BUITENLAND. Politiek Overzicht. Een schoone daad van rechtvaardigheid, dezer dagen door de Spaansche regeering verricht, geeft te meer aanleiding tot voldoening, na al het onrecht, door het vorige liberale gouvernement jegens de Katholieke Kerk gepleegd. De Correspondencia de Espana meldt, dat de nieuwe minisier van justitie, markies Villaverde de Pozo Rubio, nauwkeurig de zaak onderzocht heeft van de priesters, welke strafrechtelijk vervolgd waren wegens het voorgewend uitoefenen van invloed op de verkiezingen, in hun ambt, nl. op den kansel. De uitkomsten van dit met de meeste zorg gevoerd onderzoek [want de minister heeft zich wel gewacht, de positie van het kabinet in gevaar te brengen, door ontevredenheid te verwekken over etne partijdige daad] hebben den heer Villaverde ertoe geleid, aan H. M. de koningin-regentes voor te ^stellen, bedoelden priesters algeheele kwjji schelding van straf te geven, onder uidrukkelyke toelichting dat zy in geenen deele inbreuk hebbenjgemaakt op de landswetten. Koningin Christina heeft hare hooge goedkeuring aan de voordracht geschonken en een decreet geteekend, waarby de veroordeelde geestelijken werden ontheven van alle straf, hun opgelegd door een verkeerde uitlegging van de wet, welke den priesters evenveel recht geeft tot het uitoefenen hunner burgerschapsrechten als iederen anderen landsburger. Door deze beslissing is niet alleen eene daad van gerechtigheid verricht, maar ook de verstandhouding tusschen regeering en geestelijkheid en daarmede de gezindheid des volks voor het nieuwe kabinet aanmerkelijk verbeterd, daar het volk nu reden heeft, om te hopen, dat ook verder de regeering zal voortgaan met herstel van grieven der Katholieken. Het Bureau Herold meldt uit St.-Petersburg: Over de gezindheid der Russische pers in de laatste dagen zal men in Frankrijk niet bijzonder gesticht wezen. Dj berichten en betoogen der Fransche bladen , dat men in Rusland niets verwacht van de keizersbijeenkomst, worden hier sterk betwijfeld. Hoewel de pers hoffelijk genoeg is, om zulks te kennen te geven ondar de annexe verzekering, dat, wat er ook gebeuren moge, Ruslands sympathieën voor Frankrijk onveranderd zullen blijven, blijkt uit die uitingen genoegzaam, dat Rusland zich tegenover de Republiek in het geheel niet gebonden acht. Wanneer de Franscheu scherp uit de oogen zagen, zouden zij al dra gewaar worden , dat de onafhankelijke politiek , waarop Rusland zoo uitdrukkelijk staat, evenzeer tegenover Frankrijk als Duitschland geldt. De politieke kringen alhier stemman reeds de sedert lang gedane waarneming toe, dat Ruslands sympathieën voor Frankrijk beginnen te verkoelen. Deze voorstelling is misschien wel wat te rooskleurig gesteld. Men bedenke, dat het Bureau Herold voor den drievoudigen bond vaak dezelfde herautendiensten verriaut als de Agence Havas voor de tegenovergestelde oombinatie, hoewel toegegeven moet worden, dat in de laatste weken van verschillende zijden geheimzinnige toespelingen gemaakt zijn op eene zwenking in de Europeesche politiek. In ieder geval is het gegrond betrouwen op de handhaving des vredes nooit zoo vast en algemeen geweest als tegenwoordig. Italië. Te Rome en te Milaan hebben irredentistische woelingen plaats gehad. Te Castro Caro eveneens , waar tusschen gendarmerie en volk bloedig gevochten is. Eene bende van omstreeks honderd bosren, met geweren gewapend, is naar de Oostenrykscha grens getrokkec. Troepen zijn uitgezonden , om hun te beletten, een inval op het gebied der bevriende Mogendheid te doen. — Te Florence is, naar beweerd wordt, da cholera uitgebroken. ütanhrijh. (Particuliere