Kardinaal Lavigerie en de Engelschen. BOTTERDAM. 23 April. Z.Eui. kardinaal Lavigeris, di,e ceaigen tijd te Bictra aan dm ingang der woestijn Zahara tot herstel van gezondheid heeft doorgebracht} l9 te Algiers teruggekeerd en heeft, ofschoon helaas nog niet geheel hersteld, weder dadelijk cretoond, dat hij niet rusten kan, als het hem mogelijk is zijnen naaste goed te doen. Thans betroffen het niet de negers in Afiika's binnenlanden, maar de armen van Algiers zeiven , die zeer talrijk zijn en eene ellende lijden, waarvan wij ons moeilijk een denkbeeld vormen kunnen. De arme Arabieren loopen daar in groote massa's rond in een plunje, welke slechts uit vodden bestaat, en leven van een voedsel, dat soms walging wekt. Ongelukkig hebben het Turksch fanatisme en het Turksch fatalisme hieraan geen klein aandeel, en daar het schier onmogelijk is de volwassen Arabieren tot het Christendom te bekeeren, omdat zij de Chistenen 20 o diep verachten, dat zij niet eens naar hen luisteren willen, is er geen ander middel dan hun liefdadigheid te bewijzen, opdat zij niet van honger sterven. De Christelijke hoop wacht intusschen altijd nog e6üig ander dan lichamelijk heil van de beoefening der Christelijke liefde. Natuurlek zija er ook vele Christan-armen, en voor beiden gelijkelijk zorgt de Katholieke geestelijkheid van Algiers, onder leiding van den kardinaal naar vermogen. Zij wordt daarbij niet weinig gesteund door de rijke Engelschen, die den winter te Algiers doorbrengen en van bewondering jegens den grooten kardinaal vervuld zijn. 't Is nu de tijd, dat zij naar Europa terugkeeren; daarom wilde de kardinaal nog een laatste beroep op hunne liefdadigheid doen, en hij verklaarde eene aanspraak ten behoeve der armen te willen houden in de kathedraal. Deze was op Donderdag vóór de Go 'de Week geheel gevuld met een ouafzienbaro menschenmassa. De Engelsche kolonie was voor een goed deel opgekomen en had het geheele middenschip der kerk, voor haar afgezonderd, ingenomen. Aan het hoofd der Engelschen bemerkte men op de eereplaats de consul generaal van Engeland, #ir Playfair. De kardinaal hield zijne rede; allereerst wendde h\j idch tot de geheele schaar en deed een beroep op aller liefdadigheid; daarna richtte hg zich tot de Engelschen en wijdde aan hen het overige zijner toespraak, dat als volgt luidde: Ik zie in uw midden een groot gedeelte der geachte Engelsche kolonie, die jaarlijks den winter in Algiers komt doorbrengen. Ik wil partij trekken van hare tegenwoordigheid en van die van haar achtbaar hoofd, om jegens haar een heiligen plieht, dien der dankbaarheid, te vervullen, ïjj hoi-ft altijd mot edelmoedigheid het beroep Wnt woord, dat wij zoo menigmaal ten behoeve oaztr armen tot haar richtten, en dat steeds 'onder onderscheid van landaard of afkomst. Ik zie, dat zy zulks weer wil doen, en ik kan haar daarvoor slechts van harte dankzeggen. Ik heb trouwens dit jaar nog een andere reden, om inijne dankbaarheid te betuigen niet alleen jegens hen, die deze kolonie vormen, maar ook jegens al hunne landgenooten. Gedurende tiet afgeloopen jaar toch heb ik de voornaamste landen van Europa doorgereisd, om er, zooals ëï weet, het groote liefdewerk van de afschaffing der slavernij te prediken. Overal voorzeker heb ik een hoogst welwillend onthaal gevonden, maar nergens was dit sympathieker, eerbiediger een hartelijker dan m uw vaderland. Do zaak van het liefdewe :k, dat ik aanbeval, was daar roads te voren gewonnen, en ik heb in waarheid kunnen zeggen , dat ik in Engeland niet had behoeven te pleiten, zoo klaarblijkelijk ligt het in de traditiën en in het hart dier natie. Ik spreek u over mijne gevoelens; zij hebben nooit een onderwerp van twijfel voor u kunnen uitmale n. Geen enkele maal heb ik op dezen kansel het woord gevoerd, zonder ze luide te openbaren, wanneer de gelegenheid zich daartoe voordeed. Niet minder heb ik ze betuigd in Engeland. Met het woord heb ik het gedaan op de meeting van Princess-Hall; metterdaad heb ik het gedaan, door van den H. Vader te verkrijgen, dat een groot gedeelte der koninklijke gift, die hij voor de afschaffing der slavernij schonk, aan het anti-slavernij-comité te Londen werd toegewezen. Ik heb den bijzonderen z-gen van Leo XIII verzocht over de groote meeting, welke te Manchester :s gehouden en die dit bewijs van vaderlijke liefde heeft ontvangen met demoïjStratiën, die — ik weet het — Leo XIII tot in het diepst des harten