CHARLOTTE KOHLERDEFRESNE. Wie mevrouw Kohier een keer ïaeft hooren oord ragen, die s voor goed gevonnen. Hoe veet ze te loeien, hoe luis. ert haar audiorium in een demlooze span ïing Je hoort geen zucht, roerloos stil zit de heele zaal in den ban van haar knappe, gevoelvolle voordracht, Stervend Europa, Kinder kruistocht, de Zachtmoedige, ze zijn, hoe verschillend ook, telkens weer een nieuwe triomf voor Charlotte Kohier geweest — Ik houd van voordragen, vertelt ze ons maar er zijn zoo weinig stukken, geschikt om voorgedragen te worden, je wilt toch •niet naar het oude terug, je wilt toch iets brengen wat in dezen tijd staat. Daarom was Stervend Europa goed Ik zoek in een voordracht zooveel mogelijk dezen tijd, deze ellende van nu En hoewel wat eenzijdig gezien, geeft Stervend Europa dit wel; de ge voelens van één mensch op dit leven, deze kant wordt er door belicht. — Toch zit er een teleurstelling in dezen tijd. Ik had verwacht, dat er veel literatuur mt oen oorlog komen zou, dat die verschrikking een opbloei van scheppende schoonheid *>u brengen. — Maar de oorlog is een realiteit van zoo'n groote ontzetting geweest, dat de menschen er niet aan willen denken, de kunstenaar al leen het ontzettend wreede, menschonteerende er van ziet. Onze cultuur is stervend, er moet een nieuwe cultuur, iets anders komen en niemand weet nog. hoe dit worden moet Wij leven in tijden van toenemende techniek. Wat een luttel aantal jaren geleden als 'n sprookje klonk is nu door den vooruitgang van de techniek mogelijk geworden Afstanden bestaan niet meer; nu staan we nog in liet begin der wonderen, maar ontzaglijk groot zijn de mogelijkheden, die den voor uitgang van de techniek opent We kunnen al deze mogelijkheden niet overzien, maa over twintig, misschien tien, misschien veertig jaar zal het enorm zijn, wat voor literatuur, wat voor kunst er uit groeien za ! De kunstenaar is er nog niet, die ons 'e schoonheid van de techniek zal openbaren Daarom is het voor het tooneel ook 700 moeilijk, we leven ook in den overgang van Let tooneel. — Hoe ziet u de film? — Ik zie in de film een reusachtige moge,liïVbeid. Als de fouten, welke aan de sprekende film kleven, opgeheven worden — cn d<" zal zeer zeker eeleuren — dan opent de film ons een verschiet van ontzaglijke moge lijkheden. — Kr wordt zooveel geklaagd over den malaisetoestand bij het tooneel» maar bij df films in de bioscopen ie het toch het7elfde — geen nieuwe, grootsche openbaringen — Als ik een stuk spelen moert, moet ;k er van vervuld zijn ; er ziin maar enkele stukken, welke me zoo vo'kftmen voldoening «reven. Daarom probeerde ik het met voordrachten, een stuk weergeven, dat me volkomen te pakken heeft. — Gelooft u ook, zooals we het zoo vaak te hooren krijgen, zelfs van bekende acteu-s. dat de menschen geen belangstelling meer voor het tooneel hebben ? — Neen, ik durf te zeggen, dat dit een leugen is. Als dit zoo wae, als de menschen geen belangstelling voor het tooneel hadden, hoe is het dan mogelijk, dat een heele zaal twee en een ha.lf uur lang toeluistert naar een voordracht? Als er dan zoo'n tastbare 6feer in de zaal is en je voelt hoe de nyenscben hun harten openzetten, hoe houd ik dan van die menschen. En het heele gezicht van Charlotte Kohier verstrakt, vergeestelijkt zich, haar slanke gestalte veert op, de expressieve handen gebarend, heel haar wezen is bezield — zij ziet die luisterende zaal voor zich — en met een roerend, teeder gebaar schijnt zij 'e ziel der menschheid te omvatten, haar op te voeren in de regionen van opperste, pur.e schoonheid. Droomerig vervolgt zij dan met haar zachte, mooie stem: — Ik houd dan van die menschen en weet u, ik geloof niet. dat de menschen van zelf slecht zijn, het zijn de omstandigheden, die hen