BUITENLAND. Politiek Overzicht. ROTTERDAM, 20 Mei. Zaterdag was in den Duitschen Rijksdag de derde lezing van het wetsontwerp op de verzekering der werklieden tegen ouderdom en invaliditeit aan de orde, toen onverwachts de Rijkskanselier verscheen en het woord nam. Hij hield eene scherpe rede, welke tot persoonlijke beleedigingen oversloeg. Zija weinig deelnemen aan de discussiën, zeide hij, lag niet in gebrek aan belangstelling maar in overmaat van andere bezigheden, die hem vaak beletten redevoeringen te komen houden, die toch nooit eene stem winnen. Het heeft my in het geheel niet verwonderd, dat de sociaal-democraten tegen het voorstel zyn, ging hij voort, zij zijn slechts de verkozenen van volksmassa's, die over het een of ander ontevreden zijn. Sommige heeren, wier aanzien op dia oatevredi nl eid rus!, hebben het grootbiC! bulaog in do huacli»-. itg tiaaivtn, en het wetsvoorstel zal de sociaal-democratie wel niet vernietigen maar haar groote afbreuk doen. Laten wij ons toch niet voorstellen, dat wij met de socialisten als met eene politieke partij kunnen discussiëeren ; zij leven met ons in vijandschap en zullen evenals de Franschen erop los slaan, zoodra zij zich sterk genoeg gevoelen. Deze sterkte ta verkregen voor den burgeroorlog, is hunne politiek; alles wat het belatten kan, bestreden zij; daarom ook de wet, die da ontevredenheid van den kleinen stand zal verminderen. Het verwonderde mij ook niet, dat de heeren van de vrijsinnige partij daartegen stemmen. Ik heb in de iwarteeuw onzer werkzaamheid nog geen enkele toestemming van hen bekomen. ( Geroep En de vrijhandel! de militaire voorstellen I) Ja, maar of zij toen gestemd hebben uit liefde voor het land, uit vermindering van afkeer tegen mijn persoon of uit partijbelang.... (Links: foei!) Er is geen sprake van foei. Wie foei zegt, dien noem ik een ohbeschaamde. (Bravo! rechts. Groot rumoer). Gijlieden aan de linkerzijde kunt de waarheid niet hoortn , maar ik moet ze zeggen, en beleedigen laat ik mij door u niet, anders beleedig ik ook ! Ik zie dezen uitroep aan als de uitdrukking van den haat, welken de lieden , die daar (linies wijzende) zitten, mij sinds jaren toedragen. Als Christen zou ik dat vergeven , maar als kanselier strjjd ik er tegen, zoolang ik kier sta, en ik laat mij zoo iets niet zeggen , zonder er op te antwoorden. Natuurlijk is het ook, dat de Polen en Elzassers tegen het ontwerp gekant zijn, omdat het de sterkte van het Duitsche Rijk kan vermeerderen. Het besluit van den Rijksdag om de Elzassers deel te lateu nemen aan de bespreking der Rijksbelangen, was overijld, want wij hebben toch waarlijk geen oorlog gevoerd, om ons veertien Franschen in den Iiyksdag op den hals te halen. Juist uit de oppositie van die heeren blijkt, dat er iets in zit, dat voor het Duitsche Rijk nuttig is. Eu dat de achijncocservatieven, wanneer zij boos worden , van de sociaal-democraten slecht wsinig verschillen, ligt ook voor de hand. (Gelach.) Het spijt mij, dat persoonlijke belangen bij de oenservatieven voor het nationaal en Christelijk belang gaan! Er zijn in de conservatieve partij altijd nuances; onder zes conservatieven zijn er twee algd hardnekkig van eene andere meeniog dan de vier anderen. Dat is een bewijs voor bun oud-Germaanseh karakter; de gehsele Duitsche scheuring is daaruit ontstaan. Liberaal te z U n i is geen kunststuk; dan gaat men slechts me t den stroom mode. De Franschman is veel beter te regearen dan de Duitscher, en ons geheel liberalisme neigt een weinig naar dien kant Ult ; bij de liberalen is de dictatuur veel eer mogelijk dan bij ons; wie üiet toegeeft, wordt °ver boord geworpen of tot volgzaamheid gedwongen. Daarna kwam de kanselier tot de werkstakingen. De iaatste dagen hebben bewezen , zoo ging hij voort, dat een streek van twintig vierkante mijleu het geheele Duitsche Rijk kan verlammen ; dat gaat niet aan , er moeten maatregelen tegen genomen worden. Wij mogen ons niet aan het gevaar blootstellen , dat een kleine minderheid van inwoners ons dagelijks in een toestand kan brengen , waarin wij door dan landbouwenden stand zouden gebracht worden, als hij de bevolking het brood afsneed. Steenkool is ia vele provinciën even noodzakelijk als brood voor ons allen. De Staat moet er dus voor zorgen, dat de gehsele industrie niet in een paar dagen tot stilstand kan gebracht worden. Dan verzekerde hij, slechts „uit puren angst" gekomen te zijn, dat men bij de verkiezingon met de gewone onbeschaamdheid zou liegen, dat de kanselier zich niet bekommerde om de wet. Het is hoogst onzeker, of het Huis het volgend jaar nog gelegenheid zal hebben, zich met de wet bezig te houden. Daarom spoort hy de conservatieven