BERICHT. Ia het Sigarenmagazijn van den Heer H. L. Van Rijn aan de Noordblaak 110. 3 in de onmiddellijke nabijheid van de Beurs, en Visschersdijk no .4, is een bus geplaatst voor Brieven en Advertentiën voor de Maasbode. Mondelinge boodschappen worden aan dit hulpkantoor niet aangenomen. Daarenboven zijn hier even als bij de volgende heeren Boekhandelaren en Magazijnhouders afzonderlijke nummers van de Maasbode te bekomen ad 5 Cents. B. De Bont & Zn ., Steiger No. 20. N. J. V EiuioEFF & Zn ., Houttuin No. (33. W. A. Hoogveld , Hoogstraat No. 384. J. M. W. Waanders , Weste Wagenstraat No. 96. B. Lenfring , Leeuwenstraat No. 16. M. A. F. Dresch , Weste Wagenstraat No. 15. A. Gr. Scheerder , Warmoezierstraat No. 84 G. Sibbel , Binneweg No. 111. G. Wijnands , Schiedamsche Dijk No. 134. J. Volmar , Hoogstraat No. 20. J. G. Takke , Goudsche weg No. 90. N. A. Peters, Lange Warande No. 100. H. Goosen , Goudsche Rijweg No. 4. P. F. Van den Ende , Nieuwstraat No. 4. A. L. Riel , Goudsche Singel No. 63. --- GENADE! ROTTERDAM, 45 September 1879. Er is gekliekt aan alle zijden. Schöffee. III. In ons vorig artikel hebben wij gezien, dat de Rott. "Bank in hare //onvoorzichtigheid" niet minder dan 31 millioen aan Pincoffs heeft toevertrouwd of in diens zaken gestoken. Wij merkten toen op, dat het onverantwoordelijk is zooveel geld op één hoofd te plaatsen en tevens zulk een schat van geld vast te leggen. Onder de posten, waaruit die 31 millioen bestond, wezen wij vooral op het millioen, dat aan Pincoffs geleend is onder waarborg van goederen der Afrikaansche Handelsvereeniging en maakten de opmerking, dat zulk eene geschiedenis niet op een handelskantoor maar in een krankzinnigengesticht thuis behoort. Wij gaan er nu meer in het bijzonder op wijzen. Totverfrissching van het geheugen des lezers ontleenen wij liet volgende aan het verslag: «Tegen het einde van 1875 wendde zich de Afrikaansche Handelsvereeniging opnieuw tot ons met het verzoek om voor haar een bedrag van één millioen gulden wissels door hare correspondenten getrokken, en door haar geaccepteerd, te disconteeren. «Door buitengewone omstandigheden, zoo werd ons voorgesteld, was een groot gedeelte der uit Afrika als retouren verwachte goederen vooralsnog uitgebleven; andere waren zeilende, en in Europa lagen groote voorraden ter verzending naar Afrika gereed. Dit maakte haar een tijdelijken finantiëelen maatregel van bovengenoemden aard wenschelijk. Terwijl voor de meeste andere overzeesche transactiën de mogelijkheid bestond, om wissels met daaraan gehechte documenten over verscheepte goederen te verkoopen, miste de Afrikaansche Handelsvereeniging deze faciliteit ten eenenmale, omdat in Afrika geen wisselplaats was. Zij stelde daarom voor, de in Europa gekochte en ter verzending gereed liggende goederen aan de Rotterdamsche Bank tegen de door deze te disconteeren accepten der Afrikaansche Handelsvereeniging in onderpand te geven en wel zoo, dat de factuurwaarde der in onderpand gegeven goederen nooit minder zoude bedragen dan dat der gedisconteerde accepten. «De Nederlandsche Bank had zich tegenover de Afrikaansche Handelsvereeniging bereid verklaard, een groot bedrag van de op dezen grondslag getrokken wissels van de Rotterdamsche Bank in disconto te nemen, zoodat alzoo deze nooit in een belangrijk contantvoorschot behoefde te treden. In het vertrouwen op de juistheid der bovenstaande beweringen en met den wensch de Afrikaansche Handelsvereeniging te steunen, werd het in disconto nemen der wissels tegen onderpand door ons toegestaan onder solidaire verantwoordelijkheid der beide directeuren der Afrikaansche Handelsvereeniging. //Ten einde echter de handelingen