zoo maken, maar zij willen zoo gaarne anders, zij zijn in hun diepste wezen ■wel goed en zuiver. — Het is nu ook zoo ontzettend moeilijk, de menschen zoeken en zoeken en zij weten niet waar zij het zoeken moeten, zij zijn losgelaten van wat vroeger zoo onwankelbaar vaststond, zij hebben niets om zich aan vast te klampen en zij verlangen toch zoo innig naar steun, naar wat hen kan opheffen. — Er is geen rol, die nu zooveel voldoening geeft, die mij in zoo 'n nauw contact met 't publiek brengt, zoo van hart tot bart ■met de menschen kan doen spreken, als in het voordragen van een mooi. goed stuk. — Als ^a,n liet pnb'iek de schoonheid ^an jets onderv : ndt. als die 9pViinr,J|ojfI. 7do t<->f ie gesnroVen heeft, in Kun Jm'-t-en d'ïn^t. br»n"h b'^'t^n Jvm k~a)'-Tr> r '"'e'Hn"en van e't-en dag, h'in s*riirJ t*lonrst~l , i r l , 7. b"n de versch-'llende kante i van het leven zelf zien, de hoop, de mogelijkheid t> beter. rliTrer leven — Wppt n wat ik zoo graag zou willen' Tk 7ou het publiek zoo gaarne eens laten lachen. Ik zon. zoo graag een geestige, een werkelijk geestige voordracht hebben, waar de menschen frisch om konden lachen, een voordracht van dezen tijd. — Maar het is heel moeilijk zoo iets te vinden, ik zoek er zoo lang naar. Zoo'n voordracht wordt zoo gauw banaal en ik wil en zoek iets, dat ook een inhoud heeft van hooge, literaice waarde. - En tooneelspelen is in wezen hetzelfde, wat ik in echte voordrachten wil geven. - Neen, laten wij nu niet over mij zelf praten, wat kan ,+ . publiek scheten, of zij er bij mij thuis al of niet voor waren, dat ik bij het tooneel ging. Mijn afkomst, mijn levensloop is toch van geenerlei belang Het is toch alleen je kunst wat interesse voor uw lezers geeft? — Mijn eerste rol van Elka Nora, een zenuwziek meisje, in Paschen van Strindberg, Sprotje, weet u wel, en bij het Oost-Nederlandsch tooneel de Comedies van het geluk. Werkelijk een buitengewoon goed stuk. r>an „Liefde onder de olmen". Wie herinnert zich niet de schitterende creaties van mevouw Köhler en van van Dalsnm? Jennv uit de steeg, dat was toch 700'n nracVitige. kleine rol, ik heb ze altijd buitengewoon graag gespeeld, a! was ^et een Vlo-'ne rol. re hfld zooveel inhoud. Toen bii het Amsterda-msoh Toorveel in ,,Beter dan vroeger" van Pirandello.in ..Misdadigers" van Rruckner. Ernestine, een uitzoi.cevli.jke rol, die alle buitenlandsehe artisten gespeeld hebben. — En nu het laatst Annetje in „De klop op de deur". — Wat speelt u het liefst? — Ik speel graag alles, maar het liefst speel ik een rol met een groot conflict, met een groot karakter. Annetje uit ,,De klop op de deur" is een onbeschreven blad, later komt pas het conflict voor haar. In den beginne is het ook een te tamme rol, er komt meer spel, meer bewogenheid, meer teven in de rol, als er verdriet en teleurstelling in haaa* teven komt. — Ernestine, dat is een rol, die meer mijn liefde heeft, maar eigenlijü: vind ik, da)t je alle rollen moet speten, al was het alleen, dat je er zooveel van teert. — Van een rol, die je niet ligt, leer je zooveel, eiken avond weer, als je zoo'n rol gespeeld hebt, denk je weer, dat en dat was niet goed, dit of dit roet ik -nders weergeven. — Je bent nooit uitgeteerd, elke rol brengt je weer wat nieuws, werken en nog eens werken is de eisch, wil je op den duur als artist Wwt presteeren, je bent - nooit klaar, eiken keer zie je nieuwe mogelijkheden, eiken keer voel je, hoeveel je nog ontbreekt. — En zijn heel veel tooneelspelers. maar et zijn weinig echte kunstenaars ^en artist is altiid bezig, als hij niet werkt aan zijn kunst, denkt hij er toch over. het 'ervult zijn heele leven En als dit niet zoo is. is die zoogenaamde kunst een handigheidje, een mooi maniertje. Ah je in den beginne van je