Brieven uit Frankrijk. LIII. ROTTERDAM, 29 Augustus. Parijs , 29 Aug. Ten bewijze had ik in mijn vorigen brief met een paar woorden de redevoering vermeld, die de minister-president, twee dagen te voren, op een hem aangeboden feestmaal had uitgesproken. Die rede is inderdaad eene vrij duidelijke uiteenzetting geweest van het ministerieel programma. Geen wonder dus dat zij tot alle mogelijke oommentarieën heeft aanleiding gegeven. De dagbladen van alle kleur hebben haar in zulk eene mate uitgeblazen, dat ik nog eens in hot kort op de zaak wil terugkomen, ook wegens de gevolgen, die uit 's ministers taal zullen kunnen voortvloeien. Bij den aanvang zijner toespraak had de heer Rouvier onmiddellijk de koe bij de hoorens gevat, en zinspelende op eene aanstaande afschaffing der gemeente-accijnzen, doen uitkomen, dat het land en de algemeene belangen daarbij meer baat zullen vinden dan bij eene opzegging van het Concordaat en scheiding van Kerk en Staat. Hij heeft daardoor duidelijk willen doen uitkomen, dat het kabinet zich ten eenenmale afscheidt van de twee linkerzijden en hare radicale strekking verwerpt. Al de bladen van dien tint zijn dan ook woedend, en evenals zij Ferry den boezemvriend noemen van Bismarck, verwijten zij aan het ministcrio te heulen met de rechterzijde , den weg voor te bereiden voor een politieken invloed der geestelijkheid en daarmede voor den ondergang der Republiek. Het behoeft niet te worden gezegd, dat wij, Katholieken, van harte verlangen , dat die voorspellingen en vooruitzichten zich mogen verwezenlijken. Ongelukkig is de tyd nog ver verwijderd, waarop die wenscli zal kunnen worden vervuld. Voorts , zegt de minister, zullen wij wetsherzieningen voorstellen op do brevetten , de fabriekwerken , de faillissementen en den hoofdelijken omslag. Hij doet verder uitkomen, dat de regeering een geleidelijken gang wil volgen , dat zij in geheele overeenstemming zal handelen met de begrootings-commissie, en in tegenstelling met het vorig kabinet , van het stelsel van nieuwe belastingen voor goed heeft afgezien. De heer Rouvier heeft mede verklaard geen voorstander te zijn der belasting op het inkomen, en er bijgevoegd, dat het ministerie practische hervormingen wil en daardoor zijn aankomst aan het bewind verlangt te rechtvaardigen. Al de voorgenomen en beloofde hervormingen zijn juist die, waarop de behoudende partij sedert jaren aandringt, en, neemt men de woorden van den minister letterlijk op, ligt daarin dan de verklaring niet opgesloten, dat hij zich schaart aan de rechterzijde , alhoewel verklarende, dat hij met haar geen verbond, zelfs geen compromis , heeft aangegaan. Maar kan hij, om ten minste den schijn te redden, eene andere taal voeren? Dit is juist hetgeen de republikeinen hem verwijten. Maar hoe goed de bedoelingen ook zijn mogen, de uitvoering er van staat in een nauw verband met eene reorganisatie der verschillende takken van administratief beheer en de daaruit af te leiden bezuinigingen, en nu blijft de vraag over of men misschien niet het hoofd zal stooten bij de Kamer, waar elkeen zijn vriendjes heeft, die men niet zal willen over boord werpen en zich niet zal willen blootstellen in ongenade te vallen bij de kiezer3. Maar dit alles zal weder een nieuw wapen zijn in de handen der radicalen, om de regeering van partijzucht te betichten, evenals zij thans niets onbeproefd laten om het ministerie, en den heer Rouvier in de eerste plaats, in een kwaad daglicht te plaatsen. Door hunne helsche propaganda begint men reeds in de departementen het ministerie met schuinsche oogen aan te zien. Dit straalt zeer duidelijk door in de rapporten der prefecten aan den minister van binnenlandsche zaken, die den toestand in den laatsten ministerraad heeft ter sprake gebracht. Slechts vier ministers zijn op dit oogenblik te Parijs aanwezig, — de overigen zijn met verlof, — zoodat men eerst na hunne terugkomst zal kunnen te rade gaan over de in October tegenover de Kamer aan te nemen houding. De