Een geschenk aan Z. H. den Paus op zijn gouden jubilé. 16e Lijst. Rotterdam, 7 Maart 4877. Vorig bedrag f 458,41 Van K. en M - 1.— P. F. Voor Z. H. den Paus. Dat God mij en mijne dierbare echtgenoote kracht en gezondheid schenke, om de zaek, waarin wij geplaatst zijn, naar behooren te kunnen uitoefenen - 40.— Te zamen f 469,41 --- De arbeidersquaestie en de Staat. IV. Te hooge vlucht. Hebben wij in een vorig artikel met b!y gemoed de regeer ing bergopwaarts gevolgd, althans tot zekere hoogte; du ontvallen ons èn kracht èn moed om verder mee te gaan — of liever, onze liefde voor de vrijheid, onze diep gevestigde overtuiging dwingt ons tot stilstand. In de vierde vraag toch neemt de minister een al te hooge vlucht; als een andere Icarus zweeft hij in de streken der gloeiende zon der vrijheid, op gevaar al van niet ongedeerd uit die verhevene sfeeren naar het gewone verblijf der stervelingen terug te keeren, Ziehier dan vr. 4: t>Behooren de bepalingen tegen overmatigen arbeid zich ook uit te strekken tot vrouwen, onverschillig van welken leeftijd, en deze b. v. evenals in de Engelsche wetgeving, met jongelieden te worden gelijk gesteld, ook in verband met de omstandigheid, dat bij de wettelijke beperking van den arbeid van kinderen en jongelieden, daarvoor in menig geval vrouwenarbeid, als het minst kostbaar, zal in de plaats komen 1" Wy zijn teu volle overtuigd, dat de vrouw in de ruwe en woelige ssmenleving der fabrieken niet op hare plaats is; dat zy als dochter maar vooial als echtgenoote en moeder plichten "van meer teedeien en van verhevener aard in den huiselijken kring te vervullen heeft. Van hare zorg en beleid hangt grootendeels het geluk van het huisgezin af; als getrouwe en liefdevolle echtgenoote kan zy haren man tot een spaarzaam, matig, tot een goed huisvader vormen; door hare voortdurende zorg en toewyding zal zy hare kinderen eene Christelijke opvoeding geven, welke dezen later tot wezenlyk geluk zal gedijen. Buiten haren natuurlijken werkkring geworpen, zal zy die schoone roeping niet meer vervullen. Dat alles betreuren wij, doch wy meenen, dat de Staatsmacht de grenzen harer bevoegdheid zou overschrijden, indien zy den arbeid van alle meerderjarigen zou willen regelen. Voor de wet toch staan in dezen de vrouwen met de mannen gelijk. En waar zou het heen, indien de Staat aan elkeen voorschreef waar en hoelang gearbeid mag wordeL ? Terecht zeide FièreOrban, toenmaals minister in de Belgische Kamer 1): » Wat mij betreft, ik kan in dit opzicht geen onderscheid zien tusschen de rechten der vrouw en die des mans; deze rechten zyn gelijktijdig, wijl zij een onvervreemdbaar uitvloeisel zijn der persoonlijke vrijheid... Alle regeling van den arbeid, dat men 't wel betrachte, is eene schending der individuëele vrijheid. Ik spreek hier, wel te verstaan van den arbeid van meerderjarigen." Vervolgens geeft hy een citaat van Jules Simon, waarin o. a. het volgende voorkomt: tJioe zal de wetgever het aanleggen om den vrouwen het recht te ontnemen van te leven door het werk harer handen 9" Emdelyk besluit hy: »dat de wetgevende macht zich een dergelijk gezag niet kan aanmatigen, zonder de grondbeginselen, waarop onze maatschappelijke instellingen berusten, te ondermijnen." Wij achten derhalve den Staat niet geroepen om te oordeelen over de behoeften en krachten der mondige leden der maatschappij; dezen toch moeten delven 1) Séance du 19 Janv. 1869. weten, welken arbeid zij willen en kunnen verrichten. Op het motief, dat vrouwenarbeid dien der jongelieden vervangen zal, antwoorden wij: dat dit in zeer vele gevallen onmogelijk is, en — mocht zulks ook geschieden — dan vinden wij daarin geen beweeggrond om