EEN NIEUW DENKBEELD TOT oplossing van het Atjehsche vraagstuk. ROTTERDAM, 27 April. ii. Thans bestaat gebrek aan strijdvaardige legers en vloten. De kosten van dezen oorlog zijn ontzaglijk, en wij kunnen dien finantiëel niet volhouden. Tot nu toe heeft de Atjeh-oorlog niet minder dan f 350.000.000 gekost. De lange duur van den oorlog is gevaarlijk. Hij kan eene bron worden van andere oorlogen, ook met Europeesche Mogendheden. De schrijver wijst op de treurige geschiedenissen der Nisero en van Tenom. Al deze omstandigheden dwingen ons tegen Atjeh van gedragslijn te veranderen. Wij moeten beproeven aan den Atjeh-oorlog een einde te maken, zonder weder offensief op te treden en toch gedachtig aan het woord van Napoleon I: obéir c'est craindre. Brutus begint zijn derde hoofdstuk met do vroegere postenstelsels, b. v. dat van generaal Pel af te keuren. Hij acht in politieken zin het tegenwoordige stelsel, wat de plaatsing betreft, niet ongelukkig, omdat het bijna het voormalige Sultansgebied omvat; het behoort en moet de bazis zijn, waarop naar de pacificatie der vallei van Groot-Atjeh zal worden gestreefd. Eene fout was, volgens Brutus, dat wij ons zoo spoedig in de kuststaten hebben gevestigd; wij hebben daardoor krachten verspild. Wij hadden dat niet moeten doen, voor de vallei van Groot-Atjeh tot orde en rust was gekomen. Wij hadden de aanrakingen met die Staten moeten opdragen aan daartoe speciaal bestemde zee-officieren. Wij hadden geene administratieve, -ui. »1 mnrrtipl-1> nwrowM"**''» 4 gevestigd hadden. Wij hadden daar verplichtingen op ons genomen, die wij hadden moeten blijven vervullen. De Atjehsche kuststaatjes voeden het verzet, maar de ziel, de kern van den tegenstand, moet gezocht worden in Groot-Atjeh. Toen generaal Van Swieten het bestuur der III Sagis van Groot-Atjeh aanvaardde in plaats van den ontbrekenden Sultan, had men de kuststaatjes langzamerhand aan discipline moeten gewennen, door wenken en raadgevingen met taai geduld en energie, zonder pleging van geweld. Wij moeten beginnen met de antipathie te overwinnen, die ieder Atjeher thans tegen $eu Nederlander gevoelt. Wij moeten vertrouweri inboezemen , zonder zwak te zijn, nog veel door de v'i. n 2ers zien en desnoods hen, die het niet verdienen, dooi* ruime geldelijke ondersteuning tot ons trekken. Fanatisme speelt in dezen oorlog de rol niet, die velen daarin hebben willen zien. De Atjeher haat ons, omdat wij Nederlanders, niet omdat wij Christenen zijn. Een prang sabil is ook in 1873 tegen ons niet gevoerd. De schrijver treedt daarop in bijzonderheden tot handhaving zijner stelling, dat tot het beëindigen van den oorlog meer politiek dan militair beleid wordt gevorderd, en vooral gispt hij sterk de maatregelen, door wijlen generaal Demmenie genomen tot herstel van veiligheid binnen de linie der versterkingen. Elk beleid, dat de pacificatie door een schrikbewind en, op politiek terrein, door gebrek aan organiseerend talent onmogelijk maakt, moet onverbiddelijk worden 'gedesavoueerd. Opperbestuur, Indische regeering en gewestelijk bestuur in Atjeh moeten beginuen in staatkundigen zin te organiseeren. De administratieve organisatie is van zeer ondergeschikten aard. Wij moeten — zegt Brutus in zijn vierde hoofdstuk — in Atjeh beginnen met het voeren eener actieve opbouwende politiek. Het streven moet zijn, met den Atjeher in nadere aanraking te komen. Wij moeten hem tot ons trekken, niet afstooten. Het tegenwoordige stelsel vervreemdt ons meer en meer van den Atjeher. Hoe zullen wij tot pacificatie van Groot-Atjeh komen , als men handelt alsof men zich van dat