BERICHT. In het Sigarenmagazijn van den Heer H. L. Van Rijn aan de Noordblaak no. 3 in de onmiddellijke nabijheid van de Beurs, en Yisschersdijk no. 4, is een bus geplaatst voor Brieven en Advertentiën voor de Maasbode. Mondelinge boodschappen worden aan dit hulpkantoor niet aangenomen. Daarenboven zijn hier even als bij de volgende heeren Boekhandelaren en Magazijnhouders afzonderlijke nummers van de Maasbode te bekomen ad 5 Cents. E. De Bont & Zn ., Steiger No. 20. N. J. Veriioeff & Zn ., Houttuin No. 63. J. M. W. Waanders , Weste Wagenstraat No. 96. B. Lenfring , Hoogstraat 384. M. A. F. Dresch , Weste Wagenstraat No. 15. A. G. Scheerder , Warmoezierstraat No. 84 G. Sibbel , Binnenweg No. 111. P. Clare , Schiedamsche Dijk No. 111. J. Volmar , Hoogstraat No. 20. J. G. Takke , Goudsche weg No. 90. N. A. Peters , Lange Warande No. 100. H. Goosen , Goudsche Rijweg No. 4. P. F. Van den Ende , Nieuwstraat No. 4. A. L. Riel , Goudsche Singel No. 63. George W. v. Biene & Co., Passage 7 8. W. H. Reterink , Schiedam. Ook zgn nummers van de Maasbo de te verkrijgen aan het Station van de fthünspoorwegmaatschappil alhier, te Amsterdam, 's Hage, Utrecht, voorts aan de stations Beurs en Delftsche Poort alhier en te Breda, Arnhem, Zutphen en Zwolle en eindelijk aan de verschillende KIOSKEN dezer stad. --- De afzwering van Philips. II (Slot). ROTTERDAM, 1 Augustus 1881. In het feestartikel van den Standaard klinkt de feesttoon niet. Yan het begin tot het einde blijkt er uit, dat de schrijver met het feest geducht in de war gezeten heeft. Hij had te doen met een publiek, dat van Protestantsohe sohrijvers onderwijs in de geschiedenis heeft gehad en Philips niet anders kent dan als een «wreeden dwiDgeland." De afzwering moest dus rechtvaardig, nuttig, heilaanbrengend enz. blijven, Yan den anderen kant kon die schrijver niet in één schuitje varen met de liberalen, die ook de afzwering tot in de wolken verheffen. Het godsdienstig standpunt, waarop de schrijver in den Standaard geplaatst is, verbiedt dat van zelf, maar hoe de afzwering van godsdienstig standpunt te verdedigen ? Daar zit de moeilijkheid. De schrijver heeft er zich niet uitgered, kon er zich niet uit redden, want de afzwering is niet te verdedigen. Onze vaders mochten Philips zoo min wegjagen als wij het Willem III mogen doen. De Synode der Ned. Herv. kerk heeft Dinsdag een in ons oog zeer onhandige daad gepleegd. Zoo sprekende, drukken wij ons zoo zacht mogelijk uit. Zij heeft nl. den Koning geluk gewenscht bij gelegenheid van den 300sten verjaardag der afzwering. Het Vaderland heeft het telegram medegedeeld; het luidt als volgt: «De Algemeene Synode van de Nederlandsche Hervormde kerk, thans te 's Gravenhage vergaderd, wenscht hulde te brengen aan de nagedachtenis van Uwer Majesteits grooten voorzaat, die heden vóór driehonderd jaren met onze kloeke vaderen de heiligste rechten des volks heeft gered. «De Synode verblijdt zich, dat zij dit doen mag te samen met Uwe Majesteit, in wier handen die rechten veilig zijn, en wier roem het is dat zij den band tusschen Oranje en Nederland onverbrekelijk wil handhaven. «God zegene Nederland ook in Uwer Majesteits huis." Men kan begrijpen hoe dit telegram Z. M. gesmaakt moet hebben. De Synode toch zeide niets minder aan den Koning, dan dat men het recht heeft zijn vorst weg te jagen, als hij de //heiligste rechten des volks" schendt, welke schending natuurlijk door het volk wordt geoonstateerd. Het antwoord, door Z. M. gegeven, is niet publiek gemaakt. De N. R. Ct. heeft slechts medegedeeld dat de Koning dankbetuigd heeft. Daar Z. M. altijd met de meeste welwillendheid antwoordt, geeft het verzwijgen van zijn antwoord stof tot nadenken. De partij van den Standaard is met de Synode weinig ingenomen, en hoezeer dat blad zich in de gevolgen der afzwering verheugt, betwijfelen wij of het zulk een telegram aan Z. M. zou onderteekend hebben. De Standaard begint dan ook al dadelijk met het verzoek, dat men niet van hem verge, //dat hij in ieder opzicht zou overnemen, wat door de Algemeene Staten in hun 26 Juli 1581 vastgesteld placcaat ii gezegd." Ziedaar al dadelijk een démenti aan een reeks van Protestantsche schrijvers en aan een eeuwenoude traditie. De Standaard durft het placoaat, zooals het daar ligt, niet voor zijne rekening nemen. Wij wenschen het blad geluk met dien