de vrijheid van meerdeijarigen te binden. Vraag 5. »Is als voorwaarde voor hut te werk stellen van kinderen en jongelingen te vorderen eene verklaring van een geneesheer, dat de krachten van den persoon toereikend zijn voor den arbeid, dien hij te verrichten heeft 9" Eene dergelijke bepaling hebben wy in geene wetgeving teruggevonden. Alleen in eene circulaire van den Franschen Minister van handel en nijverheid, in 1837 aan de Kamers van Koophandel, enz. gericht, lezen wij: 1) y>Moeten de lichamelijke krachten der kinderen in verhouding tot hunnen ouderdom bevonden worden, en hun gestel goed en sterk genoeg om de vermoeinissen der werkplaats te kunnen torsen9" Enkele Raden, doch in geriüg getal, vroegen, dat het kind niet aangenomen worde, dan met een bewys van den geneesheer; de meesten beriepen zich op het eigenbelang van den fabrikant, die geen zwak of ziekelijk kind zal aannemen. Deze laatste meening zijn ook wij toegedaan. Daarenboven, wie zal de groote kosten dragen van zulke certificaten; de vader van het kind? de fabrikant ? het armbestuur ? In elk geval stoot men op moeilijkheden. En welk geneesheer zal gaarne zijne reputatie er aan wagen, dewijl het uiterst moeilijk is in gemoede zulke verklaring te geven ? Deze bepaling worde derhalve niet opgenomen. Vraag 6. » Verdient het Engelsche half-time system hier te lande navolging, met dien verstande, dat men, ook zonder invoering van schooldwang, zou behooren te verbieden, dat een kind van 10 tot '13 jarigen leeftijd op denzelfden dag, zoowel vóór 12 uren des voormiddags, als na 1 uur des namiddags wordt te werk gesteld1" Op deze vraag antwoorden wij onvoorwaardelijk: neen; dat systeem mag en kan bij ons niet ingevoerd worden. En waarom, lo. Omdat het onder leerplicht (of als men wil schooldwang) niet slechts onvoordeelig maar bepaald schadelijk werken zou. 2o. Dewijl de leerplicht bij ons niet kan in gevoerd worden. 3o. Dewijl, ook zelfs met den leerplicht dit systeem onhoudbaar is. Ziedaar wat wy in 't kort gaan bewijzen. lo. Wat verstaat men door half-time system 9 Daardoor wordt aangeduid die legeling van den kinderarbeid, welke bepaalt, dat zij, die 's morgens arbeiden, geen namiddagwerk verrichten mogen en omgekeerd. De wet laat ook toe om den anaeren dag te arbeiden, doch niet meer dan 10 uren daags ( alternate day system.) De invoering van den leerplicht is aan de schoolcommissie overgelaten. Wat is nu bij ons het noodzakelijk gevolg eener dusdanige regeling, afgescheiden van verplicht schoolbezoek ? Een groot getal kinderen (van 10—12 jaar) zouden, indien het voorgestelde plan aangenomen werd, aan het onderwijs onttrokken worden en het weinige, dat zij geleerd hadden, weldra vergeten. Ook zouden sommige ouders in het vooruitzicht van hun kind zooveel vroeger in eene fabriek te kunnen plaatsen (op lOjarigen leeftijd) het niet meer naar school zenden , terwijl zij thans hun kind gaarne laten onderwyzen, omdat het hun van 6 tot 12 jaar in het huis tot last zal dienen. Doch wat zou er vaa de kinderen zeiven komen ? Twee jaren vroeger aan den arbeid, vooral op dien jeugdigen ieeftyd en met het z wakke - en tengere lichaamsgestel onzer arbeiderskinderen, zou zeer zeker op de krachtsontwikkeling en gezondheid een nadeeligen invloed uitoefenen. En dan de zedelyke gevolgen! Waar blijft het kind, gedurende den halven of ganschen dag, als het niet mag arbeiden ? In de vochtige, domperige huiskamer, zonder licht of lucht, des winters soms zonder vuur? En daar, terwijl de ouders aan den arbeid zijn, aan zichzelven overgelaten, of wel in gezelschap van bedorven en zedelooze kameraden! Of wel, het zal met slechte makkers langs de straten ronddwalen en weldra een baldadige straatjongen worden, tot spyt van zijn werkbaas, tot droefheid zijner ouders en tot eigen ongeluk. 