gebied niets meer wenscht aan te trekken? Wij moeten de wettige hoofden op hunne plaats en de wettige eigenaars in hun bezit brengen, met behoorlijke inkomsten en bindende waarborgen , door herstel van het Sultansrecht en gezag met Nedarlandsche opperheerschappij , door kracht, maar niet door gewelddadigheid, door grootmoedigheid en rechtvaardigheid. Onze tegenwoordige toestand kan nooit tot pacificatie leiden. Wij moeten eene machtige Atjehsche partij vormen, welke op onze hand is. De geschiedenis van don J vpprf-.ipnimy rrnn ■'*-...T-'Ï. zich aan onze zijde schaarden. In 1884 stelde de adsistent-resident Scherer voor vuurwapenen aan de bevriende partij te geven. Men deed dit niet; het heette steeds, dat later uit die zelfde geweren op onze troepen zou geschoten worden. Brutus is van oordeel, dat geweren in handen der Atjehers voor ons niet zeer gevaarlijk zijn, veel minder dan dat hij, uit gebrek aan deze, kle wan gaau vallen doet, Het denkbeeld van den minister van koloniën Van Bloemen AVaanders, het oude Sultanaat te herstellen, is nooit overwogen. De aanvankelijk n>ej, giyjstigen uitslag bekroonde pogingen van den gouverneur van Atjeh en onderhoorigheden Laging Tobias, om met een te Ivemala ver blij f houdenden Sultan-pretendent in aanraking te komen, moesten op last van den gouverneur-generaal 's Jacob worden gestaakt. Indien wij voor de pacificatie eene machtige Atjehsche partij willen organiseeren , die op onze hand is, moeten wij van onze zijde zooveel mogelijk Atjehschen adel en traditiën eerbiedigen en aan haar hoofd plaatsen een te Kotta-Iladja resideerenden Sultan , beschermd door de Nederlandsche troepen en bijgestaan door Nederlandsche ambtenaren, als vlag en ótage. Brutus gelooft niet met den heer Laging Tobias, dat de tijd daartoe verstreken is, en raadt aan, de onderhandelingen met Toewankoe Mohammed Daoed te heropenen en vooral de twee vijandige hoofden te winnen die grooten invloed op hem uitoefenen. --- BUITENLAND. Italië. In antwoord op het artikel van de Osservatore Romano , waarvan wij gisteren melding maakten, zegt de Voce della Verita , dat de Paus zich nooit zal leenen tot transactiën met de partij des gewelds om tot eene schikking met het Quirinaal te komen. De rechtvaardigheid, onafhankelijkheid en de vrijheid van het Pausdom zijn de eenige grondslag, waarop een accoord met de burgerlijke macht kan totstandkomen. — De Eerw. pater Augustus Bansa, van de Orde der Predikheeren, heeft officieel tijding ontvangen van zijne verheffing tot kardinaal in het eerstvolgend consistorie. Mgr. Palotti, oud-secretaris van buitengewone geestelijke zaken, zal ook tot kardinaal verheven worden. Men noemt nog meer prelaten , die met het purper zullen bekleed worden in hetzelfde consistorie, onder anderen Mgr. D'Annibale, assessor van het Heilig Officie. 4?ranlirijli Het Fransch-Duitsch incident, zooals de zaakSchnaebele wordt genoemd, wordt allerwege nog druk besproken, ook in de buitenlandsche bladen. De Russische pers schreeuwt en dreigt togen dei^ Duit3cher, die op zulk een tartende wijze een Franschman uit zijn land haalt en wien het blijkbaar slechts om een casus belli te doen is. De Russische bladen trekken eveneens uut uuitscnianrt niet mag en kan weigeren Schnaebele in vrijheid te stellen , indien er maar het geringste blijft bestaan, qat voor hot leggen van een valstrik spreekt, welk feit zij allen als waar beschouwen. Er komen nog meer berichten, welke ook voor deze lezing spreken. In het rapport van den procureur-generaal van Nancy wordt o. a. het volgende verhaald. Toen Schnaebele op de grens wandelende