HAAGSCHE COURANT Woensdag 18 April 1934. No. 15704. DERDE BLAD. BINNENLAND. Het aftreden van minister Verschuur. Onderhoud met den bewindsman. Geruchten over wijzigingen in het Kabinet. Een medewerker van de „Maasb." heeft een gesprek gehad met minister Verschuur in de Amsterdamsche zieken-inrichting, waar hij werd verpleegd. Wij laten het hier volgen: „Men wijst mij de kamer, waar „mijnheer Verschuur" sinds een paar weken zijn zeer pijnlijke uren heeft gesleten. De stilte en het getemperde licht in de gangen vallen te meer op na de drukte, buiten in de stralende zon. Van die zon geniet ook de minister, een overjas over de schouders geslagen. Het lijden der laatste weken liet sporen na bij den forsch gebouwden man, wiens twinkelende oogen toch altijd eerder spot dan medelijden vragen, zelfs nu. i— Napoleon op Sint Helena, waagden wij. — Morgen is het de veertiende statie, zei de minister, doelende op de te ondergane medische behandeling. Neen het is niets, daarbij ■vergeleken, maar toch wel erg. — Knapt u op, Excellentie? »— Er zit nog een steentje. De dokters vinden het erg vasthoudend. (Men weet dat inmiddels de steen is kunnen worden verwijderd). — Zoo'n beetje als u-zelf . . . — Ik ben altijd vatbaar voor goede adviezen. Daarom ga ik. Wat zou men zeggen na zulk een onverwachte, doch onmiddellijk begrepen mededeeling?... Wij kijken vragend « — Ja, het viel mij zwaar in de huidige omstandigheden, maar ik treed af als minister. Na overleg met de dokters heb ik mijn ontslagbrief aan de Koningin gezonden en ik hoop, dat Zij spoedig zal bewilligen. — Dat zal velen spijten, Excellentie. — Mij spijt het ook. Graag had ik de Koningin en het land in dit ministerie verder gediend, maar voorloopig kan ik niet meer . . Zes en vijftig maanden heb ik onder hoogspanning moeten werken. Telkens rezen er nieuwe vraagstukken, die scheppenden arbeid vroegen, intense aandacht en dat in een tempo, die de nood nu eenmaal in vele gevallen eischte. Niet zelden moesten binnen zeer korten tijd de gewichtigste beslissingen worden genomen, waarbij het wel en wee van talloozen betrokken was. Alleen een sterk gestel heeft mij in staat gesteld, zooveel te kunnen afdoen, maar ik heb te veel van mijn krachten geeischt, en daar is deze ziekte bij gekomen, die mij tot rust dwingt. Maar een minister mag niet rusten. Hoe kan ik echter op halve kracht werken ? Het land heeft er niets aan, als ik Talma's voorbeeld volg. Talma was een reus, maar hij bleef ook te lang, sloopte zijn kracht totaal en overleed kort na zijn aftreden. Hoeveel had hij nog kunnen doen! Ik heb mij daaraan gespiegeld. De dokters zeggen, dat mijn hart geen gebreken heeft, maar dat ik de reserves moet aanvullen. — Het is jammer voor het ministerie. — Maar niet onoverkomelijk. Nu kan ik gaan. Verleden jaar bij de formatie heb ik tenslotte niet willen weigeren, omdat dan misschien daardoor de kabinetsformatie was mislukt. Men had toen ernstig andere oplossingen beproefd. Nu kan het. Ik mag dit ministerie in dezen tijd aan geen halve oplossingen wagen. — U kunt toch eenigen tijd vacantie nemen ? — Dat noem ik nu juist een halve oplossing. Ik ben er de man niet naar, om te rusten, als een ander mijn werk moet doen en ik dan later de kous verder heb af te breien. Trouwens, men hecct, mij dat wel voorgesteld, maar ik heb gezegd: Ep als ik dan niet hersteld zou zijn, rijzen dezelfde moeilijkheden weer. Neen, zulke dingen moet men moedig onder de oogen 'zien. — Uw heengaan schept toch minstens de moeilijkheid om een geschikten opvolger te zoeken 1 — Niemand is onmisbaar. Ik weet, dat is betrekkelijk, maar een nieuwe minister kan nu gemakkelijker optreden dan in Mei 1933. De reorganisatie der departementen heeft haar beslag gekregen ; de landbouwpolitiek is vastgesteld; de groote lijnen zijn uitgestippeld en de centrales werken. Het komt nu op uitvoering en toezicht aan en de secretarisgeneraal is ingewerkt. — Maar de handelspolitiek ? — Ook voor handel en nijverheid is de koers bepaald. De crisismaatregelen vormen één geheel. De handelspolitiek is geleidelijk van koers veranderd. Het is nu een kwestie van uitwerken. De nieuwe minister heeft daarbij het voordeel, dat de Kamers het gevolgde beleid met algemeene instemming hebben goedgekeurd, wat de groote lijnen aangaat. In tientallen bedrijven schrijdt de ordening voort. Zelfs in moeilijke bedrijven als de katoennijverheid. Ik heb er met zorg voor gewaakt, aan geen extremistische eischen toe te geven, maar, ten aanzien van de contingenteering bijvoorbeeld, naar best vermogen gelet op een gezonde prijspolitiek voor de bevolking. — Er ligt nog een en ander. De agenda van de Kamer voor Dinsdag . . . — Precies. De