loopbaan als act-«urs(trices) heel leelijke dingen doet, is het heusch niet erg, al loop je leelijk op het tooneel, het hindert in den beginne niets, de vorm komt later wel, dat kan we] •woxden bijgebracht, als hij maar iets van zichzelf geeft, dan komt hij er wel. Uiterlijke vorm is charme, als je ouder wordt, zakt dit en dan is er niets van je ovei, als je spel geen inhoud had. En schoonheid is het wat het teven inhoud geeft, niet de schoonheid van gezicht of figuur, wat doet het er toe, of ik leelijk of mooi ben, maar de schoonheid van het woord, van het gebaar, de eeuwige schoonheid van het leven. Geld is ook een betrekkelijk begrip, dat zagen we aan de mark, dat zien wij heden overal. Wat zou het mij kunnen scheten, als bedelaarster te 6terven, als ik maar echt geleefd had. Mijn ideaal zou ook zijn een kleine troep en dan reizen, overal naar toe, zwerven overal. Ik kan niet lang op een bepaa de plaats blijven, ik kan het geen jaar in Holland uithouden. Dat gebonden-zijn brengt mij de onrust, ik zou in een vliegmachine willen zijn — dat geeft mij rust. Het is hier zoo rustig, ik heb behoefte aan gebeurtenissen, aan menschen, mijn heele natuur vraagt om zoo'n echt bohèmeleven. Ik vind het zoo ontzettend vervelend om te moeten denken, dat ik een witte en een rose, of een andere kleur japon in elk bedrijf moet hebben Fn als dan de winkeljuffrouw dood-rustig zegt: wat staat dit toilet ; e bee' dig, ja bet kost zooveel, maar voor u zooveel, hoe waardeloos vind ik dit alles, wat een nonsens alles, wat bij je beroep heet te behooren. naar den kapper gaan en wat al niet. — U is in Rusland geweest, wat was nw indruk? — Moskou is zoo wonderlijk mooi, weet u, het lijkt zoo'n aan flarden gescheurde koningsmantel, alles is heel primitief, door en door Oostersch. Het Russische volk is lief, heel erg lief. Het tooneel staat in Rusland technisch heel hoog, daar hebben zij een politiek tooneei. wat in hun tijd hoort Alles is tendenz. k begrijp het niet. Om het leven in Rusland góed te begrijpen, zou je er zeker een laar moeten wonen. Hun ideaal is .iet het onze, maar voor hen is het een hoog ideaal, waarnaar zij streven. Zij groeien, zij sterven in dat ideaal en tenslotte kan je toch beter in een ideaal leven. Weet u, dat ik een aanbieding voor ppn tournée door België heb? Met mijn voordrachten. Voor Antwerpen, Gent en Brtssèl ? Wat ik heel graag zou willen? Naar lndië vliegen en daar overal voordragen M^ar de kosten ziin mij te hoog Wie weet echter, wat de toekomst brengt. *) Voorloonig bliift het parool: hard werken, — en gelukkig ook. CHR C.-T. *) zal Defr Men weet, dat deze wensch in vervulling ga-an. In April a.s. vertrekt mevrouw esne-Kohler aaiar — Red. Cha/rlotte Kohier— Defresne. --- DE BINNENHUISARCHITECT door LEX MEEUSSEN. C' rank Niemansdverdnet was d e mode-ar chitect voor interieurinrichtingen. Hij was de vlotte, charmante, zich makke lijk Dewegende aestheet en. . vooral vrou wenkenner. . . hoewel zónder beruchtheid Hij wist met nooit falende intuïtie en psychologisch indririgingsvermogen, wélk inte rieur den verschillenden vrouwen voldeed, een elk individueel radend En met de vrouwen had hij gewoonlijk het meest te maken z ij kozen en haar mannen betaalden. . . Hij was niet alteen geliefd bij de jonge vrouwen, neen, ook en zeker niet minder, bij de oude dames, wien hij met onuitputtelijk geduld en de levendigste belangstelling eiken wensch onderving, zoodat ze verrukt over hem waren, omdat ze nu eens niet het gevoel hadden, niet met haar tijd te zijn meegegaan. Hij schiep met het psychologisch beeld, dat hij van zijn vrouwelijke opdrachtgevers meenam naar zijn ateliers, het concept voor een interieur, waar zij zich als in den zevenden hemel voelden, fijngevoe'ig as simileerend met