en verzendingen der Afrikaansche Handelsvereeniging niet te belemmeren en toch een wettelijk onderpand te hebben, werd L. Pincoffs als bewaarder van dit onderpand door de Rotterdamsche Bank aangesteld, met verplichting daarvoor te zorgen, dat steeds goederen voor ten minste factuurwaarde van het bedrag der geaccepteerde wissels in bijzondere pakhuizen aanwezig waren en ten bewijze daarvan geregeld staten aan de Kotterdamsche Bank ingeleverd werden. //In April van dit jaar toonde de ingeleverde staat eene factuurwaarde aan van slechts ƒ918,570.—, nadat de daaraan voorafgaande lijst nog ƒ 1,068,530.— bedragen had. «Dit gaf aanleiding om op deze ongeregelmatigheid te wijzen en behoorlijke regeling en aanvulling te verlangen, welke ook tegen Mei in contanten of goederen beloofd, maar niet geleverd werd. ii loen de Afrikaansche Handelsvereeniging daarop in liquidatie trad, hebben heeren liquidateuren den staat en de waarde der in den laatsten tijd uit ons depót naar Afrika verzonden en der nog daarin aanwezige goederen onderzocht en bevonden, dat de prijzen, waarop die goederen op den staat voorkwamen, niet de factuurwaarde daarstelden, maar met willekeurige cijfers verhoogd waren. «De werkelijke factuurwaarde bedraagt slechts ƒ ö()9,584.92 en voor deze som houden wij dan ook onze pretentie voor gedekt." Uit deze mededeeling vernemen wij, dat Pincoffs, nadat hem reeds een blanco-crediet van 21 ton verstrekt was, zich weder in nood bevond en bij de R. B. om een millioen kwam. De brave man stelde dosnuggere directie een tijdelijken finantiëelen maatregel voor, hierin bestaande, dat zij wissels tot een bedrag van een millioen in disconto zou nemen, waarvoor hij als waarborg zou geven goederen, die in Europa gekocht waren en ter verzending gereed lagen. Bij de beoordeeling dezer operatie moet op de volgende punten vooreerst worden acht geslagen. De maatregel was tijdelijk. Dit heeft niet belet, dat de zaak nog hing, toen Pincoffs zich //verwijderde," dus bijna 31 jaar na het sluiten der transactie. Waarom de tijdelijke maatregel in een duuriamen veranderd is, woidt noch door directie, noch door commissarissen vermeld. De heeren, die zoo dringend om genade smeeken, hadden hieromtrent wel eenige inlichting mogen geven. Vervolgens werd bepaald , dat het millioen gulden door een millioen goederen zou gedekt worden. Op het onderpand werd dus een voorschot van 100 pCt. gegeven. \\ as dat niet den spot drijven met alle gezonde handelsbegrippen? Welk notaris of geldschieter geeft 1UU pCt. op een onroerend goed, en hier had men roerende goederen! En wie kan het in zijn hoofd krijgen, hier slechts van //onvoorzichtigheid" te gewagen ? Maai er is meer. Die goederen waren gedeeltelijk gefabriceerde goederen, gedeeltelijk of geheel aan waardevermindering onderhevig en hingen eindelijk af van den v ariëerenden marktprijs. Eindelijk zouden zij niet hier in pakhuizen blijven, maar naar Afrika gezonden worden. De Bank hield dus het onderpand niet in handen maar liet het wegvoeren. En 't kon ook niet of niet geheel gedekt worden door assurantie, omdat het in Afrika moest verkocht worden. De Bank had dus een onderpand, dat Pincoffs op de Kust zou gaan verkoopen. loch is dit alles nog niet het bespottelijkste der affaire; dat zou nog komen. De tijdelijke maatregel ging over in een duuriamen; hoe, waarom en wanneer ? dit weet men niet. Men staat eenvoudig voor het feit. Nu ging het onderpand niet meer naar Afrika maar bleef hier. Er zou voor een millioen goederen hier zijn; werden deze geheel of gedeeltelijk naar Afrika gezonden, dan moest Pincoffs onmiddellijk bijkoopen, om het onderpand volledig te houden. Daar volgde reeds