Landbouwcrisisfondsbegrooting moet worden afgedaan en een heele reeks ontwerpen voor nijverheid en middenstand. Die mogen niet wachten en een minister ad interim kan dit alles moeilijk afdoen. Juist daarom heb ik gezegd; Niet kwakkelen, maar gaan ! — Mag i u op den man af vragen, of er bij u toch ook zakelijke of principieele meeningsverschillen zijn met het beleid van het kabinet? Men zou kunnen denken . . . — Voor dit kabinet heb ik niets dan lof. Geloof mij, als ik in volle oprechtheid zeg, dat men zich moeilijk een kabinet kan voorstellen, waarin hartelijker samenwerking bestaat. Dat heeft mij het heengaan zwaarder gemaakt. Er is geen kwestie — de minister beklemtoonde — van eenig zakelijk, persoonlijk, of principieel meeningsverschil. De geest in het kabinet is uitstekend. Zeg en herzeg toch aan onze menschen, dat zij zich eenigszins rond minister Colijn en zijn helpers scharen, niet alleen omdat zij werkelijk aller vertrouwen verdienen, maar vooral omdat het zoo noodig is voor ons lieve land. De ministers staan voor moeilijke vraagstukken en pijnlijke beslissingen. Alleen wie verantwoordelijkheid droeg, kan het beoordeelen. — Twenthe . . . ontviel ons. — Ik heb gezien, wat dit Slotemaker heeft gekost... de menschen weten het niet, en de minister maakte een gebaar, alsof hij zeggen wilde: daarover niet meer. — Leg loon- en steunnormen naast elkaar . . . De minister leunde peinzend achterover. Wij merkten de inspanning, welke het gesprek hem kostte en vroegen niet verder. Uit de kapel klonken de klanken van het „Magnificat" de kamer in . . , — De zusters zingen lief; zij hebben me zoo goed verpleegd. De dokters hebben ook hun best gedaan. Het is wat. Als ik dien steen kwijt ben, hoop ik gauw weer de oude te zijn, nu de dokters geen zorg hebben over mijn hart. — Misschien zien wij u in de Kamer terug? — Het is daar tegenwoordig ook hard werken. Maar wie weet? God leidt onze wegen. Later zien wij wel, waar alles goéd voor is. Maar vindt u ook niet, in zulke zaken moet men niet aarzelen en ook geen halve oplossingen zoeken. — Er moet voor iedereen iets tragisch in dit heen gaan zitten. — Och, ik hoop, dat ik het vaderland nog wel eens weer nuttig kan zijn, in welk opzicht dan ook. Nu heb ik gedaan, wat ik kon en gegegeven, wat ik had. Dit was minister Verschuur: met zijn rustige analyse, zijn zekere conclusies, zijn sterk ethisch besef, dat velen moeten hebben getroffen, die in nader contact met hem traden. Tegen zulk een man, zelfs al ware hij niet ziek, redeneert men niet lang. Het is duidelijk, dat hij niet dan na rijp beraad besluit en in dat beraad alle motieven wikt en weegt. Dat hij ons die motieven wilde openbaren, zullen velen waardeeren in den man, die geen populariteit zocht, maar onverschrokken en onvermoeid deed, wat hij voelde als een van God opgelegden plicht, totdat de last physiek niet meer te dragen was. Moge een periode van rust dezen krachtigen bewindsman in staat stellen, eerlang weer de wacht te betrekken voor het welzijn van ons volk, dat hij lief heeft en dat omgekeerd hem ook waardeert. Wat nu? Er worden natuurlijk direct reeds namen genoemd van hen, die in aanmerking zouden komen als opvolger van minister Verschuur. Tot nog toe lijkt, wat wij dienaangaande hoorden, alles ons pure fantasie; zoo iets als: „Laten we zoo'n naam maar eens noemen — je kunt nooit weten!" Wel lijkt, o.i., een reconstructie van het Kabinet niet onwaarschijnlijk, in dier voege, dat minister Colijn, die Economische Zaken ad interim waarneemt, deze portefeuille definitief zou krijgen. Voor Koloniën zou dan in aanmerking komen mr. Ch. J. I. M. Welter, die ook in het eerste kortstondige KabinetColijn (4 Augustus 1925—8 Maart 1926) met deze portefeuille was belast. Grond voor deze veronderstelling vinden wij in het feit, dat de Indische reis van minister Colijn niet is uitgesteld, doch dat het kortweg heet: zij gaat niet door. Ontslag-aanvrage aanvaard. De „Staatscourant" van hedenavond bevat een Koninklijk besluit, waarbij: le. met ingang van dien datum, op zijn verzoek, een eervol ontslag wordt verleend aan mr. T. J. Verschuur als minister van Economische Zaken, met dankbetuiging voor de vele en gewichtige diensten, den iande in deze moeilijke tijden bewezen, 2e. tijdens de ontstentenis van een minister van Economische Zaken het beheer van het departement van Economische Zaken, ad interim, wordt opgedragen aan den minister van Koloniën, voorzitter van den raad van ministers, dr. H. Colijn. De drooglegging van Zuiderzeegronden. Ernstige bezwaren der Eerste Kamer tegen voortzetting der werken* Voorloopig verslag over de begrooting van het Zuiderzeefonds. Blijkens het voorloopig verslag der Eerste Kamer over de begrooting van het Zuiderzeefonds voor 1934 hadden vele leden ernstig bezwaar tegen verdere drooglegging van Zuiderzeegronden en waren daarom min of meer scherp gekant tegen den memoriepost inzake den N.