stap op den weg der waarheid. Na dit gezegd te hebben, betoogt het, dat de wijze, waarop de afzwering is verdedigd, «hier en daar beslistelijk aan bedenking onderhevig is," waarna die verdediging in bijzonderheden aangevallen wordt. De Standaard laat uitkomen, dat hij hier slechts de verdediging bestrijdt; het scherpziende oog bemerkt echter, dat de schrijver bewust of onbewust het recht der afzwering verzwakt, dooh hier houden wij ons niet op. Het belangrijke deel des artikels gaat komen. De verdediging der afzwering moet volgens den Standaard afgescheiden worden van de afzwering zelve ; ook moet deze onderscheiden worden van hare gevolgen of, zooals het blad zegt, van hare //zegenrijke vruchten." De afzwering zelve dus. Was deze geoorloofd? De Standaard zegt het niet, vermijdt veeleer zorgvuldig eene bepaalde verklaring. Terwijl hij aandringt op onderscheiding van oorzaken, gevolgen en afzwering zelve, houdt hij zich alleen met de twee eerste bezig, et pour cause. Daar waren vele grieven, maar die alle zouden volgens den Standaard eene verzoening niet belet hebben; «meer dan twijfelachtig mag het zeker genoemd worden, of het ooit zoo ver, tot een afzweren van Philips, gekomen ware, indien hij óf zich vrijgeviger in deze zaak [dat alleen de Roomsohe godsdienst in deze gewesten zoude worden geduld] hadde betoond, óf — onze vaderen niet met zoo heiligen ijver voor Gods Woord waren bezield geweest." De godsdienst-quaestie heeft dus hoofdzakelijk de afzwering beheerscht; al het overige was van ondergeschikt belang. Hadde Philips toegegeven, alles zou geschikt zijn, maar hij gaf niet toe; nu zwoer men hem af. Jammer dat de Standaard ons niet zegt of men hiermede goed deed. Met weinige woorden kan aangetoond worden, dat men niet goed handelde. Philips had — wij merkten het reeds op — gezworen, dat hij den Katholieken godsdienst met alle middelen, welke hem ten dienste stonden, zou verdedigen; dat was de eerste, de allereerste plicht van ieder middeleeuwsch vorst, want ieder was een geboren verdediger der Kerk. Hadde Philips toegegeven aan de verlangens der Protestanten, hij zou zijn eed gebroken hebben. Dat wilde, mocht, kon hij niet doen. En wat men ook van hem zeggen moge, men moet het in hem bewonderen, dat hij liever de Nederlanden verloren dan zijn eed geschonden, zijn eer door het slijk gehaald heeft. Met welk recht overigens deed men den eisch ? De eed des konings was de grondwet des lands. Even als bij de laatste zijn bij de eerste twee partijen betrokken, vorst en volk. De graaf moest zijn eed houden; het volk had recht om te eischen, dat hij zijn plechtig gegeven woord gestand deed. Nu vroegen de Protestanten, dat hij zijn eed breken zou j de Katholieken daarentegen eischten uit den aard der zaak, dat hij zijn woord zou houden; aan wien moest Philips nu toegeven, afgezien van zijne eigene verplichting om den eed te houden P Aan hst handrol Protestanten, landzaat en vreemdeling, of aan de overgroote meerderheid der bevolking des lands, de Katholieken ? Deze vraag is geen vraag. Vijftig jaar later — 50 jaar van druk en vervolging — waren de Katholieken nog de meerderheid; men kan dus berekenen hoe de verhouding der twee partijen in 1581 was. En nu zou Philips om den wil der kleine minderheid, onder welke daarenboven nog vele vreemde elementen scholen, zijn eed hebben moeten verbreken, met vertrapping van het reoht der groote meerderheid, welke handhaving van den eed eischte! Neen, de opstand der Protestanten, de afzwering van Philips, was een volstrekt ongeoorloofde daad; het Christendom leerde heel iets anders. Tertulliaan verkondigde den Heidenschen keizer, dat de Christenen alle steden en dorpen vervulden, maar voegde er bij, dat hij gerust kon zijn, want zij lieten hem zijn troon en zijne ledige tempels. Den Christenen toch was geleerd, dat men de gestelde machten moet gehoorzamen. Men leest dan ook, dat de Christenen drie eeuwen lang gemarteld zijn, maar niet dat zij een opstand verwekt en den keizer afgezworen hebben. Zij hebben hunnen godsdienst gepredikt met het zwaard des woords en der overtuiging, en daarvoor is alles bezweken , keizer en Rijk, priesters en afgodstempels. Zoo handelden de Christenen tegenover een Heidenschen Ceear, en Philips moge geweest zijn wat hij wil, hij was toch geen heiden. Na de oorzaak behandeld te hebben, komt de