LEON FRAPIE. Er zijn van die schrijvers van wie de verjaardag nooit onopgemerkt voorbijgaat, aan wie ieder jaar opnieuw artikelen worden gewijd, omdat zij in het hart van het volk een groote plaats innemen. Op 27 Januari j.1. werd de Fransche romanschrijver Léon Frapié een-en-zeventig jaar Hij behoort tot de nabloeiers van het naturalisme en mag derhalve geenszins gerekend orden onder de modernen, noch zelfs onder iie ouderen wier kunst reeds de thans ver.ezenlijkte vernieuwing der letterkunde, een jaar of dertig geleden liet voorzien. In ons land heeft altijd veel belangstelling voor zijn werk bestaan en wel in het bijzonder na het verschijnen van de Nederlandsche vertaling van enkele zijner werken — veraling, verzorgd dcor zijn geestverwant A. M. de Jong. Frapié is vooral in en buiten Frankrijk bekend als de knappe schrijver van ,,La Maternelle" (,,De Bewaarschool"), een schrijnend, smartelijk boek, dat in 1904 door de Académie Goncourt bekroond werd (en men weet, welk een wereldevenement in die jaren nog de toekenning was van deze zeldzame onderscheiding!) ,,La Maternelle'' toont in Frapié een realistisch opmerker van de sterkste soort, een gevoelig psycholoog en een strijdbaar voorvechter voor de rechten van de vrouw en het kind. In ,,La Maternelle" vinden wij geen bladzijde, of zij bevat gedachten en gevoelens, ingegeven door Frapié s zucht naar rechtvaardigheid, naar menschen liefde, naar beschaving en goede verstandhouding. Wat hij. onder voorwendsel, ons een levensbeeld te geven uit een kleuterschool van de armste Parijsche volksbuurt, bovenal beoogt is, de toenmaals heerschende sociale wantoestanden te hekelen, de slavernij der vrouw en de verwildering van het volkskind, de prostitutie en het alcoholisme, de bureaucratische ongevoeligheid van hen, die over het wel en wee van het volksonderwijs hadden te richten. Maar behalve ,,La Maternelle" (dat intusschen niet alleen historisch-documentaire, doch cok, helaas, actueele en bovendien groote letterkundige waarde heeft), schreef Frapié, zeven jaar eerder, „L'Institutrice de Province", dat ons medelijden opwekt voor de plattelandsonderwijzeres, die in die jaren beschouwd werd als een minderwaardig, slaafsch wezen, juist goed genoeg, indien haar uiterlijk haar kon helpen, om onverlaten van meerderen tot een bedenkelijk ,,protegeeren" aan te sporen. Eén jaar vóór ,,La Maternelle" verscheen de Parijsche volksroman ,,Marcelin Gayard", eveneens een tendenzroman, waarin het toen zoo actueele gegeven wordt behandeld van de moor dende concurrentie, die de groothandel den kleinen koopman aandeed. Ook ,,Marcelin Gayard" heeft paedagogische idealen verkondigd en Frapié heeft er vooral gewezen op het gevaar, kinderen van betere standen te leeren, met minachting neer te zien op het volkskind. De hoofdfiguur van „Marcelin Gayard" is eigenlijk het dochtertje van de hoofdfiguur, Luoette Gayard; het valt ook ditmaal weer op, hoe diep Frapié weet door te dringen in de psyche van het kind. Wij Nederlandsche lezers zouden echter vaak geneigd kunnen zijn, ons af te vragen, of de goedhartigheid en de ontroerbaarheid dier zoo jeugdige helden niet wat overdreven is voorgesteld en of Frapié zich niet bezondigt aan een misplaatste en misleidende sentimentaliteit. Misschien. Maar wij moeten er dan rekening mee houden, dat wat ons bij den Franschman vaak sentimentaliteit lijkt, voor hemzelf in wezen een uiting is van oprechte gevoeligheid. Over arme kinderen vertelt Frapié — die gehuwd is met de onderwijzeres wier levensgeschiedenis hij in ,,La Maternelle" eenigermate geïdealise^r/i heeft verhaald — in den novellenbundv?r ,.1/Ecolière", in ,,La Boite aux Gosses" (1907), in ,,Contes de la Maternelle" en ,,Nouveaux Contes de la Maternelle" (1919) en in „Les Amis de