ROTTERDAM, 11 Januari. Brieven uit Rome. L. Rome , G Jan. '88. Opening der Pauselijke tentoonstelling. In weerwil van het vermoeiende der laatste feestvieringen heeft Z. II. zich gewaardigd heden C Jan. in persoon de tentoonstelling te openen , eene demonstratie, zooals Rome, de priesterstad , de stad van groote en onsterfelijke herinneringen , misschien nimmer gezien heeft in zijne schitterendste dagen. Den geheelen voorafgaand en dag hadden bestuurders zich onledig gehouden om de laatste hand te leggen , ten einde orde aan te brengen in de galerijen en deze van de ledige kisten te bevrijden, waarmede zij als overstelpt waren. En men heeft het niet verder kunnen brengen dan met de toebereiding der galerijen van den hof, genaamd „ della Pigna." Honderden kisten met geschenken staan nog onaangeroerd. En intusschen komen steeds nieuwe aan. Vierhonderd andere kisten zijn weder aan het spoorwegstation aangekomen, en misschien zijn nog vele uit vreemde landen in aantocht. Het tijdstip der opening was vastgesteld tegen 12 uren des middags. Te 10 uren waren reeds de vertegenwoordigers der comités van de verschillende bisdommen aanwezig en hadden plaats genomen in de afdeelingen, waar de geschenken der bisdommen , waartoe zij behoorden,. lagen tentoongespreid. Tegen 11 uren zag men de witgenoodigden langzamerhand de groote zaal betreden , welke weldra met bisschoppen, diplomaten , dames en heeren der aristocratie en van vertegenwoordigers der comité's als overvuld scheen. De zangers namen hun plaats op eene tribun» tegenover den troon. Ongeveer te 12 l /t ure verscheen de II. Vader, voorafgegaan door zijne hovelingen en gevolgd door een groot aantal kardinalen, in de zaal gelegen naast die van het museum Chiaramonti. Terstond werd het „ Ta es Petnis eene goed geslaagde muzikale schepping van Meluzzi, directeur der kapel Giulia in de Vat. Basiliek, en uitsluitend voor zangstemmen ingericht. aangeheven. Ter zijde van den troon des H. Vaders stonden de beide prinsen Colonna en Orsini, assistenten bij den H. Stoel. Nabij den troon bevond zich ook prins Ruspoli. Mgrs. Macehi, maggiordomo, en Della Volpe stonden naast den Paus. Rondom den troon was het Hof geschaard. Dan volgden in verschillende rijen , op daartoe bestemde zetels de kardinalen. Achter dezen name de bisschoppen plaats. \ erdei Let corps diplomatique en daarbij behoorende dames, de buitengewone vertegenwoordigers, waaronder de baron Van Brienen van de Groote Lindt, benevens de geheele Romeinsche aristocratie. Allen waren, evenals de leeken tot het Pauselijk Hof behoorende, in 't zwart gekleed. Ter rechterzijde van den troon was gezeten H.H. de groothertogin van Toscane. Z.Em. kardinaal Schiaffino , beschermheer en eere-president van het Romeinsche comité der tentoonstelling, erlangde nu het woord van Z. H. De hoog begaafde redenaar van Rome ving aan te verklaren, dat het moeilijk zou zijn eene rede bij deze gelegenheid binnen de gi enzen te beperken, die als het ware voorgeschreven zijn reeds alleen door de majesteit van den persoon dos II. Vaders, wiens woord men steeds gewoon is met zooveel eerbied aan te hooren. Z.Em. noemde do totstandkoming der tentoonstelling eene misschien eenige, tot dusverre onvergelijkelijke uiting der Christelijke beschaving. Want evenals er geen gewest in de wereld bestaat, dat door zijne geschenken op deze plek ontbreekt, evenzeer bestaat er geen klasse van personen in eenig gewest, die niet heeft willen wedijveren tot opluistering van deze plechtige manifestatie , zoozeer getuigende van eerbiedvolle toegenegenheid jegens den H. Vader. Van den H. Vader mocht de redenaar te recht getuigen dat hij, in deze werelduiting een waren triomf behaald heeft, een triomf van geheel bijzonderen aard, waarmede geene andere te vergelijken