hebben getroffen. Ik heb , eindelijk, uit naam van Zijne Heiligheid geschreven aan den Eerwaardigen kardinaal Manning bij gelegenheid van zijn zilveren bisschopsfeest, en heb te dier gelegenheid uitdrukking gegeven aan mijn vurigen wensch tot eene toenadering, eerst in de naastenliefde en vervolgens in al het overige, tusschen de Engelsche Protestanten en de aloude Kerk, waarvan zij zich hebben afgescheiden. Gedurende lange eeuwen is die aloude Kerk de Moeder geweest van de Chris;enen, die u zyn voorgegaan. Zij dus heeft u in haren schoot gedragen, en zelfs wanneer een kind haar verlaat, behoudt de moeder, al beweent zij het, in haar hart jegens dat kind hare moederlijke gevoelens. Gij kunt dus begrijpen, welk eene vreugde het mij verschaft, een nieuwen band tusschen ons te vinden in het werk tegen de slavernij, in hetwelk wij voortaan één zijn. Gij kent den wensch mijner ziel; meer dan eens heb ik hem uitdrukking-gegeven. Die wensch js , den band die de Christenen verdeelt, te zien verminderen en verdwijnen tegenover de dagelijks toenemende aanvallen van het atheïsme. En ik b .spbur met vreugde, dat de haat tusschen ons immer meer verdwijnt, om plaats te maken voor de naastenliefde. Van die onderlinge liefde heb ik den dageraad in Engeland gezien. Niet zonder ontroering — en ik weet het, allen die ervan getuigen waren, deelden die — heb ik my met mijn uitstekenden en eerbiedwaardtgen ambtgenoot, kardinaal Manning, bevonden in eene Protestantsche vergadering, waar Auglicaans>che bisschoppen en geestelijken aanzaten, allen vervuld met eene zelfde vreugde van zoo eendrachtig te kunnen samenwerken aan een groot liefdewerk van medelijden en barmhartigheid, zonder zelfs eene toespeling te maken op hetgeen ons nog verdeelt. Eigenlijk, ik heb het wel bespeurd, zijn wij voor het grootste gedeelte niet ernstig meer gescheiden dan door gewoonten, vooroordeelen of belangen. Dit zijn voorzeker machtige banden onder de menschen, en men overwint ze niet in ten dag; maar is het niet reeds veel, den haat te hebben doen verdwijnen en de liefde te zien ontstaan? Het is nauwelyks eenige weken geleden, dat ik een gesprek voerde met een der meest geachte opperofficieren van het Afrikaansche leger, wien ik sprak over mijne plannen tot uitroeiing der slavernij, bijzonderlijk in die streken van het zwarte werelddeel, welke ons omringen, in de Sahara en Soedan, waar de menschenjacht en de menschenhandei met al hunne afschuwelijkheden heerschen. Ik had hem mijne piannen, die geheel vreedzaam zijn, uiteengezet, en hij zeide mij, terwijl hij mij de hand reikte : „Eminentie, ik zou mij gaarne deze hand laten afhouwen, indien ik daarvoor kon verkrijgen, dat de Voorzienigheid uw kven tien jaren langer deed duren, om u zulk een werk te zien voleindigen." Zulk tea woord, gesproken door een krijgsman tot e?n grijzen bisschop, voor het welslagen van een werk van mensehhevendheid en vaderlandsliefde , heeft mij diep getroffen. En ik, mijne geliefde broeders, ik zeg u met dergelijke gevoelens maar van hoogere orde, omdat zij alleen betrekking hebben op den godsdienst en het zielenheil: Ik zou er gaarne in toestemmen, mij op het oogenblik deze beide oude herderlijke handen te laten afhouwen, indien ik daarvoor kon verkrijgen, dat God slechts met één uur het zoozeer gewenschte oogenblik der hereenigiDg verhaastte. Ik sprak u zooëven over Leo XIII; ik heb hem kortelings over deze mijne gevoelens gesproken. „ Gij houdt dus veel van de Engelschen ?" zeide mij de Paus. „Ja, ik bemin de Engelsche Christenen, Heiiige Vader, om hunne natuurlijke deugden, om den adel huns levens, om hetgeen zij behouden hebben van de Katholieke Kerk, meer dan alle andere Protestanten, vooral om de goede trouw, waarin zij verkeeren, en die ons reden tot hoop geeft, dat zeer velen hunner, uiterlijk van ons geseheiden, innerlijk in de ziel derzelfde Kerk vereenigd zijn. Hoezeer is het te wenschsn," voegde ik erbij, „ dat deze verwachtingen verwezenlijkt worden!" „ Ik wensch het even vurig als gij ," antwoordde de H. Vader. „Zeg dit aan uwe Engelsche vrienden, wanneer gy daartoe gelegenheid hebt." Dit doe ik heden, veelgeliefde broeders, hoewel gij hier in betrekkelijk kleinen getale zijt, maar gij kunt het gemakkelijk heinde en verre doen weten. Bij de uitdrukking van dit verlangen wil ik mijne zegeningen en gebeden voegen. Ik bid God, dat Hij Zijne uitgelezenste gunsten over alle hier aanwezigen doe nederdalen