correspondentie.) Men schrijft ons uit Parijs d.d. 20 Augustus: Om zijne lezers getrouw op de hoogte te houden van hetgeen er dagelijks voorvalt, zou een dagbladcorrespondent eigenlijk nimmer zijn standplaats moeten verlaten; men stelle zich echter eene stad voor als Parijs, waar het leven zoo vermoeiend is, en men zal dan gereedelijk toegeven, dat ook hij naar eenige dagen vaeantie hunkert en wat rust en verpoozing wenscht te smaken. Ik heb daarom het voorbeeld mijner buitenlandsche collega's gevolgd en ben eenige dagen de buitenlucht gaan inademen , maar in plaats van met de mode mée te gaan en mij naar de een of andere badplaats te begeven, waar ik onvermijdelijk eenige Parysche bekenden zou hebben teruggevonden en aan de gewone plichtplegingen niet zyn ontkomen, heb ik getracht, het nuttige met het aangename te vereenigen, en ben daarom eens op verkenning uitgegaan naar hetgeen men omtrent het platteland slechts by wijze van gerucht in de hoofdstad te weten komt. Dikwijls toch heb ik hooren beweren, dat, al mag Parijs dan ook door en door rcpublikeinseh zijn gestemd , men buitenaf en vooral in het Noorden nog niet hard met "de tegenwoordige begrippen wegloopt, integendeel dat men er nog diep aan godsdienst en Kerk is verknocht gebleven. Ik wil daarom heden aan de lezers een kort verhaal leveren myner eigen bevindingen. Daar ik in de eerste plaats had hooren beweren, dat de verknochtheid aan de vroegere regeringsvormen en de trouw aan de kerkelijke instellingen nog het duidelijkst zichtbaar zijn in de streken, waar men de overblijfselen van Fraskryks oude roemvolle dagen aantreft, had ik de keus tusschen Versailles, Fontainebleau en Compiègce, met hunne vorstelijke paleizen, maar Versailles is te dicht bij Parys gelegen en na de gebeurtenissen der laatste jaren mede reeds door de republiek bezoedeld geraakt; Fontainebleau is door het verblijf van president Carnot op het oogenblik een soort van residentieplaats geworden, zoodat er, om niet te ver van huis te gaan, niets anders overbleef dan Compiègne, het minst luisterrijke der vorstelijke lusthoven, hetgeen Lodewijk XIV deed zeggen: ik woon als vorst te Versailles, als edelman vertoef ik te Fontainebleau , maar ik overnacht als boer te Compiègne. Aan de stad zelve, die een garnizoensplaats is, zijn vele historische herinneringen verbonden. Zy werd ty'dens Karei den Kale gebouwd, ofschoon de Franciscaner monnik Jaf ques Guisse in zyne geschriften vermeldt, dat zy, volgens een oude legeüde, dagteekent van de inneming van Troye (!) Om van Compiègne zelf meer bijzonderheden te kennen, heeft men slechts een aardrijkskundig woordenboek op te slaan; ik zal my dus tot de vermelding bepalen, dat op een in de omliggende bosschen gehouden drijfjacht de eerste ontmooting heeft plaats gehad van Napoleon III met de hertogin van Montyo, later keizerin Eugenie. Na het kasteel te Compiègne te hebben bezocht, waarvan men tegenwoordig een soort van staatsmuseum heeft gemaakt, was myn keus spoedig gevestigd, en besloot ik, een voetreize te ondernemen en de verschillende dorpjes en gehuchten te bezoeken , die verspreid liggen in de onafzienbare bosschen, welke van af la Croix St. Ouen, ten noorden van Compiègne, zich uitstrekken tot Pierrofonds, waarop ik straks terugkom, en tot Villers Cotterets. Om mij zooveel mogelijk in het centrum te bevinden, had men my aangeraden, myn intrek te nemen te Vieux Moulin, van waar men in alle richtingen zeer begaanbare wegen aantreft. Ik heb dit later wel eenigszins betreurd; Vieux-Moulin is meer dan primitief, men vindt er niet de minste geriefelijkheden, zelfs geen postkantoor, zoodat men