ROTTERDAM, 26 September. GEKOOKTE MELK. De heer dr. J. P. Dozy, inspecteur van het Geneeskundig Staatstoezicht in N.-Holland, heeft weder eens van zich laten hooren. Men herinnert zich dezen man. Toen hij voor de Enquêtecommissie verscheen en ondervraagd werd omtrent zijne bevinding in de Noordhollandsche fabrieken, antwoordde hij, dat hij gedurende de twee jaren van zijn inspecteurschap geen enkele dier fabrieken bezocht had. Geheel ons volk vroeg z ich toen af, waarmee die Staatsambtenaar zijn tractement verdiende, en waaraan hij zijn recht ontleende zijne betrekking als een sinecuur te beschouwen. Dr. Dozy is daarop weder naar N.-Holland vertrokken , de onzekerheid achterlatende of hij voortaan al dan niet iets uitvoeren zou. Aan deze onzekerheid heeft hij dezer dagen een einde gemaakt, door aan de liberale bladen een brief te zenden, waarin hij de ingezetenen van Amsterdam vermaant geen andere dan gekookte m elk te drinken, omdat de ongekookte gevaarlijk is voor de gezondheid. De anti-liberale bladen ontvingen deze waarjchuwing niet. Dr. Dozy heeft gemeend, dat in de hoofdstad geen andere dan liberale bladen gelezen worden, of dat de anti-liberalen niet tegen ongekookte melk gewaarschuwd behoeven te worden, 6f eindelijk, dat die melk alleen *0or liberalen gevaarlijk is. Wat daarvan zij, het blijkt nu, dat de Noordhollandsche inspecteur zich sedert zijne verschijning voor de Enquête -commissie mot publieke zak»n beziggehoHden heeft; of hij zich nuttig heeft gemaakt is eon andere vraag. Wij willen niet ondeugend zyn en het vermoeden opwerpen, dat hij zijn brief alleen heeft gelanceerd, opdat men weten zou, dat hij zijn dolce far niente verlaten heeft, maar kunnen toch de meening niet terughouden, dat hij met zwijgen beter zou gedaan hebben dan met spreken, zooals hij nu gedaan heeft. Wat komt hij toch van de Amsterdammers eischen? Niets minder dan dat zij alleen kookte melk drinken. Er zijn, gelooven wij, niet veel menschen, die niet gaarne als zij dorstig zijn, een glas melk drinken, maar geef hun een glas gekookte melk, de meesten zullen er zich afkeerig van toonen. Wie zal zich van gekookte melk bij thee willen bedienen! En kinderen drinken evenmin gaarne gekookte melk als volwassenen. Een zich noemende „Werkstaker" had geen ongelijk, toen hij dezer dagen in het Hand. schreef: „ Doctoren maken ons het leven tegenwoordig zuur. Ze toonen ons overal ziektekiemen, smetatofien en microben. Als we de lucht niet filtreeren door watten, het water niet distilleer en, de melk niet koken, loopen wij om in een stad, die gebombardeerd wordt door millioenen microben. Ronduit gezegd , ik loop liever eenig gevaar, dan zoo angstig voor mija hachtje te zorgen. Doch ik heb een ander bezwaar. Er is een werkstaking ontstaan bij mij in de kinderkamer, toen ik den last gaf aan de kindermeid: „ alleen gekookte melk!" „Vanmorgen wordt mij medegedeeld: „de kinderen lusten die akelige gekookte melk niet!" „Ik prijs hun smaak. Ik vind gekookte melk eveneens weerzinwekkend. „ Nu sta ik voor een ernstige moeilijkheid. „ Mijn gewone dokter zegt: „ geef vooral uw kinderen melk, zooveel ze verdragen kunnen. Geen beter spijs. Het is veel beter hun melk en havermeel, dan zoo vroeg reeds vleesch te geven. Veel melk vooral!" „Mijn buitengewone dokter zegt: „geen melk of ge moet die eerst koken." „Mijn kinderen sluiten de mondjes, rimpelen de neusjes, vinden gekookte melk „vies" en drinken ongedistilleerd duinwater. Ik weet geen uitweg. Kunt u, die dr. Dozy's bevel opnaamt, geen hulp geven aan een wanhopenden huisvader, die uit liefde voor de wetenschap zijn kinderen laat honger lijden en vreest dat ze er weldra zullen uitzien als gekookte melk en geen bloed?" Men zal niet beweren, dat dr. Dozy in zijne wederoptreding voor het publiek gelukkig is geweest, en met zijn