departementale raden zijn dezer dagen voor hunne jaarlijksche zitting bijeengekomen , en zeer zeker zal, in strijd met hunne organieke richting, de politiek daar ter sprake komen. Wel is waar hebben dergelijke votums geen de minste waarde en kunnen onmiddellijk door een besluit van den President der republiek worden te niet gedaan, maar zij zullen in allen geval het peil aangeven der openbare meening en als het ware eene inleiding of het voorspel zijn der nieuwe comedie, die de radicalen waarschijnlijk binnen een paar maanden weder zullen trachten ten tooneele te voeren. In sommige opzichten handelt het ministerie te voorbarig en doet zich zelf daardoor veel kwaad. In plaats van maatregelen uit te schrijven van ondergeschikt belang, die vele leden ontevreden maken, zou men misschien beter doen de kleinigheden voorloopig onaangeroerd te laten en op do eerste plaats zijn eigen toestand zoeken te bevestigen door het invoeren van hervormingen — en de keuze ligt ruim voor de hand — die van meer algemeen belang zijn en elkeen zullen tevreden stellen. Anders gezegd, wat minder mooie woorden en wat meer daden. De toepassing der wet van 1836 op de loterijen levert daarvan een nieuw bewijs. Onder de benaming van loterijen, die in Frankrijk verboden zijn, zonder bijzondere vergunning der regeering of, in bijzondero gevallen, zonder eene speciale wetsvoorziening, heeft men de vreemde premie-leeningen gerangschikt. De nog van kracht zijnde wetsbepalingen zijn zoo streng, dat het zelfs verboden is zo hier uit te schrijven, aan te kondigen en de trekkingslijsten er van uit te geven. Ten gerieve der linantiëele bladen had men voor het laatste, bij ministeriëele circulaire van 1884, eene middenweg gevonden, die bestond in eeno schriftelijke aanmaning en verbaal, alvorens de straf toe te passen, die kan worden opgevoerd tot drie maanden gevangenis en 2000 fr. boete. Maar in die schriftelijke aanmaning was langzamerhand de klad gekomen, zoodat do finantiëele bladen de trekkingslijsten trouw vermeldden. Langzamerhand was er zelfs tusschen die bladen een soort van kampstrijd ontstaan, om, ten gerieve hunner lezers, die dikwijls de klanten worden van het effectenkantoor, dat de courant uitgeeft, de meest volledige lijsten te leveren. Eeno circulaire van den minister van justitie schrijft nu voor de wet van 1836 stiptelijk, zelfs zonder voorafgaande aanmaning of waarschuwing toe te passen. "Waartoe dient dit? In het bekend maken der trekkingslijsten is toch waarachtig niet veel kwaad gelegen; is men de gelukkige bezitter van een Russisch of Oostenrijksch lotje, wil men toch gaarne zoeken of men iets getrokken heeft, en met dien kleingeestigen maatregel zal men vele Kamerleden knorrig en ontevreden maken. Men zou vrij wat beter doen in sommige gevallen het uitschrijven tegen te gaan van openbare leeningen in vreemde ondernemingen, die onder den dekmantel der Fransche wet onnoozelen lieden het goede geld uit den zak kloppen. Zoo heeft men dezer dagen zes millioen gevraagd voor een goudmijn in Hongarije, die veel weg heeft van do beruchte Amerikaansche zilvermijnen waarmede , eenige jaren geleden, zoovele lieden bij ons zijn in de luren gelegd. Niet alleen is die onderneming zeer problematiek, maar als eerste storting voor de vorming der maatschappij heeft men op de aandeelen van 500 francs slochts 100 francs opgeroepen, terwijl do wet van 18C7, op de naamlooze vennootschappen , do storting van één vierde van het ingeschreven kapitaal, en dus 125 francs per aandeel vordert. De minister van justitio zou dus beter doen de hand te houden aan de naleving eener wetsbepaling, die een soort van waarborg oplevert, dan de menschen in het harnas te jagen voor het niet nakomen van bepalingen , aan welker overtreding niet het minste kwaad verbonden is. De minister van ondorwijs zal de rijkssubsidie aan de gemeentescholen van 11 op 10 millioen terugbrengen en don aanslag dezer laatste som aan den Raad van State opdragen. Zeer wel, maar de Staat zou in de eerste plaats wijselijk handelen door de gemeentebesturen niet te dwingen de geestelijke Broeders en Zusters uit de gemeentescholen, waar zij kosteloos önderwijs geven, te verdrijven, en hen door bezoldigde onderwijzers en onderwijzeressen te vervangen. --- Brieven uit Duitschland. XLIII. 