alsmede over alle Christenen van Engeland. Nauwelijks eenige dagen geleden was uwe edele Koningin op Fransch grondgebied, en zij ontving er de meest oprechte blijken van eerbiedige hulde en genegenheid. Ik bid ook voor haar. Ten slotte zegen ik u allen. Wel is waar, geliefde broeders, behoort gij niet tot don schaapsstal, waarvan ik herder ben, hoewel ik u waarlijk vaderlijke gevoelens toedraag, maar ik kan u hier een woord herhalen, dat gij meermalen hebt gehoord. Het is van Paus Pius VII, die, toen hij zich in het begin dezer eeuw bevond tegenover mannen, die zijn gezag als Opperpriester miskenden en het hoofd ophieven als om zijn zegen te vermijden, hun met zijne gewone zachtheid en teederheid zeide : „Buigt het hoofd, mijne kinderen; de zegen eens grijsaards heeft nooit iemand schade gedaan." Indien ik u dan niet als herder kan zegenen , ontvangt dan ten minste den zegen van een grijsaard, die weldra zal ophouden te leven, maar die, ook in het leven hiernamaals, nooit zal ophouden, u te beminnen en te zegenen. --- FEUILLETON. HET GEHEIMZINNIGE VALIES. [16] . . tlermancesprak mevrouw Dupardel aangedaan, koosde roef dit kind niet; dwing haar niet de geliefde romance harer arme moeder te zingen. ^11 Pardon, mevrouw," zei Margaretha, terwijl zij l 6 "nevrouw Dupardcl met een vriendelijken , 00 "knik dankte, „in een oogenblik van zwakheid j, 11 , 1 . m \jzelve niet meester geweest; thans, nu ik crsteld ben, zal ik ze gaarne zingen." S >. Ue huichelaarster," mompelde Henriette aan Ca® e lias oor. heeft?" ^ enr ' e ""°' S e d an niet, dat zij verdriet z 'j' °°k al met Margaretha ingel,jj ^ I^ a t is niet te verwonderen, gij past goed H • ' ïad Ter wijderde zieh snel van Camelia en »anH- t ^ ermance > "Daar deze hoorde met ingespannen de b t naar de prachtige stem van het meisje. Bij bi e _ ewe S ln g van Henriette fronsde zij de wenkbrauwen; vpt.] 0 ™ no ° meer vertoornd, verliet Henriette met ^.geraas het vertrek. ! ° ete '* r p rü " la was thans bij het gedeelte van den d at afscheidsgroet der ongelukkige koningin, La nef qui disjoint nos amours , N a -cy de moi que la moilié. jj„i. J jne P UT t te reste, elle est tienne. War» ^s'aat van mevrouw Tréville ontdeed zich 8e et m . c ™wd van de koelheid, welke bij haar even""shaagde als bij Henriette dezer aanmatigende manieren. Aan het einde der romance was zij bijna tot weenens toe bewogen. „ Dank u, juffrouw, gij hebt mij veel goeds gedaan," sprak zij, terwijl zij het tapijtwerk weer opnam, dat zij had neergelegd om de zangster beter te hooren. „ Gij zult mij verplichten door nu en dan die fraaie coupletten te herhalen; zij bevallen mij meer dan dc zouteloosheden onzer nieuwere romances." „ De gravin was klaarblijkelijk een muziekliefhebster," zei mevrouw Dupardel, terwijl zij op hare beurt het muziek-cahier ter hand nam. „ Arme vrouw! Heeft de dokter ons niet gezegd, dat zij op het schavot omgekomen is?" „ Hij zei de waarheid, mevrouw, en den dag voor hare onthoofding zong de edele vrouwe, om hare gevangenschap en die harer lotgenooten te verzachten, de Adieux de Marie Sliearl met zulk een zoete aandoenlijke stem, dat de cipiers zeiven er door bewogen werden." Terwijl zij dit antwoordde, was Margaretha zoo bleek, dat Camelia verschrikt uitriep: „Laat ons dit gesprek afbreken, mama. Niets doet mij zoo smartelijk aan als die revolutionaire tooneelen, welke nog zoo versch in het geheugen liggen." „ Altijd uwe zotte denkbeelden. Men heeft u honderdmaal herhaald, dat de revolutie een noodzakelijk kwaad was. Is dit niet zoo, juffrouw Margaretha?" Bij die rechtstreeksche vraag ontstelde Margaretha. „liet past mij niet, mevrouw, vraagstukken van zooveel gewicht op te lossen. Alles wat ik u kan zeggen is, dat iu een land, hetwelk nauwelijks van de° gruwelen van een burgeroorlog bevrijd is, er honderd stemmen tegen eeu zullen gevonden worden, om hen te laken, die gij schijnt te prijzen." „Het zal evenwel niet kunnen worden ontkend, dat de revolutie met de priesters en edelen, die verdrukkers van het volk, naar recht gehandeld heeft." Een flauwe glimlach zweefde om Margaretha's lippen. „ Ondervraag hieromtrent onze landlieden, mevrouw, en gij zult zien, wat zij u zullen antwoorden. De priester, zeggen zij, is onze raadsman, onze vriend; de edelman is onze vader! Inderdaad, wanneer de landman in zijne genegenheid, in zijn geluk door Gods hand is geslagen geworden, gaat hij een wijkplaats zoeken bij