brieven en couranten eerst een dag later ontvangt en zyn eigen correspondentiën per spoor naar een hoofdbureau moet verzendeH. Het logies laat ook veel te wenschen over; er is slechts één herberg, waar men reizigers ontvangt, en dan nog moeten zy zich tevreden stellen met een matras van konynenwol, terwijl er als voedsel niets dan boerenkost, zooals melk, eieren, groentenpap en nu en dan eens een stukje spek te krygen is. Uit deze enkele bijzonderheden ziet men, dat Vieux-Moulin nog niet het paradys op aarde is of naar Luilekkerland gelijkt. Myn eerste bezoek bracht ik aan den dorpspastoor, een eerwaardig grijsaard van tweeen-zeventig jaren. Tydens het keizerrijk , verhaalde hy my, was hy pastoor te St. Jean, dat mede te midden van het bosch is gelegen. Toen hy op een goeden dag bezig was, den gevel van het presbyterium te pleisteren, ontving hy onverwachts een bezoek van den bisschop van Beauvais, die hem lachende toevoegde, dat by niet wist, onder zyne geestelijken een zoo bekwaam metselaar te bezitten, en beloofde dat hy by de eerste gelegenheid zyne diensten zou te nutte maken. De goede pastoor was niet weinig verwonderd, eenige maanden later by den bisschop ontboden zynde, van Mgr. te vernemen , dat hy naar Vieux-Moulin verplaatst en met de zorg balast was over eene nieuwe kerk» die de keizerin voornemens was op eigen kosten aldaar te doen bouwen. Ziedaar hoe het dorpje in het bezit is gekomen van een zeer net kerkje, versierd met psachtig beeldhouwwerk, door den pastoor zeiven in hout uitgebeiteld. Z.Eerw. beklaagde zich zeer tegenover my wegens de onverschilligheid der inwoners voor al wat geloof en kerk aangaat; dit echter verwonderde mg geenszins , toen ik vernam , dat, in de tien laatste jaren vooral, de geheele landstreek onder den invloed is geraakt der republikeinen, die openlik beschermen al wie zich aan de Kerk onttrekt. Zoo ben ik b.v. zelf op Maria Hemelvaart ooggetuige geweest, dat slechts zeven van de driehonderd gemeentenaren de Hoogmis bijwoonden, evenals ik den daarop volgenden Zondag te Pierrefonds ontwaarde, dat van de 2500 zielen op z\jn best een vijftigtal ter kerk waren gekomen. Met Pierrefonds en St. Jean, waar men nog de overblijfselen eener oude abdij aaatreft, vormt Vieux Moulin een grooten driehoek met kruiswegen, die het boseh in alla richtingen doorsnijden. Te midden der eeuwenoude eiken heerscht daar een doodsohe en indrukwekkende stilte, welke nu en dan slechts door de in de bladeren ritselende fazanten of door een voorbijsnellend hert wordt afgebroken, tot dat men zich op eens uit het dichte groen in eene vroolyke landstreek verplaatst vindt. Onmiddellijk ontwaart men aan het kasteel, dat op den kruin van een berg is gebouwd en zich prachtig verheft boven eenige smaakvolle woningen, met tuinen omgeven, dat man te Pieirefouda is aaugekonun. Bedoeld kasteel, het geliefkoosd verblijf van keizerin Eugenie, is door Viollet le Duc opgebouwd naar den stijl van het oude, dat van de 12e eeuw dagteek'-nde. Napoleon III had er een kostbare verzameling van wapenen bijeengebracht, de later naar het Hotel des Invalides te Parijs is overgebracht. Van Pierrefonds naar Vieux Moulin, twee uren gaans, lerugkeerende, volgt men den voat van een onafgebroken bergketen, met den Mont Saint-Matc, waar men bewe rt dat in der tijd een Romeinsch kamp zou hebben beslaan. Dat kamp, waarvan men nooit eenig overblijfsel heeft teruggevonden, behoort misschien tot dezelfde legende als een boschwachterswoning, op een tweetal minuten afstands van Compiègne, welke vroeger een abdij was. Dia abdy, verhaalt men, was door een geheimen onderaardschen gang met