1) Jules Siaaon, Revue des deux Mondes, 1 Dec, 1804 p. 723. 2. Maar, zal men zeggen, indien het kind zijn vrijen tijd op de school doorbracht ? .. Dat is onmogelijk te verkrijgen zonder leerplicht. Immers, de ondervinding leert, dat het nu dikwijls moeilijk is de kinderen naar de school te trekken, die niet arbeiden; hoe zou men zulks dan verkrijgen van kinderen, die zich een halven dag in de werkplaats afgesloofd hebben ? En welke school zou zich daartoe leenen, om dergelijke kinderen op te nemen ? — Doch hierover later. — Hier zou dus niets mogelyk zijn dan algemeene leerplicht. En deze kan en mag bij ons te lande niet ingevoerd worden. Wij willen thans niet de onwederlegbare bewijzen dier stelling aanhalen, noch de onoverkomelijke bezwaren van zulk voorschrift opsommen. Alleen herinneren wij in 't kort aan de vroeger, in dit blad, door ons bewezen stelling 1): de wetgevende macht mag, bij het uitvaardigen van wetten ten algemeenen nutte, nimmer de volgende overwegingen uit het oog verliezen: lo. Hoedanig is, ten opzichte van den voorgestelden maatregel, de algemeene gezindheid der onderdanen ? 2o. Is de voorgestelde maatregel noodzakelijk ? 3o. Zal hij geen algemeene ontevredenheid veroorzaken, en zal hij wel uitgevoerd kunnen worden? 4o. Zullen daaruit geene gevolgen voortvloeien, welke het beoogde resultaat grootendeels doen mislukken ? Bij de beschouwing dier punten hebben wij aangetoond , dat de leerplicht niet volstrekt noodzakelijk is, dat hij veel verwarring zou verooi zaken, strijdig is met den volkszin en het geweten van het grootste gedeelte der onderdanen en meestal onuitgevoerd blijven zou. Derhalve mag de Nederlandsche wetgever dien niet invoeren. Ook de tegenwoordige minister schijnt dat gevoelen te deelen, weshalve hij in de gestelde vraag voorzichtig bijvoegt: ook zonder invoering van schooldwang1 Ook begreep de heer Van Houten, bij de definitieve indiening van zijn ontwerp, dat de tegenwoordige Kamer niet genegen was om voor die invoering te stemmen, en dat zij zelfs het gansche ontwerp zou hebben laten vallen, liever dan zulk een vrijheiddoodend voorschrift aan te nemen. 3e. Doch wij gaan verder en beweren, dat ook met den leerplicht het half-time system onhoudbaar is. Vooreerst, gelijk wij straks aanmerkten, zou een groot getal kinderen aan geregeld en werkelijk vruchtdragend onderwijs onttrokken worden. De ondervinding leert ons verder, dat in landen (b. v. in Pruisen), waar de schooldwang bestaat, het getal dergenen, die, bij hunne inlijving in het leger, niet lezen kunnen, bijna zoo groot is (procentsgewijze) als in Nederland. Daarbij houde men in 't oog dat, in gemeld rijk voor alle burgers de krijgsdienst verplichtend is, terwijl bij ons, alle zonen van gegoede burgers (die allen onderwezen zijn) niet m dienst treden maar plaatsvervangers in hunne plaats komen. Ook zou zulk een maatregel (gelijk de heer Van Houten in zijn Mem. van toel. erkent) in vele deelen des lands onuitgevoerd blijven en onuitvoerbaar zijn. En wat zou hij dan voor nut stichten ? Eindelijk vragen wij met Jules Simon 2): In welken toestand komt het kind (na een halven dag van zwaren arbeid) in de school ? Het sleept er zyn afgesloofd lichaam heen, — doch waar is zijn geest 1 Zijn geest, terneergedrukt, log en onmachtig, hoort zonder toe te luisteren en onthoudt niets. Raadpleeg de onderwijzers; zij zullen zelfs terstond het kind onderscheiden, dat 2 uren langer of korter gewerkt heeft. Zulk een leerling, slechts bij naam, eens uit de school verwijderd, zal weldra weinig of niets van lezen