26 Aug. '87. De lOdo Algemeene Vergadering der Katholieken van Silezië, in het begin van Juli 11. te Neisse gehouden, heeft buiten vele andero goede dingen, waarover wij heden niet willen sproken, ook eene zaak ten gevolge gehad, die voor de verhouding tusschen Kerk en Staat van het allergrootste gewicht is. Tijdens deze vergadering namelijk hadden zich eenige geestelijken saamgevonden met het doel, om door alle leden van den Silezischen clerus de volgende verklaring te doen onderteekenen : „ Het is onwaardig, een pastoorsplaats, waarvan een door den bisschop benoemd geestelijke door het veto van den Staat is geweerd, aan te nemen, en ik verplicht mij, dienovereenkomstig te handelen." De regeering, mocht zij nu van dezen stap gehoord hebben, of handelde zij volgens de met den Pauselijken Stoel nader vastgestelde maatregelen , gaf harerzijds in verpliohtenden vorm oen verklaring af, dat zij, overeenkomstig de door den bisschop van Fulda gemaakte voorslagen, haar veto niet met het vervullen der priesterlijke plichten of het gebruikmaken deiburgerlijke rechten zoude in verbinding brengen. Deze verklaring heeft wel geen wetskracht, maar zij bindt de regeering toch, en wanneer de regeering zich haar niet zou herinneren bij een of andere willekeurigheid van haar ondergeschikte organen, dan zullen natuurlijk pok de bisschoppen zich aan hun plicht van benoemingsaangifte niet meer gebonden houden. Voorloopig schijnt bij de regeering de goede wil boven te drijven , om in deze zaak aan de Kerk geen moeielijkheden in den weg te leggen; zij wil het recht van veto voorloopig niet in practijk brengen, behalve misschien in het diocees Posen—Gnesen, waar zij de Polen ook door middel van de geestelijkheid wil germaniseeren. Mgr. Dinder zal weten, wat hem daar te doen staat. In Silezië laat men het wapen rusten en trekt men zachte handschoenen aan. De eene beleefdheid is de andero waard , en zoo hebben ook de geestelijken dezer provincie, die hun onderteekening reeds onder de bovon medegedeelde verklaring hadden geplaatst, die voorloopig teruggotrokken in afwachting van wat er verder zal gebeuren. Wanneer de rogeering haar woord houdt en van het recht van veto geen misbruik maakt, zal de vrede niet worden gestoord; zoodra echter een geestelijke, die b. v. zou geweigerd hebben, een zolfmoordenaar te begraven, of die tegen het brandewijnmonopolie zou hebben geijverd, door de regeering bij presentatie van den bisschop zou wordnn afgewezen, dan kan men verzekerd zijn , dat pers en volk, clerus en bisschoppen eenparig zullen protesteeren en alles in het werk stellen, om hunne rechten te handhaven , en wanneer het niet anders gaat, over het veto heen te stappen. Dat de natianaalliberalen en andere „ Culturkampfs "-bladen met deze tegemoetkoming dor regeering volstrekt niet tevreden zijn en in grimmige taal tegen do clericale woelgeesten uitvaren , die door revolutionnairo middelen de staatswetten zoeken te doorbreken, spreekt van zelf. Zij zouden natuurlijk op ieder geestelijke, die niet precies doet, wat der regeering aangenaam is, het ostracisme willen toepassen. By ieder oestertje, dat zij verorberen, krassen zij een streep in de schelp, die aan de gehate in de wol geverwde zwartrokken het verbanningsdecreet moet overbrengen. „ Aber es ist dafiir gesorgt, dass die Biiume nicht in den Himmel wachsen !" Het goede voorbeeld, sedert lang in Duitschland gegeven, heeit ook in Oostenrijk gewerkt. Een te Warnsdorf in Bohemen gehouden vergadering van Katholieken was druk bezocht en zal, naar men hopen mag, ook in het Rijk van den sympathieken Habsburger het geloof doen herleven. Wat daar werd verhandeld en besloten , is de aandacht overwaardig, maar, om mijn