Juliette" (1920). Frapié is een der felste oorlogsbestrijders onder de Fransche letterkundigen, en al is zijn werk niet zoo verspreid en trouwens niet zoo verdienstelijk als de anti-oorlogsboeken van Barbusse, Victor Margueritte en Paul Reboux, hij heeft toch door zijn „Contes du Temps de la Guerre" en het vervolg daarop, ,,Bonnes Gens" vele lezers, vooral uit de onontwikkelde kringen, tot nadenken gestemd. Wanneer men zijn werk van omstreeks de jaren 1920 vergelijkt met zijn vroegere boeken, valt het op, hoezeer Frapié's pen milder en hoopvoller is geworden en hoezeer, al klaagt hij nog steeds alle misstanden der maatschappij aan, het optimisme sterker spreekt, dan het pessimisme uit den aanvangstijd Want Frapié is, per slot van rekening, zcoals zoovele aanklagers, een groot idealist en zijn felheid is slechts een gevolg van zijn krachtige verontwaardiging. Hij heeft de sterke overtuiging, dat de goedheid grooter is dan de boosaardigheid en hij heeft — al .trekke men uit deze vergelijking niet de conclusie dat hij literair gesproken met den Zwitserschen banneling op één lijn mag gesteld worden! — in tegenovergestelde richting den weg afgelegd die Romain Rolland voerde van een jeugdig vertrouwen in de goedheid der wereld naar een bittere ontgoocheling. Het moet hem een voldoening zijn, terug te mogen blikken op een aan schoonheid en goedheid besteed leven en zich te kunnen verheugen in de sympathie en de bewondering van vele duizenden in en buiten zijn vaderland. M. J. P. Léon Frapié. --- KRONIEK DER ENGELSCHE LETTEREN. J. Galsworthy. Over The River. (Heinemann, London.) Er is een belangrijk verschil te bemerken tusschen den Engelschen en den Holland schen familieroman — zooals deze den laatsten tijd in beide landen beoefend wordt. Nemen we als voorbeeld voor de Engelsche The Forsythe Saga, The Modern Comedy en de Charwell trilogie, waarvan dit Over The River het laatste deel is — eenerzijds — en anderzijds bijvoorbeeld den grooten roman van mevrouw Bolidier-Bakker. De Klop op de Deur, als voorbeeld voor de Hollandsche. dan springen de verschillen in het cog. Waar de Hollandsche familieroman zich — ondanks zijn onderwerp in de diepte beweegt, beweegt de Engelsche zich in de breedte. Mevr. Boudier neemt een persoon — een persoon, dien zij ten opzichte van de anderen op den voorgrond laat treden, een persoon, dien ze tot in de diepte teekent en doorleeft — de andere personen kan zij, om den wille van de compositie niet te diep doorgronden — het werk zou dan chaotisch worden. Zoo staat in de familie van Annetje alles inderdaad knap en met enkele lijnen geteekend voor ons, maar alleen Annetje zelf staat — voor haar ouders, voor haar man, voor haar kinderen, ten voeten uit uitgebeeld, naar binnen doorgrond — een eenvoudige, maar diep geziene, en daardoor transparante persoonlijkheid. Galsworthy daarentegen tcont nauwelijks voorkeur — in zijn Forsythe saga is Soames onmiskenbaar de hoofdpersoon, maar ten opzichte van de anderen, van Old Jolyon en Young Jolyon, van The Bucaneer en zijn meisje, staat Soames nauwelijks vooruitgeschoven. En weer verder — in de Modern Comedy, wint Fleur het in teekening van haar vader — zoo ook de dichter Wilfrid Desert — een belangrijke schepping van den schrijver, die tot in dit laatste deel van de Charwell-trilogie — zij het hier dan ook afwezig — een groote rol speelt. Zoo beweegt de Engelsche roman zich in de breedte en de Hollandsche zich eerder in de diepte. Men late zich echter niet ertoe verleiden met het dédain voor eigen product, dat ons land wel zeer kenmerkt te midden van de andere landen (wat ook alweer ligt aan het feit, dat we hier in veel grooter percentage kennis nemen van de buitenlandsche literatuur, dan dat in andere landen het geval is) met dat dédain dus, te