den priester, die hem troost, door hem de armen van den godsdienst te openen. Wanneer de landman door tegenspoed wordt bezocht, klopt bij aan de deur van zijn heer, en daar vindt hij de beschutting, die hij niet meer heeft, het brood dat hem ontbreekt. Hij weet wel, dat de rijkaard, die zich ten koste van anderen heeft verrijkt, hem niet zou hooren, zoo hij al niet zou weggejaagd worden. Een ongelukkige houdt dan ook nooit stil voor een woning, die God niet zegent." Terwijl Margaretha sprak, hoorde men door het gesloten raam een onduidelijk gemompel, hetwelk de dames Dupardel het hoofd deed opheffen en de weeze deed glimlachen, wijl zij alleen wist, wat het beteekende. „Wij sprekea over ongelukkigen, juffrouwen; hier komt er juist een om hulp vragen." „Ik houd niet van bedelaars," sprak Hermance, „zij zijn gewoonlijk de ergste soort luiaards." „In de steden wellicht, mevrouw; maar hier, in onze werkzame streken , zijn zij, die een aalmoes vragen, bijna altijd grijsaards of gebrekkigen, die niet kunnen arbeiden." „Kom, lieve," sprak mevroaw Dupardel, „laten wij, nu wij pas in deze streek gekomen zijn, niet een kleine ondersteuning weigeren aan hem, die ons er om smeekt. Wie weet, of dat ons niet ongeluk aanbrengen zou .. Open het venster, Camelia." Het meisje gehoorzaamde. De dames traden nader, Hermance uitgezonderd, die het zich om zoo weinig niet lastig maakte. Bij het venster stond een oude vrouw, die op een stok leunde, welke onder haar magere, knokkelige handen beefde. Zij wachtte, terwijl zij geduldig den rozenkrans door de vingers liet glijden, totdat een liefdadige hand haar een stuk brood of een geldstuk toereikte. Bij het geraas, dat het venster bij het opengaan maakte, hief zij het hoofd op. „Och, goede dames, hebt medelijden met de arme Colette," sprak zij, terwijl ze de handen vouwde. „ Ik ben zeer oud en zeer arm, mijne handen en mijne oogen weigeren hun dienst; toch moet ik wel leven, totdat de goede God mij in Zijn Paradijs roept. Ik ben bij Herbot geweest, en hij heeft me een stuk brood geweigerd, hij, die zich in het goud baadt. Dat goud zal hem echter niet ten goede komen: er kleeft bloed aan!" „ Zwijg, in 's Hemelsnaam, Colette!" riep Margaretha verschrikt uit. En zij haastte zieh de oude vrouw eenige geldstukken toe te reiken. „Op het kasteel des Aubrais vraagt de behoeftige nooit tevergeefs. Zoo was het ook ten tijde van de oude mevrouw en van de goede kleine gravin. Colette maakte een diepe buiging en verwijderde zich langzaam, terwijl zij haar rozenkrans opnieuw begon tot intentie van degenen, die haar ondersteuning hadden gegeven. „Kent gij die vrouw, juffrouw Margaretha! 1 " Ja mevrouw, het is een oude arme vrouw, die, zooals' u ziet, niet wel bij het hoofd is. Verscheidene jaren is zij volslagen krankzinnig geweest en eerst voor eenigen tijd heeft zij een weinig het verstand herkregen. Zij ziet overal bloed. Het is niet te verwonderen; er heeft zooveel bloed onder hare oogen gevloeid. Hare beide zonen zijn in hare armen om het leven gebracht, en de kogel, die het hart van haren man doorboorde, heeft haar den schouder verwond." „Arme vrouw, men zou er ook het verstand bij verliezen," zei Camelia medelijdend. „ Dat is een allesbehalve aangenaam gesprek," zei Hermance geeuwend. „ Zondt gij geen ander onderwerp kunnen kiezen? Ah, goed, dat ik er aan denk. Juffrouw Margaretha, ik zal u mijne bevelen geven voor het gebruik van uwen tijd. Gij staat vroeger op dan ik en zult dus mijne dochter oppassen zoodra zij ontwaakt zal zijn. Ik betrek onverwijld de kamer van mevrouw de Gèvres. Gij komt mij daar dagelijks tegen den middag opzoeken, zoo ik u geen tegenbevel geef. Dan leest gij mij het een of ander voor, of maakt een weinig muziek, bet overige van den dag zal aas Lucia gewijd zijn, van wie ik een uitstekende en goed onderwezen vrouw wil "'^Van den avond kunt gij gebruik maken gelijk gij verkiest: gij kunt hem met ons doorbrengen of u naar uwe kamer begeven. Zoo ik echter lust gevoelde, van uw talent gebruik te maken, om mij de lange uren korter te doen vinden, zoudt gij bereidt zijn, mij te voldoen, niet waar? Ik ben nu eenmaal grillig, zonderling, veeleischend en fantastisch, maar reeds in mijne jeugd ben ik bedorven geworden, en mijn karakter zal niet hervormd worden. Het doet anderen lijden, en ik lijd er ook door. Gij komt mij voor, veelzijdig begaafd te zijn, en zult wel toegevend wezen." Margaretha boog ten