HAAGSCHE COURANT Woensdag 13 Mei 1936. No. 16340. VIJFDE BLAD. STADSNIEUWS. De zaak Gertenbach. Waarom hij werd ontslagen. Uitvoerige mededeelingen van B. en W. Door het Raadslid prof. mr. A. C. Josephus Jitta werden onder dagteekening van 2b April 1936 tot B. en W. de volgende vragen gericht. Viijn B. en W. bereid den Gemeenteraad, schriftelijk of mondeling, het laatste desgewenscht in een geheime Raadszitting, in te lichten omtrent het ontslag verleend aan den directeur der Stichting „contrólewoningen' , den heer L. Gertenbach, en omtrent de gevolgen, welke dat ontslag zal hebben voor de bewoners der contrólewoningen en de werkverschaffing te hunnen behoeve? Op deze vragen antwoorden B. en W. thans als volgt. De handelingen van B. en W. hebben zich, wat de hier bedoelde zaak aangaat, beperkt tot het goedkeuren van het door het bestuur der Stichting „Contrólewoningen" aan den directeur dier Stichting gegeven ontslag. Tot deze goedkeuring is uiteraard eerst overgegaan na een onderzoek van de motieven, welke het bestuur der Stichting „Contrólewoningen" geleid heben tot zijn besluit. B. en W. zijn gaarne bereid tot een uiteenzetting van de door hen deugdelijk bevonden motieven van genoemd bestuur. Daartoe zal het echter noodig zijn in groote lijnen een overzicht te geven van de ontwikkeling van „Contrólewoningen" en van de werkverschaffing ten bate der bewoners. De ontwikkeling der Contrólewoningen. Toen in 1927 een nieuwe directeur benoemd moest worden bij de Stichting „Contrólewoningen", heeft het bestuur voor deze functie iemand gezocht, die zich naast het dagelijksche beheer der woningen ook bezig zou houden met het organiseeren van een werkverschaffing voor de bewoners. Van de vele sollicitanten, die zich in dat jaar hebben aangemeld, is de huidige functionnaris uitgekozen, aan wien opgedragen is de werkverschaffing voor de bewoners ter hand te nemen. De directeur vond al aanstonds voor deze werkverschaffing tw.ee soorten van werkzaamheden, welke niet of bijna niet door particulieren werden verricht, n.1. den huisvuiltransportdienst en den portiekreinigingsdienst. Deze diensten werden ondergebracht in den z.g. Hulpdienst der Stichting „Contrólewoningen". Deze Hulpdienst heeft nooit rechtspersoonlijkheid bezeten en moet, hoewel hij geheel afzonderlijk geadministreerd wordt, juridisch beschouwd worden als één geheel te vormen met de Stichting „Contrólewoningen", met dien verstande, dat voor dezen Hulpdienst nimmer meer door de Stichting „Contrólewoningen" uitgegeven kon worden dan het ieder jaar .daarvoor beschikbaar gestelde bedrag, dat in den regel de tekorten dekte. Naast de bijdragen van particulieren in den vorm van abonnementsgelden en van giften heeft de Gemeente over de jaren 1928 tot en met 1931 onderscheidenlijk bijgedragen ƒ 8000, ƒ 2900, ƒ 1000 en ƒ 7000. Werkverschaffingsobjecten. Ten einde meer werkgelegenheid voor de bewoners der contrólewoningen te verkrijgen en tevens een overgang van de werklieden naar de vrije maatschappij te bevorderen, is men er toe overgegaan het aantal bedrijfstakken uit te breiden. Achtereenvolgens werden een glazenwasscherij, een schoonmaakdienst, een transportdienst, enz. in het leven geroepen. Door deze werkzaamheden werd echter het terrein van het particuliere bedrijfsleven betreden en dit leidde tot klachten van particuliere werkgevers over het verminderen van werkgelegenheid. B. en W. moesten erkennen, dat het niet aanging, dat een gesubsidieerde werkverschaffing, juridisch één geheel vormende met een semi-publiekrechtelijke instelling, optrad als concurrente van de particuliere bedrijven. Zij hebben toen aan het bestuur der Stichting „Contrólewoningen" medegedeeld, dat, mocht met deze wijze van werkverschaffing worden voortgegaan, de voortzetting van den steun van de zijde van de Gemeente moeilijk te verdedigen zou zijn. Dit bestuur heeft toen besloten om die diensten, welke particulieren concurrentie aandeden, onder te brengen in een afzonderlijke, rechtspersoonlijkheid bezittende, instelling', de Stichting ,.Nazorg", waarvan de financieele administratie zorgvuldig van die van den Hulpdienst der Stichting „Controlewoningen" zou worden gescheiden. Het bestuur daarvan bestond uit dezelfde personen als dat van de Stichting „Contrölewoningen", terwijl de directeur der