of schrijven kennen." Hoe zou men, in zulke omstandigheden, het met de scholen stellen ? In eea gewone dagschool kan men zulke kinderen niet plaatsen; zij verstoren de orde en zyn ook weldra achter de andere kinderen. Men zou dus bijzondere klassen voor hen moeten inrichten; of beter nog afzondeilijke scholen voor hen moeten oprichten. Doch hier komt de man weer voor zyn geld en zegt: wie zal 't betalen ? De gemeente ? die toch al reeds, gelijk een oude vrouw onder den last der jaren, onder den druk der onderwijskosten gebukt gaat? Misschien de fabrikanten ? Jawel 1 daar moet ge maarom komen. Enkelen wèl; doch de meerderheid zou vragen : zoo 'n school, brengt dat ding ook iets op 9 1) Zie: De arbeid der kinderen in de fabrieken, bi. 61 envlg. 2) T. a. p. page 734. geeft het dividenden — in klinkende specie, wél te verstaan —9 spreek dan maar van humaniteit, ontwikkelde arbeiders in de toekomst en van dergelijken meer — 't is juist als praat ge Chineesch tot den Kempschen boer Wij komen aldus tot het besluit, dat, ook zelfs met het voorschrift van leerplicht, de zedelijke en stoffelijke welvaart der hulpelooze kinderen niet bevorderd zou worden; dat daarentegen de voorgestelde maatregel van halvedag-arbeid zeer schadelijk zoude werken voor de kinderen van 10 tot 12 jaar, wier vryheid thans door de wet beschermd wordt. M. J. H. W. pr. --- BUITENLAND. Italië. De commissie van den Senaat, belast met het onderderzoek van het wetsontwerp op de misbruiken der geestelijken in de uitoefening van hun ambt, heeft voorgest3ld de beraadslaging daarover uit te stellen tot aan de discussie over het strafwetboek. — Men schrijft uit Rome aan de G ermania: Onze Turken vreters, die zich als Serbophilen met een gemeentaraadslid, Placidi genaamd, als president aan het hoofd, tot een talrijk comité georganiseerd, eene meeting in het Apollotheater gehouden, concerten gegeven, veel goeden wil om de Turken uit Europa te verjagen getoond, doch weinig geld ingezameld hebben, moesten opnieuw een gevoelig echec lijden. Verscheidene weken geleden bood zich bij het comité een Serviër aan, een echte levende Serviër, die het voor hem reeds opene graf, dat de Muzelmannen voor hem gegraven hadden, om hem na vele vreeselyke martelingen daarin te begraven, op een zonderlinge wijze ontkomen was en zich toen op een schip, naar Italië bestemd, begeven had en toen van de haven van Civitta Vechia, das- hij geen geld had, te voet naar Rome was gewandeld. Het comité hield ten gunste vaa het offer der vreeselyke Turksche wreedheid eene vergadering en besloot hem zija algeheele ondersteuning te verleenen. Het hoe was spoedig gevonden. De «Servische vluchteling" werd gekleed, ontving eenig handgeld en tegelyk de betrekking als binnen- en buitenlaudsch agent der Serbophilen. Kortom, hy werd eene soort factotum van het comité en onderhield de leden daarvan met het verhaal van allerlei vreeselyke wreedheden, die de Turken voor zijne oogen op onschuldige Christenen zouden gepleegd hebbeu. De leden vaa het comité sidderden, en hun Turkenhaat groeide met den dag aan. Reeds had men een schrijver gevonden, die het verhaal in druk zou geven. Reeds berekende men de winst, die door den vei koop van 100,00 exemplaren van zulk eene brochure zou behaald werden, maar toen alles goed aan den gang was, en men het eerste vel reeds corrigeerde, kwam eene vreeselyke ontdekking ter ooren van de leden van het comiié. Hun gemartelde Serviër, hun prachtexemplaar van een door de Turken mishandelden Christen, hun factotum was een individu, dat sedert vele maanden bij de Turksche legatie alhier gediend had, en daar ontslagen zijnde, niets beters geweten had, dan zich bij het