teeken van toestemming. --- BUITENLAND. Politiek Overzicht. Heden leggen wij de laatste hand aan de schets van den toestand der Katholieken in Russisch Polen. Zotte legeerii; ga verordeningen zooals bijv. „ dat de pastoor moet zorgen, dat geen leeken als biechtvader fungeeren" zullen wij voorbijgaan evenals de uiteenzetting van het ondraaglijke spionnage stelsel, waardoor de geestelijken van alle zijden omringd zijn. Hatelijk is het, dat zij gedwongen worden, „milde giften bijeen te brengen ter verspreiding van het rechtzinnig geloof", of dat zij zich moeten abonnearen op bladen , die ten scherpste den Katholieken godsdienst vervolgen en de russificatie voorstaan. Steeds moet de priester hieraan toegeven, wil hij zijne kudde niet in gevaar brengen, en hij hoopt somwijlen ook , een bewijs van goede gezindheid te geven door een abonnement te nemen op de Cholmskija aparchialuyja iviedomosti of dergelijke en bijdragen te geven voor weeshuizen, armengsstichten enz.. Hoe klein dezo druk mege schijnen, hij oefent op den duur een niet geringen invloed uit op den alleenstaanden en van allen verkeer beroofden dorpspastoor. Vaak wordt deze ook op een valsche aanklacht bestraft. Vroeger bestond voor hem dan nog de mogelijkheid , zich te verdedigen, door een ondorzoek van de zijde der gendarmerie te verlangen. Maar sedert deze in Polen gereorganiseerd is, kan dit niet meer geschieden , omdat in geval van appèl dezelfde ambtenaren, die het vonnis velden , het onderzoek leiden en natuurlijk mot dubbele verbittering. Zeer veel van die plagerijen worden door de regeeringskringen te St.-Petersburg eenvoudig geweten aan overschrijding van machtsbevoegdheid door lagere beambten. Waar is het, dat in de inferieure rangen der administratieve overheid tal van misbruiken voorkomen, en dat de minderen veel brutaler te werk gaan dan de superieuren , bij wie men ten minste eenig gevoel van waardigheid aantreft. Waar is het ook, dat de grootste willekeur overal de hoofdrol speelt, maar het pijnlijkst is toch het feit, dat op de eene plaats iets is geoorloofd, wat op de andere vei'boden is, dat den een als goed aangerekend wordt, wat in den ander als een vergrijp beschouwd wordt. Maar juist in reze willekeur ligt het gansche systeem opgesloten. De hoogere overheden vaardigen zeiden een rechtatreeksch bevel uit ter vervolging van de geestelijkheid, maar als zij bevelen „de hardnekkigheid van den Roomschen clerus te breken ," dan staat de keuze der middelen geheel vrij aan de kleinere beambten. En hiervan vinden zij een overvloed in de nog niet ingetrokken wetten, welke uit den tijd van don kleinen staat van beleg dagteekenen, en waarvan zij m6t des te meer gretigheid gebruik maken, omdat zij daarmede niet alleen hun godsdiensthaat kunnen voldoen maar ook zeker zyn van bevordering en de gunst hunner superieuren , indien zij de Katholieke geestelijken slechts kwellen. Zooals reeds gezegd is: al de opgesomde maatregelen worden niet overal tegelijkertijd uitgevoerd , want dan zou de toestand onhoudbaar wezen, en hij is waarlijk reeds schrikwekkend genoeg, maar in hun vollen omvang zijn zij van kracht in die ongelukkige streken, waar GriekschGeüniëerden wonen, al is het in nog zoo geringen getale , zoodat daar het ambt van den Katholieken geestelijke de grootste moeielijkheden ontmoet. Vooral is het voor dezen een pijnlijke plicht, waaraan hij zich niet kan onttrekken, zitting te hebben in de zoogen. gemengde commissies, die in sterke meerderheid orthodox zijn en uit te spreken hebben, tot welken godsdienst de bewoners mogen behooren. Een boer bijv. is Katholiek; de pope wil hem in de Russische kerk hebben; volgens de wet kan hij daartoe gedwongen worden, indien hijzelf, zijne ouders of grootouders bekeerlingen zijn. In plaats nu dat de pop® zulks moet bewijzen, moet de Katholieke priester aantoonen, dat de betrokkenen van ouder tot ouder Katholieken waren , hetgeen bijna altijd mislukt wegens da onophoudelijke veranderingen van namen en woonplaatsen onder den boerenstand. Da Katholiek wordt dan eenvoudig als orthodox in de boeken opgeschreven; de gendarmes dwingen hem, zich als zoodanig te gedragen, en de Katholieke priester moet dat alles als stom getuige aanzien. Zoo staat de geestelijke stand in Polen voortdurend aan de grootste dwingelandij bloot, en er is niet minder moed noodig, om daar het priesterschap te aanvaarden dan om in woeste en barbaarsche landen , waar tenminste