Stichting „Contrólewoningen"' tevens optrad als directeur der Stichting „Nazorg". De Stichting „Nazorg" als concurrente. In den aanvang van 1932 bestonden er zoodoende een Hulpdienst der Stichting „Contrólewoningen", welke zich bezig hield met het transport van huisvuil en het reinigen van portieken en de Stichting „Nazorg", welke zich bezig hield met een verhuizingsbedrijf, een glazenwasscherij, een schoonmaakbedrijf, enz. De reorganisatie deed de klachten uit het particuliere bedrijfsleven niet verstommen. Thans echter was de strekking daarvan deze, dat de Stichting „Nazorg" door haar relatie met de Stichting „Contrólewoningen" voordeelen genoot, welke de particuliere ondernemers niet genoten, zoodat dus sprake was van ongelijke concurrentievoorwaarden. Deze klachten zijn voor B. en W. aanleiding geweest om den Gemeentelijken Accountantsdienst op te dragen een diepgaand onderzoek in te stellen. Uit het door dezen dienst uitgebrachte rapport bleek, dat de klachten niet geheel en al zonder grond waren, waarop B. en W., in overleg met het bestuur van de Stichtingen „Contrólewoningen" en „Nazorg" in het najaar van 1934, een aantal maatregelen hebben vastgesteld, die ten doel hadden aan de bevoorrechting van de Stichting „Nazorg" een eind te maken. Een dezer maatregelen was, dat de Hulpdienst en de Stichting „Nazorg", zonder goedkeuring van B. en W., geen uitbreiding zouden geven aan de bestaande en geen nieuwe bedrijfstakken zouden gaan exploiteeren. Deze maatregelen werden echter door den directeur der beide Stichtingen voor een deel of niet, öf eerst na maandenlange tegenwerking, die men als lijdelijk verzet zou kunnen kwalificeeren, uitgevoerd. Dat de besturen der beide Stichtingen hiermede geen genoegen konden riemen, behoeft geen betoog. Directeur trad eigenmachtig op. Besloten werd toen om den Gemeentelijken Accountantsdienst een onderzoek te doen in stellen naar de vraag, in hoeverre thans een voldoende scheiding tusschen beide Stichtingen was doorgevoerd; tevens werden een tweetal deskundigen op sociaal gebied, te weten de heeren mr. H. M. L. H. Sark, secretaris van den Armenraad en J. Boezer, directeur van de Gemeentelijke Arbeidsbeurs, uitgenoodigd om o.m. te rapporteeren over de vraag, in hoeverre het werk der Stichting „Nazorg" strikt noodzakelijk was voor de bereiking van het met de instelling der contrólewoningen beoogde doel en in hoeverre het te verantwoorden was, dat ten bate van de bewoners der contrólewoningen werkzaamheden werden verricht, welke het particuliere bedrijfsleven mogelijk bena deelden. Nog voordat deze rapporten waren besproken in de bestuursvergaderingen der beide Stichtingen, bleek het, dat de direc teur allerlei besluiten en maatregelen had genomen, die de besturen niet voor hun ver antwoording konden nemen, zoo b.v. het tegen de uitdrukkelijke bevelen van het bestuur in uitbreiden van bepaalde bedrijfsonderdeelen, waardoor de financiën van den Hulpdienst en van de Stichting „Nazorg" ontwricht werden en alleen door het verstrekken van een voorschot door B. en W. / de loonen konden worden uitbetaald en aan dringende verplichtingen voldaan kon worden. Beperkende maatregelen. Inmiddels waren de hiervoreubedoelde rapporten verschenen en aan de hand daarvan bésloten de besturen een aantal maatregelen te treffen, waardoor, onder vermijding van onbehoorlijke concurrentie met de particuliere bedrijven, het belang der Stichtingen „Contrólewoningen" en „Nazorg", dus het b.elang van de bewoners der contrólewoningen, zoo goed mogelijk zou worden behartigd. Voorts werden maatregelen getroffen, die de te groote bewegingsvrijheid van den directeur aan banden beoogden te leggen, terwijl het rapport van den Gemeentelijken Accountantsdienst de besturen tot de overtuiging bracht, dat de leiding van de boekhouding en de administratie der Stichting „Nazorg" en van de Hulpdienst der Stichting. „Contrólewoningen" in handen vani een zelfstandigen, rechtstreeks aan het bestuur ondergeschikten, administrateur behoorden te worden gesteld. In dit verband zij medegedeeld, dat de boekhouding en administratie der Stichting „Contrólewoningen", met uitzondering van den Hulpdienst, van den aanvang af berustte bij de dienst der Stadsontwikkeling en Volkshuisvesting. Deze reorganisatie-plannen werden, nadat de hoofdlijnen