meenen, dat Galsworthy in zijn werk boven mevr. Boudier verheven zou zijn. Dat is evenmin waar als het omgekeerde. Ieder heeft zijn eigen — aan landsaard en temperament onderhevige, visie en ieder bereikt op zijn wijze een inderdaad zeer groote hoogte Beide manieren van zien hebben haar vooren haar nadeelen In het Engelsche systeem zit het voordeeJ. dat dit meer kans geeft tot dramatische visie, doordat niet alleen de eene persoon ten volle begrijpelijk is, maar ook de andere persoon, de andere zijde. Ook heeft deze methode het voordeel van meer variatie en meer aspecten dan de Hollandsche bieden kan, maar anderzijds is de oompositie van den Hollandschen roman daardoor strakker en — wat niet te onderschatten is — in wezen moderner. Immers deze tijd zoekt meer de verdieping dan de breedte, het teekenen van een strakke lijn, die door de diepte tot de climax of over de hoogte tot de daling voert. Wij zijn geneigd, daarbij veel detail op te offeren om maar meer zwart en wit, meer licht en schaduw in het werk te brengen — wat ook al weer leidt tot concentratie en de kortheid — een absolute aisch van dezen tijd — ten goede komt. Het is nu mogelijk het werk van Galsworthy te overzien : zijn dood, kort geleden, doet ons beseffen, dat we het laatste van deze Forsythes. van deze Monts, van deze Charwells te lezen hebben gehad — en het is misschien de grootste eer, die hem bewezen kan worden, te zeggen, dat het ons — niettegenstaande het vele, wat hij ons al daarvan heeft geschreven — toch spijt. Het is lamentabel, dat het hier zoo'n beetje mos is onder de letterkundigen over Galsworthy met een hautain schouderophalen te spreken. Dat is — zoo voel ik — totaal onjuist. Iemand, die ons een Soames, een Fleur, en Irene, een Old Jolyon, en — uit zijn later werk — een Dinny en een Desert heeft geteekend, heeft daarmee in mijn cogen zijn kunstenaarschap ruim en overtuigend bewezen. Dat ons — om nog even bij de Forsythes te blijven, een zoo gecompliceerde en menschelijke figuur als Soames ten volle begrijpelijk en zelfs door dat begrijpen sympath:ek geworden is — bewijst wel de groote visie van zijn «chepper. Dit dan is het laatste deel van de Charwell-trilogie, Clare, wier huwelijk met Corven op een mislukking is uitgeloopen, komt naar Engeland terug. Ze is weggeloopen Aan boord van de boot van Ceylon naar huis, leert ze een jongen kennen, die onmiddellijk haar lief krijgt. Maar Clare is van het huwelijk te gedesillusioneerd, dan dat ze er iets voor voelt, zich meteen in een nieuw avontuur te storten. Wel is haar de liefde van dezen jongen in haar teleurstelling en haai eigenlijke eenzaamheid, warm en weldadig In Engeland terug, gaan ze vriendschappelijk met elkaar om. hoeveel moeite dat eenerzijds ook kost Thuis ontmoet Clare haar zuster, Dinny, die aan het eind van het vorige boek, The Flowering Wilderness, zoo'n klap kreeg van het afbreken van haar verloving met Desert, die zich genoodzaakt zag naar het buitenland te gaan. Dinny is over dat alles nog niet heen. In dit boek is zij eigenlijk meer de hoofdpersoon dan Clare — haar pelgrimstocht naar Desert's oude kamers, haar verdriet bij het bericht van zijn dood, gansch niet sentimenteel, maar heel fijn en zonder overdaad beschreven, zijn hoogtepunten in dit peinzende boek. Een peinzend boek — alsof Galsworthy nog eens nagaat, wat er aan ervaring en levenskunst hem is overgebleven en welk geloof er eigenlijk in hem is gebleven in zijn leven. Dinny heeft een droom, op nieuwjaarsdag — ze is moe in slaap gevallen na de drukte van de feestdagen. Dan droomt ze, dat ze met Desert voor een rivier staat. Nog één rivier om over te steken, zegt hij, ze gaan hand aan hand de rivier in, maar in het water verliest ze zijn hand en spoelt alleen aan. Dan komt het bericht : Desert