschap-schilderen? •— Nee, zoo nu en dan maar Zooals ik u zeide, voel ik me het meest aangetrokken tot het portret. Ik vind het iets heerlijks om mezelf voor den een of anderen persoon open te stellen en zoo iemand op het doek weer te geven, zooalls ik hem heb aangevoeld. Intiütief breng je dan het essentieele naar voren. — Maar vindt u het niet lastig om op bestelling te werken. De meeste menschen willen een portret zus of zoo? — Neen, daar heb ik nooit moeite mee. Het gaat er tenslotte om, dat je mpt de menschen weet om te gaan, dat je ze aanvoelt en begrijpt. dan ontstaat er een soort van wissel werking, waardoor je elkander over en weer leert waardeeren, zoodat zc tevreden zijn met hetgeen ie ze geeft De oude meesters zooals: van Dijk. Rembrandt, Frans Hals hebben toch allemaal op bestelling gewerkt en wat hpViVipn die niet gpwpldig veel crenrpgteerd' Hij liet mij nu enkele portretten zien Hetgeen het meest in zijn werk treft, zijn gevoeligheid van kileur en zijn zin voor den schoonen vorm. Vooral zijn vrouwenportretten, die van een prachtig coloriet zijn, zijn met groote virtuositeit geschilderd. Hoe mooi is zijn „Russische danseres" met het hutaine gelaat en den imposanten veerenpronk op het hoofd En hoe karakteristiek het portret van den dansmeester, wiens gelaat overtogen is van een vleienden, bijna honingzoeten lach. Een magistraal stuk is het groote schilderij van van Tusschenbroek tusschen zijn poppen De tengere gestalte met den fijii-bezinnenden kop lijkt als door geheimzinnige draden verbonden met zijn groteske poppen, die toch zoo innig menschelijk van expressie zijn. — En dan ben ik op 't oogenblik met iets bezig, dat ik u helaas niet kan laten zien: ik heb n.1. de opdracht gekregen om ter gelegenheid van het 250-jarig bestaan van het Evangelische Luthersche Weeshuis een Regentenstuk te maken. Het is een groot schilderij, waarop vijf heeren, drie dames en een weeskind staan. Het is geen gemakkelijke opdracht, maar wel is het een boeiend werk, zooiets komt zoo weinig meer voor. Ten slotte liet bij mij nog een klein stadsgezicht zien: de Prinsengracht op een winter dag en aan de wijze, waarop al die hooge, smalle huizen naast elkander gezet waren: elk met een eigen aspect en hoewel uiterlijk verbonden, innerlijk toch los van elkander, zag men weer. dat er hier een portretschilder aan het werk was geweest: een die in ieder huis het typische naar voren heeft gebracht Toen ik van Bart Peizel afscheid nam. had ik het gevoeil wat meer te hebben begrepen van de subtiele kunst, die het schilderen van portretten is. HENRIETTE BARBE. --- Gedachten aller tijden. Richt op u zeiven de oogen en wacht u te oordeelen over de daden van anderen. Er zijn dagen, waarop de zon zich achter wolken schuil houdt, maar toch is zij cr. Dit weten wij en vol vertrouwen wachten wij deD dag van morgen af. Do liefde is als een tooverschat. die grooter wordt naarmate men er meer afneemt. Het heele huishouden van deugden heeft epn moeder: de Christelijke liefde! Haar dochters zijn: zachtmoedigheid, inschikkelijk heid, bescheidenheid, vergevensgezindheid. Verjaardagen zijn vreeselijke dagen — voor iemand die lang geleefd en weinig heeft gedaan. Voorwaarts, voorwaarts! ni^ meer terug verlangen naar wat achter ligt, maar het tegenwoordige en dé toekomst moedig onder de oogen zien! Eenmaal zien is beter dan honderdmaal hooren. --- Historische herinneringen. Maarten van Rossum plundert 's-Gravenhage 6 Maart 1528. 