wachtte, waren niemand in de nabijhejd d^n de twee gebroeders Gauthier, die op dertig a vijf-en-dertig meters van de grens op Fraijsch grondgebied in de wijngaarden werkten. Deze zijn van de worsteling van Schnaebele met de Duitsche agenten van het begin tot het eind getuigen geweest en verklaren, dat Schnaebele vijf of zes meters binnen de Fransche grens terugvluchtte en in weerwil v(in zijn wijzen op de 'grenspaal terug op Duitsch gebied werd gesleept, I)e werklieden aan den Duitschen spoorweg, die verklaarden, dat de worsteling op Duitsch gebied plaats had, zijn volgens de verklaring dier beide broeders, B^f'0 9)1 t'tjitd geklommen om te kunnen zien, toen Schnaebele al worstelende weder op Duitschen grond was gesleept. Gisteren zijn de prefect en de procureur-generaal van Nancy op nieuw naar de grens gegaan om het getuigenis te vernemen van nieuwe getuigen, die aan Duitschen kant in de velden werkten, toen Schnaebele werd gearresteerd , en die tegenover eenige vrienden zouden hebben gezegd, dat de verklaring der broeders Gauthier waar was. Deze getuigen zouden dezen nacht naar Aruaville zijn gekomen, om te bevestigen, wat zij hunnen vrienden hebben verklaard. De Strassburger Post verhaalt een vreemdsoortige geschiedenis over de zaak Schnaebele. Volgens dit blad zouden wegens dezelfde zaak op het oogenblik drie personen te Straatsburg gevangen zitten. Deze drie lieden zouden voortdurend bijeenkomsten hebben gehad met Fransche officieren en beambten, wien zij strategische plans zouden geleverd hebben. Schnaebele zou volgens dit blad in eene samenzwering gemengd rijn, en dit zou waarschijnlijk de reden zijner arrestatie zijn. Behalve deze berichten wordt er nog een dooide Dépêche de Nancy in de wereld gezonden, meldende , dat Duitsche gendarmes van een naburig grensdorp zich hebben uitgelaten, dat weldra nog eene arrestatie zal plaats hebben gelijk die van Schnaebele, van een ander Fransch beambte. Aan het ministerie van buitenlandsche zaken is een telegram van den gezant te Berlijn aangekomen. De heer Herbette meldt daarin den hoer Flourens, dat hij op de wandeling graaf Herbert Von Bismarck is tegengekomen en zich eenige oogenblikken met hem heeft onderhouden. De conversatie was zoo hoffelijk mogelijk , en, zonder iets bepaalds te hebben gezegd, verliet de graaf den gezant, zeggende; ,, Wij zullen dat alles wel in orde brengen," Eene andere depêche van Herbette maakt slechts melding van den indruk, welken liet incident in de Berlijnsche politieke kringen heeft teweeggebracht. Toen de heer Herbette den graaf Von Bismarck het compleet dossier van het Fransche onderzoek overhandigde, werd hem gezegd, dat de Duitsche dossiers nog niet waren ontvangen. UTon ccoio~^t.„./W,< -'gebne ilieuwè uitzettingen plaats gehad, hoewel de waak;;uui(hoid in de stad en de on-jstrekeij aeer verscherpt is. Reizigers , die uit Metz te Nancy zijn gekomen, willen zelfs staande houden, dat uit Berlijn eene brigade politie-agenten is overgekomen en zich in Metz heeft veysprêid. De politie treedt gewelddadig op tegen den minsten schijn van anti-Duitsche manifestatie. Een groot aantal reizigers uit Pruisen zijn aan de Fransch-Duitsche grens ondervraagd. Men heeft een jong meisje gearresteerd, dat verklaarde Metz uitgezet te zijn. Men hoort mets v&n Schnaebele zeiven, die sedert Zaterdag geen verhoor meer heeft ondergaan en nog altijd te Metz achter ik grendels zit. Men meent, dat hij weldra in een Duitsche stad voorloopig in vrijheid zal worden gesteld, en dat d^s cja ztvak tot bevrediging van höicle landen zal worden opgelost, lo \\ eeneii vreest men