dadelijk uit, dat Pincoffs een koopman was, even snugger als de heeren der Bank, want wie koopt zulk een massa goed, om die in pakhuizen op te slaan? Uit onze havens gaan natuurlijk onderscheidene schepen, zoodat Pincoffs meermalen 'sjaars gelegenheid had ter verzending; tegen het tijdstip der verzending kon er wel eene zekere hoeveelheid goederen aanwezig zijn, zeg voor een millioen of nog meer, als ge wilt, maar als het schip vertrokken was, waren de pakhuizen ledig. Waar was dan het onderpand? Dus: óf Pincoffs verzamelde onnoodig eene groote massa goederen, en dan was hij zulk een dom koopman, dat de Bank niet met hem had moeten handelen; óf hij kocht ze niet, of niet in zoo groote en onnoodige hoeveelheid, en dan was er geen of geen toereikend onderpand. Nu moet aangenomen worden, volgens het verslag, dat de goederen ad 1 millioen er waren. De Bank kreeg derhalve het onderpand in handen, en zou daarom de wissels disconteeren. Er werd bepaald, dat het niet in pakhuizen zou blijven opgesloten; Pincoffs zou er mogen afnemen, wat hij noodig had , mits hij het dadelijk met andere goederen aanvulde, zoodat het millioen aanwezig bleef. Wij kunnen ons dus voorstellen, dat de Bank eene commissie van minstens drie leden benoemde, een directeur b. v. met twee commissarissn, die het onderpand in ontvangst nam, na het goed onderzocht en bevonden te hebben dat het in orde was; dat die commissie de sleutels der pakhuizen onder zich hield en, als Pincoffs iets noodig had, het hem uit de pakhuizen gaf in ruil tegen hetgeen hij kwam aanbrengen ; dat die commissie geregeld staten hield van den aanwezigen voorraad en van de veranderingen, welke daarin mochten voorkomen, welke staten dan ter algemeene kennis van directie en commissarissen gebracht werden. Op deze wijze, maar op deze wijze alléén, was de Bank zeker, dat het onderpand intact aanwezig was. Zoo zou de directie hebben moeten handelen, maar zoo handelde zij niet. Zij stelde een harer commissarissen, den heer L. Pincoffs, aan, om het onderpand van denzelfden heer L. Pincoffs in ontvangst te nemen, en legde hem den duren plicht op, er voor te zorgen, dat steeds goederen voor ten minste een millioen aanwezig waren, en ten bewijze daarvan staten aan de Bank te leveren. Men gaf dus de kat het spek te bewaren. Met zulke lieden kon Pincoffs natuurlijk doen wat hij wilde. Hij kon goederen in de pakhuizen leggen maar ook niet; hij kon staten inleveren, waarop zooveel en zoo weinig geschreven stond, als hij goedvond, 't Moet onbegrijpelijk voorkomen, dat deze slimme vogel, die even goed een staat kon indienen met een eindcijfer van 2 millioen als van 2 ton, eenmaal een staat inleverde van ruim 9 ton, en dus een tekort bekende van bijna ƒ 100,000. Dit bewijst, dat zelfs Pincoffs zijn meester nog vinden moet. 1) Maar die goede, beste, brave directie! Hoor wat zij zeide: «Zeg eens, mijnheer Pincoffs, volgens uwen staat vinden wij slechts een saldo van ƒ 918,570, dus een tekort van bijna ƒ 82,000; dit is niet in den haak," En hij: //'tls waar, maar tegen Mei zal ik zorgen, dat het tekort aangezuiverd is." En de heeren dachten bij zich zeiven: dus blijft een maand lang het onderpand onvolledig", maar dat durfden zij niet zeggen, en met het beminnelijkste lachje namen zij de beloften van den heer Pincoffs aan, dat hij voor de aanvulling zorgen zou. Pincoffs heeft eerloos gehandeld, maar hebben directie en commissarissen niet gekregen wat zij verdienden ? Hebben zij recht om zich te beklagen, dat een dief eenvoudig gebruik heeft gemaakt van de gelegenheid , welke hem aangeboden werd ? Zij wisten — dit blijkt uit den samenhang der feiten — dat Pincoffs onverzadelijk was; dat