door de besturen waren vastgesteld, in handen van don directeur gesteld om advies. Deze weigerde niet alleen van advies te dienen, doch deed het bestuur een memorie toekomen, waarin hij stelde, dat aan het bestuur der Stichting „Nazorg" geen bevoegdheid in dezen toekwam, daar alle materialen enz. van de in de Stichting „Nazorg * ondergebrachte diensten het persoonlijk eigendom van den heer Gertenbach waren. Directeur niet te handhaven. Deze bewering is geheel onjuist. Dit blijkt o.a. reeds uit het feit, dat in de jaarstukken (behalve dan in die betreffende 1935) de goederen, waarover het hier gaat, steeds als eigendom van de Stichting „Nazorg" zijn opgenomen. Deze stukken heeft de heer Gertenbach zelf, als directeur van deze 'Stichting opgemaakt en iiiigediend. Deze bewering werpt wel een wonderlijk licht op zijn mentaliteit. Dat hij nu plotseling met deze onhoudbare beweringen aankwam, schiep een toestand, die verdere samenwerking met hem onmogelijk maakte. Daarbij ' kwam, dat de besturen der Stichtingen „Contrólewoningen" en „Nazorg" op advies van den Gemeentelijken Accountantsdienst besloten in de door den directeur ingediende balans per 31 December 1934 en verlies- en winstrekening over 1934 van Hulpdienst en 'Stichting „Nazorg" eenige ingrijpende wijzigingen aan te brengen. Deze wijzigingen waren noodzakelijk, omdat er boekingen waren verrioht, welke voor het bestuur niet te aanvaarden waren; in verband met den stand van zaken op dit moment, kunnen B. en W. hier thans niet nader op ingaan. De directeur werd aangeschreven de rekeningen te wijzigen ; na aanvankelijk niets van zich te hebben laten hooren, weigerde hij tenslotte daaraan te voldoen. Als gevolg van een en ander stond het voor het bestuur der 'Stichting „Nazorg ' vast, dat de directeur van die iStichting niet meer gehandhaafd kon worden en dat hem ontslag wegens ongeschiktheid moest worden verleend. De vraag deed zioh voor, of men hem nu nog kon handhaven als directeur der Stichting „Contrólewoningen". Het bestuur dier iStichting was van oordeel, dat zulks niet mogelijk was. Immers tegen het beleid van den directeur der Stichting „Contrólewoningen" golden, wat betreft den Hulpdienst, dezelfde bezwaren als ter zake van zijn handelingen in de iStichting „Nazorg"; ook in de eerstgemelde functie waren zijn karaktereigenschappen in den loop der jaren steeds meer een bezwaar voor een goede samenwerking gebleken. Bovendien was hij op een der meest essentieele onderdeelen van zijn bij de [Stichting „Contrólïwoningen" zeer beperkte taak, n.1. de opvoeding der gezinnen tot goede bewoners, die gewend zijn hun huurbijdragen op tijd te betalen, naar het oordeel van het bestuur niet voldoende geslaagd. Ook het bestuur der Stichting „Contrólewoningen" besloot daarom den directeur met ingang van 1 Juni 1936 eervol ontslag wegens ongeschiktheid te geven. Zooals reeds gezegd hebben B. en W. dit ontslag, na kennisneming van de daaraan ten grondslag liggende motieven, goedgekeurd. Reeds lang moeilijkheden met het bestuur. Zij vonden daartoe te gereeder aanleiding, omdat ook reeds in vorige jaren het beleid van den heer Gertenbach herhaaldelijk bedenkingen bij hen had gewekt. Er waren reeds dikwijls wrijvingen tusschen het bestuur en den directeur te hunner oore gekomen; verschillende leden van het bestuur hadden wegens het optreden van den directeur ontslag als bestuurslid genomen. Om de samenwerking tusschen bestuur en directeur te bevorderen en den band tusschen Stichting en Gemeente deugdelijker te maken, was reeds in 1934 een lid van hun college als voorzitter van de Stichting 'opgetreden, dooh het beoogde resultaat was, gelijk ook uit de thans gerezen moeilijkheden blijkt, niet bereikt. De gevolgen van het ontslag. Omtrent het tweede gedeelte, n.1. de ge volgen welke het ontslag zal hebben voor de bewoners en de werkverschaffing, kunnen B. en W. thans nog geen antwoord geven. Onderhandelingen over voortzetting van de werkzaamheden, welke thans door den Hulpdienst en door de Stichting „Nazorg" verricht worden, zijn nog gaande. Intusschen kunnen B. en W. den Raad wel verzekeren, dat zoowel zij als de besturen der beide 'Stichtingen er ernstig naar streven om, zoo dat eenigszins mogelijk is, de bewoners der oontrólèwoningen niet het slachtoffer te doen worden van het onjuiste