comité der Serbophüen als een echte Serviër aaa te meiden. Frankrijk. Uit Parijs wordt gemeld dat de graaf van Chambord te Gortz eene aanspraak heeft gehouden tot personen uit den groothandel te Marseille, die hem kwamen bezoeken. Hij protesteerde tegen de bewering dat hij om rust ea gemak te genieten de hoop opgaf Frankryk te redden. Men behoort, zeide hij, de moedeloosheid te bestryden; ik blijf onverzettelijk in mijn recht en ben bereid myn plicht te doen, wanneer het gunstig uur daarvoor zal zijn geslagen. Met de samenwerking van welwillende mannen, zal de monarchie zoowel aan de avonturen van het keizerrijk als aan de uitspattingen van het radicalisme den viyen doortocht verhinderen. 1 1 — Onder dagteekening van 3 Maart heeft Loyson een zeer korten en drogen brief geschreven aan den minister Jules Simon, waarin hy hem verklaart, dat, nu de minister hem zulke beperkingen oplegt, hy geen verlof om te lezen meer noodig, maar zich slechts te houden heeft aan de wet van 6 Juni 1868 en hy gebruik kan maken van het recht, dat eiken Franschen burger toekomt. — Te Mans heeft de «burgerlijke" begrafenis plaats gehad van een vrijmetselaar, die in zyn testament aan de vrijdenkers had voorgeschreven, dat zy zijn dood eveneens moesten vieren, als men het zij.ie geboorte had gedaan. De vrienden hebben deze bepaline letterl«k uitgevoerd. Op kosten van de nalaïïchap^ overledenen hebben zy, vaa het graf teruggekeerd een okshoofd wyn uitgedronken. Toen de wtfS in de'mZ was, Was al de »wijsheid" in de kan. De vrienden geleken op een troep zwijnen en waren niet eens meer in staat de ultramontanen voor dompers uit te schelden. — Aan de Parijsche beurs werd gisteren ochtend uit de Chambre syndicale 700,000 irs. aan effecten gestolen ; de schuldige is nog niet bekend. — Sinds jaren is een proces hangende, dat thans binnenkort voor de rechtbank der Seine gebracht ■worden zal. Zij, die met de liquidatie der civiele lijst van Napoleon III zyn belast, beweren, dat de verzameling van oude wapenen van het museum van Pierrefonds privaat eigendom was van den overleden keizer, en dat de verzameling van Chineesche voorwerpen van het museum te Fontainebleau door den opperbevelhebber der expeditie naar China aan de ex-keizerin persoonlijk geschonken was. Deze bewering tracht men hierop te gronden, dat de collectie wapenen geen kunstvoorwerpen zyn, die in nationale museums worden bewaard, maar naar hun oorsprong eenvoudig industriëele voorwerpen; dat Napoleon op zijn kosten een gebouw daarvoor had laten inrichten en dat bij Senaatsbesluit van 1852 werd bepaald, dat de monumenten of kunstvoorwerpen, in de keizerlijke gebouwen geplaatst, eigendom zijn der kroon. Er werd in November 4872 een commissie benoemd, ten einde in deze van advies te dienen; zij raadde het trefïen van een overeenkomst met Rouher aan, noemde het museum te Pierrtfonds privaateigendom, omhelsde de theorie, dat die voorwerpen niet meer dan industriëele voorwerpen waren, maar de Nationale Vergadering weigerde een krediet van 2,861,000 fr., tot regeling der fiquidatie, te verleenen. De heer Viollet-le-Duc, die met de rangschikking der collectie belast is geweest, heeft in 1873 een uiteenzetting der feitnn gegeven. Hij heeft tijdens den oorlog ze laten inpakken en in het Louvre gebracht. Toen men die kisten, waarin ook kostbare en zeldzame voorwerpen, schilderijen en standbeelden waren, door de keizerlijke hofhouding aan de nationale verzamelingen van het Louvre ontleend, naar Porto wilde verzenden, vestigde Viollet-le-Duc hierop de aandacht der Regeericg van 4 September en bleven de kisten in Frankrijk. Een aantal schilderijen van het Luxembourg zijn evenwel verdwenen