is, die niet door het geweld is voorbereid, geen enkelen traan en geen enkele zucht aan wien ook heeft gekost. Bij het einde van zijne rede, die verdient gelezen en herlezen te worden bij hare verschijning, verzocht de redenaar den H. Vader te gedoogen, dat do stem der aanwezigen zich vereenigde met die van al onze broeders uit alle oorden der wereld, nabijgelegene en ver>vijderde , en to mogen uitroepen: „ Viva Leone XIII!" Terstond deed zich een unaniem „ Evviva" hooren, dat weerklank vond in de overige galerijen. De II. Vader nam daarop het woord en wees er op, dat de tentoonstelling hem des te aangenamer was, omdat alle landen en alle sociale klassen hadden medegewerkt, om haar tot stand te brengen. Vooral had het hem verblijd in de geschenken, behalve een bewijs van gehechtheid aan den H. Stoel, tevens in hun geheel een getuigenis van de eenheid der Kerk te zien. De H. Vader, na uitvoerig zijne tevredenheid over de betuigingen van deelneming te hebben te kennen gegeven, verklaarde de Tentoonstelling geopend. De levendige toej uiching, die daarop volgde , werd opgevangen door de hymne, voor deze gelegenheid vervaardigd door den maestro Capocci. Na een toespraak van den comm. Tolli, president der Tentoonstelling, werden door hem de leden van het comilé en voor allen de comm. Acquaderni aan den II. Vader voorgesteld. De inwijdingsceremoniën waren hiermede volbracht en eindigden met de feest-cantate van Gounod, voor deze gelegenheid door den grooten meester vervaardigd. Te voet heeft daarop de H. Vader, gevolgd door HH.Em. de kardinalen, door het corps diplomatique en vele aanzienlijken, den eeheelen rechtervleugel der galerij der Pigna bezocht en hier es daar een woord geuit, ten einde zijne hooge tevredenheid te kennen te geven. In een draagkoets heeft Z. H. onder dezelfde begeleiding de verschillende zalen bezocht. Lang vertoefde Z. H. in de Galleria Chiaramonti, schiterend door de geschenken der souvereinen, van het Pauselijk hof en van het Romeinsch patriciaat. Langs de uitgestrekte saai van het museum Lapidarium bereikte ten slotte de Hooge Jubilaris weder de Pauselijke apartementen ten ongeveer 2J uren. Tot 'ö'i uren namiddag bleven de zalen der tentoonstelling bezet door hou, dis tot de openingsplechtigheid waren toegelaten, ten einde daar den rijkdom en de schoonheid der tentoongestelde geschenken te bewonderen. Naai' ik verneem, zal de toegang voor het publiek nog gedurende eene week gesloten blijven. Eene heerlijke zelfvoldoening moeten thans de ondertepkenaars van het program en van het reglement voor de Vatipaanselie tentoonstelling smaken, die op 31 januari 188/ daartoe bij elkander gekomen , destijds zieh, wegens de tijdsomstandigheden , niet te zeer met een gelukkige bekroning van hun denkbeeld durfden vleien. 7 Jan. Baron Van Brienen, buitengewoon vertegenwoordiger van Z. M. den Koning der Nederlanden , is door Z. H. begiftigd met het grootkruis van de orde van S. Gregorius den («rooten. Hedenmorgen hebben de Spaansche pelgrims, ten getale van ongeveer 1500, de hooge eer genoten, bij Z. II. in bijzondere audiëntie te worden toegelaten in de Logge di Rajaele. Het enthousiasme bij het zien van den H. Vader was zeer groot. Door twaalf Spaansohe bisschoppen , vertegenwoordigende even zoovele bisdommen, zijti de pelgrims aan Z. H. voorgesteld. Daarna heeft Z. H. zich op zeer minzame wijze met de pelgrims en hunne aanvoerders onderhouden. De audiëntie heeft drie uren geduurd. Morgen, Zondag, zullejj do Fransche pelgrims door Z. H. ontvangen worden. Naar men zegt, bereikt hun getal 4000. --- Brieven uit Duitschland. LX. 9 Jan, '88, Met de Pauselijke Encycliek over Beierse zijn de liberale heeren weinig in hun schik. Zij hebben er volstrekt niets op teg^n, wanneer de Paus aan het volk van Beieren