als „ hun oude heer" aan, zich om den Staat en hun princiep te scharen en scheuve sprongen na te laten (Gelach). Hij verzoekt hun , zich geheel los te maken van de gemeenschap met socialisten, Polen, Welfen, Elzassers, Franschen en vrijzinnigen ( Toejuichingen rechts). Vorst Bismarck gaat weder heen. De vrijzinnige afgevaardigde Bamberger nam het woord: Hier is weder het bewijs geleverd, dat de Rijkskanselier niet leven kan, zonder zijne politieke tegenstanders persoonlijk aan te vallen. Afgevaardigde Richter : En dan loopt hij weg. De heer Bamberger: Onmiddellijk na de ernstige beraadslaging over dit voorstel, aan welke alle partyen met grooten ijver hebben deelgenomen , had men zulk» uitvallen niet mogen verwachten, vooral niet van een man, die op een „ hooger standpunt" staat. Men beschuldigt degenen, die meenen het voorstel niet te mogen aannemen, niet van gezonde maar van laaghar J tige beweegredenen ( Goedkeuring linies). Aan een parlementair debat is niet meer te denken, wanneer de houding van de tegenstanders aan een zoo hatelijke en vijandelijke miskenning blootstaat. In dit voorstel liggen twee loutere tegenstellingen, die als vuur en water zijn: Een sociale monarchie is onzin; monarchie en socialisme zijn twee doodvijanden. Dat men het besluit opschorte, tot alle beschaafde politieke kringen inhoud en beteekenis onderzocht hebben (jBijval linies). Hiermede wordt dit veaijuig debat besloten. Jtalfc. Kardinaal Jacobini, seeretaris van de Propaganda, heeft, naar verzekerd wordt, aan het Katholieke lid van den Zwitserschtn nationalen Raad, Decurlius, van wien het voorstel is uitgegaan tot het houden eener internationale conferentie tot wettelijke regeling van den arbeid in verschillende Staten, uit naam van Z. H. den Paus een schrijven doen toekomen, waarin onder anderen het volgende gezegd wordt: Het kind beschermen, opdat zijne krachten niet ondermijnd worden, vóórdat het tot zijne ontwikkeling gekomen is en zijne onschuld niet in gevaar worde gebracht; de huismoeders in hare huishouding en aan hare bezigheid laten en beletten, dat zij in de werkplaatsen en fabrieken aan hare natuurlijke taak onttrokken worden; de bescherming zelfs uitstrekken tot de werklieden van rijpen leeftijd, opdat hun dagelij ksoke arbeid niet langer dure, dan redelijkerwijze erkend kan worden; eindelijk door de civiele wet de feestdagenrust waarborgen, wier heiliging voorgeschreven is door God zelf, — dit alles zijn zooveel dingen, welke eensdeels reeds voorgeschreven zijn door den Christelijken godsdienst, alsmede door de wetten der menschiievendheid, en anderdeels oen goed middel zyn om de zedelijke pest tegen te houden, die in de adar-.n der maatschappij sluipt. — Vrijdagmorgen is te Boiogna het stoffelijk overschot van Paus Alexander V in tegenwoordigheid van den kardinaal-aartsbisschop der stad opgedolven en plechtig overgebracht naar de kerk van Srnt-Franciseus, waar zich voorheen het graf van dezen Paus bevond. E>!n aanzienlijke menigte tigheid bij. woonde de indrukwekkende plech €ug*lantr. het ministerie van buiteolandsche eene deputatie der Schotsche missiën een In heeft onderhoud met lord Salisbury gshad, om hem te verzoeken , dat de regeering optrede ten gunste der Prot. zendelingen aan het Nyassa-meer en voor hen de toestemming verkrijge tot het dragen van wapenen, hetgeen hun thans door de Portugeezen is verboden. Lord Salisbury antwoordde, dat hij te Lissabon slechts diplomatieke vertoogen kan doen, maar dat hij niet geloofde, dat ze voor het oogenblik succes zouden hebben. — Te Londen zal weldra een blad verschijnen , dat den Engelschen een nauwkeurig denkbeeld wil geven van de politiek van generaal Boulanger, de hervormingen die de nationale partij' in Frankrijk zich ten doel stelt, en de vervolgingen , waaraan zij blootstaat. Daar het blad tevens gegrondvest wordt met het oog op de te Londen vertoevende Franschen, zal het in het Engelsch en het Fransch worden uitgegeven. 3Puite*l)!cmtr. Zooals de telegrammen gemeld hebben, is da Beiersche koninginne-moeder Vrijdag op het kasteel Hohenschwangau, dat door haar ongelukkige zoon Lodewijk gebouwd werd, overleden. Reeds wilde men een bode naar Munchen zenden om het statie-kleed der overleden Beiersche vorstelijke personen, zwart fluweel met hermelijn, te halen, toen uit het door den minister van justitie geopende testament het verlangen der overledene bleek , om gehuld te worden in het gewaad der derde orde van den H. Franciscus. Dit geschiedde ; nadat het lijk geschouwd en gebalsemd was, werd het, aldus gekleed , in eene eiken kist gelegd, welke door eene eerewacht van hellebaardiers bewaakt werd. Zaterdagavond werd de kist verzegeld en in