6 Maart 1928. De strijd van Karei van Egmond, den vóórlaateten zelfstandigen Hertog van Gelre, tegen de overmacht van Carolus Quintus, geweldige worsteling, die gedurende een menschenleeftijd niet ophield met niet alleen over de Veluwsche heiden en de Betuwsche landouwen, maar ook over 't Sticht en Overijsel, ja, zelfs over Drente en de Noordelijkste Nederilandsche Gewesten zooveel bloedstorting, zooveel rampen van plundering, verwoesting en brandstichting te brengen, bereikte wel zijn hoogtepunt in de stoute onderneming. die Maarten van Rossum, Heer van Poederoyen, in de eerste week der lentemaand van het jaar 1538 tegen do oude Residentie der Hollandsche Graven ten uitvoer bracht. Deze alom gevreesde krijgsman en plunderaar, des Gelderschen Hertog's rechterhand bevond zich toen in de stad Utrecht, vanwaar de Vorst-Bisschop, voor de zooveelste maal het veld ruimend voor de even felle als machtige oppositie der op hare privilegiën zoo naijverige burgerij, naar zijn sterk kasteel te Wijk bij Duurstede was gevlucht. Geen wonder was het, dat de uitoefening van zulk een twijfelachtig wereldlijk gezag Hendrik van Beieren begon te verdrieten- en dat hij Karei van Oostenrijk, reeds Heer van bijna geheel Nederland en België, hetwelk laatste toen ook nog een belangrijk deel van het tegenwoordige Noord-Frankrijk omvatte, weldra de temporaledominia aanbood, sinds zoovele eeuwen reeds aan den Bekleeder van St. Willebrords Stoel onderworpen Men kan het echter eveneens verstaan, hoe de oproerige St. Maartensmannen, zooals men de Utrechtenaars dikwijls placht te noemen, zich over deze opdracht ergerden en hoe Poeder royens voorstel, dat men persoonlijk eens aan s Keizers Stedehouder in Holland de wenschen der Stichtenaren in deze kwestie zou gajin overbrengen, bij hen insloeg Geen wonder dus, dat zich een paar honderd gewapende Utrechtsche burgers bij den tocht aansloten. Met omtrent tweeduizend man voetvolk en tweehonderd ruiters brak men dan den vierden Maart van Utrecht op en marcheerde men voorbij Montfoort en Woerden, den Rijnkant langs, naar 's-Gravenhage, terwijl men een negental Oostenrijksche banieren met groote vrijmoedigheid aan het hoofd der verschillende zeven „vendels" en der beide „kornetten" deed wapperen. Door deze sluwe krijgslist lie ten de Hollanders de Gelderschen ongehinderd overal voorbij marcheeren, zoodat er ergens ook maar de allerminste achterdocht werd gevoed. Maar een geduchte ontnuchtering stond te volgen. Weldra, in den morgen van den zesden Maart, aangekomen zijnde ongeveer halverwege Rijswijk en den Haag, deed Rossum de Geldersche vaandels ontwinden en onder het woest geschreeuw van „Gelder! Gelder 1" aanrukken op de plaats. Niet ommuurd was 's-Gravenhage, immers „de stad der steden geen en dorp der dorpen een". Was dus de tegenstand der geheel onvoorbereide burgers gering, des te grooter was de buit, door Poederoyen in dit rijke vlek gemaakt. De Gelderschen bezetten het eerst het Hof, waaruit do autoriteiten zich slechts ternauwernood met de vlucht hadden kunnen redden. Daarna ontsloot men de Gevangenpoort en bevrijdde men het veelsoortig gezelschap, dat hier vrijen kost en gratis inwoning genoot. Toen sloegen de invallers aan het plunderen, waaraan ook sommige Hollanders en vooral de ex-bewoners der „Poirte" van harte meededen. Ontzaglijk veel werd er geroofd. Ook werden een paar lieden, die zich tegen den diefstal hunner eigendommen wilden verzetten, zonder veel aarzeling om hals gebracht. Maar tegen het voorstel, docr sommigen gedaan, om de leeggeplunderde plaats in brand te steken, verzette zich Maarten, en dit waarschijnlijk uit een diep staatkundig inzicht van zijn Hertogelijken Meester, wiens orders hem natuurlijk ook in Hollands duinstreek bleven binden. Wel legde hij aan de Residentie een brandschatting op van twintigduizend gulden, een zeer groote som voor die dagen, en dit te meer, wijl de rekening op staanden