nogtans, dat de toestand noodzakelijk tot oorlog leiden zal. De diplomaten beweren aldaar, dftt aij het kruit reeds ruiken. I it Üoblenz telegrafeert men aan de Franoe, dat alles oorlog voorspelt, ofschoon dit officieel wordt geloochend. Alle dagen komen aldaar nieuwe troepen en krijgsvoorraad aan. Coblenz is nog slechts een uitgestrekt verschanst kamp. Men ziet er officieren en soldaten van alle wapens. Het effectief der troepen, die zich tegenwoordig in Elzas-Lotharingen bevinden, beloopt 76,000 man. Dit getal vermeerdert dagelijks, en daarin zijn niet begrepen de regimenten artillerie, belast met de versterkingen. 't Is wel mogelijk, dat het incident-Pagny in der minne worde geregeld; doch zal de gespannen toestand tusscheu de twee landen daarom ophouden?... In elk geval zal de naaste aanleiding tot conflicten uit den weg zijn geruimd. Men vergete echter het woord van prins Vön Bismarck niet: „ De oorlog tusschen Frankrijk en Duitschland moet komen, binnen tien dagen .... of binnen tien jaren. ..." — De Duitsche kanselarij heeft den Duitscheri gezant te Parijs bericht gegeven , dat de stukken van het onderzoek te Berlijn zijn aangekomen» Uit de stukken moet blijken, dat de aanhouding bepaald op Duitschen bodem plaats had ea dat Schnaebele dit zelf bekend heeft. Al die stukken zullen naar Parijs gezonden en door het Duitsche gezantschap medegedeeld worden aan de Fransche regeering. De heer Flourens, minister van buitenlandsche zaken, heeft andermaal graaf Von Leyden ontvangen. Deze heeft hem een telegram medegedeeld der Berlijnsche kanselarij, waarin het gedrag der twee agenten, die Schnaebele aange*houden hebben , ten stelligste gelaakt wordt. — Parijs is den 17en dezer het tooneel geweest van eene plechtigheid, die het hart van den Katholieken \ iaming en Nederlander met fierheid en geestdrift moet vervullen. Men vierde er namelijk de 25o verjaring deistichting van het Werk der Vlamingen. Vóór 25 jaren, den 17 April 1862, zond do bisschop van Gent, Mgr. Delebecque, die de geestelijke en aedelijke belangen der 60.000 Vlaamsohe ambachtslieden van Parijs ter hartenam, een verstandigen en ijverigen priester,. Beyaert genaamd, naar die stad. Thans bad het jubelfeest plaats van hot werk der Vlaamsclio missie, onder densselfden «riestpi- —*— De bisschop van Geut had, om die plechtigheid voor te zitten , zijn hulpbisschop, Mgr. Lambrecht,. afgevaardigd, vergezeld van de kanunnikken Janssens en De Keghel, van Gent; de broeder \«n den jubilaris en andere geestelijken waren! insgelijks tegenwoordig. Door de wereldlijke personen waren eert aantal voorname familiën vertegenwoordigd; ,{ 0 gezantschapssecretaris Eggermont, baron Bevens Belgisch gezant, graaf Werner de Merotf.e, graaf De Griinne , graaf De Beauffort, de senatoren Lammens en Van Ockerhout, graaf De Nedonchel,. en afgevaardigden van de bisdommen Parijs em ersailles. Verder bemerkte men nog den consul van Nederland, den heer Melehers, thans te iftwjs, vroeger te Schiedam wonende, een aantal damos, enz. enz. Ie o en te 7 uren 's morgens had in de kapel vari 't werk eene II. Mis met algemeene Communie plaats gehad. Te 9 uren kwamen ' ' gènoodigden, die door den jubilaris ontvangen werden, en te 10 uren begaf oen plechtige stoet zich van de pastorie door den tuin vatv de missie naar de kerk. Bij het binnentreden werd de jubilaris r\ 001 . den voorzitter van de St. Vincentiusvereer jging geluk gewènaciit, on werd het Magnificat aangeheven. J>e oude en eenvoudige instelling is thans vervangen door eene indrukwekkende groep van gebouwen met eene kerk in ogivalen stijl. Vlaggen en wimpels