Standaard tot het gevolg, dat aldus wordt beschreven: «De Gereformeerde religie heeft hier mogen komen tot eene krachtvolle ontplooiing, als nergens is aanschouwd ; wier vruchten wij in onze dagen nog genieten , en die niet nagelaten heeft een diepen stempel af te drukken op het karakter van ons volk." De Gereformeerde religie heeft dus hare //krachtvolle ontplooiing" te danken aan een daad, de afzwering, omtrent welker wettigheid de Standaard zich niet uitlaat maar wij niet aarzelen een bepaald ontkennende verklaring af te leggen. Op de //krachtvolle ontplooiing" is iets droevigs, iets vreeselijks gevolgd. De Standaard neemt, en terecht, een toon, aan, welke weinig in een feestlied past. «Maar nu, drie eeuwen zijn sedert verloopen. //En thans wordt dat volk, dat met zoo milde maat van de wateren dier gezuiverde Godskennis heeft mogen drinken, in gedachten op nieuw bepaald bij de dagen van ouds.... «En dan ? //O, mijn volk, gave God, dat bij het herdenken daarvan de blos der sohaamte, die tot verootmoediging leidt, niet te vergeefs op uw voorhoofd wierd gezocht. //Dat volk, eenmaal gezegend met zoo keur van zegeningen , aanschouwt het in onze dagen, nu het zoo smadelijk is afgevallen van wat het destijds was. //Als volk , ach! weet het van den levenden God nauwelijks meer iets. //Als volk zuivert het al meer uit, speurend als met arendsblikken, wat nog in dat volksleven aan de kennis van dien God den mensch herinneren zou.... «En slechts een groep, in dat volk, ja, ook een kleine groep is het, die het voor de belijdenis van dien God met die zuiverheid, waartoe het onder Zijn genade hier heeft mogen komen, opnemen durft. «Ook de schande der Godvergetenheid is — vergeet het niet! — nationaal. «En gij, wie gij zijt, als deel van dat volk draagt ge in de verantwoordelijkheid daarvoor meê. //Deelt ge in de schande, dat nu drie jaar geleden, als weleer aan Spanjes koning, der overheid van deze landen gesmeekt moest worden, en gesmeekt werd te vergeefs, dat aan het richten des levens naar den Woorde Gods toch geen belemmering wierd in den weg gelegd." Ziedaar wat het laatste gevolg der afzwering is geweest. De eerste Christenen hebben alles verdragen, liever dan aan de gestelde machten oproerig te zijn, en zie, het Katholicisme heeft meer dan 18 eeuwen bestaan en is verspreid tot aan de grenspalen der aarde; de Protestanten daarentegen hebben de eene verwoesting op de andere gestapeld en daarna hun wettigen vorst afgezworen, en nu....? » Als volk, ach! weet het van den levenden God nauwelijks meer iets." Elke daad vindt vroeg of laat haar loon. God is rechtvaardig. De laatst aangehaalde zinsnede dient nog opzettelijk beschouwd te worden. Drie jaar geleden werd aan de wettige overheid, d. i. aan Willem III, even als Philips gesmeekt, dat //aan het richten des levens naar den Woorde Gods tooh geen belemmering wierd in den weg gelegd." Maar het smeeken was TE VERGEEFS. Nu stonden de anti-revolutionnairen op, grepen naar het zwaard, vielen in verschillende plaatsen des lands, veroverden er eenige door verrassing, andere door geweld, en zwoeren Willen III af. Is het niet zoo geschied ? Neen? Waarom niet? Als Willen III u te vergeefs liet bidden gelijk Philips, en gij mocht den laatste afzetten, waarom deedt gij het dan ook den eerste niet? De toestand was volmaakt dezelfde, en de omstandigheden waren u thans oneindig gunstiger dan in 1581. Wij leven in een revoluonnairen tijd; onmiddellijk zouden zich vreemde elementen ter uwer hulp bij u aangesloten hebben; de anti-revolutionnairen, die thans 300,000 huisvaders een adres aan den koning konden laten teekenen, waren oneindig talrijker en sterker dan de Protestanten onder Philips; wat wederhield u dan ? De anti-revolutionnairen hebben niet de minste poging van actief verzet gepleegd, zelfs geen gramstorig woord tegen den Koning aan hun mond laten ontvallen, maar integendeel ootmoedig het hoofd gebogen en hunne zaak aan God overgelaten, inmiddels met God medewerkend door offer en gebed. Is dat niet vreemd? Mocht men zoo iets verwachten van een groot deel des volks, gevoed met de bekende leer omtrent de afzwering van graaf Philips ? Het geloovige Protestantsohe volk is in ons land in 1878 inconsequent geweest en heeft de traditiën zijner vaderen verzaakt; wij wenschen het daarmede geluk en verheugen ons, dat wij het de