een pluimpje geelt wegens zijn vasthouden tien Roornschen godsdienst en zijn getrouwheid aan de Kerk gedurende de vorige eeuwen en ten tijde der Reformatie, maat» zij willen niet toegeven, dat: de houding der regeering in Beieren den li. Vader de minste oorzaak tot klagen geeft, en zijn van oordeel, dat het schrijven van Leo XIII geheel overbodig is, dat hij den toestand van Beieren niet kent en den brief niet uit eigeit aandrift maar op aansporing van ontevreden woelgeesten heeft geschreven. Ook de Kreuzzeitung te Berlijn, 3}e iü den laatsten tijd zooveel blijken van kwaadwilligheid togen de Katholieken heeft gegeven, vermeet zich te schrijven: „ Mei wetten bestaan i 9 FU«, xctl evenmin ; alleen de re s „ Be ?; scLe onderwijs heelt een© ,, wt ' - i \ ~ noodig. Wie zoo ieta ° ® j . ,, .arnven, bewiist alleen« dat ky gedurende . ? J } . J , „ 1 r A laatste lo ïaren heeft geslapen y (xj dï* •• . « . heid vi> - m J tegen beter weten in onwaar. verkondigen. iiet schrijven van den H. Vader is bowijs genoeg, dat in Beieren niet alles in den haakis, en wanneer het Opperhoofd der Kerk aan een enkel land een zoo bijzondere aandacht wijdt, dan mag men verzekerd zijn, dat daarvoor zeer gewichtige redenen bestaan. De Katholieken van Beieren mogen voor den hun toegezwaaiden lof zeer dankbaar zijn , maar tevens moet hot Pauselijk schrijven voor hen een aanleiding wezen om to waken en te werken en niet te rusten, voor de Kerk in Beieren zich in het volle bezit al harer rechten en vrijheden bevindt, zooals men dit in oen land., welks bevolking voor driovierden Roomseh is, moet verwachten en verlangen. Vooral de oneenigheid, die door de afscheiding van eenige, meer zich zeiven dan de zaak in het oog hebbende, Katholieke vertegenwoordigers ig ontstaan, moet worden bijgelogd. De ïoia der heeren Rittler on Bucher naar Rome heeft don II. Vader zeker op den toestand van Beieren meer hy zon der opmerkzaam gemaakt ; dan heeft deze reis voorzeker goede vrucht gedragen , dio op do eerste plaats aan de beide ietwat eigenzinnige beeren moge ten goeda komeu. Zien wy du een weinig nader toe, hoe het ar In Beieren uitziet. Er bestaan in Beieren drie MeiweUen: de wol legen het „misbruik." van den kansel, dooi* den minister-president Lutz zeiven in het leven geroepen, en de beide wetten, waardoor de Jesuïoten zijn uitgedreven, en de priesters in het algemeen buiten het land kunnen.worden gezet. Buitendien echter zijn er zwarigheden van ouderen datum, waarop Paus Leo XIII in zijn meesterlijk en van groote zaakkennis getuigend schrijven herhaaldelijk zinspeelt. Het in het jaar 1817 tusschen Beieren en den H. Stoel gesloten Concordaat werd van de zijde der regeering reeds in het daarop volgende jaar door een nieuw edict geschonden, waartegen Paus Pius VII terstond protesteerde, zoodat koning Maximiliaan I den 15en Sept. 1821 te Tegernsee de verklaring aflegde, dat het Concordaat in volle kracht bleef bestaan en dat de eed, door de grondwet verlangd, alleen voor burgerlijke betrekkingen te verstaan was. Onder koning Lodewijk I werden verschillende bepalingen, die met de vrijheid der Kerk in strijd waren, afgeschaft, en de correspondentie der bisschoppen met Rome werd in het jaar 1841 vrijgelaten, maar die goede verstandhouding was niet van langen duur. In het jaar 1850 verlangden do te Treising vergaderde Beiersche bisschoppen van Maximiliaan II de opheffing van eenige verordeningen, die tegen het concordaat indruischten, vooral met betrekking tot de opvoeding der geestelijken, Zij herhaalden hun protest in het jaar 1853 maar te vergeefs. Gedurende de geheele regeering van Maximiliaan II bleef het bij onderhandelingen en beloften, maar de Kerk mocht hare zelfstandigheid niet terug erlangen. Onder Lodewijk II, toen de heer Lutz, die als