op treden van den directeur. B. en W. doen echter reeds thans opmerken, dat de beteekenis van den Hulpdienst en van de Stichting „Nazorg" voor de bewoners der oontrölewoningen niet overschat moet worden. In de contrólewoningen wouen op het oogenblik 81 gezinnen, bestaande uit 471 p. rsonen. Daarvan werken op dit oogen blik 19 personen, onder wie 5 gezinshoofden, bij de 'Stichting „Nazorg", 13 personen, onder wie 8 gezinshoofden, bij de Stichting „Nazorg" en den Hulpdienst tezamen en 9 personen, onder wie 2 gezinshoofden, bij den Hulpdienst. Behandeling in den Raad. De geheele aangelegenheid zal binnen afzienbaren tijd in een openbare vergadering van den Raad besproken kunnen worden B. en W. overwegen toch den Raad voor te stellen om overeenkomstig het advies van het bestuur der Stichting „Contrölewoninigen", het beheer op zoodanige wijze te reorganiseeren, dat een niet onaanzienlijke bezuiniging kan worden verkregen. Tezelfdertijd zal dan beslist moeten worden op het nog uit te brengen praeadvies van B. en W. betreffende de klachten, die eenige particuliere ondernemingen tot den Raad hebben gerioht. De Residentieweek. Grcwjtfe belangstelling voor den Bedrijvenoptocht. Een der programmapunten van de van 6 tot en met 15 Juni te houden Residentie week, waarvan het comité van den aanvang af groote verwachtingen koesterde, is de bedrijvenoptocht. En die optocht blijkt ook een der programmapunten te zijn, waaromtrent de verwachtingen niet worden teleurgesteld. Ofschoon de gelegenheid tot aanmelding nog enkele dagen openstaat, kan dit met zekerheid worden geconstateerd. Het aantal inschrijvingen, dat reeds bij het 6ecretairiaat, Lange Voorhout 102, is ingekomen, is zeer groot. Zeer velen hebben begrepen, dat het rondtrekken door de stad van zulk een stoet, al is hij niet op de eerste plaats bedoeld als reclame-optocht, toch voor de za'kenbelangen der deelnemers van waardevolle beteekenis zal zijn ; omdat het rondgaan van een met zorg samengesteld volledig beeld van het Haagsche bedrijfsleven niet alleen de aandacht van duizenden vreemdelingen en stad^pnooten zal vestigen op den omvang en de beteekenis van de door velen onderschatte bedrijvigheid in de residentie, maar ook op de afzonderlijke bedrij ven zelf. Residentie-wandeltochten. Een aantrekkelijk onderdeel van het vele. Hat op touw wordt gezet, is verder de Residentie-wandelsportdag, welke de bijzondere belangstelling heeft van onzen burgemeester, die een aanmoedigend voorwoord schreef in het Reglement voor de wandeltochten door onze schoone stad met haar mooie pariten, bosschen en omstreken. De wandeltochten worden gehouden op Zaterdag en Zondag (6 en 7 Juni) en strekken zich voor 14, 15 en 16-jarigen uit over een afstand van 20 K.M., voor ouderen van 30 K.M. De algemeene leiding is in vertrouwde handen bij kapitein J. N. Breunese, leider van de Internationale Vierdaagsche Afstandsmarschen van den Nederlandscben Bond voor Lichamelijke Opvoeding, die als secretaris wordt bijgestaan door den heer F. C. H. Böhmermann, Kortrijkschestr. 19, Scheveningen, secretaris van de Haagsche Wandelsportveireen. ,,De Vierdaagsche". Foto-wedstrijd en tentoonstelling. De foto-wedstrijd en foto-tentoonstelling Residentieweek 1936", waaraan zoowel vaklieden als amateurs uit heel Nederland kunnen deelnemen, is vrucht der samenwerking yan de Haagsche Amateursfotografenveireeniging, de Haagsche Kleinbeeldfotoclub, de afdeeling den Haag van de Nederlandsche Fotografenpatroonsvereeniging en de afdeeling 's-Gravenhage en omstreken van den Nederlandschen Fotohandel. Wedstrijd en tentoonstelling omvatten drie groepeji; A: stadsgezichten, landschappen, architectuur, wat het interieur betreft, alleen van openbare gebouwen), een en ander betrekking hebbend op 's-Gravenhage en naaste omgeving (Rijswijk, Voorburg, Veuir, Wassenaar); B: portretten van bekende Haagsche stadgenooten ; C : foto-montage en reclame, met deze beperking, dat óf de inzendingen zijn vervaardigd door personen, wonende te 's-Gravenhage en naaste omgeving, óf wel de inzendingen, betrekking hebbend op artikelen, die in onze stad en de naaste omgeving worden geproduceerd, óf wel de inzendingen op andere wijze hoofdzakelijk op 's-Gravenhage en naaste omgeving betrekking hebbend. De van vele zijden verkregen medewerking heeft de