broederhand kunnen drukken op eeu der fundamenten des geloofs -. Alle macht komt van God. Die inconsequentie, de laatst beschouwde regels verklaren dan ook waarom de Standaard oorzaken en gevolgen, niet de afzwering ïelve bespreekt. Het slot van het artikel van den Standaard drukt de hoop uit op een betere toekomst. Als de toekomst ons nieuwe dergelijke ineonsequentiën te aanschouwen geeft, zullen er ongetwijfeld voor Katholieken en Protestanten beiden betere dagen, dagen van meerdere vereenigiiig, aangebroken zijn. 3SCM --- BUITENLAND. ITALIË. Er is geen oog te houden op de protesten ( welke uit alle streken van Earopa naar den H. Vader gezonden worden, om de verontwaardiging der Katholieken uittedrukken over de schandalen, bij de translatie van het lijk van Pius IX gepleegd. Aan een brief van den bisschop van Nimes in Frankrijk aan den Paus ontleenen wij de volgende treffende passage: v De gedaante der plaatsen, zeide Tacitus, verandert niet als het gelaat des menschen. Wat men ook moge doen , Rome blijft de stad van den Paus. Er is geen steen, die zich niet op zijn tooht verheft om hem te groeten, en de beleedigingen der clubs en der Loge zijn er nooit iets anders dan het sohuim van den Tiber, door den storm opgezweept. De storm j het is waar, woedt heviger dan ooit, en de revolutionnaire woede overschrijdt alom de perken. Alles wordt door de laatste buitensporigheid ontsluierd : de goddeloosheid der sekten, welke thans de zaken der wereld leidt, het cynisme harer taal, harer vermetelheid om alles te ondernemen, zelfs om de vereering des grafs af te schaffen, en de machteloosheid der regeeringen, die deze losgelaten hartstochten nog beweren te leiden of te bedwingen. De nacht is zelfs geen veilige schuilplaats voor het heilig overschot der gestorvenen, en zij, die bij het volle daglicht het godsdienstig geloof bespotten door de pracht der burgerlijke begrafenissen, dulden niet, dat men kaarsen ontsteekt rondom het graf van een grooten Paus, of dat men hem door stil gebed tot aan sijne laatste woning geleidt. Zoo gaan dus de rechtvaardigheid , de vrijheid, het geweten, alles ten gronde. De wereld is op weg naar eene barbaarschheid, welke de geschiedenis nog niet gekend heeft, en schijnt op het punt te verzinken in de universeele slavernij. «Daarom, tl. Vader, wenden wij, die niets meer van de mensohen wachten, met U ons tot den Hemel, om zijne barmhartigheid af te smeeken." Het volgende adres, geteekend door 43 Katholieke Iersohe afgevaardigden in het Engelsche Parlement, zal door tusschenkomst van kardinaal Manning aan den Paus gezonden worden. Alle Iersche parlementsleden zonden het stuk onderteekend hebben, zoo niet eenigen hunner afwezig waren: «Heilige Vader! Wij, ondergeteekenden, Katholieke Iersche leden van het Parlement, wenschen U de gevoelens van leedwezen en verontwaardiging uit te drukken, die ons bezielen over den smaad, de overblijfselen van U wen doorluchtigen voorganger, Paus Pius IX, in de straten van Rome aangedaan. Deze lage aanval kwetst het Christen-geweten. Hij toont de geheele wereld, welke wftaide men ihechten kan aan de gewaande «waarborgen", en wijst ons, Uwe kinderen , de gevaren aan, die het zichtbaar Opperhoofd der Kerk omringen. «Heilige Vader, in onze hoedanigheid van vertegenwoordigers eener aloude natie, wier grootste trots is hare getrouwheid aan den Heiligen Apostolischen Stoel, bieden wij U onze gevoelens van diepen eerbied en verknochtheid aan en geven U de verzekering, dat het Katholieke Ierland verlangt alles in het werk te stellen, wat noodig kan wezen voor Uwe persoonlijke veiligheid en voor de verdediging der wettige rechten van Uwe Heiligheid." — Uit Rome wordt gemeld, dat de commissaris van politie, die tegenwoordig was bij het overbrengen van het lijk van Pius IX op wachtgeld gesteld is ten gevolge van zijn gedrag bij de toen plaats gehad hebbende schandalen. Nadat reeds twee rechtbanken zioh met de misdadigers hebben beziggehouden, komt eindelijk de regeering een slachtoffer maken. Zou het waar zijn , dat, zoo als de Londensche Standard mededeelde, de Oostenrijksche en Spaansche regeeringen krachtige vertoogèn te Rome hebben doen hooren naar aanleiding van de medeplichtigheid der Italiaansche regeering in den gepleegden gruwel ? De late bestraffing van den commissaris zou het doen vermoeden. — De H. Congregatie