is bij het oversteken van die rivier verdronken Zoo — peinst Dinny — is het leven — altijd nog weer een rivier om over te steken — en wat zal de andere kant brengen — is het de moeite waard ? Clare komt door toevallige omstandigheden in een positie, dat haar man, die haar heeft laten volgen na haar weigering met hem naar Indië terug te gaan — haar kan aanklagen wegens echtbreuk. Inderdaad is niets gebeurd, maar de omstandigheden — en hier is Galsworthy de verteller, die alles aannemelijk maakt — zijn zeer verdacht. De jongen van de boot verliest zijn naam dcor het proces. dat door Clare wordt verloren. Maar als ze — uit een gevoel van verplichting tegenover alles wat hij voor haar heeft doorgemaakt, zich geven wil, bemerkt hij aan haar, dat zij dit niet uit liefde doet en — zijn ontroering niet meer baas — vlucht hij de kamer uit. Inmiddels heeft Dinny haar grooten tweestrijd : zaJ ze — nu Desert dood is, een ander huwen, die haar al lang heeft verlangd? Clare gaat haar vriend na zijn vlucht opzoeken en maakt toch alles in orde — om misschien later, wanneer ze weer moed tot een huwelijk heeft, te trouwen — en ze overtuigt Dinny van de juistheid van den stap om toch vooral het verleden niet de baas te laten worden over haar verder leven. Dinny trouwt. Daarmee eindigt het boek — met een brief over het huwelijk, door een oom van Dinny aan zijn vrouw geschreven. En deze brief eindigt met een Good night. Typisch — Galsworthy's laatste boek. . , Er komt over mij — bij het lezen van dit boek een wat peinzende bekoring. Wel praten alle menschen, zooals in veel boeken van dezen schrijver, wat al te diepzinnig en te zwaar — maar ze leven toch allen — ze zijn geteekend, ze staan voor ons. En over het heele werk ligt die eigenaardige sfeer, die dezen schrijver zoo eigen is. Een humane, stille blik op al deze dingen, die aan het geheel een groote rust en sereniteit geeft Het spijt mij ncoit meer iets van hem te zullen lezen. Men meene niet, dat dit boek voor wie de vroegere niet kent, geen waarde heeft. Zeker, er zijn dingen, die door bekendheid met het vroegere werk, eigen waarde en belang krijgen. Maar deze kleine karakterveranderingen — hoewel uiterst belangrijk voor een beoordeeling van het werk als geheel, zijn gansch niet van doorslaand belang bij de beoordeeling van dit boek op zich zelf. Inderdaad zal ieder, die van een goed boek houdt, hiervan genieten. De uitgaaf past bij de andere deelen van deze serie en is uitstekend verzorgd op goed papier met een prettigen druk. J. A. VAN DER MADE. --- BAGAGE. Een wijsgeer uit de oudheid placht te zeggen dat hij al het zijne bij zich droeg. Hiermee wilde hij zijn onafhankelijkheid van aardsche goederen uitdrukken. Ook al zou men hem huis en hof, geld en gezin ontnemen, toch zou dit voor hem niet een onherstelbaar verlies zijn. Want het voornaamste van zijn bezittingen was onafscheidelijk aan zijn persoon verbonden. Zijn gevoelens, zijn herinneringen en verwachtingen, zijn denkbeelden en idealen, zijn fantasie en zijn overtuiging, — dit alles, dat de kern van zijn bestaan vormt, bleef hem vergezellen, al waar hij zich bevond. Deze rijkdommen zijn het, welke de levensbagage vormen van iederen mensch. Wij dragen ze met ons, als lijfsbenoodigdheden. Ze zijn ons onvervreemdbaar goed. Onvervreemdbaar, tot op zekere hoogte althans. Er kunnen zich omstandigheden voordoen, waarin wij ze kwijtraken. En wel, niet omdat een ander ze ons ontsteelt, maar omdat wij er onszelf van ontdoen. De bagage kan ons te zwaar worden. Een wijze vrouw uit den modernenen tijd heeft een woord gezegd, dat men met dat van den wijsgeer uit de oudheid in verbinding zou kunnen brengen. Zij vermaant den mensch, die naar het hoogere streeft, zijn bagage weg te werpen. Want hoe minder bagage, te