-O.-polder. De bezwaren kwamen in hoofdzaak hierop neer, dat na de inpoldering van den Wieringermeer de toestanden op agrarisch gebied zich dermate hebben gewijzigd, dat thans stilstand van de drooglegging geraden is. De voordeelen zullen h.i. geenszins opwegen tegen de nadeelen. De resultaten van den Wieringermeerpolder vallen niet mee; het land schijnt niet voldoende te zijn ontzilt; van bereidwilligheid om den grond te aanvaarden blijkt niet; gegadigden voor de in erfpacht uit te geven gronden schijnen zich niet aan te melden. De Staat is tot veel grootere offers verplicht dan werd verwacht. Geen behoefte aan uitbreiding van cultuurgrond. Behoefte aan uitbreiding van cultuurgrond bestaat niet, ja, het is zelfs de vraag, of deze niet schadelijk zou moeten heeten, tenzij men zou willen aansturen op Nederlandsche autarkie voor wat de graanvoorziening betreft. Indien dit niet de bedoeling is en de producten, op deze gronden te verkrijgen, voor de wereldmarkt bestemd zijn, dan is het stellig de vraag, of hier commercieel wel een rendement is te verwachten. Bovendien mag niet uit het oog worden verloren, dat bij de door aanwending van kunstmest, vooral na de uitvinding van stikstofbereiding uit de lucht, sterk verhoogde productiviteit van den grond, naburige industrieele staten meer dan vroeger in eigen behoeften zullen kunnen voorzien en de vooruitzichten voor onzen export van landbouwproducten ook voor de toekomst slecht zijn.. Een te duur werkohjeet. — Uitvoering eenige jaren opschorten. Het betreft hier, zooals verder werd opgemerkt, een geheel ander geval dan aanwezig is bij de vervroegde uitvoering van noodzakelijke werken. Dit werk is niet noodzakelijk en bovendien wordt een object verkregen, welks waarde in geen verhouding staat tot de daaraan te besteden kosten. Er steekt een belangrijk financieel risico in de drooglegging. Een geraamde prijs van ƒ 2500 per H.A. is te hoog, daar de allerbeste gronden in Friesland op het oogenblik minder opbrengen. Er zou, volgens de leden, hier aan het woord, op een verkoopprijs van slechts ƒ 1000 per H.A. mogen worden gerekend. Bovendien meenden zij met zekerheid te weten, dat de gronden van den N.-O.-polder voor een groot gedeelte van belangrijk mindere hoedanigheid zijn dan dia in den Wieringermeer. Ook het bewoonbaar maken vergt, getuige de Wieringermeer, nog groote offers. Het zou daarom zaak zijn, van hetgeeiï thans in beginsel zou worden aanvaard, de uitvoering eenige jaren op te schorten, totdat er op landbouwgebied gunstigere verhoudingen zijn ingetreden. Uit ëen oogpunt van werkverschaffing zou bevordering van wegenbouw en boschcultuur veeleer aanbeveling verdienen, omdat daarbij groote bedragen aan arbeidsloon zijn gemoeid. Eenige leden verklaarden ook niet bereid te zijn, gelden te voteeren voor verdere drooglegging, als consequentie van het eenmaal genomen besluit tot afsluiting der Zuiderzee. Immers, de voorstelling, die men destijds — bovendien onder geheel andere financieel© omstandigheden — had, is onjuist gebleken; de begrootingen der kosten zijn zoo verre overschreden, dat, had men die cijfers gekend, waarschijnlijk niet tot afsluiting dep Zuiderzee wa r e besloten. Op grond van al deze overwegingen bepleitten de leden, hier aan het woord, met nadruk het stopzetten van den arbeid der Zuiderzeewerken. Andere leden vóór voortzetting. Verscheidene andere leden konden zich, ondanks de daartegen ingebrachte bezwaren, wederleggen bij het denkbeeld van de Regeering om tot inpoldering van den_N.O.-polder over te gaan. Hun eindbeslissing werd dan ook in hoofdzaak beïnvloed door de overweging, dat daardoor voor de eerste jaren een object van werkverruiming van beteekenis zou worden verkregen. Intusschen werd opgemerkt, dat men het element werkverruiming niet moet overschatten. De minister rekent op ' tewerkstelling van gemiddeld slechts 4000 man per jaar en zelfs dit getal zou niet alleen op het eigenlijke inpolderingswerk, maar ook op al hetgeen als daarmede samenhangend voor Rijksrekening en fabrieken en werkplaatsen daarbuiten aan de industrie ten goede zou komen. De tewerkstelling zal dan ook eerst gaandeweg van meer' beteekenis worden, voorloopig zal het element werkverruiming nog een bescheiden rol spelen. Ook werd door deze leden opgemerkt, dat dit element, hoewel geenszins te miskennen, niet meer van zoo groot belang is, sedert de Regeering met het z.g. 50 millioen plan is gekomen. Waren deze leden ondanks niet te