de stad verbonden; tijdens de omwenteling zou de overste, omdat hij den toegang niet wilde openbaren, op het schavot zijn omgekomen ; herhaalde malen hebben er opgravingen plaats gehad, maar van den onderaardschen gang heeft men, evenmin als van het Romeinsche kamp , niet het minste spoor ontdekt. Mijne vacantie dagen mogen der gezondheid bevorderlijk zijn geweest, maar ik heb mij teleurgesteld gezien in mijne verwachting, ten plattelande het zedelijk en godsdienstig gevoel te zullen terugvinden, dat nu ook daar voor de nieuwe begrippen schijnt te moeten zwichten. ^ngeianö. Gisteren werd in de Katholieke kerk te Brompton eene plechtige Mis van Requiem gecelebreerd voor de rust der ziel van wijlen kardinaal Nawman. Kardinaal Manning was met zijn geheele kapittel aanwezig en hield de lijkrede. Eene ontelbare menigte vulde het groote gebouw. De absolutie werd eveneens door kardinaal Manning gegeven. Het Journal de Bruxelles opent eene inschrijving voor den bouw eener parochie kerk in Congo. Duitecfjlantr. Naar buitenlandsche bladen berichten, zijn zeventien soldaten van het 9e. reg. infanterie tengevolge van de vermoeienissen, doorstaan tijdens de manoeuvres bij Wurrburg, overleden. De Duitsche bladen maken van dit ernstig geval met geen woord melding. — De toestand van den heer Lutz is van dien aard, dat de dood eeno verlossing voor hem zou wezen. Tengevolge van hariwaterzucht kan de zieke niet meer liggen maar moet voortdurend in een stoel zitten. Het asthma beklemt hem py B lyk, morphine werkt niet meer; de lijder is vaak bewusteloos. — Te Ditntzig is gisteren een internationaal congres van vischkweekers geopend. Vertegenwoordigd zijn de Nederlandsche, Hongaarsche, Zweedsche door prof. d a Deensche Hoek. regeeringen, de eerste Oostenrijk, De Daily Chronicle verneemt uit Wtenen: Dr. Junemann heeft een gas uitgevonden, waarmede geheele regimenten.... in slaap kunnen gemaakt worden. De geleerde onderwierp zijne uitvinding aan het oordeel der Oostenryksche regeering, die hem afwees. Dr. Junemann wil zich thans tot het Engelsche gouvernement wenden. 't Is de Daily Chronicle, die het vertelt! De geruchten, dat koning Milan eerlang zal hertrouwen, houden aan. Zijne aanstaande schijnt de schatrijke weduwe van een presidont der republiek Guatemala te zyn, in welk land de koning onder d«n naam van graaf vaa Tacova zou gaan wonen. --- ONZE DOODE STRIJDKRACHTEN. II. ROTTERDAM, 21 Augustus. Wie gelooven zou, dat bij inundatie eenvoudig de sluizen worden opengezet, en men eenvoudig afwacht wat en lioe overstroomd zal worden, zou zich geen goed begrip van de zaak vormen. De kunst komt hier de natuur te hulp en geeft aan het water slechts zooveel vrijheid, als noodig is, om het land tegen den indringenden vijand te verdedigen. Zoo is b. v. de waterlinie verdeeld in een aantal vakken, welke gevormd worden door dwarskaden; deze vakken kunnen als op zich zelf staande behandeld worden, zoodat niet allen gelijktijdig of even hoog behoeven te worden geïnundeerd, maar slechts die of tot die hoogte, zooals in het belang der verdediging gevraagd wordt. In den winter, wanneer het water met een ijskorst bedekt wordt, biedt de inundatie den vijand onder menig opzicht nog grooter gevaren dan des zomers, ofschoon van den anderen kant de inundatie dan ook hare zwakke zijden kan hebben. Toch gelooven wij, dat de tijden, waarin de vijand over het ijs in ons land drong, voorbij zijn. Zeker, bij zeer snelle, zeer sterke en aanhoudende vorst zou het water, ook omdat de diepte niet groot is, voor den vijand in een vasten bodem kunnen veranderen, waarover hij met paarden en kanonnen zou