bestek niet te buiten te gaan, wil ik dit heugelijk feit slechts terloops aanstippen, om tot den.... spiritus over te gaan. Met weinig woorden kan ik echter volstaan. Nadat de vroegere plannen der regeering, om zich het monopolie van den brandewijn te verzekeren, waren mislukt en ook voor de toekomst geen kans van slagon boden, heeft men eens willen beproeven, de zaak langs een omweg in het gereede te brengen. Viribus unitis kan men veel bereiken. Daarom, dachten de „ conservatieven ", rijko giondeigenaars en speculanten, willen wij het met een vennootschap beproeven. Een kapitaaltje van dertig millioen zal aanvankelijk toereiken, om de brandewijn-productie van Duitschland in handen te krijgen ; het grootste getal dor branders zal gaarne bereid worden gevonden, om aan ons alleen te verkoopen, daar zij daardoor zeker zijn gesteld, alles tot een civielen prijs kwijt te raken, en wanneer wij het eerst zoover hebben gebracht, dan kunnen wij later het monopolie als kerstgeschenk aan onzen Bismarck overdoen. Dat is misschien de leidende gedachte der heeren geweest, en zooals men in den beginne vernam, scheen inderdaad het project te zullen reusseeren. Van alle kanten werd het toetreden van branders tot den „ Spriritusring" vermeld, maar weldra kwam het bericht nagehinkt, dat de groote branders te Berlijn, Nordhausen (dat alleen Yio van de geheele brandewijn-productie vertegenwoordigt) volstrekt niet met het plan zijn ingenomen. De branders en grondbezitters, die tot het Centrum behooren, willen ook van deze zaak niets weten, waarbij de kleine branders niet het minst gebaat zouden zijn. W r auneer Bismarck , die zelf tot de grootste branders behoort, niet op ondubbelzinnige wijze zijn zwaarwegenden invloed in de schaal werpt , wat hij voor zijn fatsoen slecht doen kan, dan zal waarschijnlijk het met zoo veel geschetter verkondigde project weldra verdwijnen, zonder Rijks- of Landdag to verontrusten. De landbouw zal er niet slechter bij varen. --- BUITENLAND. Italië Uit Rome wordt het volgende geschreven: „ Het is hier algemeen bekend, dat koning Humbert zeer geneigd is tot verzoening; daarentegen ligt het grootste gevaar in de taktiek, welke Crispi volgt. Het is dezelfde taktiek, dio hij ook gedurende het jongste Conclave nagekomen is en welke daarin bestaat, dat men allss doet wat mogelijk is om Europa te doen gelooveii, dat de Paus vrij en ongehinderd in de uitoefening zijner functies is. Volgen stellige inlichtingen zal hij bij het aanstaande jubileum des H. Vaders dezen de grootste vrijheid laten, zoodat deze grootsche manifestatie der Katholieke wereld geheel ongehinderd haren loop kan hebben. Nadat het feest dan zal voorbij zijn, zullen alle ofiicieuse organen uitroepen, dat do Paus de grootste onafhankelijkheid bezit; dan echter zal het de taak van de geheele Katholieke pers zijn, deze Machiavellistische politiek aan het licht te brengen. In het Vaticaan is men hierover niet bezorgd. Z. H. Leo XIII heeft alle tusschenspelen van dit drama voorzien , dat voor de oogen van geheel de Katholieke wereld zal afgespeeld worden." Of deze taktiek door Crispi in daadzaak zal opgevolgd worden , zal de toekomst leeren. Zeker is het echter, dat de Paus hierover niet bezorgd zal zijn, daar zijne rechten op Rome en de wereldlijke macht door de strikte uitvoering van de waarborgenwet, welke Crispi in dit geval in het oog houdt, volstrekt niet verminderd kunnen worden. — Naar uit Rome aan de Kreuzzeitung bericht wordt, schijnt het Crispi's bedoeling te zijn eene nauwere toenadering tusschen Italië en Spanje te bewerken. Betreffende Spanje's plan om op Italiaansch grondgebied in de Roode Zee een sclieepsstation te verkrijgen, schijnt men thans in Italië meer geneigd te zijn tot eene tegemoetkoming ; doch aan den wensch van de Spaansche regeering om een kolenstation aldaar op te richten wil Italië geen gehoor geven. Het begin van een samengaan tusschen Spanje en Italië wordt ook duidelijk uit een bericht uit Madrid aan de Polit. Corr. over