onbekookte waarschuwing meer goed heeft gedaan dan vroeger met zijn niets doen. In zijn activiteit is dr. Dozy echter niet minder ongelukkig dan velen zijner collega's, die nu en dan doen blijken, dat zij als Staatsambtenaars voor de publieke gezondheid waken. Herhaaldelijk krijgt men adviezen uit hunne geleerde pennen, die onuitvoerbaar zijn , de menschen van den regen in den drup brengen en de gemeentebesturen, behalve dat zij hen met nutteloos werk overladen, vaak wanhopig maken. Toch bestaan er dikwerf gebreken op het gebied der zaken, waarover zij spreken, en op zich zeiven heeft dr. Dozy geen ongelijk', als hij verklaart dat over het algemeen de melk te Amsterdam niet deugt. Zijn eenige fout is, dat hij een dwaas advies geeft, een advies, waarmede ieder lachen zal en dat dnnr niomonii zal opgevolgd worden. Naar ons oordeel had hrj zich moeten bepalen tot een ongunstige uitspraak over de Amsterdamsche melk, bij de Staats- of stedelijke regeeringen op toezicht kunnen aandringen en aan het publiek zijn oordeel mededeelen. Alleen als dr. Dozy, door de uitspraak der wetenschap voorgelicht, had kunnen verklaren, dat zuivers ongekookte melk voor de gezondheid nadeelig is, zou hij hebben mogen aandringen op het uitsluitend gebruik van melk, die gekookt is. Maar het gebruik eener zaak verbieden, omdat het misbruik zich daarin mengt, is eenvoudig onzin. Er is herhaaldelijk over de Amsterdamsche melk geklaagd, en in de bladen heeft inon meer dan eens aangetoond, dat het stedelijk bestuur heel wat tegen het kwaad zou kunnen doen, indien het slechts wilde. Maar dat liberale bestuur denkt alleen aan scholen en laat voor het overige violen zorgen. D&t de kinderen melk drinken, voor een zeer groot deel met slootwater vermengd en met zekere vaste stoffen tevens, opdat zy de melkkleur behouden zou, is dat bestuur totaal onverschillig, mits de kinderen slechts schoolgaan. Dr. Mezger heeft het dezer dagen een gevoelige les gegeven, die ongelukkig aan de bevolking het duurst te staan komt. Genoemde geneesheer gaat zich nu toch te Wiesbaden vestigen , en als reden van zijn vertrek deelde hij aan het Ilandbl. mede, dat zyn patiënten voortdurend last hadden en zich beklaagden over de straatschenderijen, welke in Amsterdam ergerlijk zijn, en waarvan zij meermalen het mikpunt waren. Hij had reeds het vorige jaar er op gewezen hoe wenschelijk het voor den roep van Amsterdam als groote stad zou zijn, indien daarop een scherper toezicht werd gehouden; hoe noodig sommige verbeteringen in het openbaar verkeer waren; dat alles niet in zijn belang, maar alleen en hoofdzakelijk in het belang van Amsterdam zelf. Te vergeefs. Zijne wenken waren in den wind geslagen, en op dit oogenblik zijn de Amsterdamsche toestanden, waarover hij toen klaagde, erger dan ooit. Te Wiesbaden had men daarop wel degelijk gelet; daar had men gadegeslagen hoe weinig gastvrij Amsterdam j tegenover zijn vreemde gasten was en bleef, en daar men wist, dat dit de voornaamste grief was van den doctor jegens die stad, had men de eenmaal afgewezen voorstellen hernieuwd en ditmaal versterkt door argumenten, aan welke de heer Mezger geen weerstand had kunnen bieden. Zoo gaat het, wanneer de stedelijke overheid de ware belangen des volks vergeet, om zich alleen met partijbelangen bezig te houden. Wat in onze dagen zulke houding nog gevaarlijker maakt, is de schijn van waarheid, dien de socialisten er aan ontleenen, om hunne verderfelijke leeringen by het volk ingang te doen vinden. --- FEUILLETON. HET KASTEEL VAN COËTLEC. [22] „ Misschien heeft men ons bij een zieke noodig , ^ sprak Joanna. „Laat ons vader gaan waarschuwen. „ Hebt u zooeven niet hooren kloppen, vader. vroeg Alice, toen 7 -Ü in haars vad f 3 k ™ er binMn ' getreden waren. „Zttfc . „Zeker, kinderen. Een ooge^hk, an 8 u ttee ." , -i„ 0 Nauwelijks was de deur geopend, of Herve v.