kunnen heentrekken. Als er hier in vroegere jaren wel eens kermis op de Maas was, kon men er zich van overtuigen, dat het ijs veel dragen kan. Dit neemt echter niet weg, dat zelfs onder de voor de ijsvorming gunstigste omstandigheden een tocht van een leger over het ys in ieder geval gevaarlijk is. En wij kunnen voor den vijand het gevaar niet weinig vergrooten. Zouden wij de bevriezing al niet geheel kunnen beletten, door het water in en uit te laten en dit aldus in gedurige beweging te houden, wij kunnen het weg laten vloeien, zoodat het ijs hol ligt, en het uiterst verraderlijke bomijs ontstaat. Voorts kunnen de ijsbrekers grooten dienstdoen, vooral om de diepere wateren open te houden, en nu eenmaal het breken van het ijs op kunstmatige wijze een onderwerp van studie is geworden, zal de vernuftige geest van ons volk, met het ijs daarbij goed vertrouwd, ook wel middelen opsporen, om het ijs der inundatie zooveel mogelijk te breken en gebroken te houden. En bij dat alles zou een leger, dat over het ijs trok, onze forten moeten naderen en passeeren, en zich, zelf op een gladden en slecht te vertrouwen grond staande, aan een vreeselijk vuur moeten blootstellen. Een tocht van een vijandelijk leger over het ijs is ook dan wel niet ondenkbaar maar zal zeker niet spoedig beproefd worden en heeft weinig kans op succes. Komen er in de inundatie vrij groote diepten voor, zooals wij gezien hebben, er worden ook hoogtên in gevonden, die boven het water blijven uitsteken en groote oppervlakte hebben, zoodat een vijand zich daar zou kunnen nestelen, zooals bijv. ten Oosten van Utrecht; hier heeft men een strook gronds, die droog blijtt en ongeveer twee kilometer breed is. Doch een dubbele rij forten is hier aangelegd, welke dien grond geheel beheerscht, en bij eventuëele nadering des vijands worden daar troepen opgesteld in behoorlijk getal. Overigens zijn zulke forten aangelegd op alle kaden en dijken, welke door de inundatie heen naar de Vesting Holland loopen. Die dijken en kaden, voor ons van grotot nut, hebben voor den vijand geen waarde. Zou hij er zich op wagen, hij gaf zich aan den ondergang over. Al stond hij met een leger van honderdduizenden voor de inundatie, het water houdt hem terug, en de dijken en kaden zijn te smal, om veel volk te laten voortrukken. Zij zijn gelijk aan de smalle voetpaden, welke toegang gaven tot de kasteelen der middeleeuwen , en die met een betrekkelijke kleine macht konden verdedigd worden, want deze zal altijd een zeer groote overmacht blijven, omdat voor den vijand te weinig ruimte bestaat, om zich te vereenigen en op te hoopen. Voeg daarbij, dat wij achter de dijken, op hoogten en onder bescherming der forten, waartegen de inundatie schier overal steunt, zooveel volk en geschut kunnen opstellen , als wij verkiezen, dat wij met onze „ uitleggers" overal op het ondiepe water en met onze dieper gaande vaartuigen op de slooten, kanalen en rivieren kunnen kruisen en aldus den vijand onophoudelijk bestoken. Men behoeft van militaire zaken weinig begrip te hebben en slechts zijn gezond verstand te gebruiken , om te erkennen, dat er van een tocht des vijands over die dijken en kaden niets terecht komt, en wij hem dus zoomin op den smallen grond als op het breede water en het harde ijs behoeven te vreezen. Vandaar de groote kracht, de sterkte onzer inundatie, een onwaardeerbaar wapen, door de Voorzienigheid aan ons land geschonken, waarmede wij het tegen eiken vijand kunnen verdedigen. De inundatie dekt, zooals wij toonden, alleen de oostelijke grens van de Vesting Holland. Maar ook aan de overige grenzen, behalve aan de westelijke, waar