tegenwoordigheid der hofgeestelijkheid en hofhouding in de koninklijke lijkkoets naar het naaste station gevoerd , van waar het per trein naar Munchen werd gebracht, waar de bijzetting in den koninklijken grafkelder zal plaats vinden. zakpn'ftet Oüötmrijh. Te Triest bestaat ongeveer op denzelfden voet als de ordes van advocaten georganiseerd zijn , eene kamer van notarissen. De president van dit lichaam verklaarde dezer dagen aan den Italiaanschen consul, dat de irredentistische gevoelens dier kamer hem wel bekend moesten zijn. De consul gaf hiervan kennis aan de Oostcarijksche overheid, die een streng onderzoek instelde. De consul heeft eene depêche van den heer Crispi ontvangen, waarin hem werd aangezegd, dat hij gisteren op het ministerie van buitenlandsche zaken te Rome moest aanwezig zijn. Buslattïr. Volgens een depêche van St.-Petersburg aan Central News is te Moskau een uitgebreid komplot tegen den Czaar ontdekt. Een te Warschau in garnizoen liggend regiment is er in betrokken ; drie officieren hebben zich een kogel door het hoofd geschoten. In dezelfde stad moeten dynamietbommen in beslag zijn genomen. Honderden arrestaties zijn volvoerd. Da tijding van het moordplan moet de gezondheid der Czarewna geschokt hebben. --- FEUILLETON. HET GEHEIMZINNIGE VALIES. [33] XXIX. Eenvoudige lieden hebben dikwerf voorgevoelens, * e spoediger bewaarheid worden dan de hoogdraende voorspellingen van die profeten, welke anderen i en doen gelooven, wat zij dikwerf zeiven niet Ieder maal, dat Johan Bousseau er aanleiding toe k n , ' ™klaarde hij dat de weeze eenmaal op het s e el des Aubrais teriK'keeren, en dat Herbot zou ™ h en gelijk hij had geleefd. in uu het bericht van de verandering, welke den ar S are tha's lot getreden was, bliksemsnel door 0a 0mtre k was verspreid geworden, vroeg men zich, °ude aaalei . 4in S yan J°ban's voorspelling, af, of den Wa n P or tier niet eenige geheimzinnige openbaringen toen n 1 ? e4aan > tot deze veronderstelling gevoelde tiidi n Z , ' e meer geneigd, daar tevens de vleselijke »&s ' J roQ de deed, dat Jacques Herbot stervende dat had hij een jaar op het kasteel des Aubrais, Herbn? ^rechtmatig verkregen had, gewoond, of '»tteri ' won ' n g door de folterendste herben omgeven was, had zich gevestigd in een huis, dat hij uit de inkomsten van het slot gekocht en verbouwd had. Jacques had een vrouw gezocht; maar tevergeefs had hij in de stad en in de naburige dorpen rondgezien. Geen enkel meisje, rijk of arm, wilde een man huwen, die ondanks zijne rijkdommen in den geheelen omtrek veracht werd. „ Er kleeft bloed aan!" zeide men inet de arme zinnelooze Colette. „En hij is vervloekt gelijk Judas." Jacques Herbot lag op sterven. Hij was uitgestrekt op een prachtig bed, dat in een weelderig doeh smakeloos gemeubeld vertrek stond. In zijne ijlingen dwarrelden verschrikkelijke visioenen voor zijn oogen, en in oogenblikken van kalmte verscheurden pijnigende wroegingen zijne ziel. Toch had een priester, de trooster, dien men aan elk sterfbed vindt, getracht een weinig vrede terug te geven aan dat schuldig hart, door hem te spreken over de grootte van Gods liefde en de gelukzaligheid des hemels. Het lichamelijke lijden was daarbij ondragelijk. Jacques Herbot wentelde zich onder wilde wanhoopskreten op zijn kostbare legerstede rond en scheen ieder oogenblik den pijnlijken doodstrijd te zullen intreden, welken ieder, die slecht geleefd heeft en stervende is , moet doorworstelen. Het was negen uren in den avond. Jacques Herbot-, die gedurende den loop van den dag zich een oogenblik van kalmte had ten nutte gemaakt, om zijn notaris zijn laatsten wil op te geven , was zoo zwak f zoe uitgeput, dat hij zieh nu en dan tot een bediende keerde en dezen toeriep: „ Laurens, Laurens het is met mij gedaan !" Daar wordt eensklaps de deur geopend, en eene witte gedaante, eene bovenaardsche verschijning gelijk, vertoont zich op den drempel. Het is Margaretha de Gèvres, op den arm van dokter Raymbaud geleund, en gevolgd door Rayinond, die zich onderweg bij hen gevoegd had. Bij het zien der weeze richt Jacques Herbot zich op, en onder het slaken van een doordringenden gil valt hij half bewusteloos in de kussens terug. Margaretha maakt haar arm vrij, opdat de dokter den zieke kunne bijstaan; maar zelve is zij zoo aangedaan, dat zij met de hand tegen den muur leunt. O, juffrouw Margaretha, waarom wildet gij hier komen!" riep Raymond uit, terwijl hij het meisje een stoel aanbood. Margaretha wees met een treurig gebaar op het ziekbed. „ Om hem te zeggen, dat mijne vergiffenis hem naar de eeuwigheid zal vergezellen", mompelde zij. Door de zorg van den dokter keerde de stervende tot het bewustzijn