met de Belgische en Fransche kleuren versierden de gebouwen en de boomen van den tuin. Overal hingen welgeslaagde chronogrammen. De dienst in de kerk, die door eene overgroote volksmenigte werd bijgewoond, was zeer indrukwekkend. I)e Mis van den Vlaamsehen maestro Peter Benoit werd door een uitmuntend koor gezongen onder leiding van den Eerw. heer Boone. De Vlaamsche toespraak, die Mgr. Lambrecht na het Evangelie tot de aanwezigen richtte, was waarlijk hartroerend. Na de H. Mis had er een ontbijt plaats, gedurende hetwelk de jubilaris een overgroot getal gelukwenschingen , zoo per brief als per telegram, ontving, welke de nederige priester haastig in den zak zijner toog verborg; doch op aandringen der aanwezigen moest hij er meê voor den dag komen, en onder luide toejuichingen werden de verschillende gelukwenschingen voorgelezen. Onder deze waren er van den hertog van TJl'sél, gouverneur van Henegouwen, baron d'Anethan , Belgisch gezant te 's-Gravenhage, enz. Te 1 uur bezochten de genoodigden weer dat deel van de kerk, waar eene grcote menigte Vlamingen uit de voorstad St. Antoine hadden plaats genomen, om met hunne vrouwen en kinderen in de feestzitting aanwezig te zijn. Deze werd geopend met een koorzang, en daarna brachten de afgevaardigden van alle afdeelingen der missie hunne geschenken aan den jubilaris. Beurtelings verschenen de patronage van jonge werklieden, de vereeniging van St. Vincentius, de Werkmanskring, enz. Een Nederlander, die ten zeerste de missie genegen is, de heer Melchers, maakte zich tot orgaan van allen, door den geliefden rector een Imlde-gediclit aan te bieden, waarvan gedachte en vorm ten zeerste werden toegejuicht. Toen hield Mgr. Lambrecht een prachtige redevoering, waarin hij deed uitkomen wat nut de onvermoeibare herder reeds in het Parijsche Babyion gesticht had, o. a. door het wettigen en regelen van niet minder dan 11.500 huwelijken. Ten slotte meldde Mgr. hem zijne benoeming tot kanunnik van de St. Bavo-kathedraal van Gent. (Luide toejuichingen.) Vervolgens namen de Vlaamsche senatoren het ■woord. De heer Lammens schetste eerst in eenige woorden het verheven doel van Mgr. Delebecque bij de stichting van het werk en bracht tevens hulde aan de andere bisschoppen, die het ondersteunden , deden bloeien en gelukken cn vermaande de Vlamingen steeds Vlaamsch te blijven, Vlaamsch in taal, in zeden, in godsvrucht. Nadat de oude, kloeke Vlaming Van Ockerhout, senator van Brugge, het edel en onvermoeibaar werk van den jubilaris, vooral tijdens de twee belegeringen van Parijs, in 1870 en 1871 had doen uitkomen, werd er nog een prachtig koor gezongen, en ten slotte stelde Mgr. Lambrecht voor, een telegram te zenden naar koning Leopold II, een der weldoeners van het werk. Vóór het eindigen der zitting werd het woord ggslo^ff"^it J Wn jgëk a, 4jPf»Mga: Lambrecht. Met een plechtig Te Detim eindigde het onvergetelijk feest. QBnaclanty. Uit naam van het gouvernement heeft de heer Gorst in de Kamer verklaard, dat volgens bij het loreign Office ingekomen berichten en in tegenstelling met door de nieuwsbladen verspreide inlichtingen, de opstand der Ghilzaïs in Afghanistan geen terrein wint. Integendeel zouden de troepen van den emir de overwinning behaald hebben. Turkije. Men meldt uit Sofia, dat het Bulgaarsche leenings-voorstel, waarover met een Engelscli syndicaat onderhandeld werd, mislukt zou zijn. De politie heeft ontdekt dat de ontploffing, -welke in den nacht van Donderdag op Vrijdag plaats gehad heeft, veroorzaakt is geworden door een bom, welke met ontplofbare stoffen geladen en op een muur dicht bij den aan het huis van majoor Popoff grenzenden tuin geplaatst was. liet huis is niet beschadigd geworden. Dit verklaart, waarom de politie liet onderzoek gedurende acht-en-veertig uren heeft moeten voortzetten. Er hebben eenige arrestaties plaats gehad. m-rrZkïi* / 2> fftJirr- — --- FEUILLETON. 