*.°5 buiten adem en met sneeuw bedekt binnen. iiIs er iemand bij u ziek, beste vriend: 1 vroeg de markies, door de hevige opgewondenheid van den pachter verschrikt. „Neen... mijnheer de markies... mijn bezoek bctttft u!,.. Tusschen dien schurk Julien en u is alles nog niet uit!. •. Een uur geleden heb ik hem ®P den weg van Nantes ontmoet, en hij heeft mij rijue plannen verklapt, door meer dan eens luide spreken, wijl hij geloofde alleen te zijn. Hij wacht den nacht af, om een moordaanslag te plegen, zooals de ellendeling op Coëtlec deed; die inan is tot alles in staat! Maar wij zullen hem ontvangen; 'k heb wel geen ander wapen dan mijn knuppel, doch *anneer gij mij laat begaan , zal het spoedig met den •churk gedaan zijn!" >i Wij zullen ons verdedigen, indien wij aangevallen worden, Hervé, maar zonder dat verbied ik u hem aan te valleni" sprak de markies, die zijne kalmte herkregen had. »Zooals gij wilt, mijnheer de markies," antwoordde 4' pachter, „ maar het is te hopen , dat uwe te groote goedheid niet gestraft wordt! „Julien houdt zich thans in de nabijheid op en w&eht het gunstige oogenblik, om zijn plan te vo - voeren.... Ik ken hem, den ellendeling, hij is niet voor bloedvergieten bevreesd! Hij wil u in uwen slaap overvallen, om u het leven te benemen, zich het document meester maken, dat hij geteekend oeeft, en dan ziin vroeger leven hervatten, de lafaard. „Laat de juffrouwen het licht uitdoen , mijn eer de markies, anders zou Julien zijn plan met durven Volvoeren, en zouden wij hem missen,' Men deed, wat Hervé wilde. De heer De Coëtlec pla&tste op zijn schrijftafel twee geladen revolvers, en een kaars yersoreidde alleen een flauw licht; de blinden werden voor de ramen gedaan. De aanwezigen namen op stoelen plaats, §n de jonge meisjes lieten den rozenkrans door de vingers glijden; allen jachtten met toenemenden angst het oogenblik van den beslisseaden strijd; niemand had behoefte aan slaap; men gevoelde te wel het gewicht van wat gebeuren zou. Onder eene depdeliike stilte kondigde de pendule op zilverreinen toon liet middernachtelijk uur aan; allen verschrikten ; Alice en Joanna baden nog vuriger. uriiuer ccuc uuuui , iiia . u —; — r zilverreinen toon het middernachtelijk uur aan; .en verschrikten ; Alice en Joanna baden nog vurige)!. Eene nauw hoorbars beweging liet zich voor een der vensters hooren; op een teeken va» ?ijn meester 'He paebter zich op , om zich ernstig e» mpt oggeheven knuppd naast den markies te plaatsen. „Afgesproken dus, niet aailT. !lllen ■ fluisterde deze Hervé toe, die met een blik antwoordde. De beide meisjes waren op de knieën gevallen om alle gevaar door haar gebed af te weren. Na eenige oogenbiikken werd het blind verbrijzeld. De booswicht trad de kamer binnen, maar deinsde terug toen eensklaps het volle !icht eener lantaarn op hém viel, welke Joanna in de hand hield. Terzelfder tijd bemerkte hij den markies, die een revolver op hem richtte, en Hervé met opgeheven knuppel. Een woedende kreet ontsnapte zijnen lippen; hij liet den arm, die het dreigend wapen reeds opgeheven had, neervallen. . „Werp dien dolk weg, of ik geef vuur! nep de markies uit. „Overwonnen, overwonnen siste Julien, zijnwapen wegslingerend. Wil ik hem binden, mijnheer de markies, om hem onschadelijk te maken, want hij is een gevaarlijk dier!" , . Doet wat ge wilt," sprak de schurk op onverschilligen' toon. „Ik heb alles eraan gewaagd en verloren" nu is het gedaan." Erkent gij tenminste de macht van God, dien ? ii"loochent?" riep de heer De Coëtlec hem toe; „ want zonder Zijne bescherming zou uw helsch plan gelU Hou J die preeken bij u," antwoordde Julien brutaal. „Doodt mij spoedig, wijl gij de sterksten zijt, en dan is . „ Ik zal mij niet van mijne wapens tegen een ontwapenden vijand