eik temperament, met elke kleur-, vorm-, lijn- en toongevoeligheid, met elk verlangen, elke behoefte, eiken smaak. En het eindresultaat van zijn toegewijd werJi werd altijd beloond met een stralende ver rukking en een volkomen bevredigd zijn, zoodat hij gold voor de edelste, knapste,- meest aestheti-sche vrouwenkenner in alle kringen waar over hem gesproken en met hetn gedweept werd. En hij was als een Zondagskind, dat bloeiende zaken deed, zonder een goed zakenman te zijn. Hij was, wat hij geheel en het liefst was: aestheet en spelend met de schoonheid, maakte hij vete huizen tot zevende he meten en vete huwelijken tot paradijzen. Maar hoeveel duiventillen hij ook had ingericht. zijn eigen nest had hij nog niet gebouwd Hij was vijf-en-dertig jaar en had nog geen tijd gevonden om zijn eigen intérieur tot een thuis te maken, want alle vertrekken in zijn voortreffelijk modern >nge richt huis, waren zoowel bestemd voor al de oogen van zijn bezoekers als voor de zijn»» alleen. En een thuis, dat is een huis pas dèn, als eT menschen in wonen, die gedachten en wenschen met elkander uitwisselen, lief en leed met elkander deelen. Maar met wie zou de, rusteloos ,n a'le heimzoekenden zich verplaatsende, binnen architect een nest gaan bouwen? Er kwamen nooit anders dan getrouwde vrouwen, of meisjes, die van plan waren te gaan huwen, om zijn aesthetische adviezen vragen en dan gewoonlijk onder geleide van den echtgenoot of dezelve in spé. Als hij nooit tijd had, om zijn eigen geluk te gaan zoeken, hoe zou er dan ooit iet? van z ij n binnenhuis terecht koenen ? Zoo stond hij na het vertrek van een Jong. demonstratief-gelukkig paartje een Kieenb'i 1 * in dreigende melancholie te peinzen, maar zelfs daarvoor werd hem niet vee! tijd ge laten ; een bediende bracht hem een kaartje met: ,.Erica Wildvank" — Erica,... Erica Wildvank? lnopende naar de deur herhaalde Frank zacht vor zich: „Erica, Erica Wildvank'?" De oogen van den bediende verwijdden zich van verbazing en hij vroeg: — Waar moet ik mevrouw binnenlaten? — Erica. Erica Wildvank?... In de Mauvekamer, natuurlijk: Daar stond, na de enkele minuten, die noodig waren, om zijn goed verzorgd u.'er lijk te herzien en om de mauve kamer te bereiken, Frank Niemandsverdriet regenoveT Erica Wildvank, die in de verzorging van hk&r uiterlijk veel decoratieven zin en fijnen san aak verried. — Meneer Niemandsverdriet, u moet :uij helpen, zoo begon zij zondeT inleiding en ging verder met een reeks vragen: — Hebt u een moeder ? — J 3>. — Hebt u haar huis ingericht? J a — Voelt ze ziah daarin gelukkig? — Ja. — Dan moet u ook bij ons komen ; ik wcon met mama en ik hou 't er niet meer ait, tus sohen al dien ouderwetschen rommel. Ik ben dol op mijn moeder, maar altijd in een inte rieur te moeten zitten, waar je niet naar kijken kunt, is om razend te worden. ik weet zeker, als u met mama komt spre sen en haar raadt, hoe zij haar oude, ver velende omgeving door uw nand kan om scheppen in een mooi, vriendelijk interieur, zij er wel voor te vinden zal zijn. Als ik er ..elkens over begin, wordt mama stil en gaat er niet op in, of zegt alleen maar: 'aten we 't zoo maar houden. Wees u nu de too venaar, die het van haar gedaan krijgt, ..m ons huis te moderniseeren. Met zijn diep ïndringingsvermogen do< rzag de binnenhuiskunstenaar de psychologische situatie, keek Erica Wildvank recht in de mooie, blauwe oogen en zei: — Ek zal doen, wat ik maar kan, om Van. uw interieur het beste en mooiste te maken, wat maar mogelijk is. Wanneer zou uw mama mij kunnen ontvangen? 