miskennen bezwaren bereid met het voorstel mede te gaan, de wijze, waarop de minister het voorstel financieel aantrekkelijk wil maken, vond van meer dan een zijde bezwaar. Men zou gaarne vernemen van den minister hoe hij zich de financiering denkt. Wat de begrooting in het algemeen betreft, achtten sommige leden het juist, dat nog niet zal worden overgegaan tot het uitgeven van gronden in erfpacht, maar dat de eerste jaren nog staats-exploitatie zal worden toegepast, totdat meer ervaring ten aanzien der ingepolderde gronden zal zijn opgedaan. De Joodsche vluchtelingen. Sommige leden wezen er op, dat in verschillende bladen is medegedeeld, dat gronden in den Wieringermeerpolder ten behoeve van Duitsche immigranten (vluchtelingen) ter beschikking zijn gesteld, opdat deze zich daarop in den landbouw zouden bekwamen met het oog op hun mogelijke vestiging in Palestina. Daarbij zou, volgens die berichten, de Regeering tevens barakken hebben verstrekt voor tijdelijke huisvesting. Deze leden zouden gaarne vernemen, of, en in hoeverre deze mededeelingen juistheid bevatten; zoo ja, in welken vorm deze medewerking is verleend, ook wat tijdsduur betreft en of er zekerheid bestaat dat de aldus geplaatsten, na verloop van een bepaalden tijd den polder weder zullen verlaten. Immers, de mogelijkheid moet onder de oogen worden gezien, dat dit leerobject voor subtropischen landbouw niet in allen deele voldoet of dat het vertrek naar Palestina niet, of niet voor allen, doorgaat. Het zou dan allicht niet wenschelijk zijn, indien een deel dezer vluchtelingen hier achterbleef en zich op de uitoefening van andere bedrijven ter plaatse ging toeleggen en alzoo, onder bevoorrechte omstandigheden, beslag ging leggen op een arbeidsveld, hetwelk bij de inpoldering zeker niet ten behoeve van vreemdelingen is geschapen. Bij de zeer groote en zware offers, welke het Nederlandsche volk zich voor deze werken heeft getroost en zich nog moet getroosten, mag niet uit het oog worden verloren, dat de indirecte voordeelen aan het eigen volk ten goede moeten komen en moet worden gewaakt, dat handel en nering niet in vreemde handen geraken. De nieuwe Veiligheidswet. Instemming der Eerste Kamer, Bij het afdeelingsonderzoek der Eerste Kamer van de nieuwe Veiligheidswet spraken verscheidene leden hun voldoening er over ■uit, dat wordt voorgesteld, ook den arbeiders die buiten fabrieken of werkplaatsen bun beroep oefenen, bescherming te verleenen, door het reeds bestaande veiligheidsrecht ook voör hert van toepassing te doen zijn. Sommige andere leden' betuigden eveneens Bun instemming met deze wetsvoord racht. welker inhoud hun evenwel tot een drietal vragen aanleiding gaf. In de eerste plaats zouden zij gaarne vernemen of, indien dit ontwerp tot wet mocht worden verheven, op de met de uitvoering dier wet belaste ambtenaren de plicht zal rusten, electriscbe installaties op bouwwerken vóór de ingebruikstelling daarvan te controleeren. Voorts vroegen zij, of de minister niet met hen van nfeéning is, dat op den duur het georganiseerde bedrijf in meerdere mate dan thans geschiedt moet worden betrokken bij den veiligheidsdienst. Tenslotte stelden zij naar aanleiding van hetgeen wórdt voorgesteld in par- 6 — bevattende maatregelen aangaande het gebruik van loodhoudende stoffen bij schilderwerk — ■de vraag of, ' indien deze voordracht bet Staatsblad mocht befeiken, bij voorbeeld een textielindustriëel verantwoordelijk is voor het gebruik van loodwithoudende verfstoffen, •welke schilders behoef&èn bij het verven zijner fabrieksgebouwen. Zoo ja, dan achtten de leden, hier aan het woord, zulks onjuist. Ontsiering van het landschap door bebouwing. Maatregelen gevraagd. Het Eerste-Kamerlid Polak heeft aan den minister van Binnenlandsche Zaken de volgende schriftelijke vragen gesteld: Is het den minister bekend, dat aan de «evers en in de onmiddellijke omgeving van vele onzer plassen, zooals die van Loosdrecht en andere beoosten de Vecht, van Reeuwijk en Sluipwijk, van Zuid-Laren, enz., gaandeweg bebouwing ontstaat, die een ontsiering is van het landschap en de schoonheid dezer ■wateren , met ondergang bedreigt ? Is het 'den minister verder bekend, dat srulke bebouwing'thans dreigt aan de tot nog toe vrijwel ongerept : geblfeven Kaag en dat ook aan siert plas van Kortenhoef daarmede een begin staat te worden gemaakt? Is de minister niet vau oordeel; dat de bier bedoelde bebouwing een euvel is, dat behoort te worden bestreden 1 Zoo ja, is hij dan in staat en bereid tot het nemen van maatregelen tegen het voortwoekeren van dit euvel? Indien 3e minister daartoe wel bereid, doch eventueel niet in staat is, wijl hera geen middelen en bevoegdheden