Katholiek zijn kinderen een Protestantsche opvoeding gaf, minister van eeredienst werd, begon voor de Kerk in Beieren een nieuw tijdperk van lijden en strijden. Door de wetten van 1873 werd alles wat vroeger schoorvoetend was toegestaan, teruggenomen , en met het in de wetten neergelegd onrecht ging de onrechtvaardige praktijk hand aan hand. Men mengde zich in alle zaken, die uitsluitend de Kerk aangingen, zelfs in geloofszaken ; men begunstigde de Oud-Katholieken, Düllinger, Reinkens en consorten, terwijl bisschop Haneberg van Spiers wegens een preek, door den bisschop Ketteler van Mainz gehouden , de ontevredenheid van den koning opliep; tegen 'de geestelijken, die bij het godsdienstonderwijs het dogma der onfeilbaarheid leerden, werd een onderzoek ingesteld; de benoeming der bisschoppen en geestelijken zocht men van het koninklijk placet afhankelijk te maken, in het kort, — want wij kunnen hier slechts een paar feiten aanstippen — het in het jaar 1817 gesloten Concordaat bestaat alleen op het papier; van den beginne af werd het willekeurig door de regeering geschonden, terwijl de Kerk te allen tijde aan hare verplichtingen vasthield en zelfs de gegeven concessies niet terugnam. Zij vordert nu alleen door den mond van Leo XIII, wat zij terstond door den mond van Pius VII verlangde: nakoming der gesloten overeenkomst, vrijheid deiKerk , afschaffing van alle wetten, die haar zelfstandigheid krenken. De Beiersche Katholieken weten nu wat zij te doen hebben en zullen zich door het geroep van hun tegenstanders, dat de vrede wordt verstoord en men de macht van den koning ^tib nn torncrl-innflAn . nm De aanwezigheid der heeren prins Von Löwenstein en baron Von Franckenstein te Rome valt volstrekt niet in den smaak der Beiersche liberalen. Zij zullen den Paus naar waarheid berichten, hoe het er in Beieren uitziet, en met zijn zegen gewapend in het land terugkeeretï, om hunne Katholieke geloofsgenooten aan te sporen, alles in het werk te stellen om den Prins-regent te bewegen, zich van den boozen geest, die den heer Lutz bezielt, los te maken en aan de Roomsche Kerk tc geven, wat haar van rechtswege en als goddelijke institutie toekomt. Tegen het einde dezer week, den 14den dezer, zal de Pruisische Landdag weder te Berlijn vergaderen. De nieuwe zitting is de laatste der in het jaar 1885 ingetreden legislatuur-periode. Een voorstel tot verlenging der legislatuur-periode van 3 tot 5 jaren wordt verwacht. Wanneer dit voorstel doorgaat, zullen de nieuwe verkiezingen in den herfst van dit jaar reeds voor den tijd van 5 jaren geldend zijn. De Rijksdag wordt den 17den dezer heropend. --- FEUILLETON. ALINE. Tafereelen uit het Fransche schrikbev/ind door LADY yULLERTO N. [59] „ Het zal hen diep treffen; Maurits zal zich nauwelijks kunnen geruststellen. De arme Audré heeft niet zulk een diep gevoel; aanvankelijk zal hij buiten zich zelve van toorn zijn, doch zich veel spoediger troosten. Misschien sterf ik ook, voordat zij het vernemen. God zal mij kracht geven om mijn lot te dragen of mij tot zich nemen, wanneer mijn lot ondragelijk wordt." Mevrouw de Vergy weende bittere tranen. Aline ging voort: „Wanneer het Maurits alleen betrof, zou ik mij misschien bezinnen. Ik geloof als u, dat hij onder het offer, dat ik breng, veel ïiieer lijden zal, dan wanneer hij sterven moest. Ik mag hopen, dat hij geheel op zijn einde voorbereid i'g. Hij gelooft, hij hoopt, hij kan bidden.... Maar André! Om zijnentwil moet ik het offer brengen; hier is meer te redden dan zijn leven: zijne ziel! O, moederlijke vriendin, wanneer iets hem tot het geloof zijner kinderjaren terugvoeren, hem van zijne lichtzinnigheid genezen kan, zal het dan niet de tijding zijn, tot welken prijs ik zijn leven gekocht iieb ? Hedenmorgen scheen een straal van hoop hem