's Morgens ga ik altijd uit. — O, komt u dan morgenochtend om II uur, schikt u dat? — Goed, ik zal het noteeren en met ö en hem zelf onsympathiek zakelijk gebaar haa.1 de hij zijn agenda te voorschijn en teekende het aan. — Mag ik nu alvast eens rondzien ? vroeg Erica met enthousiaste bewondering de mauve-kamer doorziend. En hij leidde haar door zijn heele huis en toen zij weer op straat stond, had zij het ge voel, ,,in den zevenden hemel" te zijn ge weest. Zóó'n charmanten man had ze nog nooit ontmoet en wat een ideale smaak had hij I O, nu zou hun huis heetemaal modern worden; nu zou matna toegeven en zou ze zioh eindelijk ook eens behaaglijk thuis kun nen voeten ! Den volgen-den morgen, na een heerlijken naoht vol zoete droomen, waarin al baar wensohen vervuld werden, kwam ze aan het ontbijt en dacht: — Hoe zal ik mama .,u voorbereiden op de komst van meneer Nie mandsverdriet ? Ze keek naar haar moeder, die tegenovei haar zat en het witte hoofd, dat zich zoo dikwijls om Erica had geschud, weerhie.d naar te beginnen. Hoe meer zij dacht over de manier, waarop zij het 't minst schok kend zou kunnen zeggen, hoe moeilijke* het werd, tot zij juist daardoor tot een val met de deur in huis haar toevlucht nam: — Maatje, ik heb den knoop doorgehakt en ben gisteren naar den interieur-kunsteniar Niemandsverdriet gegaan en heb met hem afgesproken, dat hij vanmorgen hier eens *ou komen kijken.. Mevrouw Wildvank onderging den schok ais haar noodlot. De eenige oorzaak van conflict tusschen haar en Erica was alti|d en alleen het interieur geweest, waarin zij zich tevreden en thuis voelde ^n haar doch ter steeds onrustiger en ontevredener werd, -\ooit was de ouoe vrouw er noa ;oe je-KO enen, uit te spreken, waaróm zij tegen de verandering van haar huis opzag; zelf hield zij haar angst daarvoor voor egoïsme en veroordeelde ze ook: de jeugd mag niet opgeofferd worden aan den ouder dom. maar dagelijks vreesde zij de nadering van het steeds dreigender gevaar en hoopte, dat de hemel tusschenbeiden zou komen, ïrn het af te wenden. Op Ha^,r zevenenzestig ste ja-ar had zij niets meer over in dit milir-u van alten, die zij zoo had liefgehad aau naai eenige dochteT, Erica, die nu zesentwiitig was. Haar man, dien zij aangebeden had, was verleden jaar door een oeroerte , i. iood blijven zitten in zijn leunstoel H,.ar oudste zoon was naar Indie gegaan sn i'iet meer teruggekomen, de jongste was m Arae rika en zou voorloopig niet in staat zijn voor zich en zijn gezin het geld voor een reis naar 't vaderland op te brengen Ja. hij leefde, maar zou zij hem nog levend op deze aarde terugzien? — U vindt het toch goed' Ik weet z^kf*. dat u, è,ls u eenmaal in een mooi, ver * n:euwd huis zit. zelf spijt zult heboen, het niet eerder gedaan te hebben, hie:d Erica vol. toen de bleekgeworden lippen tgenover haar nog niet van elkaar waren gegaan. >m antwoord te geven. Zij dorst haar moeder niet in de oogen te zien, want zij zou den blik. gevuld van ver-leden herinneringen niet zonder zelfverwijt hebben kunnen iithouden Zij begon de ontbijttafel te ent ruimen en trachtte een enke! woord te hooren te krijgen, want o, dit stilte verzet «an mama. zonder argument, maakte hur zoo dol-nerveus. Zij schilderde haar moeder a. het moois, dat zij gisteren in het huis van den binnenhuis-architect had feezien en haar moedeT bedacht, hoe voor al die kosten haar : oneren uit Amerika over zou kunnen komen, maar Erica, steeds nerveuzer dooT bet .Twijgen, dat ondanks haar verlokkelijke voorspiegelingen aanhield, snakte naar het oogenblik. dat Frank Niemandsverdriet haar te hulp zou komen. Klokslag eli uur werd er gebeld. Er ging een tweede schok door de oude vrouw, maar zij vermande zich. Het meisje diende ,,Meneer Niemandsverdriet" aan. Met een handwerk, diaht bij het venster waar vete, met liefde gekweekte en verzorg de plantjes stonden, zat mevrouw Wildvank en zag van daar door haar vertrouwde, lieve kamer, alle meubels, schilderijen, portretten