terug. „Wat, zijt gij het wel, juffrouw de Gèvxes?".... riep hij uit. „ Bedrieg ik mij niet ?" „Neen, Jacques, op uw verzoek kom ik hierheen. Wat verlangt gij ?" „Juffrouw, men heeft reeds gezegd, dat ik ga sterven. O, op dit oogenblik zijn de zaken voor mij van aanzien veranderd, en de wroegingen, welke ik zoo langen tijd versmoord heb, spreken thai» zoo luid , dat ik mst noch duur heb. Ik wenschte u te spreken, juffrouw, maar jk dacht niet, dat gij mijn verzoek zoudt inwilligen, ofschoon ik weet, dat gij even goed zijt als uwe arme moeder. Ben ik niet te vermetel geweest, toen ik dacht en hoopte, dat een woord van vergeving over uwe lippen zou komen, voor een ellendeling, die zich met zoo ontelbare misdaden bezoedeld heeft ? ".... „ Mijne moeder, wier gedachtenis gij oproept, heeft u vergeven, Jacques; mijn vader sprak met smart, doch zonder bitterheid over u. Gij waart dood voor hen. Ook ik vergeef u ! " En terwijl deze woorden over hare lippen vloeiden, was in haien blik iets kemelsch, en de gloed der ten ondergang neigende zonne tooverde als een aureool om haar schoon voorhoofd. „ Maar dat is een engel!" riep Jacqucs Herbot, tetwijl hij de handen vouwde. „Ja, de Engel der vergiffenis!" riepen de dokter en Raymond te zamen uit. Bij het hooien van liaymond's stem kromp de stervende ineen. .. „Treed om Godswil nader, mijnheer, opdat ik uw gelaat beschouwe .... Ja, ja, hij is het wc . ml J" God' . zilt gij de zoon van graaf de la Brissiere. - J •> tvan hem, die „Ja, Jacques, ik ben de „ , ,, u als zijn doodsvijand kon beschouwen, antwoordde de graaf bitter. _ . . .. Ach, roep die wreede herinneringen met bij mij op',' die 'mij toch reeds zoo veelvuldig voor den geest sta'an. Mijnheer de graaf, het is God, die u met dezen engel zendt, want ook u heb ik vergiffenis te vragen. O, wees edelmoedig gelijk zij! De bekentenis , welke ik te doen heb, is zoo vreeselijk!".... „ Mijn vader!... Heeft het op hem betrekking!"... riep Raymond onstuimig uit. „O, zoo gij zijn moordenaar zijt, wees gevl...." Hij eindigde niet. Margaretha had hem met een teeken doen zwijgen. „Dikwerf vallen de verwenschingen, welke wij anderen toevoegen, op onze hoofden terug," sprak zij. „Maak dien armen man niet ongelukkiger, dan hij is." Jacques Herbot had het hoofd onder de dekens verborgen en snikte hartverscheurend. _ n „Och, Raymond, een enkel woord van vergeviag! bad Margaretha. Voor de eerste maal bleef Raymond doof voor die dierbare stem. Met een doodsbleek en verwrongen gelaat vestigde hij ecu blik van haat, verachting en smart tevens op het bed van den ongelukkige. „ Ach, ik sterf!" riep Herbot wanhopig uit, „een priester, roep een priester!.... En hij, zal hij.... " En met bevende hand wees Herbot op Raymond, De jonge man naderde hem. „Herbot," sprak hij, ik vergeef u." Jacques maakte een gebaar van vreugde; hij strekte de hand uit om die van den jongen man te vatten, maar trok ze beschaamd dadelijk weer terug. „Ik heb u niet ten halve vergeven, Jacques, hier i9 mijne hand." --- BINNENLAND. STATEN-GENERAAL. Tweede Kamer. Bepalingen tot waarborging van de vrijs beschikking door werklieden over hun verdiend loon. liet hiertoe betrekkelijk wetsontwerp is in druk verschenen en bevat de volgende bepalingen: Art. 1. Het loon wegens huur van diensten, van werk of van nijverheid wordt alleen vastgesteld in Nedeilandsche munt en in den te verstrekken kost, te samen of afzonderlijk. Ait. 2. De uitbetaling van het in art 1 bedoelde en in Nederlandsche mnnt vastgestelde loon of gedeelte van dat loon geschiedt uitsluitend in diezelfde gangbare munt of in gangbaar Nederlandsch munt» of bankpapier. De in het vorige lid bedoelde uitbetaling geschiedt, indien het daar bedoelde loon of gedeelte van het loon per week berekead minder dan vijftien gulden bedraagt, ten minste eenmaal 's weeks tot een bedrag, geëvenredigd, indien het loon naar tijdruimte is vastgesteld, aan de voor die tijdruimte overeengekomen som, indien naar het stuk of naar de maat is vastgesteld, aan hetgeen is afgewerkt. Art. 3. Van de voorschriften van arft. 1 en 2 kan worden afgev. eken bij schriftelijk en in dubbel op te maken overeenkomst, waarvan de werkgever het céne, de loontrekkende het ander exemplaar tot zich neemt. In die overeenkomst moet, voor zoover van de genoemde voorschriften wordt afgeweken, worden vermeld: lo. waarin het loon wordt vastgesteld en zal worden uitbetaald; 2o. de hoeveelheid of eene andere nauwkeurige omschrijving van dat loon; 3o. het tijdstip waarop de uitbetaling zal plaats hebben. Vaststelling of uitbetaling van het loon wegens huur van diensten, van werk of van nijverheid of vau een gedeelte daarvan in sterken drank is verboden