reeds zachter te stemmen: hij wilde aan God gelooven, zeide hij, wanneer Hij mij Zijnen bijstand tot zijne redding verleenen wilde. Voorzeker zal hij ziöii dit woord herinneren, wanneer hij verneemt, dat siöchts mijn offer tusschen hem pn den dood stond ,Wanneer wilt u den beslissenden „Zoodra het mogelijk is, want mijne broeders worden eerst dan in vrijheid gesteld, wanneer het huwelijk onherroepelijk voltrokken is." „ Maar hoe en waar zal dit plaats hebben ?" Mevrouw de Vergy dacht aan eene moeilijkheid, waarop Aline tot nu toe niet gelet had. „ Gij kunt op het stadhuis wel gehuwd worden," ging de dame voort, „eeft burgerlijk huwelijk alleen is echter geen huwelijk." Aline werd doodsbleek. Zij kon het van zich krijgen de vrouw van Hippolyte Parein te worden, maar.... „Neen, zelfs om hen te redden, kan ik niet zondigen! O mijn God," riep zij uit, „(vilt gij werkelijk, dat zij sterven moeten?" Aline verborg het gelaat in de handen. Plotseling stond zij op en zeide: „Vaarwel — bid voor mij." „ Maar, lief kind, waar wilt gij den nacht doorbrengen?" vroeg mevrouw de Vergy. „Ik ga naar Fontaine, naar moeder Chozière. Daar zal ik mijn lot afwachten, hoe het zich ook moge voprdpen." Te vijf uren bevond Aline zioh weder in Parcin's huis iu de haar bekende kamer. Reeds had Vaubon angstig naar haar uitgezien. Zij liet hem niet langer in twijfel. „Wilt gij uwen zwager zeggen, dat ik hier ben? Wanneer hij er niets tegen in te brengen heeft, zou ik gaarne met uwen neef spreken en hem mijn antwoord zelvp mededeelon." Vaubon kwam spoedig terug. „ Mijn zwager vindt het goed," verzekerde hij. „Doch hij verlangt, dat ik u zijne woorden herhale: Zeg de jonge burgeres, dat iedere poging, welke zij aanwenden zou, om van mijn zoon andere dan de door mij vastgestelde voorwaarden te verkrijgen, geheel zonder gevolg zouden sijn. Met mij en niet met mijn zoon wordt de overeenkomst gesloten. Wanneer Hippolyte zich tot voorwaarden zou laten overhalen, zou ik ze niet goedkeuren." Aline antwoordde niet, doolt ver?oclit dat Vaubon haar eene koets zou verschaffen, welke haar, na hare bijeenkomst met zijn neef, naar Fontaine zou kunnen brengen. Hij bood aan, haar daarheen ts vergezelion, en ofschoon zijn gezelschap haar pijnlijk was, nam zij het aanbod aan, wijl haar dit bij het late uur beter toescheen. „Ik moet dus Hippolyte hier tot u zenden?" vroeg hij nogmaals. Aline knikte toestemmend. Tqp» sij ajleen was, zette zij zioh neder en plaatste op eenigen afstand een stoel voor den man, dien zij verwachtte. Onderweg had zij vurig tot God gebeden, dat Hij haar in haren treurigen toestand den rechten weg mocht laten vinden. Zij voegde er thans de bede bij, dat God haar voor haar vreeselijk offer tweeërlei gunst mocht verleenen: dat André zich bekeeren en zij den heer Alexander nooit wederzien zou, nadat zij de vrouw van een ander geworden was, dat echter iedere smart, die zij nog te dragen had, haren broeders tot zegen voor tijd en eeuwigheid mocht strekken. Snel werd de deur geopend, Hippolyte Parein trad binnen. Hij scheen veel opgewondener te zijn dan Aline. Zij stond op en groette hem met bedaarde beleefdheid. Klaarblijkelijk wist hij niet hoe het gesprek in te leiden; het was zonderling, dat de woordvoerder der volksclubs, de woeste Schrikbewind-man, verlegen was om een jong meisje toe te spreken, dat geheel en al aan liem overgeleverd waa. ÏSindelijk mompelde hij op bijna onverstaanbare n toon eenige woorden, welke zoowat te keunen gaven, dat hij hoopte, dat zij het voorstel zijns vaders niet ongunstig opnemen zou. Aline's blik was op den groud gericht, terwijl zij antwoordde: „Ik ben bereid de voorwaarden uws vaders aan te nemen, burger. Hij heeft zich ver- > bonden het leven mijner brqeders te redden, wanneer • ik uwe vrouw zou