en dingen met een streel end-weemoedigen vaarwelsblik troostend. De knop van de deur werd na een beschei den klop omgedraaid. De oude dame haalde diep adem en ging recht zitten, haar treu rige blik verstolde zich tot een starren trots vrouw van de wereld verborg zij wat er per 3oonlijk in haar omging. De architect kwam biunen ; zonder op het interieur te letten, zocht hij het eerst de oude dame, liep op haar toe en begroette haar met een zoo natuurlijk-hoffelijke bui ging, dat Erica, die daarna bij zijn gioet aan haar, hem de hand toestak, als tecken van haar verbond met heim, van zijn wel bespraaktheid alle succes verwachtend, haa moeder hoopvol toesprak: — Moeder, u zui zien, dat meneer Niemandsverdriet tooveren kan; hij maakt het iedereen naar den zin L" zult u heetemaal op uw gemak voelen in een interieur, dat hij voor u beeft ingericht Mevrouw Wildvank zag den man, die haar haar vrede, haar huisvrede kwam nemen m het gezicht, in de oogen; de man met het diep psychologisch indringingsvermogen zag de oude vrouw in het d-oorzichtig-fijno. het lieve, nobel-door-leden vrouwegelaat. Toen gingen zijn oogen van haar naar de inricb ting, naar het interieur, dat zij had geschal pen, naar de meubelen, die zij jaren aad gebruikt, naar de dingen, die haar ooien kénden. Nog eens nam hij uit haar oogen haar visie op deze kamer op en als een tetepaath zag hij, hoe op heel den inhoud van deze kamer haar blikken zich dagelijks hechtten, steun vindend om haar zwakker wordend voorstellingsvermogen te helpen, als haar hart verlangde, al die dier bare herinneringen op te roepen en te leven met het verledene. Hij zag, wat haar heele rijkdom hier was deze herinneringen... en... een mooie, jonge dochter, die onrustig werd in deze omge ving. waar het verleden leefde, omdat voor haar de toekomst was. — Ik heb het gezien, mevrouw, wendde hij zich met zijn edel, altruïstisch gezicht naar de oude dame. — Aan deze kamer 1 s mets te veranderen, niemand kan er iets aan verbeteren. De oude armen hieven zich op, alsof zij haar zoon uit Amerika zou gaan omhelzen Frank Niemandsverdriet zag haar. gelukkig. doordat hij gelukkig had gemaakt, m haar lief. oud gezicht, nam de opgeheven rechterhand, boog zich er over en drukte eT een kus op 1 Toen bij opkeek, zag hij Erica staan, met neergeslagen oogen, haar allereigenste binnenkamer onderzoekend. Eerst toen hij vlak voor haar kwam staan, om haar blik oo te vangen, had zij den moed. hem aan te zien en zei: — Ik schaam me zoo. — Waarom? 't Is alles verklaarbaar; ieder verlangt voor zich de omgeving, die bij zijn natuur, zijn temperament, zijn leeftijd past. Dankbaar stak zij hem haar hand toe en deed geen poging, ze los te maken, toen hu ze vasthield, zoolang hij noodig had, otn zóóvee. zekerheid te hebben, dat hij den moed ha^i, haar moeder om belet te .aten vragen voor den volgenden middag. Dank zij zijn fijn stijlbesel ging nij dien volgenden middaa met „hoogen hoed en gekleede jas ' naar de ueve oude mevrouw Wildvank, om in ouderwetschen stijl naar te gaan vragen om de hand van haar .'oohter Zij ontving hem alleen en na hem met vochtige oogen haar dank en erkentelijkheid te hebben betuigd, sprak ze: — Laat ik nu eens probeeren met mijn tijd moe te gatn: vraag het haar zélf eerst. Zij drukte op de kamerbei en de gedien stige werd verzocht, de juffrouw binnen te roepen. Erica, die noch van zijn belet-vragen, noch van zijn aanwezigheid hier in deftig zwart, een flauw vermoeden had, stond in de deuropening met groote, verbaasde oogen de situatie te doorschouwen. En het eindresultaat van dit zoo toegewijd werk, dat hij hier verricht had, werd be ! oond, zooals tot nu toe nog nooit zijn moeiten beloond waren een heel meisjes-hart. dat te jong, te warm. te levend