de Oceaan ons land bespoelt, is het water onze bondgenoot. Hierover vernemen wij van den heer Seyffardt de volgende bijzonderheden: „ De overige grenzen van de Vesting Holland worden, aansluitende aan de nieuwe Hoilandsohe waterlinie, gevormd door de breede wateren: da Biesbosoh, het Hollaudsch Diep en het Haringvliet en verder door de Noordzee, de Tesaelsche zeegaten en de Zuiderzee. In het landfroct, in de nieuwe Hollandsche waterlinie, vormen de kaden en dijken de toegangen of accessen tot de achter de linie gelegen landen ; evenzoo vormen de waterwegen, die nit zee naar het hart des lands geleiden, de accessen van het zeefront. Die waterwegen mooten dus worden afgesloten door versterkte Btellingen of door enkele sterk met ijzer gepantserde kustfortcn. Zoo wordt de toegang van de Zeeuwche streomen door het Volkerak naar het Hollandseh Diep afgesloten door de stelling Willemstad; de toegang van zee naar het Haringvliet door de vesting Hellevoetsluis en die naar den mond van da Maas bij Brielle door de vesting van dien naam. Aan de Hoek van Holland ligt ter verdediging van den Nieuwen Maasmond, den waterweg van Rotterdam naar zee, een sterk gepantserd kustfort, voorzien van drie draaiende koepels, elk met twee zware kanonnen gewapend. Ook by IJmuiden ligt, ter afsluiting van het Neordzeekanaal, een kuBtfort met een gepantserde vaste battery voor hst zware geschut en één draaienden koepel. Eindelijk worden de Tessslsche zeegaten tegen aanvallen uit zee verdedigd door de uitgebreide stelling Den Helder met verschillende sterk bewapende kustbatteryen en ean koepeifort, met bijzonder zwaar geschut op de zandplaat de Harssens." Dit alles lezende, kan men zich eenigermate een antwoord geven op de vraag, die zoo dikwijls gedaan wordt, wat er toch terecht komt van de vele millioenen, die jaarlijks door het budget van oorlog verslonden worden. Dat de forten en andere sterkten, waarmede de Vesting Holland als bezaaid is, veel geld kosten, zal wel niemand vreemd voorkomen; trouwens men kan zich daarvan in bijzonderheden op de hoogte stellen, wanneer aan de Kamers gelden worden aangevraagd voor den aanleg of de verbetering van eenig punt onzer verdediging. Maar men weet ten minste, dat men hier, om een gemeenzame uitdrukking te bezigen, waar voor zijn geld krijgt, dat iedere ton gouds, aan inundatie of forten gewijd, de zekerheid onzer onverwinlijkheid verhoogt, en wij de ure des gevaars niet met al te grooten angst tegemoet behoeven te gaan. Daarom, dunkt ons, heeft de Katholieke partij in ons vaderland nooit geweigerd, om offers en zelfs zware offers te brengen aan het departement van oorlog, overtuigd, dat de vrijheid des vaderlands tot geen te hoogen prijs kan gekocht worden. Maar als een minister van oorlog ons komt vragen om een groot landleger, dat onze krachten te boven gaat en een naaping is van de militaire opdrijving der groote Mogendheden , en hij ons geheel onnoodig den zwaren last van den persoonlijken dienstplicht op de schouders wil leggen, dan heeft dezelfde Katholieke partij de overtuiging, dat iets gevraagd wordt, wat niet billijk en rechtvaardig is, en zij vindt den moed tot een absolute weigering. In een laatste artikel nog een woord over de stelling van Amsterdam. --- FEUILLETON. De getuige van den moord. door RAOOL DE NAVERY. Nauwelijks had de wees haar intrek onder het dak der oude vrouw genomen, of zij begon een plan uiteen te zetten, waarover zij reeds met haren voogd had gesproken. Op geen twee mijlen afstands van het huisje der Spitsmuis stond de eik van O. L. Vrouw. De eik van Orme3 is een dier plantaardige reuzen zooals de beroemde