worden. Ik zal de verplichtingen vervullen, welke ik bij deze op mij neem, doch niet alleen oppervlakkig, doch in de vqlste beteeHenis van | het woord: ik zal mijn best doen, u eene goede vrouw te zijn," Hippolyte Parein was ten hoogste verrast. Hij had het huwelijk met de jonge aristocratische, dat door de maatregelen zijns vaders afgedwongen werd, ais eene overwinning op die verafschuwde klasse beschouwd. Hij had verwacht, dat zij hem verachtelijk, misschien zelfs beleedigcnd behandelen of trachten zou door vleierij haar doel te bereiken, zonder daarvoor den gevorderden prijs te moeten betalen. Ondanks zijn hartstocht voor haar was hij zich toch bewust, dat zij alien grond had, om hem te haten. Daarom geraakte hij geheel in verwarring, toen dit meisje, hetwelk hij voor het schoonste schepsel hield, dat hij ooit gezien had, zaeht en beleefd met hem sprak. Hij vatte hare hand en kuste ze. Aline beefde bij de aanraking, doch zij beheerschte zich en trok hare hand niet heftig terug „ Ik gevoel mij zeer uitgeput," fluisterde zij, het hoofd op de hand leunend. Hippolyte ijlde naar buiten en haalde wijn, welken hij haar aanbood. Zij dronk eenige droppels en ging dan voort: „Thans heb ook ik u eenige voorwaarden te stellen — mag ik zoo vrii sijn?" Voor de eerste maal sloeg zij dp pogen tot hem op, die wondervolle, zachte, smeekende oogen, welke in hunne reine schoonheid zoo geheel verschillend waren van ajle andere oogen, die de jonge man ooit gezien had. „Verlang van mij wat gij wilt, burgeres, zoolang gij niet eischt, dat ik van uwe hand moet afzien." „ In tegendeel burger, wat ik van u vorder, zal mij voor immer onafscheidelijk met u verbinden. Ik moet voor een Katholiek priester getrouwd worden, voor een priester, die den eed, welken de constitutie vordert, niet afgelegd heeft." Hippolyte's trekken verduisterden zich. __„Gij verlangt iets onmogelijks, burgeres. Kunt gij gelooven, dat een waar patriot zich aan zulke dwaze vooroordeelen storen zal? Overigens houden deze dvfsener» zich goed verborgen en wagen het niet zich bij dag te vertoonen. Waarlijk, het zou niet onaardig zijn, wanneer ik, die zoovelcn dezer lieden aangegeven eu voor de rechtbank gebracht heb, mij door een hunner liet trouwen ! Neon neen, burgeres, laat dien onzin varen! Wij worden op de raairie vereenigd en, wanneer gij er op staat, ook nog in de kerk door een der pastoors, die de republiek en haren wetten trouw zijn. Meer toezeggingen kan ik uw bijgeloof niet doen." „ Dan moeten mijne broeders sterven. Gods wil geschiede! Misschien neemt Hij ook inij spoedig tot zich. Vaarwel, burger." „Halt! Loop niet zoo snel heen. Gebruik toch uw verstand. Weet gij dan niet, dat hetgeen gij verlangt, ons beiden het hoofd kan kosten? Het is ongerijmd, — onmogelijk — de dwaasheid zelve!" „Ik Verlang niet, dat het huwelijk openlijk voltrokken worde; niemand behoeft te weten, dat het plaats gegrepen heeft. Hoor, wat ik voorstel. Ik heb trouwe vrienden, lieden van bescheiden positie, die in een naburig dorp wonen. Van hier ga ik naar hen toe. Wilt gij op den vooravond van den dag, waarop de voltrekking van_ ons burgerlijk huwelijk op het stadhuis zal plaats vinden, daarheen komen, dan zal een priester ons in het geheim huwen. Wanneer het huwelijk alleen op het stadhuis voltrokken werd, dan kau ik mij niet voor uwe vrouw houden. Wanneer zich dan omstandigheden zouden voordoen, die mij van een verbond bevrijden, dat ik als niet verbindend beschouw, zou ik mij gerechtigd houdea u te verlaten. Wanneer wij echter voor een werkelijk Katholiek priester gehuwd zijn, dan blijf ik toojt God en de wereld met u verbonden, tot sic- dood ons scheidt." --- Brieven uit Frankrijk. LXXXII. Parijs , 7 Jan. 1888. 