juiry de beschikking gegeven over verscheidene medailles; en iedere inzender, wiens werk gedurende de Residentieweek wordt geëxposeerd in het gebouw van het Panorama Mesdag in de Zeestraat, ontvangt een plaquette. Het voorzitterschap en tevens het secreta. riaat van het sub-comité zijn toevertrouwd aan ir. H. E. Suyver, Dienst der Stadsontwikkeling en Volkshuisvesting, van Speyketraat 75. Orgelbespeling in de Groote Kerk. Voor de openbare orgelbespeling in de Groote Kerk op Dinsdagavond 5 Juni, tei gelegenheid van de Residentieweek, is een zeer veel belovend programma vastgesteld, dat zal worden uitgevoerd onder leiding van dr. Joh. Wagenaar. De organist, Adr. Engels, zal de medewerking hebben van Jaap Stotijn, hobo; van het a capella-koor van het „Collegium Musicum D. F. Scheurleer", onder leiding van H. Geraedts, en van een koper-ensemble, bestaande uit H. J. de Beer (trompet), A. Tump (trompet), L. Blankwaard (trompet), L. W. Schweitzer, H. Poons, K. Platteuw en J. Hellemond, allen leeraren en leerlingen van het Koninklijk Conservatorium. De toegangsprijs zal een „populaire" zijn. N. S. B. Vergaderingen. Rede van ir. Mussert. In den Dierentuin had de Nationaal Socialistische Beweging gisteravond een vergadering belegd, waarin de heer Mussert gesproken heeft over „Europeesche Solidariteit". Eenzelfde vergadering werd in het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen gehouden. Ook daar trad de heer Mussert op. Beide zalen waren vrijwel bezet. In den Dierentuin waren o.m. aanwezig de Eerste T'imerleden mr. van Vessem en graaf de Marchant et d'Ansembourg. Alvorens de heer Mussert het woord nam, sprak de heer J. H. Feldmeyer over: „Nationaal-Socialistische vorming". Hij gaf daarbij een overzicht van den groei der beweging en wekte op, schouder aan schouder achter den leider te staan. Ir Mussert, met luid applaus begroet, sprak eerst over de worsteling tusschen het communisme en het nationaal-socialisme, die hij bet grootste gebeuren van dezen tijd noemde. Voorts schetste hij de opkomst en den vooruitgang van het communisme en zeide, dat Frankrijk meer en meer de bijwagen van Rusland wordt. Lijnrecht tegenover de macht der duisternis, aldus spreker, staat fier en krachtig het fascisme en nationaal-socialisme in Europa. Zoo kwam ir. Mussert ook op Italië. Geen staatsmacht in dat land was in staat om het feit te veranderen, dat in Italié zelf belangrijke grondstoffen ontbreken Koloniën waren aan Italië onthouden door zijn vrienden Engeland en Frankrijk. Toen gelastte Mussolini de inbezitneming van het eenige stuk van Afrika, dat de grootmachten nog niet gedeeld hadden : Abessynië. Onverschillig hoe men hierover denkt, één ding staat als een paal boven water : terwijl honderden zoogenaamde wijze en geleerde staatslieden in Genève en thuis kletsten, zwetsten en hetsten, speelde Mussolini het klaar om in eenige maanden tijd do Italiaansche vlag in Addis Abeba te planten. (Luid applaus). (Iemand roept: „Daar klappen ze nu voor". Deze persoon wordt uit de vergadering verwijderd). Achter in de zaal protesteerde nog iemand. De heer Mussert: Trap dien man eruit. De heer Mussert zeide nog, dat Italië uitging zooals Nederland destijds ook is uitgegaan, zooals andere landen er ook op uitgingen. Deze strijd heeft honderden slachtoffers gekost, maar zal aan honderdduizenden een toekomst gevei.. Spreker besprak voorts het nieuwe Duitschland en kwam vervolgens op de plaats, die ons vaderland nu inneemt Den Volkenbond noemde hij den bond der overwinnaars. Wanneer wij toenmaals een krachtige, echt Nederlandsche figuur aan het roer gehad zouden hebben, zouden wij niet tot dien bond zijn toegetreden. De heer Mussert herinnerde er aan, dat de heer Bijleveld in 1919 de marine had willen liquideeren en zeide, dat de N.S.B. eens de pensioenen van menschen als Bijleveld, Marchant, Aalberse en Kortenhorst zal liquideeren en teruggeven aan het Nederlandsche volk. (Geroep: bravo. Luid applaus). Terugkomende op onze verhouding tot den Volkenbond zeide de heer Mussert, dat het systeem van zoogenaamde collectieve veiligheid een collectief onrecht was. Het zal een eeuwige schande zijn, dat Nederland aan dit bedrijf heeft medegedaan. Met de deelneming aan de sancties is de handel van Nederland en Nederlandsch-Indië met Italië vernield. Wie betaalt