die verfijnde wreedheid niet heerscht, het evangelie te verkondigen. Niet allocn de Katholieke Polen, die een anderen godsdienst en een andere taal hebben dan de schismatieke Russen , maar ook de Luthersche Balten, die eveneens met hen in geloofs'oekentenis en taal verschillen, worden vervolgd, hoewel lang met in die mate als do eersten. Thans heeft de gouverneur van Lijfland bij geheime circulaire den politie-chefs weer bevolen e-n gestreng toezicht te houden op alle buitenlanders, in het bijzonder Duituchers, die door hoogere beschaving of door technische werkzaamheid geschikt zouden kunnen zijn , om spionnage uit te oefenen, dat wil zeggen , over spoorwegbouw, troepenverplaatsingen , toestanden van de zeevaart aan de kust, enz. zich een deskundig oordeel te vormen. En niet alleen moet op die personen scherp worden toegezien, maar aan al de zoodanigen moat langzamerhand het verblijf in het land worden ontzegd. Tegelijkertijd duurt de verscherpte vervolging van Duitschsprekende Russische onderdanen in de Oostzee-provinciën voort. Evsnzoo wordt de vervolging der Evangelisch.) kerk verscherpt, en worden de laatste overblijfselen van hare eigene instellingen opgeheven. Zelfs invlosdrijL i. door de gepleegde willekeur verschrikte nationale Russen vermogen niet, van czaar Alexander te verkrijgen, dat de vervolgingen verzacht werden. De gezondheidstoestand van den Czaar is in veel erger mate aangetast, dan mea van officiëele zijde wil weten, en hij laat zich beheerschen door eene onzinnige vrees, dat er in de Oostzee-provinciën eene wijdvertakte Luthersch-Duitsche samenzwering ontdekt zou zijn, die alleen door de scherpste gestrengheid te onderdrukken is. Jtalü. De dwaze lichtgeraaktheid der Italiaansche regeering, die met geweld dreigt, omdat een plaatselijk bevelhebber in Tripoli een Italiaanschea consul geen tegenbezoek had gebracht, kan den heer Crispi nog wel in ongelegenheid brengen. De Porte wilde de zaak afmaken, door den gouverneur, clio in itdex gevttl turn do beleefdheid was tekort gekomen, excuus te laten vragen. Crispi echter liet door zijn gezant te Constantinopel hoogdravend antwoorden, dat hij definitief eerst tot stappen zou besluiten, na te Prevesa zelf inlichtingen te hebben gewonnen, maar hij eischte in ieder geval nu reeds, dat openbaar eerherstel zal worden gegeven, omdat de „ beleediging" eveneens openbaar was. Met een persoonlijk herstel van de zijde des gouverneurs , zooals de Porte voorstelde, was hij niet tevreden. De Porte heeft nu zeer kalm geantwoord , dat zij het incident niet belangrijk genoeg acht, om de gevraagde voldoening te gei'en. 8panje. Gedurende de plechtigheden op Goeden Vrijdag is onder het hoogaltaar in de kathedraal te Valencia een groote bom ontploft, waardoor het geheele altaar vernield werd. Ds geheele kerk stond vol damp, vrouwen vielen in zwijm, kinderen schreiden, en de godsdienstoefening moest geschorst worden. Menschenlevens zijn , voor zoover bekend is, niet te betreuren , doch aan kostbaarheden, beeldhouwerk en glasruiten zijn schatten te loor gegaan. Öelgie. Heden of morgen verlaat generaal Boulanger Brussel. In de Telegrammen van ons vorig nummer zal men gelezen hebben, dat de Fransche gezant de regeering kennis gaf van ontevredenheid in Frankrijk over de Boulangistische actie in hare hoofdstad. De heer Bourée deed dit zonder opdracht van zijne regeering en geheel uit eigen beweging, werd erbij gevoegd , maar dit was klaarblijkelijk eene voorzorg, dat het Fransche kabinet geen échec zou lijden, ingeval de Belgische regeering de gastvrijheid van haar grondgebied handhaafde. Zij heeft zich echter laten bangmaken, en na het houden van een ministerraad, welke drie uren duurde, werd de secretaris-generaal van het departement van justitie naar den heer Boulanger gezonden. Deze secretaris gaf hem te kennen, dat de Belgische regeeiing door zijne aanwezigheid in een zeer onaangenamen toestand werd gebracht, en raadde den generaal aan , gevolg te geven aan zy'n voornemen, dat hjj den secretaris reeds bij een vorig dergelijk bezoek had medegedeeld, om naar Engeland te vertrekken; de regeering achtte hiertoe thans het tijdstip gekomen , teneinde later wellicht niet gedwongen te zijn, den generaal het verder verblijf in België te ontzeggen. De heer Boulanger gaf daarop niet onmiddellijk antwoord, dewijl hij zich op het oogenblik alleen bevond. Hij telephoneerde aan den heer Rochefort, die terstond