58 Tijdens de organieke indeeling van den Senaat, krachtens de tegenwoordige constitutie, is dat staatslichaam saamgesteld geworden, deels uit voor levenslang benoemde, deels uit periodiek aftredende en herkiesbare leden, met de bepaling dat, bij afsterven , de levenslang benoemde door gewone leden zullen worden vervangen. In dat geval wordt het departement, waar de aanvullingsverkiezing zal plaats hebben, door het lot aangewezen. De Senaatsverkiezingen hebben niet plaats volgens het algemeen stemrecht, maar geschieden door delegatiën uit de verschillende tot het Departement behoorende gemeentebesturen, die zoodoende een onderling kiescollege vormen. De nieuwe verkiezingen, die dezer dagen voor een deel der periodiek aftredenden hebben plaats gehad, zijn een kleine triomf geweest voor de behoudende partij , die daarbij drie zetels heeft gewonnen. Over dio in slotsom weinig beteekenende uitkomst doen de republikelnsche bladen allerlei jammerkreten hooren; de gematigden zien daarin eene waarschuwing voor de republiek ; de meer geavanceerden schrijven den uitslag toe aan een verraad, omdat, zoo dikwerf' er herstemming heeft plaats gehad, de gematigde republikemsche partij zich heeft afgescheiden van de meer geavanceerde en zich geschaard aan de zijde der behoudende, Alhoewel van geen onmiddellijke beja. J nn »•-«—- - 1 — — — —1-* — zingen misschien een gunstig voorteeken gelegen, Deze zullen, b^j eenen geregelden loop van zaken, worden voorafgegaan door nieuwe gemeente-verkiezingen, waar de lokale invloed ^iph stepker doet gevoelen. Vertoont zich nu reeds in de nog tegenwoordige republikeinsclie gemeentebesturen eene neiging tot meer bezadigde denkbeelden, men zal daaruit misschien mogen afleiden, dat nieuwe gemeente-verkiezingen van zelf, onder den druk der algemeene meening, een andere kleur zullen erlangen, die dan vermoedelijk later op de algemeene verkiezingen zal terugkaatsen. Met de strekking, die zich nu reeds in eene zekere mate heeft geopenbaard, is het zeer mogelijk dat de Kamer, bevreesd voor haar eigen bestaan door eene onmiddellijke ontbinding, haar vroegeren tweespalt zal opofferen aan het gevoel van zelfbehoud. Moge het woord opofferen hier eenigszins zonderling klinken, het is zeer gepast tegenover eene Kamer, die 's lands belangen aan haar eigen verdeeldheid prijs geeft, en als het ware zich uitsluitend wil vennaken met beleedigingen en wederzijds hoonendp uitdrukkingen, Eene meer beëdigde houding der Kamer zou ook het bestaan bevorderen van het ministerie, dat reeds van buiten af, wegens zijne flauwheid tegenover de uitspattingen en aanmerkingen van den Farijsohen gemeenteraad, wordt aangevallen , en onderling niet uitblinkt door eene groote overeenstemming van inzichten. De heer De Mahy, omdat men hem een onder-secrelaris van den Staat wilde toevoegen yppjr koloniën, is afgetreden en vervangen door den vice-admiraal Krantz; vaak is er dezer dagen ook sprake geweest van het ontslag van generaal Logerot, en niet onmogelijk is het, dat de heer Sarrieu , de portefeuille van binnenlandsche zaken zal wisselen met den heer Fallières, die dan op zijn beurt het presidium van het kabinet zou overnemen uit handen van den heer Tirard. Uit dit alles blijkt duidelijk, dat de toestand vrij twijfelachtig blijft. De aanstaande bijeenkomst der Kamer bereidt ons nieuwe verrassingen voor, en inmiddels wordt Tirard afgebeeld als een koorddanser zonder stok, die, met een nationaal vlagje in elke hand tracht zijn evenwicht niet te verliezen, en wiens sprongen worden aangezien door de maagd, gekapt met de Phrvgische muts. Er verschijnen hier een vleet van kleine gekleurde illustratiën, die elkeen door de slijk halen , ien die nu nog, ofschoon mon voorgoed van hem verlost is, den vroegeren president niet eens weten te sparen. De uitwendige luister van zijn hotel, dat gelegen is