het gelag? De heeren van het Plein gaan straks met pensioen, behangen met ridderorden en met dank betuigingen voor de onvergetelijke diensten aan land en volk bewezen. De aan de werkers toegebrachte schade dient te worden vergoed door den heer de Graeff en de lieden, die met elkander tot sancties hebben opgehitst. Na het geval met den Gouverneur van Cura?ao en dat met de Zeven Provinciën noemde de heer Mussert de kwestie met de ambulance in Abessynië de derde affaire. De werkelijke schuldigen, aldus spreker, zitten weder op Buitenlandsche Zaken, die arm in arm met de bolsjewieken de hoop gehad hebben om de geheele democratische wereld tegen het Italiaansche volk in verzet te brengen. Had spreker de macht, dan zou hij den heer de Graeff de geheele ambulance tot de laatste oent toe laten betalen. De Nederlandsche minister van Buitenlandsche Zaken met zijn vrienden, zijn mede schuldig aan het voortzetten van den oorlog na het plan Hoare—Laval. De toekomstige positie van ons volk in een solidair Europa zullen, aldus spreker, wij, nationaal socialisten, bevechten. Spreker noemde nog dei. Nederlandschen gezant in Berlijn een groot gevaar, omdat hij een vijand is van het huidig regiem. De vergadering werd hierop gesloten. Wijziging Gemeentebegrooting 1935. B. en W. stellen den Gemeenteraad voor, op de Gemeentebegrooting voor 1935 te wijzigen verschillende in de uitgaven voorkomende z.g. verzamelposten, dit zijn posten, waarvan de bedragen over de verschillende hoofdstukken en paragrafen moeten worden verdeeld. Per saldo is er een overschot van f 122.333, waarmede „Onvoorzien" kan worden versterkt om daarmede bij de z.g. regularisatie vóór de sluiting der begrooting tekorten op andere posten te kunnen aanvullen. G. Niemantsverdriet. Ifceft benoeming tot Gemeenteraadslid in de vaca straat. Zij klaagde over pijn in hoofd en rug. Zij werd door den geneeskundigen dienst via den centralen post naar huis gebracht. De motorspuit van het bureau v. d. Vennestraat rukte gisteren uit naar een perceel aan de Kempstraat voor ee-' kleinen binnenbrand. Een petroleumstel was in brand geraakt en reeds bij de komst van de spuit met een weinig water gebluscht. De commissaris van Politie van den Gemeentelijken Dienst alhier, verzoekt degenen die getuigen waren van een aanrijding tusschen twee wielrijders in de Keizerstraat alhier, op Zaterdag den 9en Mei 1936 omstreeks 7 uur, 50 minuten des namiddags, waarbij één der wielrijders een hersenschudding bekwam, zich tot het geven van inlichtingen te willen melden aan zijn bureau Alexanderplein 15a alhier. Een bewoner van de Lang» Houtstraat deed bij de politie aangifte van diefstal van gouden sieraden, gepleegd vanuit zijn woning. Een bewoonster uit de Tasmanstraat deed aangifte van diefstal van een gouden speld en dito ring, gepleegd vanuit haar woning. D e 61-j arige M. de R, uit do Ooststraat, brak gisteren bij het afduwen van een logger in de tweede Binnenhaven den linkerarm. Pe- particuliere auto ging hij naar het Ziekenhuis aan den Zuidwal en kon hij na behandeling naar huis. District F. van de Haagsche» Burgerwacht houdt morgen een feestavond in gebouw „Amicit.ia" ter gelegenheid van do prijsuitreiking der gehouden schietwedstrijden. Het muzikale gedeelte wordt op dezen avond verzorgd door het orkest van den heer Joop van Daalen. Na afloop ia er bal. Morgenavond8uur*al deHervormde Stadszending wederom haar openluchtsamenkomst houd*n op het Spul, plein vóór de Nieuwe Kerk. Welwillende medewerking verleent het Christelijk muziekkorps „Euphonia", directeur de heer Wasserval. Ds. van den Bosch spreekt over: „Christus en de Menschheid". Zaterdag 16 dezer zal het veertig jaar geleden zijn, dat de heer L. Overduin, voerman bij den dienst der Openbare Reiniging, als zoodanig in dienst kwam. De Haagsche esperantistenvereeniging ..Fine gi venkos", afdeeling van den Ned Esperantobond, hield gisteravond in haar eigen gebouw in de Riouwstraat een drukbezochte vergadering, waarin de Tsjechische Esperantiste mej. Marg. Saxl sprak over haar reiservaringen in Oostenrijk. Een serie fraaie lichtbeelden verduidelijkte het gesprokene. Als gast was aanwezig Hadzi Raden Mustapha, die met een paar woorden vertelde van zijn wereldreizen met behuljl van Esperanto, en van zijn reis naar Mekka. De burgemeester is