ten dienste staan, is bij dan bereid te bevorderen, dat wettelijke , bepalingen, gericht tegen bebouwing van oevers van rivieren, meren, plassen en soortgelijke wateren, tot stand komen? Misbruik van gestraften bij waterstaats, werken in Indië? Het Tweede-Kamerlid Sneevliet heeft aan den minister van Koloniën, schriftelijk de volgende vragen gesteld : Heeft de minister kennis genomen van de bekend gemaakte bijzonderheden betreffende ernstige wantoestanden bij den aanleg der groote irrigatieleidingen van de Kalibaroewerken in Baujoewangi? Is het juist, dat bij deze werken gebruik wordt gemaakt van gestraften met een straftijd van enkele maanden tot ten hoogste drie jaren, die in gestraftenkwartieren te Bangoiedjo zijn ondergebracht onder algemeen toezicht van een inlandschen opzichter en twee inlandsche cipiers en die in ploegen van tien tot twintig man, elk onder leiding van een voorman, ten behoeve van den provincialen waterstaat werkzaam zijn 1 Is het juist, dat opzichters van den provin"eialen waterstaat, belast met de uitvoering van genoemde werken het opdrijven tot uiterste inspanning van de te werk gestelde ge'yangenen oogluikend toelaten? Is het juist, dat over het jaar 1933 op 8 % 9 honderd van deze te werk gestelde gevangenen 110 sterfgevallen geregistreerd werden, terwijl in evenzooveel gevallen betrokkenen wegens zware longontsteking voor harden arbeid moesten worden afgekeurd? Is bet juist, da.t over de maand Januari van (dit jaar weder 16 dooden werden geboekt? Kan de minister mededeeling doen boe gedurende zoo'n langen tijd een dergelijke febnormale sterfte onder gestrafte te werk gestelden kon voorkomen zonder dat, betzij van 'iden kant der provinciale autoriteiten, dan wel in opdracht van bet departement van "Justitie een volledig en nauwkeurig onderzoek werd ingesteld? . Is de minister niet van oordeel, dat op grond van de bekend gemaakte bijzonderheden alsnog een onafhankelijke commissie dient te worden gevormd, die op korten termijn ter plaatse vaststelt, hoe zich zulke verhoudingen konden ontwikkelen en die een volledig verslag uitbrengt, hetwelk behalve aan den gouverneur-generaal te Buitenzorg en aan den minister van Koloniën ook aan de St .iten-Generaal mopt, worden gezonden? Is het te verwachten, dat vau den minister onmiddellijk de noodige instructies uitgaan .betreffende het bedoelde onderzoek? Bescherming der burgerbevolking tegen luchtaanvallen. Oefening te Terneuzen. Zooals het vorig jaar in Gelderland reeds geschiedde is thans in Terneuzen een luchtbeschermingsoefening gehouden, waarbij de belangstelling zeer groot was. Verschillende uitkijkposten en alarmeerin richtingen waren ingericht, terwijl in 'n oude school naast het politiebureau een hulpziekenhuis was ingericht, een ontsmettingsinrichting, reddingploegen, opruimingsdiensten en een ontsmettingsploeg waren verder beschikbaar, alsook Roode Kruisauto's. Aan het verslag in de „N.R.Ct." ontleen,en wij: Te 2 uur 35 seinde de radiodienst te Scbeveningen : ,,Lucht gevaar aanwezig", welk sein door den radiotelefonist terstond aan 't hoofd van den luchtbeschermingsdienst werd doorgegeven. Deze gaf direct opdracht, de hulpdiensten te alarmeeren aan zijn manschappen. De agenten van politie waarschuwden ijlings de hun bekende padvinders, die op hun beurt met grooten spoed per rijwiel de personen gingen waarschuwen, volgens een hun bij voorbaat verstrekt lijstje. Daarbij bleek dat te 2 uur 55 de gewaarschuwde personen hun verschillende posten bezet hadden. Te 2 uur 50 werd opgevangen het bericht, dat „vijandelijke vliegtuigen Zeeuwsch Vlaanderen naderden." De uitkijkposten werden daarvan telefonisch verwittigd en door de betrokken leiders de politie en brandweerpatrouilles uitgezonden. De Gemeentepolitie bleef ter beschikking van het hoofd van den dienst, om eventueel naar onheilplaatsen te worden gezonden voor afzetting en ordebewaring. Eindelijk kwam te 3 uur 10 van den uitkijkpost het bericht, dat vliegtuigen in zicht kwamen, naderende uit Oostelijke richting, waarop het hoofd van den dienst onmiddellijk last gaf tot luchtalarm, hetgeen door den telefonist geschiedde, die in één oproep vijf posten aan de telefoon kreeg, om hen te waarschuwen. Onmiddellijk daarop gilde de sirene op de Belvedère op de markt, evenals die op de terreinen van ,,De Hoop" en ,,Scbeldeveem" terwijl zoowel in de Oostals in de Westhaven de sleepbooten haar voor deze gelegenheid onheil aankondigende stoomfluiten in werking stelden, om de bevolking, die door middel van circulaires te voren was ingelicht, van het dreigend gevaar te verwittigen. Verondersteld werd dat het volgende was gebeurd: Er is geen mogelijkheid, om uit de onbewapende