kastanjeboom van den Etna, de olm van Brignolles enz. Eeuwen waren over zijn kruin heengegaan, zonder zijn loof te dooden. De stam molmde weg als een monument, ondermijnd door zijn basis; de schors alleen schraagde nog de takken en het gebladerte. De eigenaar van den boom onderhield een houten rtelling in het inwendige van den rens, om het wonder des land nog lang te behouden. Sedert ten minste tweehonderd jaar werd de holle stam, waarbinnen in eene nis een eenvoudig gesneden beeld der H. Maagd stond, als kapel gebezigd. Den morgen, volgende op haar intrek in de hut der Spitsmuis, zeide Douce tot hare gastvrouw: „Ik zou den eik van O L. Vrouw willen koopen." „Waarom, kindP" „ Ik zou de plek gaarne in mijn bezit hebben, waar mijn vader gestorven is " „Dat is onmogelijk, arme Donce. De eigenaar van dien boom is rijk en ijdel. Het is Rabot, de molenaar, die hem tot geen prijs van de hand zal doen." „Ik zal met hem gaan spreken." „Doe dat in het geheel niet. Als gij kans op slagen wilt behouden, moet gij de gelegenheid afwachten." „ Wachten, als mijne vrienden de uren, de minuten tellen, om troost en recht te verkrijgen!" „ Al schijnt Gods rechtvaardigheid soms langzaam , zij is zeker," zeide de oude ernstig. „Wie weet, of Hij u ook niet eene snellere gelegenheid opent." „ Maar welke gelegenheid zou zich kunnen voordoen , dat Rabot den eik verkocht?" „ Rabot is ziekelijk. Als hij de koorts heeft en onuitstaanbare pijnen lijdt, laat hij mij dikwijls roepen, maar tot dusverre is het steeds te vergeefs geweest." „ Welnu F" „Voortaan zal ik gaan, en ik zal hem condities voor mijne hulp stellen." Nauwelijks had de Spitsmuis deze woorden gesproken , of zij bemerkte een kleinen jongen, die, zoo hard hij kon, kwam aanloopen. „ Wat zeide ik u!" riep zij uit. „Daar helpt God ons al. Ginds komt Krekeltje." Het verhitte kind stond voor de oude vrouw stil, groette haar met bijgeloovigen eerbied en keek naar Douce, om zich moed te geven. Daarop bracht hij hijgend uit: „ Of u eens op den molen wilt komen, Spitsmuis. De baas is zoo stijf als een balk. „Zeg maar tegen Rabot, dat hij rijk genoeg is, om een dokter te betalen, en dat ik alleen voor de armen zorg." „ De baas zal mij slaan en zeggen, dat ik mijn boodschap niet goed gedaan heb," zeide het ventje weenende. „Kom dan maar, kereltje," zeide de oude vrouw medelijdend. „Ik wil niet, dat gij om mij geslagen wordt." Hen half uur later was de Spitsmuis bij den molen. Rabot lag in bed te kreunen en te zuehten. „ Zij komt zeker weer niet, de oude tooverkol," steunde hij, „O, ik lijd ware hellepijnen." Het klotsen der klompen van Krekeltje weerklonk buiten. De Spitsmuis kwam binnen, naderde het bed en zag den molenaar met spottend medelijden aan. „ O, wat heb ik een pijn!" kermde de molenaar. „ Dat zie ik, Rabot: het is alsof uw bloed vuur is, de zenuwen trekken samen, het hoofd gloeit..." „Ja, dat is het, Spitsmuis. Genees mij, en ik geef u honderd kronen." „Ik wil geen geld; ik wil alleen, dat gij mij de Moerweide verkoopt." „De Moerweide? Daar staat de eik van O. L. Vrouw in. Neen, dat nooit." „Ook goed," zeide de Spitsmuis. „Beterschap, hoor, Rabot. Goeden dagen zij stapte naar de deur. „ Hola! " schreeuwde de molenaar. „ Gaat gij nu heen? Laat mij toch niet als een hond sterven." „ Als wij het toch niet eens kunnen worden.. „Ik zal u tweehonderd kronen geven." „ Ik moet de Moerweide hebben en zal ze u betalen." „Ach, neen, wezenlijk ik kan niet," en de molenaar zuchtte. De Spitsmuis lichtte de klink van de deur en ging langzaam heen. De zieke verbeet zich van woede; het zweet brak bem uit. „Met dat wijf is niets aan te