in het Hotel Mengelle verscheen. Na samen overlegd te hebben , antwoordden zij, dat Boulanger Dinsdag of Woensdag naar Engeland vertrekken zou. Volgens de Indépendance vertrekt Boulanger morgenochtend met den trein van 7.20 naar Ostende, waar alsdan eene stoomboot gereed ligt, die door eene Engelsche maatschappij te zijner beschikking gesteld is. Zyne te Brussel aanwezige vrienden zullen hem naar Londen vergezellen. Graaf Dillon is gtsteren reeds te Londen aangekomen. IPuitecfylanö. CParticuliere Correspondentie.) Men schrijft ons dd. 19 April: Wanneer de vijanden der Kerk onze houding of die onzer bisschoppen afkeuren, dan kunnen wij zeker zyn, dat wij den goeden weg hebben ingeslagen. Het memorandum der Beiersche bisschoppen wordt door Bismarcks lijfblad de Norddeutsehe Allgemeine een fout genoemd, en aan de Katholieke pers wordt de les gelezen, omdat het „ politiek beleid" bij haar te kort schiet. En de Munchener Allgemeine Zeitung , het orgaan van den kleinen Bismarck Von Lutz, richt aan Beierens Katholieken de vermaning en de waarschuwing, geen vergaderingen tot bespreking van de hangende vraag bijeen te roepen, anders zou baas Lutz de kleine gunsten die bij aan de bisschoppen heeft toegestaan, weer in ongunst veranderen. Toe maar! De groote kanselier heeft ook meermalen verzekerd, dat men hem niets af zou dwingen van de Meiwetten, en dat hij alleen bereid was, om zoete kinderen tevreden te stellen. Maar toen de Pruisische Katholieken bewezen, dat zij mannen waren, die voortdurend en met klimmenden aandrang eischten, wat hun rechtens toekwam, toen moest zelfs Bismarck toegeven. Nadat hij zeven jaar lang „ Culturkampf" had gespeeld, zag hij in, dat het Centrum een vaste toren was, die niets liet passeeren, wat afbreuk kon doen aan het heiligdom der Kerk, en toen Bismarck dat had ingezien, maakte hg rechtsomkeer en liet van den ontweldigden buit het grootste gedeelte aan den rechtmatigen eigenaar teruggeven. Om alles terug te geven, was hij niet edelmoedig genoeg; ook de rest zal hem nog mosten worden afgedwongen, maar wanneer deze zedelijke dwang niet ware geweest, wanneer de Katholieken op het voetspoor van den hertog van Ratibor aan den Staat Doven do Kerk de voorkeur hadden gegeven, wanneer zij zich in plaats van te strijden voor Bismarck op de knieën hadden geworpen, om hem te bidden en te smeeken, zyn beschermende hand over de Kerk uit te strekken, dan ware de vrijheid der Katholieken in Pruisen ten eeuwigen dage naar de maan! Dat het in Beieren zoo ver is gekomen, daaraan draagt in de eerste plaats het Josephinisme schuld, dat daar sedert 80 jaren in zwang is. De Katholieke vorsten, aan wie de Kerk den kleinen vinger had gegeven, hebben degeheele hand gegrepen, om de Katholieke Kerk onder hun opperhoogheid te houden; dat is een rest uit vroeger dagen; de vorsten uit het huis Wittelbach willen de rol (}er Saliërs en Hohenstaufen nog eens in het klein weer op de negentiendeeuwsche planken brengen; de beide Maximilianen en zelfs de dichterlijke Ludwig I leefden in de verbeelding, dat zij in hun land ook een soort van hoog "priesterlijke waardigheid moesten op zich nemen; wanneer de Paus iets verkondigde, wat de Christenheid te gelooven ofte doen had, dan was het een streelend bewustzijn voor de Beiersche heeren, dat deza pauselijke afkondiging in hun Rijk niet anders dan met de koninklijke goedkeuring kon geschieden. Dat deze koninklijke goedkeuring een zeer gevaarlijk wapen in handen van kwaadwilligen kan worden, heeft de geschiedenis van den jongsten tijd bewezen. De heer Von Lutz heeft dit wapen gehandhaafd, om de onfeilbaarheid van Gods Stedehouder in geloofszaken te loochenen en Beieren tot een oud-Katholieken Staat te maken. Deze fictie is wel niet tot waarheid geworden, maar de waarheid, de Katholieke Kerk in haar vol en onbestreden bestaan, heeft daardoor toch groote schade geleden. Tot voor weinige dagen was een niet onaanzienlijk gedeelte van het Katholieke Beieren door kunstmatige invloeden in dan waan bevangen, dat de toestand der Katholieke Kerk in Beieren zoo was, als hij behoorde te wezen ; het memorandum der bisschoppen heeft dezen waan verscheurd, deze dampen verdreven en den Katholieken geleerd, dat hun Kerk zich in een onwaardige positie bevindt als dienaresse van den Staat, afhankelijk van de luimen eens ministers. Dat is de groote daad der bisschoppen, die aan het Katholieko leven in Beieren een nieuwen geest zal