stad tegen de vliegtuigen te ageeren en vijf minuten later zijn ze boven ons en laten hun dood en verderfbrengende projectielen vallen. Bij navraag bleek al spoedig, dat twee bommen waren gevallen op de middensluis, welke daardoor gedeeltelijk werd vernield. Twee op de sluis staande mannen werden door den luchtdruk van de uiteenspattende bommen tegen den grond geslagen en bleven met gebroken ledematen ligen. Tevens was er een bom gevallen op het postkantoor, waarvan een zijgevel is ingestort, twee mannen onder zich bedelvende. Bovendien is door het werpen van brandbommen in dit gebouw brand ontstaan, welke echter met minimaxen wordt gebluscbt. Door de reddingploeg der brandweer wordt uit het gebouw een daarin achtergebleven gewonde telegrafist gered en aan de Roode Kruiscolonne overgegeven voor verdere behandeling. De aanvallen hebben zich wel op die omgeving geconcentreerd, waut daar is op de straat voor het kantoor een gasbom gevallen en liggen drie mannen, door gas besmet. Daarvan wordt aan den leider der reddingploegen bericht gezonden voor het verleenen van hulp aan deze menschen, terwijl de opruimingsdienst is gewaarschuwd en begonnen met het opruimen van den ingestor ten muur en het bevrijden van de daar onder beklemde mannen. Ondertusschen werd ter voorkoming van verdere ongelukken, door de Gemeentepolitie en de marechaussee het terrein van de gasbom in een straal van 200 meter afgezet- (Zij werd bij deze oefening wel iets kleiner gehouden en alleen gezorgd, dat de hulpdiensten ongestoord konden functioneeren.) Nadat door gas-deskundigen de samenstelling van het gas was onderzocht en geconstateerd dat men met mosterdgas te doen had, plaatste de dienst van Gemeentewerken waarschuwingsborden, terwijl de ontsmettingsploeg gewaarschuwd werd om, het nabijstaande hotel „de Post" te ontsmetten. Alle bij de hulp enz. werkzame personen werden geacht voorzien te zijn van gasmaskers en beschermende kleeding. Ondertusschen waS door de autoriteiten ook een kijkje genomen in het ziekenhuis aan de Axelschestraat en de hulpposten in de scholen aan de Grenulaan en op Java. Eveneens werd een kijkje genomen in de openbare schuilplaats, waartoe de oude bomvrije kazerne, kenbaar aan de daarop staande blauwe vlag was ingericht. Te 3 uur 50 begon de klok der R.K. kerk te luiden, ten teeken dat het luchtalarm was geëindigd en te vier uur gaf Radio-Scheveningen bericht, dat het luchtgevaar was geweken. Het hoofd van den luchtbeschermingsdienst liet alsnu de hulpdiensten inrukken. De loonen bij de werkverschaffing. Wenschen van het R.K. Werkliedenverbond. Het R.K. Werkliedenverbond in Nederland heeft aan den minister van Sociale Zaken een adres gezonden, waarin o m. het volgende wordt opgemerkt: In de laatste maanden bereiken ons herhaaldelijk klachten over het verlagen der loonen in de werkverschaffingen. Het betreft dan weliswaar incidenteele getallen, zoodat inderdaad nog altijd moet worden erkend, dat van een algemeene verlaging dieT loonen geen sprake is, maar het aantal gevallen begint zoo groot te worden, dat de indruk eener geleidelijk toegepaste, algemeene verlaging wordt gevestigd. Daaraan paren zich soortgelijke klachten oveT verlaging der steunbedragen. Het motief, dat voor een verlaging wordt aangegeven, is nooit, dat de bedra.gen te hoog zijn, maar dat de marge, die moet blijven tusschen het loon in bet vrije bedrijf en eiken vorm van ondersteuning te gering is, mogelijk zelfs geheel is verdwenen. Op dezen grond zijn hier en daar de steunbedragen en ook de loonen in de werkverschaffingen reeds tot een zoodanig peil gedaald, dat elk mensoh, die de werkelijkheid wil zien, zal moeten erkennen, dat ze zelfs 'n allersoberst bestaan niet meer veroorloven, dat in de betrokken gezinnen in den waren zin des woords gebrek wordt geleden. Een ^oo sterk doorgevoerd aanpassingsproces heeft plaltbeperking voor tuinbonwgewassen, het volgende onder zijn aandacht heeft gebracht. Verschillende Gemeentebesturen stellen gronden, welke, voor stadsuitbreiding bostemd, als bouwterrein niet onmiddellijk noo. dig zijn, beschikbaar voor z.g. „volkstuintjes". Voor zoover deze een beperkte opper* vlakte, bijv. 3 are, niet te boven gaan, bestaat daartegen niet het minste bezwaar, aangezien deze tuinarbeid voor de betrokken personen, in den regel arbeiders, een aangename bezigheid is, terwijl zij tevens op die wijze in hun behoeften aan aardappelen en groenten, de laatste dikwijils ook »oor inmaak, kunnen voorzien. Sommige Gemeenten zijn in dat opzicht wafc vrijgeviger, door in het bijzonder ten behoeve van werkloozen betrekkelijk groote perceelen beschikbaar te stellen. Dit opent de mogelijkheid, dat den tuinders