hij steeds wilde uitbreiden , maar aanhoudend in geldgebrek verkeerde; dat hij nooit genoeg had aan de bronnen, welke hem geopend waren, maar steeds naar alle kanten rondzag om geld te zoeken waar het te vinden was; en dezen man leenden zij een millioen en gaven hem zijn eigen onderpand in handen. En nu vraagt en bidt en smeekt men om genade! Is het geen spot ? Ieder, die zulk bewijs van //onvoorzichtigheid" had gegeven, zou in den grond wegkruipen, maar deze heeren vragen genade en willen het spelletje nog eens van vooraf beginnen, zullende zij dan voorzichtiger zijn. 1) Of heeft hij willen onderzoeken of hij met deze directie en deze commissarissen volstrekt alles kon doen wat hij goed vond 7 --- DE MAATSCHAPPIJ NEDERLAND EN DE ROTTERDAMSCHE BANK. De Rott. Bank is voor een som van ƒ758,400 betrokken geweest in de Maatschappij Nederland. Daarvan heeft zij maar vast afgeschreven eene som van ƒ 269,914,59, zoodat zij nog een bezit erkent van a. f 488,485,41. Voorts heeft zij nog een bezit b. //voorschot onder hypothecair verband" ad f 250000, c. //voorschot onder onderpanden garantie" ad/143/i00 en d. //idem" ad ƒ 57,000. De posten b, c en d., zegt het verslag, zijn waarschijnlijk ten volle gedekt; ae post a hangt af van de omstandigheid, of de Maatschappij Nederland er in slagen zal de middelen te vinden, om bouwgeld voor te schieten aan koopers van terreinen, waaromtrent op dit oogenblik onderhandelingen worden gevoerd. De directie schat de aandeelen op 50°/o; daarentegen is het bekend , dat men ze a 12°/o bij de vleet koopen kan. Wat overigens uit al de 4 posten terecht zal komen, kan gemakkelijk afgeleid worden uit de volgende circulaire, welke de Maatschappij Nederland haren aandeelhouders heeft toegezonden, en waarop wij de aandacht onzer lezers vestigen. Reeds in het jaarverslag onzer Maatschappij over het boekjaar 1877 werd er op gewezen, dat, van den beginne af, de financiëele toestand van dien aard was, dat reeds dadelijk bij de oprichting een krediet noodzakelijk was ter voorziening in de behoefte aan kasgeld, en dat daarvan op 31 December 1877 reeds voor f 182,361 was verbruikt. Destijds meende men, dat de reeds zoo lang te Berlijn geheerscht hebbende crisis weldra in hevigheid zou afnemen, en dat het dan mogelijk zou zijn tegen redelijke prijzen althans zooveel perceelen te verkoopen, dat uit het provenu rente en administratie-kosten zouden kunnen gedekt worden. Dat men in deze verwachting is teleurgesteld, — dat de crisis wel verre van af te nemen in hevigheid toegenomen is — dat dientengevolge het resultaat der terreinverkoopen in 1878 allertreurigst moest zijn — en dat de financiëele positie onzer Maatschappij hiermede, zooals van zelf spreekt, gelijken tred hield, dit alles blijkt uit het verslag en de balans over dat jaar en gaf in uwe vergaderingen van 30 Mei en 21 Juni 11. aanleiding tot ernstige besprekingen, die echter tot geen ander resultaat leidden, dan dat het bestuur werd uitgenoodigd zijne ijverige pogingen tot het vinden van kapitaal voort te zetten. De eerste zorg was: de verschaffing der noodige middelen tot betaling der Juli-renten, en het gelukte het bestuur deze, op zeer billijke voorwaarden, nl. a 5 pCt. 