do bijzondere oplettendheid, waarmede de hertog van Genua bij zijn bezoek aan het maritiem etablissement te Cadix is behandeld geworden, en over de decoratie, welke hij bij deze gelegenheid van de Doningin van Spanje ontvangen hoeft. — De Osservatore Itomano maakte Vrijdagavond officieel melding van de benoeming van Mgr. Spolverini tot internuntius to Rio-Janeiro en van die van Mgr. Rinaldini tot internuntius te 's-Gravenhage. — In een communiqué verklaart de maire van Rome, dat de publieke gezondheid te Romo uitmuntend is, en dat alle geruchten over epidemie valsch zijn. 6partje. Het gerucht van eene ministeriëele crisis wordt tegengesproken. De minister van koloniën deelde Zaterdag in den ministerraad de depêches van den gouverneur van Cuba mede, waarin deze bericht, dat hij een veldtocht is begonnen tegen zedelooze ambtenaren, en verscheidene van dit soort reeds gevangen zijn gezet. ifrartkrijh Onder den titel: „ een daad van verraad" is het volgende in de Paris te lezen : „ De volgende vragen worden aan het ministerie van oorlog gesteld: „ Is het waar , dat het arsenaal van Besancon onlangs verwittigd werd van de zending uit Saint-Etienne van een wagon beladen met kisten, inhoudende repetitie-geweren model 1886 (systeem Lebel)? „Is het waar, dat do officier, door do directie van de artillerie belast met de genoemde kisten in ontvangst te nemen, aan het station van Besan^on bevonden heeft, dat zij onderweg geopend waren ? „tg het waar, dat dó zegels van den wagon en de stempels van eenige kisten verbroken cn vervolgens weder aangebracht zijn met een van de plaats van afkomst verschillend afdruksel? „ Is het waar, dat de officier over dit ernstige voorval rapport heeft opgemaakt en dat een onderzoek is bevolen geworden ? Welke is do uitslag van dit onderzoek?" Men zal niet betwisten, besluit de Paris, dat de publieke meening recht heeft volledig ingelicht te worden omtrent dit verraad. (SngelanJ) Het Lagerhuis heeft, na een tweedaagsch debat, Gladstone's motie tegen de proclamatie der Iersche Liga met 272 tegen 194 stemmen verworpen. —Volgens van de Nieuwe-IIebriden ontvangen berichten zou de Fransche Compagnie inbreuk gemaakt hebben op de eigendommen van de Presbyteriaansche missiën. Dit nieuws houdt de publieke opinie in Australië in de hoogste mate bezig. Het gouvernement van Victoria heeft zijn agent te Londen belast met de aandacht van het metropolitaansch gouvernement te vestigen op deze zaak en dringend te verzoeken , dat de Australische belangen in de Nieuwe-Hebriden verzekerd blijven. Buslanö De Duitsche dagbladen spreken van een nieuwen aanslag op het leven van den Czaar. Op den weg van Krasnoe-Selo naar St.-Petersburg, zou een nihilist, die het uniform van officier der lijfwacht had aangetrokken, op den Czaar hebben geschoten. De kogel raakte de ldeerenvan den Russischen keizer min of meer. Sedert dien dag is de keizerin ziek van ontsteltenis. — De liussische dagbladen verzekeren , dat schepen, te Odessa uit het verre Oosten aangekomen, de verdwijning melden van het nieuw gekurasseerd schip Oube-Khan , onlangs door het Japansch staatsbestuur te Toulon gekocht. Men ondersteldt, dat het schip, met ontplofbare stoffen geladen, zal gesprongen zijn, zonder dat er iemand van het scheepsvolk gered werd. 'fturhije. De Popoio T'omano zegt, dat de candidatuur van generaal Ehrenroth voor commissaris in Bulgarije reeds opgegeven geacht kan worden, alvorens zij formeel gesteld is. De Porte wil haar niét voorstellen, omdat zij overtuigd is , dat de Mogendheden zich niet eenstemmig daarmede vereenigen zouden. Ehrenroth zou te Sofia slechts de plaatsvervanger van den Czaar zijn, en even goed zou men dan de annexatie aan Rusland kunnen proclameeren. Een ander blad zegt, dat de meeste Mogendheden zich omtrent de benoeming van Ehrenroth nog niet hebben uitgelaten. — Uit AVeenen wordt gemeld, dat prins Ferdinand in een onderhoud met de legerbevelhebbers gezegd heeft, zich liever aan 't hoofd zijner troepen te zullen laten dooden dan een vijandelijk leger Bulgarije te zien bezetten. 