concurrentie, wellicht zelfs deloyale concurrentie, wordt aangedaan en kan oorzaak zijn, dat het doel der noodzakelijk goachte teeltbeperking van tuinbouwgewassen niet wordt bereikt. Immers: indien deze „volkstuintjes" zóó groot worden, dat de opbrengst grooter ia dan voor eigen gebruik, wordt het meerdeTe op de markt rgeibracht. In verband met het bovenstaande verzoekt! de minister den Gemeentebesturen, de uitgifte van gronden voor volkstuintjes te be». perken tot 3 are per gezin. De K XV en R XIV» te Padang aangekomen» De onderzeebooten K XV en K XIV, onder bevel van luitenant ter zee le kl. J. L» K. Hoeke en luitenant ter zee 2e kl. O. da Booy, zijn gisteren te Padang aangekomen. Prijzen consuinptiemclk. De Crisis-Zuivel-Oentrale maakt beken3, dat voor de periode van 22 tot en met 28 April de prijs voor het taxe-gedeelte van consumptiemelk, gekocht op Regeeringscontract, is bepaald op 4.ï cent per iiter, met dien verstande, dat voor melk van de eersto klasse deze prijs wordt verhoogd met de kwa» liteitsafdraclit van 1 cent. De afdracht op andere ïn consumptie gebrachte melk is vastgesteld op 2è cent per L* --- FEUILLETON. (Nadruk verboden.) Het wrekend verleden 61) Opnieuw richtte Brereton zich plotseling Vol verrassing op en keek veelzeggend naar Carfax, die knikte en Leyton een wenk gaf om zijn verhaal te vervolgen. Ik heb een rapport van die zaak in mijn zak, vervolgde Leyton nog zachter dan teloren. — 't Is zeer lezenswaardig, mijnheer Brereton en misschien kunt u er wel een poosje aangename verstrooiing in vinden, doch de hoofdinhoud kan ik u in enkele woorden mededeelen. Juffrouw Pett was verliefd op den oppasser van den officier in ■wiens dienst zij was, maar hij niet op haar. Zij werd wanhopig jaloersch op het tweede kindermeisje. Op zekeren avond werd dat kindermeisje gewurgd gevonden, dicht bij het huis; het zijden koord zat nog om haar hals; er werden geen andere teekenen van geweld waargenomen, doch eenige gouden sieraden van het meisje waren verdwenen. Pett werd verhoord en vrijgelaten, omdat zij een alibi opgaf, dat mij echter niet voldaan zou hebben. Doch in het verslag stond een eigenaardige omstandigheid, die u nu misschien nog te pas kan komen. Een van de getuigen verklaarde, dat Pett steeds met zeer veel belangstelling boeken las over methoden van de Indische sluipmoordenaars en dat zij in het dienstbodenvertrek er over gesproken had, hoe die sluipmoordenaars hun slachtoffers met shawl van de allerdunste zijde wurgden. Doch men had geen overtuigend bewijs tegen Pett en daarom tWerd zij vrijgesproken. Kort daarop vertrok zij naar Engeland terug. Dat is alles, mijnheer. — Stobb heeft nog iets, dat de aandacht verdient, zei Carfax met een blik naar den grooten detective. — 't Is niet veel bijzonders, mijnheer Brereton, zei Stobb. 't Is eenvoudig, dat wij er ons van hebben overtuigd, dat Kitely al wat hij had, aan die vrouw heeft vermaakt en — — Dat weet ik, onderbrak hem Brereton. — Zij maakte er geen geheim van. Of liever, haar neef, die haar gevolmachtigde is, deed dat niet. — Dat is zoo, verklaarde Stobb, — maar u weet zeker nog niet, dat zij het testament reeds hebben laten registreeren en dat de eigendommen al verkocht zijn! Niet? Nu dat heeft Ghristoffer Pett gedaan. Hij heeft er geen gras over laten groeien. Het is zoo vlug gegaan als maar eenigzins mogelijk is. En natuurlijk heeft juffrouw Pett het legaat in ontvangst genomen, zoodat zij nu in het bezit is van alles wat Kitely nagelaten heeft. Brereton wendde zich tot den procureur, die gedurende het verhaal had geluisterd. — Is u van meening, dat juffrouw Pett den moord op Kitely heeft bedreven! Is u geneigd, dat voor mogelijk te houden ? — Beste collega ! riep Carfax. — Lijkt 't u niet waarschijnlijk ? U heeft den levensloop van die vrouw gehoord. Daar is de waarschijnlijkheid, dat zij dat halfbloed meisje heeft gewurgd — dat zij gebruik maakte van de gewoonte van Stilman om hem een groote dosis vergif in te geven. Zeker is, dat zij geldelijk voordeel van Stilman's dood trok en even zeker is, dat met den dood van Kitely een zelfde voordeel haar in den schoot viel. Ik vraag nog eens: lijkt het niet waarschijnlijk 1 — Wat stelt u voor te doen? vroeg Brereton. De detectives keken Carfax vragend aan. Deze nam de bril van zijn neus en antwoordde op zeer gewichtigen toon: — Dat zal ik u zeggen, riep hij. — Ik ben van plan met deze twee heeren van avond naar Highmarket te gaan en het alles nog eens aan de politieautoriteiten te laten vertellen! XXIX„ Zonder de gevolgen te berekenen. Doodstil was het in het huis, waar Mallalieu klaar wakker lag te luisteren. Het kwam hem voor, dat het nog nooit zoo stil geweest was. Het was