gemakkelijker men de hoogten bestijgt. Wie zich te zwaar heeft beladen, bereikt nirrftner den top. Wat die wijze vrouw aanraadt, is reeds eerder op allerlei wijzen gezegd. Het is de eisch naar levensvereenvoudiging, welken zij stelt. Moeten wij, naar het hoogste strevend, aldus ook niet oefenen in levensvereenvoudiging? Het lijkt een bruikbare leuze, in den tijd van bezuiniging. De luchtvaarder werpt om te stijgen zijn ballast uit. En hoeveel levensballast dragen wij mee op onze vlucKt naar het Ideaal 1 Niet alleen huisraad kunnen wij missen, maar ook veel van hetgeen wij aan gevoel en gedachte in ons binnenste meetorsen. Er bestaan gevoelens, die ons onrustig maken, gevoelens die tegen elkaar botsen en ons uit het evenwicht brengen; gevoelens, die de zuiverheid vertroebelen van het rechtschapen, eenvoudig gemoed. En gedachten zijn er, die onze overtuiging schokken; die ons verbijsteren, die ons verbitteren. Onze gevoelens en gedachten, onze innerlijke bagage dus, kan ons vaak nog kwellender drukken en nog schrijnender striemen dan een heele koffer vol huisraad. Moeten wij dan niet terwille van onze vlucht naar den hooge dezen ballast uitwerpen, terwille van onzen bergtocht dezen w t»r -Ie schouders doen glijden 5 H. G. C. --- TRANEN. Lily was een dapper meisje, één van de dapperste uit het leger der hedendaagsche werkende meisjes, een roemlooze heldin in de struggle for life. Zij liep in dezen strijd mede als sokkenverkoopster aan een afdeeling in een warenhuis en was werkelijk de beauté van dit groote magazijn, wat voor haar zeer zeker een voordeel mag genoemd worden. Steeds sierde een lieftallig verkoopslachje haar „echt" roode lippen en haar groote vraagoogen smeekten eiken bezoeker toch vooral bij haar een paar sokken te koopen. Eens op een dag verscheen er een elegante heer aan haar afdeeling. Hij wenschte sokken. Zij vroeg zijn hand. Daar stak niets geemancipeerds achter, het was haar enkel om de maat te doen. Het werd voor Lily liefde op het eerste gezicht. Zij wist niet wie hij was, zij kende enkel de maat van zijn sokken, maar dat was genoeg . . . Iedere week kwam hij en kocht sokken, bergen sokken, alle soorten die er waren, van de duurste zijden tot de goedkoopste katoenen sokken toe. Het zal ongeveer tien keer geweest zijn dat hij bij Lily sokken had gekocht, toen hij op een morgen weer kwam en fluisterde. — Ik kom vanmiddag nog eens terug, ik moet u iets vertellen, mijn lieve, kleine juffrouw. Het was brutaal, maar hoe kon Lily boos op hem worden ? Ze hield toch van hem! — M ij n lieve, kleine juffrouw, had hij gezegd en Lily's groote grijze oogen werden nog grooter, ze droomde, midden op den dag, de schoonste droomen . . . Tusschen twee klanten door fluisterde ze haar coliega bij de dassen toe: — Luus, luister eens, ,,hij" is verliefd op mij, straks komt hij terug. Ik droomde vannacht dat wij samen trouwden. En Lucie fluisterde over de dassen heen: — Maak je toch geen illusies, kind. — Neen, neen, ik heb geluk, je zult het zien ! juichte Lily. 's Middags kwam hij werkelijk terug. Lily straalde. — Ik moet twaalf paar sokken hebben, zeide do elegante. — Ik loop altijd gaten in mijn sokken, dat wilde ik u vanmorgen zeggen, maar toen stonden hier zooveel menschen. Met een half gebroken hart hielp Lily hem bij het uitzoeken van de sokken en gaf hem daarna zijn betaalbon. Zonder een woord ging hij zijn inkoopen aan de kassa betalen. Lily veegde de tranen uit haar oogen en zeide tot Lucie: —» Je hebt gelijk gehad, het was een illusie. * Intusschen had zij een groote fout in haar afrekening gemaakt, dat kwam van de désillusie. Even voor het sluiten van het magazijn werd zij bij den chef geroepen. Deze had om de één of andere duistere reden een booze bui. Lily's teleurstelling werkte op die