verhin-< derd morgen spreekuur te houdeil. --- FEUILLETON. (Nadruk verboden.) DE LELIES VERTRAPT 48) Zonder aarzelen, met het air van een man, die zeker van het welkom is, dat hem daarbinnen wacht, ging La Boulaye de betrekkelijk-kleine en niet bepaald frisch riekende kamer — want het vertrek was een combinatie van een eet-> sjaap- en werkkamer — binnen. In den hoek aan zijn rechterhand stond een bed met de dekens er half af, in het midden van de kamer bevond zich een tafel met de rommelige uitstalling van een haastig-verorberden maaltijd — links, aan de schrijftafel voor het raam, zat Robespierre en van de etagère boven den schoorsteenmantel keek een kleine marnieren buste van den Onomkoopbare de kamer in. Tegen de gestucte wanden hing hier en daar een schilderij en op het bureau en den schoorsteenmantel stonden een paar kunstvoorwerpen, maar over het geheel genomen maakte de kamer een kouden, ongezelligen indruk. Misschien was de omstandigheid, dat er in den haard geen vuur brandde, daar in hoofdzaak wel schuld aan. De groote man gooide zijn pen neer er. stond op toen de deur zich achter zijn bezoeker sloot. Hij draaide zich om, schoof zijn hoornen bril tot boven zijn voorhoofd en stak La Boulaye de hand toe. — Zoo, ben jij het, Caron, zei hij met zijn beschaafde bijna vrouwelijk zachte stem. de stem, die een sieraad geweest was voor den humanen rechtsgeleerde uit Arras, die liever zijn ambt als rechter had neergelegd dan een doodvonnis te moeten vellen, maar die al bijzonder slecht paste bij den man, die als openbaar aanklager bij de rechtbank in Parijs al honderden in het zaagsel had doen vallen. — Ik moet je nog gelukwenschen met je rede van gisteren, ging hij voort: — prettig voor jou dat je zoo'n succes gehad hebt en prettig voor mij., dat ik het geweest ben, die je ontdekt heb en die je aan de Natie heb geschonken. Ik was bang, dat ik je voor mijn vertrek niet meer zien zou. Ga je dan op reis? vroeg La Boulaye, zonder op de complimenten, die de mededeeling van vertrek vooraf gingen, in te gaan. — Ja . . . voor een paar dagen, 's Lands belangen, mijn vriend ! Maar jij . . . laten we het liever over jou hebben. Weet je wel, dat ik trotsch op je ben, cher Caron 1 Danton werd groen van nijd bij het hooren van je welsprekendheid en Vergniaud . . . och, die arme Vergniaud! Na jou had hij niets meer in te brengen. Als je doorgaat zooals je begonnen bent, is de dag waarop jij de beschermheer en ik de protégé zal zijn, niet ver meer ! Bij die lofspraak lachten de bijziende blauwe oogen in het ongezond-bleeke gezicht La Boulaye goedkeurend toe. Sedert den dag, nu vier jaar geleden, waarop Robespierre als vertegenwoordiger van Artois III naar Parijs gekomen was, had zijn uiterlijk weinig verandering ondergaan, of het moest dan zijn, dat zijn lichaam nog wat tengerder en zijn wangen nog holler en magerder geworden waren. Hij besteedde nog evenveel zorg aan zijn kleeding als vroeger — een eigenaardigheid, die in een der meest vooraanstaande leden van de Montagne bijna den indruk van fattigheid maakte Met zijn blauwe jas, wit vest satijnen broek en schoenen met groote gespen was hij van een dandyesk uiterlijk, dat zijn fractie-genooten tot me- | nige spottende of ironische opmerking verleidde. Zijn schuin-oploopend voorhoofd werd bekroond door een overdadig gekrulde en gepoeierde pruik en dat. terwijl die mode al onder de noblesse afgeda-an had. La Boulaye hield niet van plichtplegingen en zijn gedachten waren van geheel iets anders vervuld. Maar hij beantwoordde de complimenten van zijn vriend op een manier, die een bewijs voor zijn zelfbeheersching was. — Ik wensch mezelf geluk met den goeden inval dien ik gehad heb . . . om hier te komen nog voor je weggaat, Maximilien, voegde hij aan zijn antwoord toe. — Ik heb je namelijk iets te verzoeken, je een gunst te vragen. — Wie praat er over gunstenvragen 1 "Jij toch zeker niet, Caron! Je hebt maar te zeggen wat je wenscht, èn als 't eenigszins in mijn vermogen ligt, om 't je te geven, is die wensch vervuld. — In het Luxembourg bevindt zich een gevangene voor wien ik me interesseer. En nu zou ik graag willen, dat hij in vrijheid werd gesteld. — Is dat alles! de tengere man keek hem verbaasd aan, — meteen keerde hij zich om, ging voor zijn schrijftafel zitten en trok, uft den chaos