Door of vanwege Onzen minister van Justitie kan schriftelijke vergunning worden verleend om het in art. 2 bedoelde loon of gedeelte van loon ten minste eenmaal in de maand uit te betalen , overigens met inachtneming van het bij het laatste lid van art. 2 bepaalde. Art. 4. Het is verboden het loon wegens huur van diensten, vau werk of nijverheid uit te betalen in localiteiten , waarin sterke drank wordt verkocht of waarin eene andere winkelnering wordt uitgeoefend of die localiteiten binnenshuis gemeenschap hebben. Deze bepaling geldt niet ten opzichte van het loon , verschuldigd ter zake van werkzaamheden verricht in de in het vorige lid genoemde localiteiten of ten behoeve van het daarin uitgeoefend bedrijf Art. 5. Behoudens verplichting ingevolge de wet, kan niemand worden genoodzaakt tot het bijdragen in eenig fonds, tenzij en voor zooveel men zich daartoe hebbe verbonden bij afzonderlijke schriftelijke en in een dubbel op te maken overeenkomst, vermeldende de aanspraken, die de deelneming geeft, en de rechten van den deelnemer ingeval deze b\j of door het eindigen van zijns dienstbetrekking zijue aanspiaken geheel of gedeeltelijk verliest. Bij stilzwijgen van de overeenkomst aangaande zoodanig verlies blijven de aanspraken van den deelnemer ondanks het eindigen van zijne dienstbetrekking onverlet. Van deze overeenkomst neemt iedere party één exemplaar tot zich. Art. 6 Korting op het loon wegens huur van diensten , van werk of van nijverheid is alleen geoorloofd tot verhaal: lo. van schade, aan de eigendommen van den werkgever toegebracht door de onrechtmatige daad, nalatigheid of onvoorzichtigheid van de loontrekkende, voor zoover daarover tusschen dezen en de werkgever geen verschil bestaat. 2o. van boeten, den loontrekkende krachtens een door dezen onderteekenH rpcrlement door of namens den werkgever opgelegd; 3o van bijdragen voor eenig fonds, tot betaling waarvan de loontrekkende zich jegens den werkgever op de in het vorige artikel bepaalde wijze mocht verbonden hebben; 4o. van andere schulden, behalve die ter zake van levering van sterken drank, door den loontrekkende, bij den werkgever of bij anderen gemaakt; mits en voor zoover van het bestaan daarvan blijke door eene uitdrukkelijke schriftelijke, door den loontrekkende afgegeven verklaring, vei meldende het verschuldigde bedrag en eene geoorloofde oorzaak der schuld. De kortingen, niet medegerekend die wegens verschuldigde huur van woning en grond en wegens de in sub. 2o. bedoelde boeten, mogen gezamenlijk bij elke uitbetaling niet meer bedragen dan '/ 5 van het alsdan verschuldigde loon. Art. 7. Overeenkomsten tusschen den werkgever of diens beambten, of zetbazen en eenen aan één hunner ondergeschikten loontrekkende, waarbij de laatste zich verbindt het loon wegens huur van diensten, van werk of van nijverheid of een gedeelte van dat loon of zijne overige inkomsten op eene bepaalde, bij deze wet niet uitdrukkelijk toegelaten wijze te besteden, of zijne benoodigdheden op eene bepaalde plaats of bij een bepaalden persoon aan te schaffen, zijn ongeoorloofd. Deze bepaling geld niet ten aanzien van overeenkomsten, waarbij een loontrekkende zich jegens den werkgever verbindt om de voor zijn ai beid in diens dienst vereischte grondstoffen, werktuigen of bijzondere kleeding op een bepaalde plaats of b(j een bepaalden persoon aan te schaffen. Art. S Wordt gestraft met geldboete van ten hoogste tweehonderd gulden de werkgever, diens beambte, zetbaas of andere lasthebbende, die in strijd handelt met art. 1, met art 2, met eene overeenkomst ingevolge het eerste lid van art. 3 , met het tweede lid van art 3 , met het eerste lid van art 4, met het eerste lid van art 5 of met art. 6, of die in strijd met het eerste l d van art. 3 of' met het eerste lid van art 7 eene overeenkomst aangaat, of die, ingeval hem de bij het laatste lid van art 3 bedoelde vergunning is verleend, niet zorgt voor de inachtneming van den daar gestelden termijn. Indien tijdens het plegen van het feit nog geen twee jiïien zijn verloopen, sedert eene vroegere veroordeeling van d-en schuldige wegens overtreding van eene der bepalingen dezer wet onherroepelijk is geworden, kan, in plaats van de geldboete hechtenis van ten hoogste twee maanden worden opgelegd. Bij tweede herhaling binnen twee jaren nadat de eerste veroordeelin^ van den schuldige onherroepelijk geworden is, kan hechtenis van ten hoogste drie maanden worden opgelegd en kan de schuldige worden ontzet van de uitoefening van het beroep, waariu hij het feit begaan heeft. Bij veroordeeling wegens overtreding van eene der bepalingen dezer wet kan de rechter de openbaarmaking van zijue uitspraak gelasten Art 