en aan de ex-Keizerin gezonden, hoewel zij in de catalogus van dit museum vermeld staan. Voor de keizerlijke familie zal o, a. de heer Grandperret als advocaat optreden. De heer Victor Lefrance zal de belangen der natie verdedigen. — Een leeuwin in een Parijsche menagerie is dezer dagen bevallen van 5 welpen, die door drie honden gezoogd worden. De moeder is zeer wel. Engeland. Te Launceston is gekozen tot lid van het Pariemet den conservatieve candidaat Gifl'art met 392 stemmen ; de liberale candidaat Collier kreeg 174 stemmen. — Op eene meeting, door de Katholieke Vereeniging van Engeland bijeengeroepen en welke werd bijgewoond door den hertog van Norfolk, president, den markies van Ripon, graaf Gainsborough, iord Petre, lord Lovat enz., heeft men zich beziggehouden met de organisatie der Katholieke kiezers. Men heeft besloten tot de oprichting van bijzondere vereenigingen, die in dit opzicht de Katholieke belangen zullen verdedigen. — Eene stoomboot, tusschen Christiansand en Dundee in Schotland varende, is met de geheele bemanning, 22 koppen sterk, vergaan. Duitschland. Op het einde van Februari was reeds op 50 plaatsen in Duitschland de veepest uitgebroken, en waren meer dan 1000 runderen afgemaakt. Het getal der gedoode schapen bedioeg verscheidene honderden. jje Vorwaarts , een socialistisch orgaan, meldt, dat de socialistische afgevaardigden in den Rijksdag een wetsontwerp zullen indienen ter bescherming der arbeiders en een ander ter bescherming van de vrijheid bij de stembus. — Lr. Ctemtr, lid van den Landdag en vroeger redacteur van de Germania , heeft de hoofdredactie op zich genomen van het Katholieke blad Bavaria, dat te Wurzburg verschijnt. Het is voor Beieren goed, dat daar Kaïholieke mannen uit één stuk de dagbladpers gaan leiden. — Uit brieven uit Metz aan den Univers blijkt dat in de laatste dagen een groot aantal burgers uit Metz, Straatsburg, Colmar, Mulhausen enz. die hunne Fransche nationaliteit niet hebben willen verloochenen, aanzegging hebben gekregen, dat zij binnen 48 uren het land moesten verlaten. De gehuwde personen mogen daarvoor 14 dagen gebruiken. Het getal dier uitgewezenen bedraagt aüeen te Colmar 500. Grooter baibaarschheid is wel niet denkbaar. In welk land ter wereld verjaagt men rustige lieden, die geen andere misdaad bedrijven dan de nationaliteit niet te willen aannemen van het land, waarin zy wonen? En hier zijn exceptioneele omstandigheden; men heeft met overwonnenen te doen. Te Frankfort is een vereeniging opgericht van lieden, die het «afnemen van den hoed" als beleefdheidsbetuiging willen uitroeien. Haastig heeft zich daarop een dtrgelyke vereeniging te Mainz gevormd. Het geslacht der gekken zal wel niet uitsterven. Van bedenkelijker aaid ia wat wij in een weik Vbu Emil Richter lezen, nl. dat in Duitschland eene vereeniging bestaat van uitsluitend gehuwde mannen, die zich verbinden tot het houden eener maiiresse. Waar gaan wij heen ? , in de "Wormser Ztg. leest men het volgende: De Evangelische Kerk van het groothertogdom [Hessen] heeft thans 3fc0 geestelijken te bezoldigen. Van dezen zyn 54 reeds 70 jaren en 80 meer aan 60 jaar oud. Jaarlyks vermindert het aantal geestelijken met ongeveer 15 door overlijden. Volgens bij de theologische faculteit te Giessen en bij het gymnasium ingewonnen informatiën betreffende het aantal studenten in de theologie en van hen, die zich daaraan nog willen Vlijden, zal de kerkelijke oveiheid in de eerstvolgende vilt jaren slechts dne cardidsten kunnen aanstellen. Derhaive veimnideit ^icuikanten jaarlijks met 12, die waarschijnlijk met door anderen vervangen kunnen worden. Na vyf jaren zal dit reeds 60 zijn of byna een zesde van al de pi edik anten des lands. Daarby komt echter nog, dat in de laatste ju en bijna jaarlyks 3 of 4 prtdikanten naar het buitenland gingen, dat hen tegen hooge bezoldiging met vreugde opnam. Men ziet uuo : ue ^reuikantspiaatsen znhen zelfs inniet zeer langen tyd van zelf aai. zienlijk verminderen. — Pastoor Lohaus van Alverskircheti is op den 1 Maart in den ouderdom van 95 jaar overleden. 