van papieren op het bovenblad, een gedrukt formulier te voorschijn. — Hoe luidt zijn naam? vroeg hij onverschillig, terwijl hij zijn ganzepen in den inkt doopte en het formulier alvast onderteekende. — 't Is een aristocraat, zei Caron, na een lichte aarzeling van een paar seconden. —Hè ? De gewelfde wenkbrauwen raakten elkaar boven den komischen wipneus gedurende een oogenblik. — Enfin, 't komt er niet op aan. We hebben er genoeg . . . zelfs voor den altijd-durenden geeuwhonger van FouquierTinville . . . Hoe heet hij 1 — 't Is de ci-devant vicomte Anatole d'Ombreval. — Wat zeg je ? Die vraag striemde de lucht als een zweepslag en de toon ervan was ontstellend in contrast met do vriendelijke, bijna bedeesde manier, waarop Robespierre tot dusver had gesproken. Heb gezicht van den kleinen man werd valsch-luguber van uitdrukking. — D'Ombreval ! riep hij uit. — Wat voor belang heb je bij het op vrijevoeten-zijn van dien man ? vroeg hij en de toon, waarop die vraag gedaan werd. gaf duidelijk te kennen, dat het La Boulaye geraden was te bewijzen, dat zijn belang in de bewuste invrijheidstelling uiterst gering was. Maar welke de gevoelens ook waren, die Caron op dat oogenblik beheerschten, angst gevoelde hij niet. — Het belang dat ik daarbij heb is groot genoeg om mij er toe te brengen, jou om zijn invrijheidstelling te vragen, gaf hij rustig ten antwoord. Robespierre keek hem over zijn hoorjien bril, dien hij naar het puntje van zijn wipneus gescheven had, opmerkzaam aan. Meteen daarop trok de woede en drift, die zijn uiterlijk onherkenbaar gemaakt hadden, even snel als zij opgekomen waren., uit zijn gezicht en zijn manier van doen weg. In een paar seconden was hij weer de ziekelijk-uitziende onbeteekenende man, die La Boulaye bij zijn binnenkomen begroet had. Maar dat bedriegelijke uiterlijk verborg een doelbewustheid en een onwrikbare vastbeslotenheid, om door niemand en niets zich te laten afbrengen van den weg, die regelrecht op zijn doel aanliep. — Het spijt me werkelijk zeer, waarde Caron, maar je vraagt me juist om het eenige, dat ik je niet geven kan, — om het leven van den eenigen man in alle Panische gevangenissen, dien ik niet vrij kan lat«n ... De man komt van Artois — er bestaat een veete tusschen hem en mij, tusschen zijn familie en de onze . . . Zij waren de grands seigneurs van de streek waar ik geboren ben ... de doorluchtige familie d'Ombreval ... ik ken ze . . ik zou je staaltjes van hun wreedheid kunnen vertellen, die je met walging zouden vervullen. Daarom moet deze boeten. — 't Is weinig, wat wij hem kunnen aandoen, maar beter wat, dan niets. Daarom heb ik je toen ook bevolen hem te arresteeren en mee naar Parijs te brengen. Heb geduld, Caron, en ver,geef me, dat ik je verzoek niet kan inwilligen. Het spijt me werkelijk zeer, dat ik het niet kan., maar heusch, het is onmogelijk. Vraag me om het leven van een ander, van een dozijn anderen . . . maar niet van d'Ombreval . . . d'Ombreval moet sterven. Caron stond hem verslagen aan te kijken. Toen hij Suzanne zijn eerewoord ten opzichte van de invrijheidstelling van haar verloofde had gegeven, had hij met die mogelijkheid —■ den tegenstand van Robespierre — geen re-kening gehouden Ten koste van alles moest hij de vrijlating zien te bewerkstelligen en daarom begon hij zijn zaak bij Robespierre te bepleiten — bepleitte hij haar met de welsprekendheid waarover hij beschikte en on-. der aanvoering van het argument, dat hij beloofd had, op zijn eerewoord beloofd had, om den ci-devant vicomte te redden. Terwijl hij sprak stond Robespierre hem met een ver« ontschuldigende uitdrukking op zijn „doodskop"-gezicht aan te kijken en telkens, als Caron even zweeg gaf hij uiting aan zijn gevoel van spijt, dat hij hem niet van dienst kon zijn, (Wordt vervolgd.J --- Meikeverplaag in Duitschland Gedurende de laatste dagen heersclit in enkele Beiersche gemeenten een ware mei keverp laag. Lieden van den Arbeidsdienst werden gerequireerd om de ongenoode gasten te vangen. Onze foto brengt deze verrichting in beeld. --- De Koning en Kroonprins van Zweden bij luchtafweer-manoeuvres De koning en kroonprins van Zweden woonden nabij de Zweedsche hoofdstad oefeningen bij ter afwering van een aanval van vliegtuigen. Op onze foto ziet men den koning (i) in gesprek met zijn zoon (2). ---