bedienen," sprak de markies met waardigheid. „Gij zijt vrij; vlucht zoo gij wilt, want morgen zal een bevel tot aanhouding tegeu u uitgevaardigd worden. Gaat ons voor met het licht, kinderen , dan zullen wij dezen man naar buiten voeren. In de grootste stilte werd Julien naar de deur geleid. Daar ' echter, keerde hij zich bliksemsnel om; zijn gelaat was door woede verwrongen; zijne oogen schoten bliksems, en een bloedig schuim bedekte zijn mond. „Ik ben nog niet ontwapend, zooals ge denkt," krijschte hij, „en dat is voor u, Coëtlec!" Tegelijkertijd had hij uit zijn mantel een revolver gehaald ,welke hij qp de borst van den markies richtte. Hervé had echter den ellendeling niet uit het oqg voflqren; met een geweldigen vuistslag wierp de pachter hem buiten de deur, eu de kegel vleog op kqrten afstqnd van den markies in den muur. „Dood en hel," riep Julien uit, zich met haastigen tred verwijaerena. "erve slsot ds deur, en de bejde verschrikte meisjes wierpen zich in de armen van den markies, die haar aan het hart drukte. „Laat qns God danken, mijne kinderen!" sprak de heer De Coëtlec aangedaau. Thans is het evenwel tijd om te handelen tegen een mau, die ons als een voortdurende bedreiging omgeeft." „ Doet gelijk u noodig zult oordeelen, vader," antwqqrdden Alice en Joanna „God schenke de arme mevrouw De la Beitrandiore de kracht om de nieuwe beproevingen, welke haar zullen bezoeken, te kunnen dragen. Nadat allen den braven pachter recht hartelijk hadden bedankt, verzocht men hem den nacht verder in (lp wening van den markies door te brengen. Hij nam dit aanbod aan, doch belette den nichten de dienstbode, welke van het gebeurde niets gehoord had, te wekken, opdat zij eene kamer voor hem in gereedheid zou brengen. „Ik zal zeer goed rusten in een leunstoel op de kamer van mijnheer," sprak hij, ,, en de dag breekt weldra aan." Een oogenblik later zochten de bewoners in een vreedzamen slaap de hevige aandoeningen van den nacht te vergeten. De oKXKJtoopjNG. Eenige dagen waren voorbijgegaan. In Couöron hadden gewichtige gebeurtenissen plaats gehad. Het lijk van den heer De la Bertrandiore was midden in het bosch gevonden. Ds bevolking vroeg zich af, of hier een mcqrd in het spel was, dan wel — en deze gedachte was alleen bij den markies en bij Hervé cpgekqmen — qf hij zieh had laten meesleepen dqqr een weeste wanhqqp on zloh zeiven het leven benemen E Een pistoql, dat qp eenige schreden van het lijk verwijderd lag, wettigde dit vermoeden. Mevreuw De la Beftrar,diwr6 was eene diepe smart ten prooi, Bijna ieder uur van den dag wierp zij zich qp de knieën en stortte overvloedige tranen hij het ontzielde lichaam van haren echtgenqqt, die haar een beul was geweest. De gedachte dat hij voer eeuwig uit het qqrd van vrede en geluk zeu verbannen blijven, pijnigde haar onophoudelijk. De he?r De Coëtlec was van plan eenige maanden te wachten, alvorens de arme weduwe zijne eischen kenbaar te maken; doch vóór dien tijd reeds ontving de markies een brief van mevrouw De la Bertrandière, die al zijne rechten cp het kasteel en de gqederen van Ceëtlec erkendp. De?e brief luidde als volgt; „Mijnheer de markies, „Ik heb de CSÏ u net kasteel van Ccëtlcc en de bijbehoorende goederen over te dragen, want ik heb uit bij mijn echtgenoot gevonden papieren gezien, dat hetgeen wij in Couëron schijnen te bezitten uw eigendom is. „Vergeef mij, mijnheer de markies, evenals mijnen armen kinderen, u gedurende zoovele jaren van uwe goederen beroofd te hebben; maar wij kenden de waarheid niet. „Dezen avond reeds zult u het kasteel kunnen betrekken, ik ?al er niet meer zijn. „Hierbij zult u ook een papier vinden, dat u veel belang inboezemen zal. „Nogmaals, mijnheer de markies, wil mij vergeven, dat ik, zonder het te willen, in uw ongeluk deel heb gehad en ontvang eu?,." De