9. De feiten , bij deze wet strafbaar gesteld, worden beschouwd als overtredingen. Art. 10. De onderhandsche akten van huur van diensten, van werk of van nijverheid, die houdende overeenkomsten als zijn bedoeld in het eerste lid van art. 3 of overeenkomsten tusschen een loontrekkende en zijn werkgever als zijn bedoeld in het eerste lid van art 5, alsmede de verklaringen, bedoeld sub 4o» van het eerste lid van art. 6, zijn vrij van zegel en van het recht van registratie. Art. lt. Ten opzichte van het loon van schippers, scheepsgezellen, zeevisschers en alle personen in vasten dienst van staat, provincie, gemeente of waterschap zijn niet van toepassing de artikelen 1 en 2. Ten opzichte van het loon van bij den meester inwonende dienst- en werkboden is de geheele wet niet van toepassing. Art. 12. Deze wet treedt in werking den 1 en September 1889. Bij Kon. besl. is dr. J. H. Gunning jr., hoogl. in de godgel. Aanwege de Ned -Hsrv. Kerk aan de gem Univ. te Amsterdam , benoemd tot hoogl. in de fac. der godgel. aan de Bijks-Univ. te Leiden, tot het geven van onderwijs in de encyclopaedie der godgel en in de wijsbegeerte van den godsdienst; is aan de heeren jhr. E De Wendt Alberda van Ekecstein, dr. C K Hoffman,dr. A A. W. Hubrecht en C. E. Perk, op hun verzoek, eervol ontslag verleend als leden van het College voor de Zeevisscherijen, en zijn benoemd tot leden van dat College, de heeren C- J. J. H. Van Kempen, burgem. van Wieringen, mr. A Beaujon, hoogl te Amsterdam, dr. C. Kerbert te Amsterdam en H. J. Calkoen , burgem. van Edam; is aan mr J. A Vaillant, op zijn verzoek eervol ontslag verleend als dijkgraaf van het hoogheemraadschap Schieland; is sedert 20 April, aan den commies der posterijen 2de kl K J. L Bolomey, op z(jn verzoek eervol ontslag verleend. De nota, van die heeren Reuther, Brouwers en Mutsaers. (Vervolg.) De invoering van dezeu voor de bevolking zoo drukkendeu maatregel kan bijgevolg alleen dan gewettigd zijn, indien zulks volstrekt noodzakelijk ia voor de belangen van het leger. In het stelsel van organisatie, dat door de ondergeteekenden woidt aanbevolen, is de invoering van dien maatregel echter niet alleen niet noodig, maar zelfs ongewenscht. Ons leger bestaat uit jonge soldaten, die, ten einde de bevolking niet te zeer door militaire diensten te drukken, niet laDger in de gelederen blijven dan hiertoe voor huuno oefening volatrnkt noodzakelijk is. Vooral tot den strijd in liet open veld, waarbij de samenwerking van talryke troeponafdeeliDgen eene eerste voorwaarde is, dienen, tot het behouden van den onmisbaren samenhang, de aanvoerders zulke jonge troepen volkomen in de hand te hebben en behooren zij door studie, ondervinding en gewoonte geheel op de hoogte hunner taak te zijn. De aanvoering van dergelijke troepen dient bijgevolg uitmuntend te zijn em moet daarom in handen blijven van officieren en kader van beroep, die van den militairen d enst hunne levenstaak maken. Bepaaldelijk voor ons actief leger, dat grootendeels voor df-u strijd te velde bestemd is; kunnen wg bygevolg niet volstaan, zelfs niet voor een gedeelte, met officieren en kaders getrokken uit dienstplichtigen, die ter oefening zeer kort onder de wapenen blyven , zoodat de invoering van den persoonleken dienstplicht bij het leger in het stelsel der ondergeteekenden, met het oog op de kadervorming, niet gewenscht is. Evenmin achten zij den maatregel noodig in het belang van het gehaltes der troepen. Dank zij den goeden geest, die onder onze troepen heerscht, is ons leger, niettegenstaande den korten oefeningstijd d6r dienstplichtigen, zeer goed. Onze soldaten zijn bevattelijk, volgzaam, gewillig en gedisciplineerd, en over het geheel genoegzaam intellectueel ontwikkeld om de diensten aan te leeren, die van den soldaat geëischt motten worden. De plaatsvervangers, omdat velen hunner krachtens eene tweede dienstverbintenis dienen, behooren juist tot da best geoefende soldaten en zyn uit dien hoofde als soldaat bruikbaarder dan velen dergenen, die bij invoering van don persoonlijken dienstplicht in hunne plaats zouden moeten optreden. Om die redenen komt het den ondergeteekenden voor, dat wij voorzichtig moeten zijn met het aanbrengen van veranderingen in den bestasinden, werkelijk zeer gunstigen toestand van het leger. En zal die gunstige toestand behouden blijven of verbeteren, indien, door de afschaffing der dienstvervanging, in dat leger twee elementen nis soldaten gebracht worden van zeer verschillenden graad van intellectueele ontwikkeling, beschaving en gegoedheid? Zal er geene afscheiding tusschen die klassen ontstaan ? Bestaat met ons volkskarakter de zekerheid , dat dergelijke toestand geene ontevredenheid