voet moest worden voldaan. Met de contante betaling talmde men echter wijselijk niet,-want de bouwheer van het Arnhemsch Duivelshuis was in vele opzichten een echte satan in menschelijke gedaante, een dikwerf uiterst kort aangebonden sinjeur, die steeds prijs stelde op snelle gehoorzaamheid en die beter dan wie ook ter wereld bekend was met de middelen, die een ruim geweten den Machtige ter afdwinging van een zulke vlugge oboediëntie verschaffen kan. Wèl paste op hem het versje: „Gelderland was een kamp vol stieren, Keizer nóch Koning kon er regieren. Maar toen Maarten van Rossum kwam, Maakte die van eiken stier een lam." Met rijken buit beladen, namen Gelderschen en Stichtschen langs denzelfden weg, waarlangs zij gekomen waren, den terugtocht aan, waarbij zij aan de bevolking der dorpen, die zij passeerden, eveneens zware brandschatting afpersten. Met ontzaglijken jubel werden Rossum en de zijnen in de Bisschopstad ontvangen, maar de Raad verklaarde met een wijs vooruitziend beleid, dat geheel de expeditie uitsluitend van den heer van Poederoyen was uitgegaan en dat dus alleen aan Maarten en geenszins aan deSt. Maartensmannen de smet voor de gepleegde ongerechtigheden mocht worden aangewezen. Deze prachtige vondst kwam inderdaad later der stede uitnemend te pas en keizer Carolus, doorgaans tot zachtheid genegen) hield zich, toen hij later als hun nieuwe Wereldlijke Heer den eed en de hulde der Ultratrajecfciners in ontvangst kwam nemen, alsof hij aan de waarheid er van geloof hechtte. In overeenstemming hiermede bepaalde hij zich er toe, de stad slechts een kleine, doch ten eeuwigen dage voortdurende jaarlijksche boete op te leggen. Sinds dit jaar 1528 dagteekent tengevolge hiervan het jaarlijksch 'eschenk van een vet mannetjesvarken door Utrecht's Magistraat aan het Hof van Holland. De volksmond noemde dit dier den „Hof beer" en zijn aankomst was steeds het sein voor groot vreugdebetoon en publieke vermakelijkheden. Dit eigenaardig gebruik was een eeuw later nog in volle kracht. Onder anderen verhaalt Jacob van Lennep er ons nog van in zijn historischen roman „De Pleegzoon". Hij beschrijft ons hier op even boeiende als leerrijke wijze de buitengewone drukte, die dan in den Haag heerschte, en laat ons P r i n c e Mouringh zien, waar die groote Redder des Vaderlands met geheel zijn Hof het gedwongen jaarlijksch cadeau in oogenschouw gaat nemen. De Held van Nieuwpoort had trouwens ook nog eenig belang bij de meer of minder goede conditie, waarin het slachtoffer verkeerde, want onder het stadhouderschap der Nassau's was het beste deel voor do Princelijke tafel bestemd. F. C. LAATSMAN. --- Over Boeken en Schrijvers. In éte serie royaal en typografisch altijd zeer smaakvol uitgevoerde uitgaven van A. A. M. Stols in Maastricht zijn dezer dagen twee deeltjes van Jan Greshoff verschenen, „Confetti" en „Bij feestelijke gelegenheden" Twee opvallende uitgaven van een als mensch bescheiden literator, maar die toch onbescheiden dingen zeggen kan op een bui» tengewoon charmante wiize. Jan Greshoff neemt een aparte plaats ia onze letterkundige wereld in. Hij is de literator, die altijd weer opnieuw frissohe dingen schrijft, hij is de kunstenaar van heli woord, die ter wille van de schoonheid in zijn dieperen zin een hartgrondigen haat koestert voor het zoogenaamd literairsflhoone woord. Daarom bekruipt hem zoo vaak een neiging tot persifleoren. maar in het volgen van die neiging blijft altijd een fijne geest den boventoon voeren. Vermoedelijk doordien deze dichter zelfs in zijn sterkste poëtische vervoeringen een hemzelf en vele anderen reddende geest voor goeden humor beizit. Liever dan het afgodsbeeld van literaire poseurs in