3frtha. Boden van Uganda te Zanzibar aangekomen hebben verklaard, dat volgens de laatste tijdingen Emin-Bey in goeden welstand is en zich in zijne stelling handhaafde. — Men schrijft uit Massoeah aan de Tribuna , dat benden Abyssiniërs de grenzen blijven afstroopen en sedert dagen den Italiaanschen commandant den slaap uit de oogen houden. Alle officieren hebben bevel gekregen zich niet uit het kamp te verwijderen. Een Engelsch stoomschip, geladen met materiëel voor den aanleg van een spoorbaan, is aangekomen. 2lmcriha. Amerika, zegt de Amigoe , wil niet geheel en al ten achter blijven in de groote en schoone beweging, die de Christenvolken in den tegenwoordigen tijd naar de heiligdommen heenvoert, ter eere van Gods H. Moeder opgericht. In het stadje Lujan, voorbestemd om in de ontzaglijke gewesten van Zuid-Amerika, even ververmaard en gevierd te worden als Lourdes het is in Europa, heeft in het begin der Meimaand eene gebeurtenis plaats gehad, die alleszins geschikt is om het godsdienstig geloof en de ver eering van de Koningin des Hemels op te wekken onder een volk, dat, hoewel in den grond Katholiek, thans ten prooi is aan de vernielende werking der geheime genootschappen. Den 8 Mei jl. werd O. L. Vr. van Lujan, door Mgr. Aneyros, aartsbisschop van BuenosAyres, namens Z. II. Leo XIII gekroond te midden van een onmetelijken toevloed van geloovigen, die zich hadden vereenigd aan den voet dor miraculeuse beeltenis, zoo vurig vereerd door alle landstreken der republiek en mede door de naburige staten. De kroon, van eene onvergetelijke schoonheid en pracht, is een kunstwerk, dat den beroemden Poussièlque lïenaud van Parijs, aan wien de vervaardiging werd opgedragen, volkomen waardig is. Zij werd in het begin van dit jaar door een missionaris van Lujan naar Rome gebracht en aan den II. Vader aangeboden. Nadat Z. H. geruimen tijd het met diamanten en andere kostbare gesteenten bezette meesterstuk had bewonderd, betuigde Ilij den goeden missionaris Zijne hooge tevredenheid over den ijver, waarmede deze de godsvrucht der geloovigen op de vereering der II. Moeder Gods weet te richten. Daarna heeft de II. Vader zelf dit schoone bewijs van Katholieke godsvrucht, dat voor het grootste gedeelte door do vrouwelijke bevolking van Buenos-Ayres werd aangeboden , gezegend en zich op verzoek der bisschoppen van de republiek gewaardigd de eer der kroning van de miraculeuze Madonna to aanvaarden. En het was Mgr. do aartsbisschop Aneyros, die den H. Vader den 8 Mei moest vertegenwoordigen. Omringd door de geestelijkheid van zijn bisdom, door verscheidene bisschoppen en door de vertegenwoordigers van het gouvernement en eene ontelbare menigte van geloovigen, kweet de aartsbisschop zich van deze eervolle opdracht. Luisterrijke feesten, door een bijzonder comilö van do hoofdstad georganiseerd, verhoogden do godsdienstig vroolijke stemming der geheel in feestdos gehulde stad. Van harte hopen wij, dat deze groote gebeurtenis voor het land het begin zij van een nieuw tijdperk, een tijdperk van vrede en voorspoed en zedelijke grootheid en dat zij eeno toenadering moge bewerken tussehen het gouvernement en den II. Stoel, die de bron is van den waren vooruitgang èn in dc maatschappelijke én in de godsdienstige orde den dingen. --- FEUILLETON. De dochter van den zelfmoordenaar. [17] Toen mevrouw Durand George verslag deed van het onderhoud, dat zij met mevrouw Bréval had gehad, voelde de jonkman zijn hart ineenkrimpen, en zag hij al zijne schoone luehtkasteelen in rook vervliegen. Hij zou geen enkel oogenblik geaarzeld hebben, het jonge meisje met zijn hand het fortuin, dat hij van zijn vader had geërfd, aan te bieden; maar een huwelijk na te jagen met mejuffrouw Bréval, vijf of zes maal zoo rijk als hij, met eene erfgename, die de schitterendste partijen kon verwachten, dat kwetste zijne angstvallige fijngevoeligheid. » Ik ga niet naar Verrières," zeide hij; „het is nutteloos, dat ik haar terugzie; van dat huwelijk komt toch niets." 