was, om met het verleden te kunnen teven, werd hem gul en graag gegeven voor de heele geheiniönvo.le toekomst. --- Gedachten aller tijden. Evenals de Bterren schittert een mensch slechts op eenigen afstand. Geef geen raad nadat een zaak is afgedaan en critiseer niet wat voorbij is. Weten, dat men weet, wat men weet, en weten, dat men niet weet, wat men niet weet, dat is werkelijk weten. Indien de mensch zich niet om het verre bekommert, dan is het ongeluk zeker in zijn nabijheid. Oprechte woorden zijn niet opgesmukt, opgesmukte woorden zijn niet oprecht. Óe deugdzame is niet welbespraakt, de welbespraakte niet deugdzaam. Er bestaat gesn middel tegen ingebeelds ziekte en tegen dwaasheid. --- KALEIDOSCOOP. Een kleine vergissing. Een beetj'e afgunstig op mijn collega s, dia Hertha Thiele hebben geïnterviewd en zooveel andere filmsterren (u hebt er geen idee van, hoe moeilijk het is, een actrice over zichzelf te laten spreken!!) heto ik getracht, tenminste een onderhoud te krijgen met Jeanetta MacDonald. Het werd botweg afgewezen. ,,Ik weet dat u de aanzienlijkste („most distinguished") journalist van Nederland bent", schreef ze mij, — ik citeer het natuur, lijk niet om mij erop te beroemen, al gteeffc het voldoening het te lezen — „maar het s niet mijn gewoonte, de publioiteit te zoeken. Ik sta op het standpunt, dat ieder individu zijn bevrediging en voldoening uitsluitend moet vinden in zichzelf, in zijn diepste, innigste en heiligste Ik. De groote massa heeft daarmede niets te maken. Daarom haat ik het soort reclame, hetwelk u wensoht dat ik voor mijzelf maak... Ik verzoek u onj dezelfde reden, deze regelen niet in eenige courant af te drukken". (Ik doe deze mededeelingen derhalve ver. trouwelijk en ik druk ze af onder pr test tegen mijn profëssioneelen plicht, die mij daartoe dwingt.) Maar men heeft ook wel eens geluk. Op een reis ontmoette ik deze week Miss MacDonald (ze werd mij voorgésteld door eon Engelsoh journalist) en bij die gelegenheid zei ze mij het volgende: „Mijn indrukken? Wel ik beschouw d« monetaire crisis in de Vereenigde Staten al» overwonnen. Het sluiten van de banken heeft tengevolge gehad, dat aan het onttrekken van goud een einde is gekomen en het is aan het krachtig optreden van mr. Roosevelt ta danken, dat het vertrouwen snel 'is weergekeerd en het grootste deel van het opgepotte goud is teruggevloeid." Verbaasd over deze grof materialistische beschouwingen, vroeg ik haar, wat zij over de positie van de Kunst dacht. — De kunst raakt mijn kouwe kleeren niet, sprak zij. De vraag is slechts, of de Conferentie in Genève definitief zal doodbloeden, of wel het plan-Mussolini ernstig in overweging neemt. De vraag' is verder, of het Rijkskanselier Hitier ernst is met zijn verzekering, dat hij een langdurige periode vaa vrede met al zijn naburen wensoht. De vraag is tenslotte, of de Economische Conferentie de wereld de verademing zal brengen, waarnaar handel en industrie overal snakken .. t — Ja maar uw indrukken, de film. . . d« kunst. .. hield ik aan. — Wat wilt u toch van kunst?! zei ze krübblg. Er is op het oogenblik slechts één vraag: Zal de wereld inzien, dat overal het toppunt van onverstand bereikt is? Dat wij dansen op een vulkaan ? Dat de misdadige menschheid zichzelf zoet houdt met bridge, revues, filmoperettes . . ; —■ Maar vergeeft u mij, Miss MacDonald, stamelde ik in stomme verwondering, ik dacht jeist, dat u . . . Nietwaar ... ik bedoel.. « u zelf... uw persoonlijke charme... — Dit is de laatste kans. die de menschheid geboden wordt, dreigde ze. Da&rvoor heeft mijn vader nog eenmaal al zijn invloed en talent op het spel willen zetten, daarvoor heeft hij zijn reis naar Rome gemaakt! — Uw vader???! Het was Jeanette niet. Het was Ishbel... ALCl'NO. ---