72 jaar lang heeft hij die parochie bestuurd, de eerste 12 jaar als kapelaan, de laatste 60 als pastoor. Hij is slechts 14 dagen voor zijn dood ongesteld geweest; zijn dood is veroorzaakt door een val, waarbij hij een been brak. — Men schrijft uit Pösendorf bij Lacbach aan de Bresl. Ztg. Den 27 Februari, des namiddags ten 3 ure, had te Krain op den dag, waarop de maansverduistering plaats had, onder een hevig gekraak zulk eene sterke aarbeving plaats dat in het naburige en door baron RothscViü'.z bewoonde slot Smerck de muren waggelden, en enkele kleine steenen uit den zolder van een woonvertrek vielen. Het geluid was gelijk aan dat, wat men hoort, wanneer een hoop steenen plotseling van een wagen wordt afgeworpen. Alle bewoners van het huis snelden van schrik te zamen. Het geval heeft zich nog niet herhaald. Rusland. Generaal Ignatieff is door zijne regeering uitgezonden met eene missie naar eenige hoven. Maandag kwam hij te Berlijn aan en had verschillende conferenties met den Russischen gezant en Van Bismarck en werd vervolgens bij den keizer en de keizerin toegelaten. Heden vertrekt hij naar Parijs. Volgens de Times zal hij niet te Londen komen. — De Invalide maakt een keizerlijk decreet van 3 Maart openbaar, volgens hetwelk uit de divisies, die uit de militaire districten Petersburg, "Wilna Warschau en Moskau getrokken werden, een korps grenadiers en acht legerkorpsen gevormd moeten worden. Turkye. De Montenegrijnsche gedelegeerden hebben gisteren de eischen hunner Regeericg aan Safvet-Pacha schriftelijk aangeboden; de Minister beloofde ze in overweging te nemen eu een naderen dag voor de beraadslagingen te bepalen. Men verzekert, dat de Montenegrijnen uitbreiding van gebied naar twee zijden vragen, namelijk de districten van Niksic en Piva, benevens de havens van Spizza en vrije vaart op het meer van Scutari en de rivier Bajona; eindelijk terugkeer der bewoners van de Herzegowina naar hunne haardsteden, en de vaststelling van een nieuwen modus vivendi voor de relaties tusschen Turkije en Montenegro in de toekomst. — De Turksche agent Vahan Effendi is met eene zending naar Parijs en Londen belast en werd Maandag Jl. door lord Derby ten gehoore ontvangen. — Men meldt uit Belgrado dd. 6 Maart: In het officiëele blad wordt eene proclamatie van prins Milan openbaar gemaakt, waarin hij het sluiten des vredes mededeelt en zegt, dat thans in vreedzamen arbeid en broederlijke liefde nieuwe krachten voor de verdere ontwikkeling der volkswelvaart opgewekt moeten worden. Een besluit van den Prins verlengt het moratorium tot 1 Juni. Amerika. Uit Washington wordt gemeld dat het Congres het inkomen van den nieuwen president heeft vastgesteld op 50000 dollars. Hayes heeft den eed als president der Vereenigde Staten afgelegd en by zijne installatie eene toespraak gehouden, waarin hij de samenwerking van alle partijen vroeg om in het Zuiden het zelfgovernment te herstellen. Voorts zeide hij dat in eene geregeld ontwikkelde samenleving niet inwisselbaar papierengeld afkeurenswaardig is, omdat het den handel in onzekerheid brengt; hij verlangt wetten, die eene spoedige hervatting der betaling in specie voorschrijven; omtrent de buitenlandsche aangelegenheden keui de bij het stelsel van arbitrage, door Grant ingevoerd, goed. ---