zal verwekken bij velen, indien aan de eene categorie soldaten voorrechten worden geschonken boven de andere, enjdientengevolge de dienst dezer laats : en wellicht zwaarder wordt? Zal die toestand bevorderlijk zijn voor de orde en de krijgstucht, en zal da invloed der meer intelleotueel ontwikkelden op de minder ontwikkelden, die de groote meerderheid zul'en blijven uitmaken, iets beteekonen en gun? ig zijn ? Die vragen durven de ondorgeteekentfen niet bevestigend te beantwoorden, en dit zou toch het geval moeten zijn om de voorgestelde verandering te mogen aanbevelen. En berust de bewering, dat de invoering van den persoonlijken dienstplicht een fier gevoel van weerbaarheid en volkskracht zal opwekken, op voldoenden grond, zoolang tot de verdediging des lands alleen op de krachten, die het leger kan opleveren, wordt gesteund, en dat leger samengesteld is uit slechts een gedeelte der bevolking , dat gedurende tal van jaren nagenoeg al de militaire lasten zal hebben te dragen? Om dit gevoel bij de bevolking te doen ontstaan is meer noodig. Daartoe moet haar de overtuiging worden geschonken — dit hebben de ondergeteekenden zich veroorloofd reeds vroeger op te merken — dat de verdediging des lands eer.e zaak is, die niet alleen het leger maar het geheele volk aangaat, en dit kan alleen geschieden door het in het leven roepen eener krachtige volkswapening naast het leger. Ook hetgeen voorgespiegeld wordt ten opzichte van den heilzamen invloed, die door de invoering van den persoonlijken dienstplicht zal worden uitgeoefend op den materieelen toestand van den soldaat en op de verhoudingen van de verschillende standen, zoowel in het leger als in het burgerlijk loven, komt den ondergeteekenden van zeer twyfelachtigen aard voor. Althans van dien gunstigen invloed wordt niets bespeurd in die Kijken, alwaar de persoonlijke dienstplicht al sedert tal van jaren is ingevoerd. Integendeel , de toestanden zijn aldaar van dien aard, dat Nederland te dien aanzien niets aan die landen heeft te benijden. Doch zal door de invoering van den persoonlijken dienstplicht met langdurigen diensttijd het militarisme niet, evenals in eenige dier Rijken, ook in ons land in hooge mate bevorderd worden ? In het stelsel van organisatie der ondergeteekenden zou bovendien de invoering van den persoonlijken dienstplicht bij het leger nadeelig zijn voor het gehalte van de kaders en de troepen der volkswapening. Hiertoe is het noodzakelijk, dat het gegoede en intellectueel ontwikkelde deel der bevolking zoo sterk mogelijk in die wapenmacht vertegenwoordigd is, en dit zal niet geschieden , indien men de gegoeden dwingt in het leger te dienen. Dit is noodig in het belang der volkswapening, ten eerste tot het verkrijgen der kaders; ten tweede om de wijze, waarop de oefeningen moeten worden gehouden ; ten derde om den aard van den strijd, dien zij zal hebben te vooren, en ten vierde uithoofde van de thans bestaande sociale toestanden. De ondergeteekenden geven echter toe, dat in eon stelsel van , wainwj, in dat dor Oomuiissle , een langdurige diensttijd voor het leger wordt aangenomen, de afschaffing der dienstvervanging wenschelijk kan zijn tot het verkrijgen van voldoende stof voor het kader van het leger en de landweer. Zij betwijfelen echter, of dit kader aan de verwachting zal beantwoorden en vreezen daarentegen, dat de aanvoering der troepen, bepaaldelijk die van het veldleger, er niet bij zal winnen. Dit is dan ook eene der redenen, waarom zij zich niet met de voorstellen der Commissie kunnen vereenigen. Verder wordt de afschaffing der dienstvervanging aangeprezen als middel, ten eerste m ook het intellectueel ontwikkeld en gegoede öjel der bevolking aan de verdediging des lands te doen deelnemen , en ten andere uit billijkheid en om de militaire lasten op allen gelijkelijk te doen drukken. Ten opzichte van de eerste bewering merken de ondergetekenden op, dat in hun stelsel, bij het bestaan eener volkswapening en niettegenstaande het behoud der dienstvervanging in het leger , het beginsel, dat alle staatsburgers zonder onderscheid de wapenen hebben te dragen tot de verdediging des lands, op meer consequente en algemeene wyzo wordt toegepast dan in het stelsel der Commissie, en naar aanleiding der tweede bewering moeten zij de de vraag stellen, of het belang des volks werkelijk gebaat zou worden door een maatregel, strekkende om de militaire lasten aanmerkelijk te verzwaren, alleon met het doel om allen gelijkelijk in het leger in tijd van vrede te doen dienen? Maar buitendien moeten zij opmerken , dat do bevoegdheid om zich te doen vervangen aan allen zonder onderscheid gegeven is, en dat zij bijgevolg geen voorrecht