inblazen, die dien geest reeds heeft gewekt, die aan het gekuter van gematigd en extreem een einde zal maken, die alle Katholieken onder een vaandel zal vereenigen, zooals nu reeds ten opzichte der Katholieke pers van Beieren met voldoening mag worden geboekt. Onder de „ gematigde" Katholieke volksvertegenwoordigers waren er vooral twee, van wie men moest zeggen, dat zij zich van het Centrum maar al te dikwerf afzonderden en het ministerie naar de oogen zagen. Deze twee heeren, Bucher, uitgever der te Passau verschijnende Donauzeitung , en dr. Rittler, redacteur van verschillende bladen en publicist van naam, staan nu geheel en al aan de zijde van de bisschoppen en op het standpunt van de overige Centrumspers. Dr. Rittler heeft in het blad van den heer Bucher een tweetal artikelen geschreven, waarin hij op zeer gematigde wy'ze het antwoord van den minister Von Lutz op het schryven der bisschoppen ontleedt en tot de slotsom komt, dat de minister, op ondergeschikte punten iets toegevend en blijken van toenadering aan den dag leggend, in de hoofdzaak alles weigert, wat de bisschoppen verlangen en daardoor het Katholieke Beieren geheel van zich vervreemt. Dr. Rittler sehrijft o. a.: „Wanneer het liberalisme, dat aan het bewind is, niet van principiëelen haat tegen de Kerk vervuld ware, dan zou hij met ons op de afschaffing van de voogdijschap van den Staat over de Kerk aandringen. Dat de goddelijke leer van het Christendom, die de Kerk op last van den Godmensch aan alle volkeren verkondigt, aan alle menschen mogen zy koningen of boeren zijn, dat deze leer aan een goedkeuring van den Staat moet worden onderworpen, dat is voor iedereen onbevattelijk. En daarenboven stoort de Kerk er zich volstrekt niet aan, en zij mag er zich niet aan storen, wanneer zy° zich zelf niet op wil geven. De Staat bezit bovendien geen enkel middel, om zijn verbod te doen gelden. Het afkondigen der onfeilbaarheid is in Beieren verboden , maar wie zal zich daardoor laten terughouden, het dogma aan te nemen." In dier voege gaat de heer Rittler voort, en hij bewijst ten duidelijkste, dat de heer Lutz al de eischen der bisschoppen had kunnen inwilligen, zonder een lettertje aan de grondwet te moeten veranderen. Goddank, de mist is opgetrokken. Het volk heeft uit het memorandum der bisschoppen, dat het dagelijksche brood der pers is geworden, geleerd, hoe de Staat met de Kerk omgaat. De „fout" der bisschoppen zal, daaraan twijfelen wy niet meer, in Beieren dezelfde goede vruchten voortbrengen als de „ koppigheid" van het Centrum in Pruisen heeft doen rijpen. Het Paaschfeest van 1889 moge voor Beieren een dubbel feest van zalige verrijzenis worden! 2lmmha. De opgewondenheid, veroorzaakt door het aanstaande openstellen van het Oklahama-gebied voor da kolonisatie, neemt steeds toe, en dat is niet te verwonderen, daar de landerijen geheel gratis door den Staat worden weggeschonken. De menigte, die dagen en weken tevoren zich aan de grens gelegerd heeft, om er toch het eerst bij te zijn, wordt nu reeds op honderdduizend geschat, en dit aantal wordt voortdurend vermeerderd. Men schat, dat er nog een vijftigduizend op weg zijn. Eene karavaan van tien mijlen lengte nadert het gebied. Tengevolge der gezwollen rivieren zijn vele emigranten omgekomen. De militaire macht heeft de handen vol, om het Volk te beletten, voor den gestelden dag binnen te dringen. Eene groote bende avonturiers was het gelukt, heimelijk het kordon door te breken en de beste landerijen in bezit te nemen. Zoodra dit door de militaire overheid bemerkt werd, zond deze hun eene sterke afdeeling na, die hen eerst kon terugbrengen, na hun kampement te hebben ingenomen, waar de landverhuizers zich achter aardewerken verdedigden. Het gewezen Indianengebied omvat 11.140 ingedeelde landerijen, en aangezien zestigduizend gezinnen voor het oogenblik reeds hierop aanspraak maken, is de drang om de eersten te zijn, niet te verwonderen. Men verwacht, dat by het openstellen bloedige botsingen zullen ontstaan. Een aantal kolonisten hebben zich snelvoetige prairie-paarden aangeschaft, die zy desnoods sullcii duodry den , om de beste gronden voor zich in bezit te nemen. Dewyl de in Oklahama ingedeelde stukken land niet alle toereikend zyn, worden er onderhandelingen gevoerd, om een ander Indianengebied, de Cherokee-reserve, die eene uitgestrektheid van zes millioen acres heeft, voor de landverhuizers beschikbaar te stellen. ---