11 Onmogelijk?" vroeg mevrouw Durand. „En daarom ? Is de uitnoodiging van mevrouw Bréval met eene aanmoediging?" „Een man moet niet alles aan zijne vrouw verschuldigd zijn." „Neem mij niet kwalijk, mijn waarde George, naar thans kan ik deze tegenwerping niet aannemen. Al bezit gij dan ook niet een zoo groot fortuin als Mejuffrouw Bréval, gij hebt ten minsto eene eervolle, onafhankelijke en rijke betrekking; men kan u dus nooit beschuldigen op kosten van uwe vrouw te leven." „U denkt dus, mevrouw, dat ik zonder onwelvoeglijkheid aan mijn huwelijksplan zou mogen gevolg geven?" »Wel zeker, ongetwijfeld." »>En u raadt mij aan, Zondag naar Verrières te gaan ?" 1» Dat raad ik u ten zeerste aan.' George liet zich overhalen. De week scheen hem toe geen einde te zullen krijgen. Hij wachtte met een koortsachtig ongeduld op den dag, waarvan wellicht zijn levensgeluk zou afhangen. Hij dacht aan niets anders. Nu eens, zonder te weten, hoe hij aan dat vertrouwen kwam, geloofde hij onwrikbaar aan den goeden uitslag van zijn stap; hij droomde zich reeds de gelukkige verloofde van Pauline in afwachting van weldra haar nog gelukkiger echtgenoot te worden ; — dan weder gevoelde hij zich terneergeslagen en ontmoedigd, verbeeldde zich dat hij niet deu minsten kans had als bruidegom te worden aangenomen door een jongmeisje van Pauline's stand en beschuldigde zichzelven van eene onvergeeflijke verwaandheid en aanmatiging. Hoe betreurde hij het, haar, die hij beminde, arm gewaand te hebben! Hij herinnerde zich harer, zooals hij ze de eerste maal had gezien, met hare grijze wollen japon en haar kleinen stroohoed, hare gebrekkige, maar allersierlijkst uitgedoste moeder in het bosch van Verrières rondleidende. Hoe had ik, zeide hij tot zich zeiven, eene rijke erfgename kunnen vermoeden iu het jonge meisje, dat op haar eigen kleeding scheen uit tesparen om aan de dwaasheden harer moeder te kunnen voldoen ? Maar waarom heb ik ook getwijfeld aan hetgeen mevrouw Charvel zeide? Zij had het mij wel gezegd; waarom heb ik haar niet geloofd? Ik zou niet sedert eeu jaar een niet te verwezenlijken droom hebben gekoesterd. Eindelijk toch brak de langverbeide Zondag aan. Mevrouw Durand had met George afgesproken, dat zij elkaar aan het station van Orsay zouden ontmoeten, van waar zij beiden met den trein van 1.15 u. zouden vertrekken. Te half een stond George reeds te wachten; te een ure kwam mevrouw Durand aanwandelen. Het scheen George toe, dat dien dag alle klokken achter liepen, zoo ongeduldig was hij om bevrijd te worden van eene onzekerheid, die hem hoe langer zoo ondraaglijker scheen, naar mate hij iu den geest de beweegredenen overwoog, die Pauline gunstig voor hem zouden stemmen, en die, welke haar ongetwijfeld zouden aandrijven, meedoogenloos zijn verzoek af te wijzen. Eindelijk werd het loket geopend; George was de eerste, die plaatskaartjes nam. Een kwartier later hadden onze reizigers Parijs verlaten. Mevrouw Durand en George waren alleen in het coupé: de geheel in zijn gedachten verdiepte jonkman scheen zijne reisgezellin totaal te vergeten. „Weet gij wel, mijn waarde George," zeide mevrouw Durand hem eensklaps, „dat, als gij den geheelcn dag dit armezondaarsgezicht blijft zetten, ik er zeer aan twijfel, of dat uwe zaak ten nutte zal zijn." „ Ach, waarom ben ik er ook heen gegaan ?" zuchtte hij. „O, zijt ge van plan veranderd? Nu dat is gemakkelijk te verhelpen; dan koeren we aanstonds naar Parijs terug." „Wat? Naar Parijs terug? Weer teruggaan?? Neen, dat nooit!" „Nu dan, wat moer moed, hoor, en vooruit!" De twee reizigers stapten te Massy uit. Het huis, dat de dames Bréval bewoonden, was een der eerste huizen van Verrières; mevrouw Duraud en George zagen er dus niet tegen op, toen zij in den omnibus geene plaats meer konden krjjgen, den korten afstand te voet af te leggen. Naarmate hij Verrières naderde, voelde George zijn angst toenemen. Hij vroeg zich zeiven af, of hij wel