markies opende haastig het papier, dat dezeu brief der ongelukkige vrouw vergezelde. Zijn bl.k viel op eenige regelen van de hand zijner vrouw, en het kwam hem voor, alsof hij de tranen zag vloeien, waarmede zij dit papier had moeten bedekke)i. „ Dierbare Benedict," las hij, „ zal ik u in dit leven nog weerzien? Onze arme vader veroudert zeer en ondergaat op vreemdsoqrtige wijze den invleed, welken Julien, enze bediende, qp hem heeft weten te verkrijgen. „Indien gij wist, hqe die Julien veranderd is! Zijne geheimzinnige manier van handelen en de zonderlinge blik, waarmede hij qnzen vader soms aanziet, doen mij het ergste vreezen, Het is mij alsof ik een voorgcvqel heb van onheilen, die ons zullen treffen. „Wijl het u later misschien enmqgelijk zou zijn, uwe doohter of uwe nicht te herkennen, heb ik beiden een verschillend teeken deen geven. Uwe nicht, draagt op den rechter arm een hartvormig en uwe dochter een kruisvormig teeken. „ En thans, dierbare Benedict, onderwerp ik mij aan alles wat de Voorzienigheid zal willen, wel wetende dat niets gebeurt zonder Gods wil. Vaarwel, wees goed en vriendelijk voor qnze nicht en bemin haar als uwe deehter; denk eraan, dat wij haar eenige bloedverwanten zijn!" Toen hij dien noodkreet zijner dierbare vrouw las, bedekte een koud zweet het gelaat van den markies. „Ik kan dus weten, wie van beiden mijn kind is!" riep hij diep aangedaan uit. „ Arme vrouw, zij wantrouwde dien ellendeling en wat had zij gelijk! Waarom ook stelden mijn vader en ik zulk eea onbegrensd vertrouwen in dien ondankbare ?... Maar zal ik Alice eu Johanna durven vragen welke teekenen zij op den arm dragen; en zqu het haar, die mijne nicht zal blijken, niet bitter bedreeven, enkel mijne nicht te zijn? Welnu, ik zal haar zulk een verdriet besparen; zij zijn mijne dqchters geworden en zullen het blijven!" Na dit besluit genqmen te bobben, verscheurde de markies het papier en wierp het in het vuur, waarna hij zich naar de eetkamer begaf. Alice en Jqanna kwamen hem verheugd te gemoet gelijk altijd. „ Het kasteel van Coëtleo wacht zijne eigenlijke bezitters, kinderen," sprak de markies. „Ik heb van mevrouw De la Bertrandière een brief ontvangen, zij geeft mij mijn eigendom weier." „ De arme vrouw! Zij is wel ongelukkig! Doch waarheen zij zich ook begeven heeft, wij zullen haar dikwijls bezoeken, niet waar, vader ? Zij heeft steeds onder de boosheid van haren echtgenoot geleden, zonder oqit in zijn? boosheid te deelen," --- DUITENLAND. Politiek Overzicht. „Waar Bismarck geslagen is, dr.ar zal ik overwinnen", moet volgens de Obs. franq. Crispi gezegd hebben , met het oog op den strijd, dien hij tegen de Kerk voert. Gaarne willen wij gelooven, dat hij in zijne verwaandheid dat woord gebezigd heeft, doch dat hij de rots der Kerk, waartegen de machten der hel niets vermogen , overweldigen zal, behoeven wij waarlijk niet uiteen te zetten, Neen, Crispi zal evenals alle andere kerkvervolgers vallen in den strijd tegen het Pausdom en de Kerk; al volbrengt hij zijn voornemen om dien tot het uiterste door te zetten. De Kerk moge beproefd worden, eenmaal zal zij schitterend uit den strijd als overwinnaar te voorschijn treden, Hebben wij reeds gemeld, dat de Italiaansche premier besloten heeft tot verbanning van enkele kloosterorden, thans verzekert de Obs. fram'. dat Crispi voornemens is het verblijf aan alle kloosterlingen in Italië te ontzeggen. Dat is nu de vrijheid , die het één en ondeelbaar Italië geven zal. Vreedzame en nuttige burgers, zich opofferende voor het heil, het ware geluk hunner medeburgers , zullen van het grondgebied van het koninkrijk Italië verbannen worden, enkel en alleen omdat zij kloosterlingen zijn. 