'sjaars tegen 2e hypothecaire inschrijving op een tiental perceelen voor den tijd van 3 maanden, ter leen te krijgen van de Berlintr huiumrie Gesellschaft te Berlijn. Hiermede was althans drie maasden tijd gewonnen om de reeds ingeleide onderhandelingen vóórt te zetten of, zoo noodig, nieuwe aan te knoopen. Tot ons leedwezen zijn wij verplicht u mede te deelen, dat geen der talrijke pogingen, \velke het Bestuur aanwendde, met den gewenschten uitslag is bekroond geworden. De meeste Berlijnsche hypotheekbanken zijn, op de gronden in het verslag over 1878 uiteengezet, ten eenenmale machteloos, terwijl de andere, zoolang de tegenwoordige crisis duurt, zich uit beginsel niet met terreinbeleeningen inlaten, of wel, volgens hare statuten, geen bevoegdheid hebben, inmobiliën te beleenen, welke geen inkomsten afwerpen. Ook tot andere bankinstellingen en groote kapitalisten hebben wij ons gewend, doch alles te vergeefs. Wel verklaarde eene der hypotheekbanken, zonder zich echter tot iets vast te willen verbinden, het verstrekken van bouwgeld in nadere overweging te willen nemen, zoodra Nederland kon aantoonen, dat haar bestaan voor eenige jaren verzekerd is _ terwijl eene andere zich in beginsel niet ongeneigd verklaarde' om bouwgeld-hvpotheken in annuiteits hypotheken te converteeren. Maar tot eene operatie, welke Nederland de noodige middelen zou verschaffen om in hare jaarlijksche kosten te voorzien, verklaarden allen zich ongeneigd: dat is, volgens hen, zaak der aandeelhouders zeiven. Zoo blijft ons dan niet anders over dan: een beroep te doen op uw aller medewerking tot redding van uw kapitaal, dat, zooals wij zullen aantoonen, in uw terrein ten volle aanwezig is, doch onherroepelijk verloren zou gaan, wanneer ook slechts eenmaal de renten der daarop rustende hypotheken niet mochten betaald worden. Op den '17en Juli 11. heeft eene tauxatie van ons terrein plaats gehad, volgens welke men mag aannemen, dat het eene waarde heeft van Rm. 750 per vierk. Ruthe, makende voor de 13,820 vierk. Ruthe (exclusief stratenland) Rm. 10,365,000 (1) rekent men hier af voor renten en administratie-kosten gedurende 10 jaren, benevens kosten voor den aanleg van straten , 2,000,000 blijft R^ 8,365000 Onze schulden bedragen p. m u 2,115000 Rm. 6.250000 Zoodat zouden overblijven tegenover een aandeelen kapitaal van /'3.429250 of p. m. . . . v 5,800000 Men maakt zich dus niet aan overdrijving schuldig door aan te nemen, dat, bij eene geregelde afwikkeling der zaak, op de aandeelen onzer Maatschappij langzamerhand het volle nominale bedrag zal kunnen worden uitgekeerd, en de aandeelhouders, behoudens wellicht eenig rente-verlies, alles zullen terug ontvangen, wat door hen vroeger in de Duitsch-Ilollandsche bouwmaatschappij en later in onze Maatschappij gestoken is. Bij de conversie der 2 pCt. obligatiën ten laste der DuitschHollandsche Bouwmaatschappij in aandeelen der bouwgrondmaatschappij Nederland was het hoofddoel: aan de houders dier obligatiën behoorlijke dekking te verschaffen voor hun geld en onafhankelyk te worden van de verdere lotgevallen van eerstgenoemde Maatschappij. Dat doel is volkomen bereikt. Dat echter bouwgrond geen inkomsten afwerpt; dat daarentegen de renten der daarop rustende hypotheken stipt moeten worden betaald; dat de administratiekosten benevens de kosten voor onderhoud van straten, belastingen enz. eveneens onvermijdelijke uitgaven zijn, en dat ten gevolge van dit een en ander noodzakelijk een tekort moest ontstaan, ja zelfs toenemen, zoolang de crisis voortduurde en den verkoop van gronden onmogelijk maakte; dit alles was te voorzien. Dat niettemin de medewerking der aandeelhouders niet reeds veel vroeger werd ingeroepen, zal, naar wij vertrouwen, door hen gewaardeerd worden en er toe bijdragen, dat zij, nu de onmogelijkheid gebleken is, om op andere wijze de volstrekt noodige middelen te verschaffen, zeiven de handen imenslaan om te behouden, wat met zooveel moeite en olfers verkregen werd, en dat zij niet zullen gedoogen, dat hun kostbaar bez^t overgaat in handen van andeien, die daarvan, wellicht reeds zeer spoedig, de vruchten zullen plukken, evenals met andere