gruzelementen te slaan, vermaakt hij zich met het Jan Klaassen-spel der woordkunstige poppen, waarvan hij het touw-trek-werk volmaakt in handen beeft. Vaak vervult hij in het op te voeren spel zelf de rol van den nar. die onfeilbaar raak niet gaarne aangehoorde waarheden zegt. Ja, wel is Jan Greshoff vóór alles in ons land de literator, wiens geest altijd, in den besten zin van het woord, frisch is. Men onderschatte de beteekenis van deze verdienste niet. Een groot percentage der Nederlandsche literaire productie is, laten we het bekennen mogen, stom-vervelend. Er zijn zelfs gevestigde auteurs van grooten naam, die na een of twee werken, die het „gedaan'' hebben, ongenietbaar worden door vervlakking van geest en armoê van verbeelding. Greshoff publiceert al meer dan twintig jaar en hij is nog altijd: frisoh met vaals nog het onweerstaanbare van den „gamin" in de guitenstreken van zün dartelen geest en wie niet mee-lacht wannéér Greshoff een loopje met hem neemt, is 'n onverbeterlijke Nurks. Maar er zijn vele Nurksen in den grooten literairen hof van Nederland. Wij willen op het oogenblik Greshoff niet roemen als een grondig en fijnzinnig kenner van de Fransche literatuur, waarvan jaren geleden reeds zijn „Latijnsche Lente", — bij A. W. Sijthoff's Uitgevers-Mij. in Leiden verschenen — op zoo 'n schitterende wijze blijk gaf Ook als literair chroniqueur in „Da Gulden Winckel". welk maandblad van de boekenvrienden hij nieuw leven ingeblazen heeft, huldigen we hem hier niet. Wat doet frischheid van geest in onze Ietteren toch verkwikkend en weldadig aan! Als men het vergeten mocht zijn. leze men maar eens deze beide hier bovengenoemde bij Stois verschenen bundeltjes. Enkele dezer gedichten — maar men denke hierbij vooral niet aan gedichten, zooals Kloos ze geschreven wil hebben — doen aanvankelijk denken aan da poëzie van de Tachtiger Julia-grap, maar met een on verwachten zwaai in rhythme of zinsbouw komt de lezer dan plotseling op hei» terrein, waar de dichter van „Confetti" hem hebben wil: daar. waar de frissche wind waait en waar met een gullen lach een waür woord wordt gesproken. Soms gaat Greshoff rakelings aan den rand van een afgrond van cynisme voorbij, en misschien heeft hij ook wel een oog in die donkere diepte geslagen, maar dan ziet hij toch opeens weer den blauwen hemel boven zich en dan komt weer die onweerstaanbare drang tot vroolijk-zijn in hem. Dan spot hij op elegante wijze — die zwaarwichtige menschen roekeloos zullen vinden — met de literatoren in ons land, die zich-zelf hebben op» geworpen als onmisbare mannen van gewicht. Wie de „Geschiedenis der Nederlandsche Letterkunde" van Greshoff en de Vries kent, weet. dat de heer Greshoff geen bewonderaar van Querido's oeuvre is. Neen allesbehalve. In zijn bundel „Bij feestelijke gelegenheden" trekt hij in „De Ballade der Zielige makkers" den geestelyken vader van Manus Peet nog even aan zijn jasje, een heelemaal niet tragische ballade van aot-terniï en wijsheid. Men moet erkennen en wanneer men Greshoff's notities in „Den Gulden Winckel" volgt, dan zet zich die overtuiging steeds vaster, dat Greshoff als weinigen in ons land de zwakke plekken en verdorvenheden in het letterkundig leven van dezen tiid ziet. Hij weet drommels goed. dat de letterkundige revolutionnairen van deze neriode, geen vasten grond onder zich hebben omdat onze nationale letterkunde op dit oogeblik, behoudens de reeds gesignaleerde uitwassen, kerngezond is en heplemaal geen vernieuwing, zooals in '80. behoeft. In den vleugel met de mnf-riekende kamers in ons nationale paleis der letterkunde, heeft Greshoff de vensters weer eens wijd open gezet. Een weldaad' JOHAN KONING* J • Greshoff. ---