bui als olie op het vuur, kortom zij zeide meer dan zij mocht zeggen tegenover een chef en werd op staanden voet ontslagen. En toen ze voor de laatste paar minuten bij haar sokken stond, huilde ze, huilde ze mooie, groote, glanzende tranen. — Aha, juffrouw, huilt u rustig verder, u huilt prachtig, hoorde zij een stem naast zich zeggen. Ik heb in lang niet zulke prachtige, echte tranen gezien. Wilt u aan de film? Lily keek op en zag een forsch gebouwden heer naast zich staan. Zijn doordringende oogen achter brilleglazen keken haar belangstellend aan. — Mijn naam is Nitsjewo van de filmconcerns „Europa", wilt u met mij meegegaan, wij zoeken juist een type als u bent. Tien minuten later stapte een stralende Lily in de auto van mijnheer Nitsjewo en reed haar carrière tegemoet. In de studio bewonderden allen de kleine Lily, die er uitzag als een onttroonde prinses. — U hebt een goed filmtype, u is fotogeniek, zeide de regisseur. Jupiterlampen vlamden op. Lily's lief gezichtje stond in een stralenkrans van licht. Doodelijke stilte heerSchte, want er werd een geluidsfilm opgenomen; romantiek „en gros" en „en detail". Lily keek met groote oogen toe. Zij zag figuranten die geen achternaam of nog in het g.disel geer naam hadden, want in deze wereld maakte alleen de film een naam. De figuranten liepen maar zoo'n beetje of zaten, een deel van een minuut. Lily echter speelde een rol, de rol van een warenhuisverkoopstertje, dat erg lief en mooi was en aan het slot van de film moest huilen, toen moest ze overvloedige tranen schreien voor de groote opname. De regisseur sohiep menschen, filmmenschen. Lola was er door haar handen gekomen, Suzy door haar tragischen oogopslag, Lotte door haar zoeten glimlach en Lily zou met haar tranen carrière maken. En ze maakte carrière, drie weken later had ze reeds een groote rol. Ze moest in een select restaurant verschijnen gehuld in petit gris. In dat restaurant zou ook een eleganten vreemdeling komen, die vreeselijk met geld smeet. . . Enfin het scenario doet er niets toe, scenario-schrijvers veroorloven zich groote geldelijke vrijheden . . . Lily verwekte opzien in het selecte restaurant, waar zij voor de filmopname kwam. Dit opzien stoorde haar niet, zij stond boven de situatie. Zij was werkelijk veranderd onder de' bekwame leiding van den regisseur. Ze zat hautain en glimlachend in het restaurant en keek door en over alles heen. De regisseur was tevreden. Een autofabrikant, die toevallig dien avond in het restaurant was, zag haar. Hij hield ha»r voor een dame uit de groote wereld en zond de bloemenverkoopster naar haar plaats met de prachtigste rozen. De automagnaat was zeer galant, hij coquetteerde discreet met Lily en Lily vond hem aardig, hij had zulke kleine voeten, dit had zij met haar onfeilbaren blik onmiddellijk gezien. De elegante wereld ontsloot dien avond haar deuren voor Lily en de film interesseerde haar niet meer. De opnamen werden gemaakt en Lily liet den regisseur alleen vertrekken. Zij soupeerde met den autofabrikant. Tijdens het souper vertelde zij hem wie zij was. Hij schaterlachte en vond het verhaal een zeer geslaagde trouvaille. Men kon het haar toch dadelijk aanzien, dat zij een geboren dame uit de groote wereld was en Lily gaf toe, zij glimlachte hautain en filmachtig. Nu begon haar carrière eerst recht, een nog grootere carrière dan bij de film. Lily's leven was één feest. Maar het noodlot wilde anders. Er was nog een mevrouw-autofabrikant, die plotseling, midden in de feestelijkheden, uit de Rivièra kwam aansuizen ... Enfin, 't noodlot is als de film, er volgden zesduizend meter banaliteiten, en na een poosje was Lily weder net zoo ver als toen mijnheer Nitsjewo haar in het warenhuis ontdekte. De laatste bankbiljetten waren verdwenen en haar juweelen