is alleen aan de meergegoeden geschonken, zooals beweerd wordt. Zij geven echter toe, dat die bevoegdheid voornamelijk ten bate komt van de meergegoeden, doch dit kan toch geen reden zijn , om alleen uit dien hoofde de dienstvervanging, ook voor mindergegoeden, door eene wettelijke bepaling volstrekt onmogelijk te maken. Het zijn niet alleen, zooals dikwijls voorgesteld wordt, een zeker aantal op weelderige wijze opgevoede jongelieden, die zich doen vervangen. Van die bevoegdheid wordt ook gebruik gemaakt door talrijke klassen van jongelieden, die van de verplichting om in tijd van vrede in het leger te dienen ontslagen wenschen te worden, hetzij omdat zij niet de minste roeping voor het militaire leven gevoelen , hetzij omdat zij om materieele belangen in hunne gezinnen bozwaailijk gemist kunnen worden en hunne beroepsbezigheden en den werkkring hunner keuze niet gedurende geruimen tijd kunnen verlaten, hetzij omdat hunne levensbestemming onvereenigbaar is met den militairen dienst. Onder die categorieën komen ongetwijfeld een aantal minder gegoede jongelieden voor, voor wie nu althans de mogelijkheid ook bestaat, zich, hetzij door ruiling tusschen familieleden en bekenden, hetzij door geldelijke hulp van derden, hetzij op andere wijze van de verplichting tot dienen vrij te maken. De ondergeteekenden hebben zich veroorloofd in daze bijzonderheden te treden, ten einde duidelijk te doen uitkomen, hoezeer de belangen van een groot aantal jongelieden, ook die van mindergegoeden, door de afschaffing der dienstvervanging in het leger zouden worden geschaad. Maar buitendien heeft die maatregel, naar hunne meening, eene gevaarlijke strekking. De persoonlijke dienstplicht bij het leger is hot middel, wellicht het oenigo middel, om den duur van den dienstplicht bij het legor onbepaald te verlengen en zoodoende de militaire verplichtingen der bevolking onbepaald te kunnen verzwaren. En dat hiermede zeer ver gegaan kan worden, blijkt uit hetgeen bijna overal geschiedt, waar de maatregel is ingevoerd, en alwaar dientengevolge ontzettende militaire lasten aan de bevolkingen zijn opgelegd. De ondergeteekenden wenschen niet de gelegenheid te openen, dergelijke toestanden in ons land in het leven te roepen. Zy meenen , dat uit het door hen aangevoerde op voldoende wijze blijkt, dat de invoering van den persoonlijken dienstplicht bij het leger wel degelijk eene aanmerkelijke verzwaring van den militairen dienstplicht voor de geheele bevolking ten gevolge zoude hebben, en niet noodig is in het belang onzer strijdkrachten. Het is dan ook op dien grond, dat zij het zich tot plicht rekenen, de invoering van dien maatregel zeer eerbiediglijk en ten sterkste aan Uwe Majesteit te ontraden. Een lokvogel. De Staatseommissis stelt onze geestelijken, zelfs onze Broeders vrij van den dienstplicht. Een lokvogel, anders niet. Is eenmaal de dienstplicht er door, dan krijgen onze geestelijken en Broeders ook hun beurt, geduld maar een weinig. Frankrijk geeft ons in dit opzicht weer wat te leeren. De Senaat heeft Zaterdag 11. art. 23 van de legerwet aangenomen, hetwelk voorschrijft , dat de seminaristen en zij, die zich aan het onderwijs wijden , dus de Broeders , evenzeer aan den dienstplicht onderworpen zijn als de andere dienstplichtigen. De regeering wilde — natuurlijk met het oog op de aanstaande verkiezingen — eenige verzachting aanbrengen, door te bepalen , dat de seminaristen en studenten in de geneeskunde en pharmacie (dus niet de Broeders) bij een mobilisatie werkzaam zullen zijn voor den gezondheidsdienst, doch de Senaat wilde er niet van hooren en nam het artikel met 184 tegen 83 stemmen aan. Te vergeefs had de heer Buffet een amendement voorgesteld, om de seminaristen van de kazerne vry te houden, en brieven voorgelezen van aartsbisschoppen en bisschoppen van Frankrijk , die' verklaarden , dat de benoodigde aanvulling der priesters onmogelijk kan verkregen worden, als de seminaristen naar de kazerne moeten; zijjn amendement werd verworpen. Bedenkt men nu by dit alles, dat in ons land niet enkel de liberalen liever Turksch dan Paapseh zijn, en dat klaarblijkelijk de liberalen het subsidie voor de* bijzondere school alleen toestaan, om na de aanneming der schoolwet met da anti-revolutionnairen den persoonlijken dienstplicht in te voeren, dan is er zeker alle reden voor de Staatslieden onzer party om voorzichtig te zijn. De Liberale Unie. De Liberale Unie heeft Zaterdag 11. hare algemeene vergadering gehouden, en daarin is uitvoerig gediscussieerd over de circulaire des Bestuur», waarin het adviseerde zich onder de bekende voorwaarden by de nieuwe schoolwet neder te leggen. De circulaire werd o. a. hevig l>ootro