0N6EL00FELIJK EN TOCH WAAR [77] door LADY FULLERTON. De jonge vrijheer reed met zijn grootvader mevrouw d'Auban en Mina tegemoet, die in den loop des voormiddag» met den postwagen in het naburige stadje Montbrison zouden aankomen. Eenige gewapende lieden begeleidden hen, daar de bosschen van Forez in den jongsten tijd door roovers onveilig gemaakt werden; deze behoorden tot de beruchte bende van Mandrin. De baron had zijn rijtuig met vier paarden voor de echtgenoot en dochter zijns vriends laten iuspannen en wilde het zelf veiligheidswege van Montbrison tot ziju op 5 uren afgelegen kasteel vergezellen. De jonge Raoul was uiterst verheugd bij het vooruitzicht op een zoo aangenaam bezoek. Een zorgloozer jongman was niet gemakkelijk te vinden, zelfs niet onder de zorglooze Fransclien. Uit zijne zwarte oogen sprak eene onschuldige solialkschlieid; zijn lach sleepte onwillekeurig mede en betooyerde oud en jong. Terwijl hij op het slotpleia zijn paard liet steigeren, stonden zijne zusters aan het venster en wenkten hem met de hand. „ Hoe zorgvuldig heeft Raoul heden zijn haar gepoederd!" riep Bertha, „ En zijn schoonsten rok heeft hij aangetrokken. Zie, zij zetten zich in beweging. Grootpapa is nimmer gelukkiger dan als hij aanleiding vindt om zijne lijfwacht te verzamelen, en het zal den ridder niet onaangenaam zijn op ziju sehoonen grauwen schimmel voor de dames te mogen ^iiden. Laat ous in den tuin gaan, Isaura, en rozen plukken tot eeu heerlijken krans voor de ontvangkamer." Terwijl de zustOTS plukten, neuriede Isaura een liedje, dat zij geleerd op den dag, waarop hare moeder haar had aangekondigd, dat zij in het huwelijk zou treden met Rogier d'Estourville. Zij had eenmaal met hem een menuet gedanst, eu toen !>ij haar naar hare plaats voerde, een roos laten vallen, die haastig door hem werd opgeraapt. In die oude tijden wikkelde zich vaak een kleine roman in de koude formaliteiten der mariages de Convenance, zooals men ze toenmaals in Frankrijk noemde, Menig meisje werd aangenaam verrast door het bevel een man te huwen, dien zij in stilte van hare jeugd af bemind had, of dien zij bij den eersten aanblik in tegenwoordigheid harer ouders had leeren hoogachten. De levensbeschrijvingen uit de tijden der Montinorency's der Rohan's en Larochejaquelin's verraden in geenen deele, dat de vrouwen toenmaals hare mannen minder beminden of door hen minder bemind werden dan in onze dagen. De oude baron en zijn kleinzoon hadden een wijl in de schaduw der platanen op het marktplein van Montbrison gewacht, toen eindelijk de Parijsche postwagen aankwam en voor het posthuis stil bleef staan. De heer de la Croix naderde het portier om mevrouw d'Auban en hare dochter te begroeten. In een goed overwogen rede deelde hij haar mede, dat hij liet zich zoowel ten plicht als tot een genoegen rekende haar zijn geleide van Montbrison tot aan zijn kasteel benevens zijne bescherming aan te bieden; in den laatsten tijd werden de bosschen en wegen door een rooversbende onveilig gemaakt; evenwel durfde hij aannemen dat tengevolge der maatregelen, welke hij als opperrechter van Forez genomen had, de roovers weldra zouden verdreven en de veiligheid weder hersteld zou zijn. Daarna voerde hij zijne gasten naar zijn rijtuig, dat aan de tegenovergestelde zijde van het plein