den moed zou hebbeu zich aau Pauline te laten voorstellen, nu zij ongetwijfeld zijne bedoelingen kende. Eindelijk kwamen de reizigers aan het tuinhek van het huis Petit, dat door de familie Bréval werd bewoond en den naam van zijn eigenaar droeg. „ Ga eerst even metiuij mede naar mijn paviljoentje" zeide mevrouw Durand tot George, „ dan kunnen wij een oogenblik uitrusten, voor wij ons bezoek bij dc dames Bréval gaan afleggen." Maar toen zij den tuin wilden doorgaan om het paviljoentje te bereiken, dat mevrouw Bréval aan het einde van het park bewoonde, zagen zij Lucien Bréval met een bock in de hand op een bank zitten. Zoodra Lucicn hen bemerkte, stond hij op en ging hun tegemoet. „Mijne moeder wacht 11, mevrouw," zeide hij tot mevrouw Durand. Deze stelde George aau Lucien voor, waarna de jonge Bréval hernam: „Mijne moeder is in het salon." Gevolgd door mevrouw Durand en George richtte hij zich dadelijk naar het hoofdgebouw. Zij vonden mevrouw Bréval aan een venster zitten, terwijl zij, om zich to verstrooien, een plaatwerk doorbladerde. Zij droeg weder als gewoonlijk een rijk en kleurig toilet; in het haar prijkte een gouden kam, in de ooren antieke briljauten hangers; verder was zij overladen met halskettingen, ringen, armbanden en andere voorwerpen, welke zoo niet den goeden smaak dan toch den rijkdom van haar, die ze droeg, schenen aan te duiden. Vooral viel een zeer zware armband van meer dan middelmatige bewerking in het oog. Mevrouw Bréval stond op, en, de hand reikende aan mevrouw Durand, zeide zij deze: „ Dat vind ik braaf van u, eene arme kluizenaarster te komen opzoeken." „ Voor niets tor wereld zou ik het gelaten hebben, mevrouw. Veroorloof mij," ging zij voort, „u den heer Louvelli voor tc stellen, een vriend van mijn zoon. Octavo was afwezig; mijnheer George stelde voor, mij te vergezellen tot hier; ik heb zijn aanbod aangenomen en mij de vrijheid veroorloofd hem mede te brengen." „De vrienden van mijnheer uw zoon en de uwen zijn hier altijd wolkom, mevrouw. Mijnheer," ging zij voort, zich tot George richtende, „ mijn zoon zal er grootcn prijs op stellen, met u kennis tc maken." Toen de jonkman wilde antwoorden, vloog dc deur open en snelde Pauline geheel ontdaan binnen. Zij zag er bleek en doodelijk verschrikt uit. „ Wat is er gebeurd, Panline ?" vroeg haar broeder ongerust. Het meisje kon geen woord uitbrengen. „ Maar in 's Hemels naam, kind, wat is er dan toch ?" drong hare moeder aan. „O, 't. is verschrikkilijk.... De kleine Louis was aan het baden hij het eilandje.... hij is onder de oogen van zijn vader verdwenen." Lucien snelde den tuin in. Pauline geleide hem naar den oever van een riviertje, dat het park doorsneed. Terwijl Lucien zich dc plaats deed aanwijzen, waar het kind was verdwenen , zag men een man in het water springen. Het was George, die, zonder iets tc zeggen de jongelieden gevolgd was. Hij zwom een eindje den stroom af, tot hij bij eene plaats kwam, waar de rivier zich iu kleine takken scheidt en verscheidene groene eilandjes vormt; daar hield hij links en verdween in het riet. Ben oogenblik later ontsnapte aller borst een luide kreet. George, het lcvcnlooze lichaam van den kleine boven water houdende, zwom met moeite, belemmerd als hij door zijne natte kleeding werd, naar den kant; hij bereikte dien echter weldra. Lucien was in allerijl deu geneesheer gaan halen, dien hij gelukkig thuis trof. Deze constateerde, dat het kind nog leefde en verstrekte het alle hulp der wetenschap; na verloop van een kwartier was de kleine weer bij kennis. Terwijl men zich met het kind bezighield, was George iu het paviljoen van mevrouw Durand zijne natte kleeding voor een stel klcedcrcn van Octave gaan verwisselen. Toon hij terugkwam om naar den toestand van deu kleinen Louis te vragen, had uien dezen naar de ouderlijke woning overgebracht, en kwam dc vader zijn vurigen dank brengen aan deu redder van ziju kind. George onttrok zich daaraan, door zich weder bij de dames in het salon te voegen. ---