der Riten heeft de vereering, sedert onheugelijke tijden aan Paus Urbauus II in vele plaatsen bewezen, plechtig goedgekeurd. Urbanus II overleed in 1099. Ia 1096 leidde hij het Concilie te Clermont, op hetwelk tot den eersten kruistocht besloten werd. Dit feit alleen was genoeg om Urbanus' naam te vereeuwigen, maar hij wandelde daarenboven in het voetspoor van Gregorius VII en verdedigde de rechten der Kerk tegen de aanmatigingen der Duitsche keizers. F R A N K R IJ Iv. Alvorens te sterven heeft de Kamer nog een voorstel van Raspail aangenomen, om alle kroondiamaoteu te verkoopen, niet slechts die, welke geen historische of bijzondere kunstwaarde hebben en op 5 miïlioen geschat worden, maar ook de overige, wier waarde c5 millioen bedraagt. In zijne sluitingsrede dankte Gambetta de Kamer voor den steun, welken zij hem drie jaar lang geschonken heeft. «Zoo ik", zeide hij, «gedurende deze drie jaren van eenig nut kon wezen, dan ben ik dat verschuldigd aan den tijd, aan uw medewerkicg en aan eigen ijver en goeden wil. Aan het land staat het een oordeel te vellen over uw werk, dat, evenals dat van alle vergaderingen, door tijdgenooten altijd scherper wordt gecritiseerd dan door de geschiedenis. Het land zal het goede en het minder goede erkennen, en iedereen zal voor zijn uitspraak bukken. Wat ons aangaat, wij hopen vurig voor hen, die hier zitten en voor diegenen, die hen zullen opvolgen, dat allen slechts door éen gedachte zullen bezield worden, die aan het heil van het vaderland en van de Republiek." Gambetta had beter gedaan te zwijgen dan eene rede te houden, welke eene bespotting is van de ontelbare slachtoffers, welke deze Kamer door hare onbevredigbare vervolgingszucht gemaakt heeft. De nu overleden Kamer heeft aan het land 25 millioen gekost; deze som is besteed voor de tractementen der Kamerleden; daartoe behoort niet het geld, dat Gambetta verdiend heeft, dat voor de verfraaiing zijner woning, het Paleis-Bourbon, besteed is enz. Dood is de Kamer eigenlijk niet. Zij leeft tot '28 October; dus zal men, zoodra de verkiezingen afgeloopen zijn, twee Kamers hebben, waarvan de een op 29 October in functie treedt. Men vraagt zich af wat er gebeuren moet, als zekere gebeurtenissen, b. v. die in Afrika, de bijeenroeping der Kamer vóór 29 October noodzakelijk maken. De oude Kamer zal recht maar geen gezag, de nieuwe het gezag van het algemeen stemrecht maar geen recht hebben. — In 1680 stichtte mevrouw De Maintenon te St. Cyr een opvoedingsgesticht voor jonge adellijke meisjes van oudere, die tot den militairen stand behoorden. Nadat het gesticht 3161 dergelijke meisjes had opgevoed, werd het in 1793 op bevel der Rt publiek ontruimd en het volgende jaar in een hospitaal veranderd. In 1798 werd het een succurzaal van het Hotel des Invalides en in 1801 een der sectiën van het Prytaneum. In 18ü7 werd er de geheele militaire school uit Fontainebleau overgebracht, en deze is er tot heden gebleven. Ia de 74 jaar van haar bestaan heeft de school menigmaal sommigen harer leerlingen door straf verloren, die zich hadden schuldig gemaakt aan verzet of andere vergrijpen tegen orde en tucht. Nooit echter heeft men leerlingen weggejaagd, omdat zij eene H. Mis hadden bijgewoond, zooals nu met 31 leerlingen geschied is. Er was tot aan Farre geen minister van oorlog, die de carrière van jongelieden zoo barbaarsch en onmeedoogend vernielde — Volgens de Tablettes heeft de minister van oorlog, generaal Farre, een dagorde uitgevaardigd voor de leerlingen van St. Cyr, waarin gezegd wordt, dat van nu af aan eiken leerling der school formeel verboden wordt onder straffe van onmiddellijke wegzending, godsdienstige vereenigingen, banketten of diensten, die een poTitiek karakter, welk ook, zouden kunnen hebben, bij te wonen. 