verkocht. Zij verhuisde van de belétage naar de vijfde verdieping en was drie maanden huur schuldig. Toen schreef ze een briefje aan mijnheer Nitsjewo. Mijnheer Nitsjewo kwam en Lily huilde, parelende tranen. — Huil maar, zeide hij rustig, je zult met acht duizend meter internationaal verdriet beroemd worden. De wereld betaalt veel voor andermans verdriet. Het leven heeft je gevormd. Er is op het oogenblik een hausse in tranen, wij betalen ze zoo duur mogelijk! Zooveel kun je niet huilen of wij weten raad met je tranen. Huil er maar vroolijk op los, de filmooncerns „Europa" zullen je tranen met biljetten van duizend drogen. Het werd een pracht carrière, één van veel tranen en veel geld. HENR. VAN MANEN. J --- KALEIDOSCOOP. (Proeve van imitatie.) Dollfuss' N.E.Pjt, — Pieterse! — Jawel Excellentie. — Heb je gisteravond dat voortreffelijke idee gelezen van den Oostenrijkschen minister van Handel Stockinger? — Nee Excellentie. — Maar Pieterse, waar moet dat heen als jij óók al geen kranten meer leest? Ik heb je al eens gezegd, dat ik daarop moet kunnen rekenen! — Jawel Excellentie. — Hoe komt het dan, dat je me in den steek hebt gelaten ? — Gisteravond de lijst uit m'n hoofd geleerd van vereenigingen, die voor ambtenaren verboden zijn, Excellentie. — Hm, dat verklaart veel, Pieterse. En kèn je ze nu tenminste uit je hoofd? Kan tk in dat opzicht ten minste op je rekenen? — Ik ken de eerste twintig, Excellentie, en vanavond ga ik door. — Ik heb liever, dat je dat in diensttijd doet, Pieterse. Het i s tenslotte ook dienst. En nu de Oostenrijksche minister van Handel. — Jawel Excellentie. — Die is voor het voeren van economische besprekingen in Stockholm aangekomen, vergezeld van zestien knappe mannequins, die de nieuwste snufjes van Weensche modezaken zullen demonstreeren, benevens een orkest van vijf man, dat bij de modeshows Weensche muziek ten beste zal geven. Dat is Dollfuss' „Nieuwe Economische Politiek", in Rusland N.E.P. geheeten. — 'Sapristi Excellentie. — Dat zeg ik ook, Pieterse. Waarom hebben wij tweeën nooit zoo'n idee? — Ik denk omdat we de ideeën niet hebben, Excellentie. — Daar moet verandering in komen, Pieterse ! Wij hebben als de natie van Pelikanen, Postjagers en Zuiderzeeën een reputatie op te houden ! — Zeker, Excellentie. — Straks komt de Fransche minister van Handel misschien met ons onderhandelen over een nieuw handelsverdrag en deelt bij wijze van propaganda bank-van-leening-obligaties van Bayonne onder de bevolking uit, of wel zijn Engelsche collega, in gezelschap van Paul Whiteman met z'n band. Het verbaast me trouwens, dat de Duitsche delegatie, die hier onlangs over de transfer-regeling is wezen praten, niet een Münchener-Damenkapelle of een ballet van gelijkgeschakelde dienstmeisjes — de twee voornaamste exportartikelen tegenwoordig! — heeft meegebracht. Maar ik vraag: Wat stellen w ij daar tegenover? Want het is, zooals je ziet, zaak voor onzen uitvoer reclame te maken met de meest verleidelijke middelen! — Wat dunkt u dan van 'n trekkenden bar, Excellentie, een salonrijtuig, een soort proeflokaal, waarin onze nationale likeuren geschonken zouden worden ? — Een goed idee. Het eenige praotische bezwaar is, dat geen een land onze dranken toelaat zonder prohibitieve invoerrechten. — Dan misschien een reizende revue, Excellentie, met Buziau, met aardige scènes, waarin voor onze bloembollen, biefstukken en omroepvereenigingen reclame wordt gemaakt? — Nog beter Pieterse. Maar het is toch nog niet je dat. — Als u de zaak eens in handen stelde van een oommissie, Excellentie? — J u i s t Pieterse, laten wij de zaak commissoriaal maken! Ik wist wel, dat je tenslotte op hèt goede idee zou komen. Kan ik erop rekenen, dat je binnen een maand de installatierede klaar hebt? ALCUNO. ---