wachtte, wenkte ziju kleinzoon tot zich en sprak: „Veroorlooft mij u den vrijheer Raoul de la Croix voor te stellen," De zwarte oogen des jongen ridders ontmoetten Mina's blikken, en in plaats van met zijne gewone vroolijkheid groette hij haar met een ernst en deftigheid, welke hem tot heden geheel vreemd waren. ?Jadat de dames plaats genomen hadden, reed de baron aaij d,e eene, de vrijheer aan de andere zijde van het rijtuig, en het gevolg voegde zich gedeeltelijk voor, gedeeltelijk achter den reiswagen. Het was den dames, die den stoffigen landweg hartelijk moede waren, een aangename afwisseling op zachte kusseus te zitten en niet meer het geluid der paardehoeven te hooren, terwijl hunne oogen door de boornen langs den weg tegen de stralen der middagzon beschermd werden, Mevrouw d'Aubau geloofde zioh in de dagen harer jeugd teruggeplaatst. Haar was het te moede, als reed zij uit het slot te Wolfenbuttel naar de omliggende bosschen. Zij dacht aan die andere Wilhelmina, die toenmaals aan hare zijde zat, en had moeite den baron de gepaste opmerkzaamheid te schenken, terwijl hij van zijn paara 81 door het venster onophoudelijk tot haar sprak, Mina was verrukt over al het nieuwe, dat zij waarnam. De klank der horens, de snelle beweging, de paarden en ruiters, de aanblik van het boschrijke landschap, de vroolijke sprongen van twee groote honden, die zich aan het geleide aangesloten hadden, schonken het meisje, dat zoo langen tijd in een treurige en vreemde omgeving geleefd had, afleiding en genot. Eindelijk werd het kasteel zichtbaar; 't was een oud deftig gebouw, half vesting en half woonhuis; een gedeelte er van was vervallen en met allerlei slingerplanten begroeid. Dn ringmuren droegen een bonten krans van bloemen, en door de grachten, die het kasteel omringden, stroomde een beek, door blauwe vergeet-mij-nietjes omzoomd. Mina had nimmer iets dergelijks gezien, doek Had bij dezen aanblik het gevoel, als zag zij hier de verwezenlijking van een lang gekoesterd droombeeld, zooals men vaak ondervindt, wanneer men de beschrijving van dergelijke plaatsen gelezen of ze zich levendig voorgesteld heeft. Toen het rijtuig aan den voet van den steeuen wenteltrap, welke naar den door de familie bewoonden vleugel voerde, stilhield, kwamen de barones de la Croix en hare schoondochter dien trap af om hare gasten te ontvangen. Bertha en Isaura hadden werk genoeg om zich te verdedigen tegen de even hartelijke als^ lastige begroeting der honden. De blikken der meisjes zeiden echter evenveel als woorden, en toen de geheele familie in de groote zaal bijeen was, kusten zij Mina en drukten haar heure vreugde er over uit, dat zij kennis met haar mochten maken. Groot was hare verwondering over de buitengewone ontwikkeling van het nog zoo jonge meisje, lncfcrdaad was zij schier zoo groot als de tweelingzusters zeiven, nau^plijks kleiner dan Isaura. die over eenige weken in liet huwelijk treden zou. moet gezegd worden dat de tweelingzusters meer het voorkomen van feecii dan van volwassen dames hadden. Raoul, ofschoon een jaar jonger, had steeds aanspraak gemaakt op de rechten eens oud#ren broeders, lje oi+do barones had een zeer achtenswaardig voqrkomen; hare regelmatige gelaatstrekken en de heldere uitdrukking harer oogen hadden nog sporen van hare vroegere schoonheid doen overblijven. Zij was afgemeten doch zeer vriendelijk in den omgang. Haar gelaat droeg het kenteekeu der smart, des rustigen, lang gverwonnen, geletterden t° all ^~ „ ^ is ^grijpen," zeide Bertha 1- , ware Raoul uw hij kon >•' V'"''!" 4 hield plotseling op en werd vur „-ooi:!"™ 1 ' " " baasd!