'is de lezing der Tablettes juist, dan veroordeelt generaal Farre zijn gedrag zelf zoo scherp mogelijk. Als het nu eerst verboden wordt eene H. Mis bij te wonen, hoe konden dan de leerlingen voor 14 dagen reeds gestraft worden voor het bijwonen der godsdienstoefening? Een medewerker aan den Univers, de heer Pepin d'Escurac, werd door den H. Vader onlangs vereerd met de orde van den H. Gregorius den Grooten. Den 16 Mei 11. vroeg hij aan de regeering verlof om de versierselen dier orde te mogen dragen; den 21 Juli kreeg hij een volkomen ongemotiveerde weigering. Zulk feit hebben wij , zoo ver we ons herinneren kunnen, nooit ontmoet. Het getuigt niet slechts van de oude vervolgingswoede tegen de Katholieken maar ook van verachting van den Paus, een van Europa's souvereinen. Dat de Communards voornemens zijn zich bij de verkiezingen geduoht te doen gelden, blijkt wel uit hetgeen reeds te Parijs in de wijk Belleville is geschied. Daar had een aanhanger van Gambetta, het gemeenteraadslid Bourneville, eene vergadering jbelegd, doch de Communards maakten zooveel rumoer, dat de vergadering niet ééns geopend kon worden, en de Gambettisten onverrichter zake heen moesten gaan. — In een der provinciesteden is overleden de Eerw. heer Delaunay, oud-pastoor van Parijs. Deze geestelijke bezat eene collectie boekwerken, welke zeker eenig op de wereld ie; hij heeft namelijk zich een exemplaar weten aan te schaffen van al de uitgaven van de Navolging van Christus van Thomas a Kempis. Men beweert, dat aan zijn collectie geen enkele editie ontbreekt , zelfs de oudste of zeldzaamste niet. Vijftig jaar heeft hij aan zijne verzameling gearbeid. Komt zij onder den hamer, dan zal zij ongetwijfeld vele begeerige koopers tot zich lokken. — Uit Tunis wordt van 30 Juli gemeld: Het gerucht is verspreid, dat eenige Fransche soldaten na het innemen van Sfax eenige huizen hebben geplunderd in de Europeesohe wijk, onder welke ook huizen zijn van consulaire agenten en die als zoodanig kenbaar waren. De Fransche regeeriug heeft reeds een onderzoek bevolen, en als het gerucht mocht blijken waarheid te zijn, dan zullen de schuldigen streng gestraft worden. Men gelooft, dat generaal Logerot naar Sfax zal vertrekken, om zioh te vergewissen van hetgeen er voorgevallen is. — De Times meldt uit Tunis, dat de soldaten van den bey in de hoofdstad alle gedeserteerd zijn, een honderd uitgezonderd. Het bericht, dat er in dea omtrek van het Bardo een kamp zal gevormd worden, verdient geen geloof, wijl de soldaten daarvoor ontbreken. Onder de ongeregelde troepen is er ook desertie en muiterij. Er dreigde eergisterenavond een opstand. Onder de Fransche troepen neerscht veel ziekte. — In Frankrijk heeft een sterrekundige berekend , dat de ondergang der wereld op 28 Aug. a. s. moet plaats vinden. De uitgever van het vlugschrift, waarin dit wordt becijferd, zegt in de aanbeveling: «Ikverzoek beleefd, dat men dit boek van een beroemd Fransch geleerde, niet verwarre met de prullen, die denzelfden titel voeren. De hooggeleerde sterrekundige wijst krachtig , ja onomstootelijk aan , dat het eind der wereld komt op 28 Aug. a. s. »Ik" — en nu lette men op — «lever slechts exemplaren tegen dadelijke betaling. Doch al neemt men nu ook een partijtje der vlugschriften in commissie, men waagt er niets bij. Niet verkochte exemplaren neem ik tot het eind des jaars terug." — Een Engelsch kolonel, juist uit de handen der Grieksche roovers bevrijd, ontmoet te Parijs een vriend en vraagt hem dadelijk, hoeveel hij weegt ? Op het antwoord van 200 pond, zegt hij, dat zou dus juist driehonderd tienduizend francs zijn. De vriend begrijpt er natuurlijk niets van en de Eogelschman vertelt hem nu, dat de roovers van Griekenland en Italië een nieuw tarief hebben ingevoerd. Elke gevangene betaalt namelijk als losprijs zijn eigen gewicht in goud. Een wenk voor corpulente reizigers om buiten die streken te blijven. BELGIË Men herinnert zich de geschiedenis van den beruchten 't Kint van Roodenbeke , die bij de Belgisohe Bank de niet onaardige som van -23 millioen zoek maakte, met den liberalen Senator Fortemps op de bank der beschuldigden zat en tot 5 jaar gevangenisstraf veroordeeld werd. Liberale rechters zijn zeer humaan, als de gauwdieven, welke zij veroordaelen moeien, ook liberaal zijn. Daarom kreeg 't Kint maar 5 jaar. Die straf was naar het oordeel van Bara echter nog te zwaar; dezer dagen heeft 't Kint gratie gekregen. Misschien vindt hij nu nog wel eenige der verdwenen millioenen terug; is de beruchte Lolo, die met hem naar Londen vluchtte, ook nog te vinden, dan weet de liberale jeunesse dorée van Brussel weer waar zij hare avonden door kan brengen. Zooals men weet, werd Lolo niet veroordeeld, omdat men hare medeplichtigheid niet bewijzen kon. ENGELAND. Het Engelsche Parlement heeft eindelijk bij de derde lezing de Iereche landbill met 220 tegen 14 stemmen aangenomen. De groote