er trouwens altijd zeer stil, zoowel bij dag als bij nacht, want juffrouw Pett liep zoo geruischloos als een kat en Christoffer scheen geregeld zeer behoedzaam op vilten zolen te loopen. Maar op dezen bijzonderen avond scheen de stilte, nu er buiten geen windje roerde, noch grooter te zijn.. Mallalieu, wiens zenuwen tengevolge van de jongste gebeurtenissen geleidelijk boven spanning geraakt waren, en die door de opsluiting overprikkeld waren, kon er zich bijna niet toe dwingen, stil te blijven liggen. Bovendien gevoelde hij sterk het gemis van den drank, die juffrouw Pett geregeld voor hem des avonds had bereid en niettegenstaande hij het glas in zijn eigen belang over den bloempot had uitgestort, voelde hij terdege, dat zijn gestel op het gemis er van reageerde. Waar zouden die twee duivels nu mee bezig zijn ? vroeg hij zich nieuwsgierig af, terwijl hij daar in de dichte duisternis lag. Met niets goeds — dat was zeker! Nu hij er over nadacht, was hun manier van doen gedurende den midag en avond niet van geruststellenden aard geweest. Christoffer had zich schuil gehouden; sedert het onderhoud van hedenmiddag, dat door juffrouw Pett zoo plotseling was afgebroken, had hij hem niet meer gezien . Juffrouw Pett was nog twee of driemaal in de kamer geweest. Zonder een woord te spreken, had zij hem thee gebracht en bij zijn souper had zij niet meer dan het hoognoodige gezegd. Het was een heerlijk souper — zij had het voor hem opgediend met een uitdrukking op haar gerimpeld gelaat, die scheen te zeggen, dat, hoe zij ook behandeld werd, zij toch haar plicht wilde doen. Mallalieu had zich zeker niet kunnen weerhouden een smalende opmerking te maken. U gevoelt u zeker erg verongelijkt, juffrouw Pett? riep hij lachend. — U vindt mij zeker vreeselijk krenterig, niet? — Ik laat mij niet uit over hetgeen ik vind of gevoel, antwoodde juffrouw Pett koel en geduldig,— ik geloof dat het beste middel om verstandig te worden, nadenken is, mijnheer Mallalieu; ik zou, vervolgde zij, terwijl zij naar de deur liep, — als ik u was, dat systeem ook maar toepassen. Mallalieu had daar geen bezwaar tegen, en pastte het, terwijl hij daar lag, ijverig toe. Hij was in de macht van de twee, die hij reeds lang als gewetenlooze en sluwe menschen had leeren kennen. Indien zij wilden, hadden zij niets anders te doen, dan hem aan de politie overleveren; misschien hadden zij dat toch al reeds gedaan.. Doch dieper over de zaak nadenkend, achtte hij dat niet waarschijnlijk, want het was duidelijk, dat tante en neef er zooveel voordeel uit wilden trekken als mogelijk was. En van de politie zouden zij geen belooning ontvangen. Maar hoeveel zouden zij verwachten van hem te krijgen 1 Hij was wel eenigzins geschrokken door hun houding, toen hij gevraagd had, of zij dachten dat hij — vluchteling — zooveel geld bij zich had. Zou het mogelijk zijn — die gedachte trof hem als een donderslag — dat zij wisten hoeveel hij werkelijk bij zich had. Hij was er zeker van, dat juffrouw Pett hem eiken avond een slaapmiddel had toegediend, welnu, in dat geval kon zij zonder bezwaar in zijn kamer gekomen zijn en zijn zakken nagezocht hebben, speciaal die van zijn kostbaar vest. Hij had 's morgens nooit iets bemerkt, al zijn kleeren lagen precies zooals hij ze 's avonds te voren had neergelegd. Doch dat was geen bewijs, dat er 's nachts niet in gesnuffeld was. Juffrouw Pett was er handig genoeg voor. Onwillekeurig kwam zijn hand in aanraking met zijn revolver en dat deed hem opnieuw zich in dezelfde gedachten verdiepen. Als zij aan zijn goed geweest was, zou zij de revolver ook wel gevonden hebben. Plotseling brak het angstzweet hem uit! Allemachtig! Verbeeld je eens, dat zij de revolver ontladen had ! Juist wilde hij dat, zooi goed en zoo kwaad als in het donker mogelijk is, onderzoeken, toen een geluid Mallalieu deed opschrikken. Het was maar een zeer zwak geluid —• zoo zacht als het krabben van een muisje achter het behangsel. Doch in die absolute stilte hoorde hij het duidelijk en op hetzelfde oogenblik zag hij een zwak schijnsel van licht. Het werd breeder — nog eens hoorde Mallalieu hetzelfde geritsel en toen hij door zijn wimpers keek zag hij, dat de deur openstond. En tusschen zijn bed en het licht bij de deur ontdekte hij de magere gestalte van juffrouw Pett. En achter haar spookachtige figuur zag Mallalieu in het schijnsel van het licht op den drempel het scherpe gelaat van Christoffer Pett. en den glans van diens kraaloogen. (Wordt vervolgd.) --- De Wiener Sängerknaben. De aankomst van het beroemde jongenskoor uit Weenen, dat hier ter stede in het Gebouw voor K. en W. morgenavond een uitvoering geeft, aan het station Hollandsche Spoor. ---