't Is waar, de maatregel is nog niet uitgevoerd , maar Crispi heeft aan h6t betrokken ministerie de opdracht gedaan, om te onderzoeken naar de gronden, waarop sommige kloosters bestaan, ten einde tot de verdrijving van alle ordespersonen te kunnen overgaan. Op welke wijze dit onderzoek geleid zal worden, is voor onze lezers niet moeielijk te gissen. Maar dit alles is nog niet genoeg. De regeering zal bij de Kamers een wetsvoorstel indienen, betreffende het beheer der kerkelijke goederen, met het doel dit geheel en al onder Staatstoezicht te brengen, of om ons j uister maar minder parlementair uit te drukken, om op die goederen de hand te leggen. ' ')en de liberalen heer en meester waren in België hebben zij aan de Septemberfeesten het godsdienstig karakter ontnomen. Werd vroeger bij die feesten een plechtige Requiem in de St.Gudula te Brussel opgedragen voor de rust van allen, die bij de omwenteling van 1830 gevallen waren, thans heeft het socialistisch gezang de gebeden der Kerk vervangen. Het ministerie Frère schafte de officiëele kerkelijke viering der Septemberdagen af, naar het heette, om te trachten langzamerhand geheel die feesten te doen vervallen, ten einde ons NoordNederlanders niet te kwetsen. Evenwel behield men voorloopig de burgerlijke feestviering. Het gevolg daarvan is geweest, dat op de place des Martyrs , waar vroeger het De Pro/undis klonk, thans het openbaar gezang der socialisten heeft weergalmd. Men heeft zich niet ontzien om, staande op de graven van hen, die hun levan hebben ten offer gebracht om de Belgische koningskroon te vestigen, opruiende en smadelijke redevoeringen te houden tegen het Belgische koningshuis. Men verbant de Kerk en haalt de revolutie binnen. Gelukkig echter tracht het tegenwoordige Belgische ministerie de verkeerde daden van het vroegere liberaal wanbestuur zooveel mogeijk goed te maken. Zoo heeft het dezer dagen weer Öudenaaid"' der middelbare scholen te Dit besluit doet de liberale pers in woede tegen het ministerie opspringen; zij verwijt het, dat de school te Oudenaerde opgeheven wordt, omdat de regeering bevreesd zou zijn, dat die te veel concurrentie aan het bisschoppelijk college in die stad zou aandoen. De ongerijmdheid van het verwijt is te duidelijk , om er nog iets over te zeggen, als men weet dat de geduchte concurrent van het bisschoppelijke college bezocht werd door.... zestien leerlingen. Noch te Oudenaerde, noch te Selsaeke heeft het openbaar onderwijs burgerrecht kunnen verkrijgen. De bevolking wil er niets van weten, doch dit verzwijgen de liberalon liefst. Op een banket van Spaansche gefedereerde republikeinen te Barcelona laakte de heer Pi y Margall ten zeerste Duitschlands politiek, terwijl hij Frankrijk prees. Volgens zijne meening moet SpaDje onzijdig blijven maar in geval van nood zich met Frankrijk verbinden en elk verdrag met Duitschland afwijzen. — Maandag had te Madrid de begrafenis plaats van dsn oud-maarschalk Bazaine. De bevolking heeft zich onthouden van elke deelneming. Zeven rijtuigen , waarin een twintigtal personen , volgden de lijkkoets, welke door zes paarden, aan den toom gehouden door gepoederde lakeien, getrokken werd. Op de koets lagen de degen en de epauletten van den ex-maarschalk. Een enkel persoon van beteekenis volgde den stoet, namelijk de maarschalk Martinez Campos. —- Generaal Boulanger zou met zijne familie twee dagen te Tanger hebben doorgebracht en Vrijdag naar Sevilla vertrokken zijn. Uranhrijh. Te Parijs loopt het gerucht, dat generaal Boulanger op den dag van de heropening der Kamers een manifest tot het Fransche volk zal richten, waarvan 10 millioen exemplaren zullen verspreid worden. — De door kardinaal Lavigerie opgerichte Fransche anti-slavernij-vereeniging richt eene uitnoodiging tot het Fransche Christenvolk, om in te schrijven voor het werk en roept moedige mannen op, om zich te laten aanwerven voor do Afrikaansche^xpedities ter afschaffing der