vangen," gromde hij. „Zij zou iemand goedsmoeds laten omkomen... Maar den eik verkoopen..." Een nieuwe aanval van vreeselijke pijn ontlokte hem smartelijke kreten, en geheel overwonnen door de foltering riep hij Krekeltje en zeide: „Loop die heks na en breng haar terug." Het ventje liep de Spitsmuis na en zeide haar: „ De baas vraagt, of u alsjeblieft terug wilt komen." Gewillig ging de oude vrouw weer mede. „Kunt gij thans schrijven?" vroeg zij den zieke. „ Oeh, Heer, neen... Mijne armen "... „ Waarom laat gij mij dan terugroepen?" „Om u te beloven, dat ik u de Moerweide verkoopen zal." „Och, men vergeet eene belofte zoo spoedig, als men uit den nood is," zeide de Spitsmuis sarcastisch. „Krekeltje, breng papier en inkt hier. Ga zitten, Rabot. Zoo aanstonds zult gij beter wezen, als ons zaakje maar eerst geregeld is." In de grootste pijn en met voortdurende tusschenpoozen schreef de molenaar eene voorloopige verplichting tot verkoop van de weide aan Douce. Toen de Spitsmuis het papier in den zak had, reikte zij den molenaar een potje zalf over, zeggende: „ Wrijf hiermede de pijnlijke ledematen gedurende een kwartier mee in. Morgen kom ik terug." Den volgenden morgen was de oude vrouw weer op den molen. Zij had eene door den notaris opgestelde akte van verkoop bij zich. De molenaar was op en gevoelde zich zeer wel. Gaarne had hij nu zijn woord ingetrokken, maar de vrees, dat de Spitsmuis zoowel de macht bezat, om hem zijne kwalen terug te bezorgen, als zij ze had doen verdwijnen, deed hem besluiten, zijne handteekening onder het stuk. te zetten, en van dit oogenblik af was Douce de wettige eigenares van den eik van O. L. Vrouw. Des avonds schreef het meisje aan den heer Leguével. Het antwoord van den advocaat eindigde met de woorden: „ Einde dezer week zal mijn vriend Auguste Landier naar Ormes komen en zich te uwer beschikking stellen." Des Zaterdag kwam een omnibus voor de herberg van Basile aan, en een jonkman van ongeveer 25 jaren stapte er uit. Na een ontbijt gebruikt te hebhen, nam hij zijn schetsboek onder den arm en vroeg, waar de woning der Spitsmuis gelegen was. „ Wil ik u erheen brengen mijnheer F" vroeg een kinderstem. „ Best jongen. Ga maar mee." Na een eindje geloopen te hebben, knoopte de artist een gesprek aan met het aardige kereltje. „Waar woont gij, manneke?" vroeg hij. „ Bij Rabot den molenaar." „ Hoe heet ge ? " „Krekeltje," babbelde de jongen. „'t Is wel geen mooie naam, maar men heeft mij zoo genoemd, omdat ik in het veld gevonden ben. De krekeltjes zitten ook in 't veld; het zijn aardige beestjes, die niemand kwaad doen en veel zingen. Eene arme vrouw uit het dorp droeg mij in haar voorschoot naar huis en voedde mij met hare kinderen op. Nu ik groot genoeg ben, om te werkenvoegde hij er met koddige fierheid bij, „ ben ik in dienst gekomen bij den molenaar. Het is wel geen beste man, maar ik verdien brood en klompen bij hem." „Kent gij de Spitsmuis." „Jawel, mijnheer," zeide het kind vreesachtig. „ Is zij goed voor u ? " „ Voor mij wel, maar voor Rabot niet. Hij zegt, dat zij met den boozen geest omgaat, en ik ben bang, om in haar huis te komen, want ik heb eens een zwarte kat op het dak zien zitten, en bij den haard staat de bezem, waarop zij 's nachts door de luGht vliegt, om naar den heksensabbath te rijden." Auguste Landier schoot in een vroolijken lach en trok het ventje bij de ooren, zeggende: „Gij, bijgeloovige bengel." Het kind zag hem verwonderd aan, stak daarna den vinger vooruit en zeide: „ Daar zit Douce, de dochter van den marskramer, dien ze voor een paar maanden onder den eik van O. L. Vrouw hebben doodgestoken." ---