meerderheid der conservatieven en de partij van Parnell onthielden zich van stemming. — Uit Durban wordt van 29 Juli gemeld: De moeielijkheden ten aanzien van de te Pretoria gevoerde onderhandelingen zijn uit den weg geruimd. Verscheidene bijeenkomsten van de Koninklijke commissie en de vertegenwoordigers der Boeren hebben plaats gehad, en alles schijnt op een goeden weg te zijn. De voornaamste bepalingen der overeenkomst houden het volgende in : De Suzerein behoudt het recht om Engelsche troepen door de Transvaal te doen trekken, in geval de Suzerein aan inboorlingen of aangrenzende Staten den oorlog verklaart. De Suzerein behoudt het toezicht over de buitenlandsohe betrekkingen der Transvaal. De Britsche regeering zal vergoeding betalen voor de door de Engelsche troepen aangerichte sohade, en de regeering der Boeren zal hetzelfde doen ten aanzien van door Boeren veroorzaakte schade. Alle schadeloosstellingen moeten binnen een maand na de toewijzing worden voldaan. Afschaffing van de slavernij en vrijheid van godsdienst worden gewaarborgd. De invoer van Engelsche handelswaren in de Transvaal zal geen beperking ondergaan buiten die, welke den invoer van andere landen wordt opgelegd. De functiën van den Engelschen resident zullen die van een consulgeneraal zijn. — In geval de overeenkomst door den Transvaalschen volksraad niet binnen drie maanden na de onderteekening mocht worden goedgekeurd, zal de souvereiniteit van koningin Victoria over de Transvaal worden hersteld. — Wij hebben het schielijk overlijden medegedeeld van den heer Arthur Penrhijn Stanley, deken van het kapittel der Westminster-abdij. Was deze man minder heterogene beginselen toegedaan geweest, hij zou aartsbisschop van Canterbury geworden zijn, doch nu was het moeielijk iemand tot deze waardigheid te roepen, die niet aan het episcopaat geloofde. Hij was meer een man der wereld dan der kerk, meer letterkundige dan theoloog. Zijn Leven van docter Arnold, zijne werken over hel Oosten en vooral zijne Historische Monumenten van Canterbury en Westminster hebben oneindig meer waarde dan zijne verklaringen van de Epistelen aan de Corinthiërs. Bij was de beminnelijkste, doch ook de hevigste vertegenwoordiger van het liberale Protestantisme. Hij was zelfs meer liberaal dan Protestant. Het dekenaat van Westminster was onder alle waardigheden der Anglicaansche kerk de meest geschikte voor hem; hij wa3 geheel onafhankelijk en had zelf slechts weinige lieden onder zich. De Katholieken hebben aan zijn liberalisme te danken, dat zij, sedert Stanley deken van Westminster was, ongestoord aan hunne godsvrucht op het graf van den H. Eduard, dat in de abdij gevonden wordt, konden voldoen. Vroeger zag men, zoodra zij kunne knieën bogen, een opzichter toesnellen, die hun het bidden belette. Van oudsher was er iemand in de kerk aangesteld, uitsluitend belast den msnschen het bidden te verbieden, wat zeker zeer origineel was. Niet altijd waren de handelingen van den deken lofwaardig; getuige het feit, dat hij eens de abdij ter beschikking stelde van den professor in het Sanscriet van Oxford, die er conferentiën hield over of liever tegen den Christelijken godsdienst. Het was een wonderlijk schouwspel te zien, hoe dr. Stanley, die maar half en half aan de Godheid van Christus geloofde, dr. Max iV'üller, die aan niets geloofde, aan de hand naar den predikstoel geleidde, van waar sedert eeuwen slechts het woord der Katholieke waarheid verkondigd werd. Hoe het zij, het hart van dr. Stanley was meer geloovig dan zijn geest, en zondigde hij ook tegen het geloof, door zijne menschlievendheid heeft hij veel goeds gedaan. D U I T S ü IIL A N D. Da landverhuizing van Duitschers naar Amerika breidt zich meer en meer uit. De Germania deelt cijfers mede, ontleend aan officiëeie opgaven van de havens van Bremen en Hamburg. Hieruit blijkt, dat gedurende de vijf eerste maanden van dit jaar uit de haven van Bremen 72.303, uit die van Hamburg 73.63J, dus uit deze beide havens 145.936 landverhuizers zijn vertrokken. Men weet het aantal nog niet van hen, die te Antwerpen, Rotterdam, Amsterdam, Stettin en elders zijn scheepgegaan. Opmerkelijk is dat de meesten in het bezit zijn van eenige spaarpenningen, meestal afkomstig van den verkoop hunner huizen en landerijen. 