slavernij. In de laatste dagen ontving kardinaal Lavigerie van een onbekende uit het zuiden 85.000 francs; van een onbekende uit Normandië 15.000 franc3, door bemiddeling van een religieus 10.000 francs en verscheidene kleinere sommen. ÖdQie. Sedert eenigen tijd is in België veel gesproken over het inrichten van een Staatsraad. Volgens de Chronique is er geen sprake van een Staatsraad voor België, maar voor den Congo-staat. — De graaf en de gravin van Vlaanderen zyo te Verona aangekomen. IPuitecfjlcmïr. Ondanks het dementi der Nordd. Allg. Ztg. blijft men te Berlijn gelooven aan de echtheid der fragmenten over den Fransch-Duitschea oorlog uit het dagboek van Frederik III, welke door de Rundschau gepubliceerd zyn geworden. Zelfs de National Ztg., die evenwel de openbaarmaking dezer fragmenten berispt heeft ini pUTSOIHMi y "'la "fOU— y tenminste in zijn hoofddoelen, wel het werk des overleden keizers is, en doet opmerken, dat de> niet gepubliceerde passages wel met een politiek* doel zouden kunnen weggelaten zijn. — De aartsbisschop van Metz heeft tot zijne loovigen een herderlijken brief gericht, w aafin hij hen uitnoodigt, God voor het herstal der tijdelijke macht des Pausen te bidden. 3u)it$erlantr. Al de Zwitsersche bissch, oppöü j^ben eén protest tegen het Italiaanse^ st rafwetboek gericht. Huslantr. Na de jaarkermis te Woronesch brak onder de boeren eensklaps een opstand uit, die , naar het schijnt, lang beraamd moet wezen. In een oogwenk waren winkels en uitstallingen afgebroken, waarna de boeren de huizen binnendrongen. Bij een bankier werden 75.000 roebels uit de brandkast gestolen. Men denkt, dat de nihilisten hier de hand in hebben. gtevvle. De president van den Sorvisehen Raad heeft tot de prefecten een circulaire gericht, waarin hij het gerucht over con ministeriösle crisis loochent en gelast, de verspreiders van dat gerucht te vervolgen. Afrika. Zoowel aan de kust als in het binnenland van Oost-Afrika trachten de Arabische handelaars een algeheels uitroeiing der Europeesche indringers te bewerken, om het handelsmonopolie, hetwelk zij dusver bezaten, tegen de Britsche en Duitsche compagnieën te beschermen. Duitsche Afrika-reizigers meenen, dat de tegenwoordige opstanden in de kuststeden samenhangen met het onder do Arabieren loopende bericht, dat Stanley's expeditie mislukt is, en dat deze beweging als een voor den Islam ondernomen oorlog zal worden voorgesteld. — De Times verneemt uit Zanzibar, dat de Duitschers de militaire operatiën aan de kust binnenkort zullen aanvangen; kolonel Schmidt zou den Engelschen onderdanen verboden hebben, in het binnenland door te dringen. Een groot aantal karavanen zouden, op zijne bevel, moeten wachten. De vertegenwoordiger des Sultans te Pongoli is verbannen. — Een Syriër, Assam Farrom, een der drie tolken , die Stanley voor zijne expeditie had aangeworven , is Maandag te Huil aangekomen. Assam zegt, dat bij wegens gezondheidsredenen in Juni het kamp aan de Arruwimi heeft verlaten; hij gelooft, dat Stanley in leven is en Emin-pacha bereikt heeft. Të Londen zal de Syriër door het comité ter vorming eener expeditie voor Emin-pacha gehoord wofden. — In Duitschland wordt de Weissmann-expeditie ter bevrijding van Emin-pacha met grooten spoed voortgezet. De beroemde Engelsche reiziger Baker moet voorspeld hebben dat zij zal slagen , wijl zij den oostelijken weg neemt, die volgens hem veel verkieselijker is boven den Congo-weg, om het merengebied te bereiken en te veroveren en Emin-pacha te bevrijden. 21 mmha. Maandag hebben zich to Jacksonville 123 nieuwe gevallen van geele koorts voorgedaan. Het verschijnen der ziekte in Fernandina (OostFlorida) wordt ambtelijk bevestigd. — Tengevolge der geele koorts neemt de schrik onder de bevolking langs de Mississippi toe, en staan de zaken bijna stil. ---