ondernemingen is geschied, wier aandeelhouders den moed lieten zinken en liever hun kapitaal prijs gaven, dan tiog een offer te brengen, dat de geheele zaak had kunnen redden. Wij herhalen nogmaals, dat het slechts éénmaal niet op tijd 1) Deze taxatie is gedaan door een gerechtelijk beëedigd deskun» dige, den heer L. Mentzing, wiens rapport als bijlage bij decir* culaire is gevoegd/ betalen der hypotheek-renten voldoende is ötfl ons bezit onherroepelijk te doen verloren gaan, daar dientengevolge de hypotheken onmiddellijk opvorderbaar worden, en de terreinen gerechtelijk publiek verkocht worden. Zoodanige verkoopen, in de laatste jaren althans, hebben nimmer meer opgebracht dan hei bedrag der hypotheken , welker houders in den regel dan nog zeiven als koopers moesten optreden. Ten einde iedere verkeerde gevolgtrekking, welke uit ons beroep op de aandeelhouders zou kunnen afgeleid worden, reeds bij voorraad te weerleggen, wensehen wij hier uitdrukkelijk te constateeren, dat de toestand onzer maatschappij op dit oogenblik heter is dan bij hare oprichting: de waarde van het aandeelenkapitaal en méér, is volgens de taxatie van een beeedigd gerechtelijk zaakkundige ten volle aanwezig; alle moeielijkheden, welke uit de vroegere verwikkelingen zijn of hadden kunnen voortkomen, zijn uit den weg geruimd; het terrein is, zij het dan ook in bescheiden mate, meer bebouwd, en de huizen op ons terrein trekken hoe langer hoe meer de aandacht van huurders, die er prijs op stellen, bij matige huur, in het gezondste gedeelte van Berlijn, (verg. wederom de taxatie) te wonen. — De eenige moeielijkheid bestaat hierin : dat wij thans evenmin als destijds gereed geld te onzer beschikking hebben. De som, welke jaarlijks noodig is voor de betaling van renten en alle kosten, bedraagt ongeveer /'100,000. Met een bedrag van f 500,000 ware dus het bestaar. onzer Maatschappij voor den tijd van 5 jaren verzekerd. Binnen dien tijd kan men, zonder optimist te zijn, het einde van de crisis voorzien. Dit einde zouden wij echter waarschijnlijk voor de hervatting onzer grond verkoopen niet behoeven af te wachten daar het, zooals hierboven werd vermeld, niet onmogelijk schijnt, om, mits wij kunnen aantoonen voldoende middelen te bezitten om de Maatschappij gedurende eenige jaren staande te houden, reeds dadelijk een ariagement te treilen wegens bouwgeld, zij het dan ook slechts voor enkele perceelen. In hooge mate wenschelijk zou het zijn, dat wij ook onzerzijds uit eigen middelen het bouwen eenigermate konden bevorderen, door het geven van voorschot gedurende bouw, het voltooien van de allernoodzakelijkste stratendeelen enz., m. a. w. dat wij een bedrijfskapitaal bezaten, dat ons in staat zou stellen niet enkel passief den verderen loop van zaken af te wachten. Op grond van een en ander heeft het bestuur gemeend het bedrag der uit te schrijven leening te moeten vaststellen op /' 700000, verdeeld in 700 obligaticn van f 1000, elke rentende 5 pCt. 'sjaars en overigens onder de navolgende voorwaarden, als: ]. De stortingen geschieden in 4 gelijke termijnen, waarvan de eerste op lo. October 1879, de tweede pp lo. Januari 1880, de derde op lo. April 1880 en de vierde of laatste op lo. Juli 1880 verschijnt. 2. Bij de tweede en volgende stortingen wordt de rente a 5 pCt. jaars over de vroegere stortingen verrekend. 3. De allossing geschiedt op den lsten Januari 1895 of vroeger na uitloting. 4 Bij de aflossing wordt eene premie uilgekeerd van 25 pCt. 5. Mocht onverhoopt het bedrag der inschrijvingen minder bedragen dan f 500 000, dan vindt het bestuur geen vrijheid die aan te nemen en moet dan het terreinbezit als verloren beschouwd worden. ---