't Zij i dus geen lieden uit de laagste klasse, die een nieuw vaderland gaan zoeken. Als oorzaak der zucht tot landverhuizing worden hoofdzakelijk aangemerkt de godsdienstvervolging en de verplichtende persoonlijke soldatendienst. De herinnering aan het doorgestane lijden en aan de vreeselijke gebeurtenissen van 1870—71 is diep in het geheugen geprent en velen zeggen dan ook : alles, zelfs vreemden grond betreden, liever dan nog langer zonder priester te leven en soldaat te worden. — De Schlewesicher Zeitung meldt, dat op 21 Juli een wagen, waarop drie meisjes gezeten waren, in eene opening gezonken is, die plotseling in de door aardbrand ondermijnde velden van Laurahütte ontstond. De rails, die juist met het oog op het gevaar daar gelegd waren, Konden de wagen niet houden en braken. Men is er tot nu toe niet in gelukt, een spoor der ongelukkigen weêr te vinden. RUSLAND. De keizer en zijne familie zijn te Moskau aangekomen en bij hunne aankomst met geestdrift begroet. In antwoord op de toespraak van den chef van het stedelijk bestuur zeide de keizer, dat hij zich gelukkig achtte eindelijk zijn hartewensch te kunnen vervullen om de oude en eerste residentie van Rusland te bezoeken. Hartelijk dankte hij voor de hartelijke ontvangst. Zijn overleden vader had herhaaldelijk Moskau voor zijne trouw en aanhankelijkheid gedankt; Moskau strekte dan ook steeds geheel Rusland ten voorbeeld, en hij hoopte dat dit ook altijd zoo zou blijven. Evenals vroeger toonde ook thans Moskau, dat vorst en volk een eensgezind en onverbreekbaar geheel vormen. T U R K IJ E. De Augi, een te Constantinopel verschijnend blad, schrijft het volgende: Eergisterenavond den 30 Juni (10 Juli) werd de kameel die de geschenken van den Sultan naar Mekka over moet brengen, in een massief gouden stal geplaatst en den volgenden morgen begon de daartoe uitverkoren Iman er den Koran bij te lezen en wierook en andere reukwerken bij te branden. Ten 4 ure vertrok de eerste eunuuk van het Paleis, Hafig Vechram Aga, begeleid door al de andere eunuken, naar het gebouw waar de kameel gestald was, haalde het dier er uit, geleide hem eigenhandig en met grooten eerbied naar het Paleis en vertoonde hem eerst aan Z. M. den Sultan en gaf hem daarna over aan Mehemed-Pacha, die met de overbrenging belast was. Daarna vertrok de kameel weder uit het paleis, omringd door de grootste pracht en voorafgegaan door verscheidene Imans en ander uitgelezen gezelschap. Langs den weg waren vijf afdeelicgen cavalerie en infanterie ter zijner eere in parade opgesteld, en nadat de muezinik van Z. M. den Sultan volgeES de voorschriften voor den kameel den wensch: «Allah helpt den Sultan" had uitgesproken, trok de geheele stoet door duizenden begeleid naar den steiger der twee zuilen, waar even te voren de expres-stoomboot aangekomen was, die het dier moest overbrengen. Even later vertrok de boot onder donderend kanongebulder. — Een belangrijke ontdekking is gedaan in eene catacombe van Opper-Egypte. Daar zijn niet minder dan zes-en-dertig welbewaarde doodkisten gevonden van bijna al de koningen en koninginnen van het huis van Thebe. De kisten bevatten de mummiën, voorts perkamenten rollen , beeldjes, versierselen , enz. De namen : Raskenen , Amenophis I, Ahmes , Nofretari, Aahotep, Thotmes II en 111, Ramses XH en die van andere Pharao's, bewijzen genoeg, wat gewichtige vondst hier is gedaan. AMERIKA. Uit Washington wordt van Zaterdag gemeld, dat Gaifield den vorigen dag in uitstekenden toestand doorgebracht en krachtig voedsel gebruikt heeft. De geneesheer verzekert, dat de genezing bijna zeker is. — Te New-York, meldt de correspondent van de Daily News aldaar, wint de meening veld, dat het verzenden der helsche machines slechts gedaan werd om Engeland schrik aan te jagen ; meer eene boosaardige grap dus dan een ernstig complot. De afzenders zeiven zouden, naar men vermoedt, den minister Harcourt gewaarschuwd hebben. Dit gevoelen werd ook door een deel der Engelsche pers geloofd. Het kan juist zijn : maar in elk geval blijft de mogelijkheid, dat zulke voorwerpen door transatlantische booten onwetend vervoerd worden, bedenkelijk genoeg, om er den spot niet meê te drijven. Hebben de onbekende afzenders der machines onder het engelsche publiek schiik willen veroorzaken, dan zijn zij daarin volkomen geslaagd Men riekt te Londen in alle hoeken en gaten thans dynamiet, schietkatoen en nitroglycerine. ---