in het nieuwe gedeelte der stad rondom het Trocadero aangelegd , beantwoordt weinig aan de zorgen, die binnenmuurs heerschen. De inmenging van den heer Wilson in den decoratie-handel wordt eiken dag meer en meer zichtbaar, en eene vervolging, waar hij als eerste getuige was opgeroepen zonder te verschijnen , heeft de rechtbank voorloopig geschorst wegens nieuwe feiten, met een andere soortgelijke zaak in verband staande, waaromtrent de instructie thans plaats heeft, en waarin Wilson tevens wegens valschheid in geschrifte schijnt betrokken te zijn. De vraag is of men hem op zijn beurt zal in hechtenis nemen; men zal zich daarmede dan moeten haasten, want van af Dinsdag, dag der bijeenkomst van de Kamer, wordt de heer Wilson, als volksvertegenwoordiger, opnieuw oen onschendbaar persoon. Ik geloof veeleer, dat men, door de instructie te rekken, de zao.k zal trachten te smoren , omdat nog andere hooggeplaatste personen daarin zijdelings zouden kunnen betrokken raken. In allen gevalle heeft de rechtbank, om te beginnen, do drie aangeklaagden , die in hechtenis waren en die dan Wilson's medeplichtigen zouden zijn, voorloopig op vrije voeten gesteld. Schuins tegenover het hotel Gróvy verrijst 3at, door zijn zonderlingen stijl met open'gaanderijen en verheven koepeldak, onmiddellijk de oogen tot zich trekt. Het is bestemd YQor een museum, waar ?nen in verschillende voorwerpen , van de nog wilde volken afkomstig, eene hoogst belangrijke verzameling zal k.urtnon bezichtigen, door den hepr Guimet aan den Staat vermaakt j en uitsluitend saamgesteld uit godsdienst' herinneringen, die hij sself, gedurei"^ 0 z y° 0 reizen te midden der Oosterse V0 ]]j 0n en wilden, had bijeen Yer- a( ] cr ,]. Onlangs is mij de gelegeuheiu verstrekt de verzameling van den heer Guimet te beziohtigen, en ik moet bekennen, dat ik niet alleen heb verwonderd gestaan over al hetgeen zij bevat, maar dat ik van een zonderlingen indruk ben doordrongen geworden bij het aanstaren van hetgeen het vernuft van den wilden mensch heeft kurtnen uitdenken, om zich een zichtbaar denkbeeld te vormen eener boven hem verheven macht en van de straffen, die van haar uitgaan. Men vindt daar de zonderlingste voorstellingen pn afbeeldingen der verschillende afgoden en van al wat op hunno vereering betrekking heeft: de goddelijke personen van Brahma, met do een-en-twintig hellen, waar zij verschillende straffen toepassen, zooals die opgejpgd aan den goddeloojse , dip gedurende drie duizend jaren, de beenen omhoog, met het hoofd in het slijk wordt gedompeld, anderen wier hoofd gedurende honderden eeuwen tusschen een gloeiende tang gekneld blijft, andpren wener, die een dicht bosch moeten doorkruisen , waar de bladeren der boorden lange, scherpe, neerhangende zwaarden voorstellen ; de hellen der oude Chineezen, verdeeld in koude en brandende, waar de schuldige op een pijnbank uitgestrekt, voortdurend door slangen wordt gegeeseld of een gloeiend vrouwenbeeld in de armen drukt; elders zijn het de afgoden der Grieken en Romeinen en oorspronkelyka Galliërs , of afbeeldingen van Mekka afkomstig, of de aanbiddingen van den ibis in Egypte, van het paard bij de eerste Germaansche volksstammen, van de duif bij de Syrfërt, van hef. vuur bij de oude Perzen en sommige andere Aziatische volken. Hoeveel schoons blijft er, na al het goede, dat onze geachte missionarissen reeds hebben gesticht, voor die onvermoeide predikers niette verrichten over, maar hoe dankbaar moeten wij van onze zijde zijn, uitverkoren te zijn geworden door den Heer, aan wio het is gegeven geweest-* de eerste vruchten te smaken der eenige, goddelijke leer, die haar heerlijken glans dezer dagen opnieuw over het Christendom heeft verspreid uit den zetel zeiven, waarop onze Zaligmaker Zyn Kerk gevestigd heeft. ---