BUITENLAND. Italië. De circulaire, die kardinaal Simeoni aan de apostolische nuntiussen heeft gericht, luidt als volgt: Excellentie, De circulaire van den minister zegelbewaarder aan de procureurs-generaal van de Hoven van appel over de jongste Allocutie van den H. Vader — eene circulaire , die de ministeriëele pers gisteren openbaar maakte, — zal zeker Uwe aandacht niet ontsnappen. Die circulaire zegt, dat de bladen, die het pauselijk document openbaar maken, niet vervolgd zullen wordeD, mits zij er volstrekt geene goedkeurende beoordeeling aan vastknoopen. En die beslissing wordt voorgesteld als een des te schitterender bewijs van de vrijheid, welke den Paus in de uitoefening van zijn ambt verzekerd is, daar de Allocutie, volgens het zeggen van den minister, alle mogelijke grenzen zou zyn te buiten gegaan, en eene bevestiging zou zijn van de ondankbaarheid van den Paus jegens een gouvernement, dat zich zoo mild en edelmoedig getoond heeft jegens de Kerk. De waarheid echter is, dat zoo er nog een nieuw argument noodig was om den betreurenswaardigen toestand, die in de Allocutie is blootgelegd, in het ware licht te stellen, de circulaire, waarvan sprake is, zulks ten duidelijkste zou doen. Immers, zoodra het bekendmaken van s Pausen woord afhangt van het welbehagen van een minister van justitie, kan er van wezenlijke vrijheid geen sprake zijn. De minister zelf zegt, dat hy de wetten tot dusver niet streng heeft willen toepassen, omdat hij verdraagzaam heeft willen zijn. Morgen kan dezelfde minister of een ander, die hem opvolgt, zich met evenveel recht op een ander standpunt plaatsen, en verklaren, dat hij de wet —~:i Kii cebreke van andere motieven, het gewone voorwendsel te baal nemen, aat de Heilige Stoel buiten het geestelijk domein gegaan en op 't gebied der staatkunde getreden is, Zulk een voorwendsel is vooral nu zonder eenigen grond bijgebracht. Voor ieder toch, die de Allocutie van 12 Maart heeft gelezen, is het duidelijk, dat zij alleen handelt over godsdienstige belangen, en daartoe behoort in de eerste plaats de volkomen onafhankelijkheid ter uitoefening van het apostolisch ambt. Indien de wonden, die der Kerk zyn geslagen, wonden, waartegen men thans opkomt en waartegen men zich vroeger steeds verzet heeft, wat de schrijver der circulaire er ook van moge zeggen, de treurige gevolgen zijn eener staatkunde, die op een terrein getreden is, dat het hare niet is, dan kan men niet zeggen, dat hy, die het recht heeft en zelfs verplicht is, te klagen, totdat hem voldoening gegeven wordt, zijne bevoegdheid heeft overschreden. Doch er zijn in de circulaire nog andere punten, die duidelijk doen zien wat het voor eene vrijheid is, die zoo edeJmoediglyk aan den H. Vader verleend is. Die vrijheid bestaat hierin, dat, terwijl eenerzijds de aan de Kerk vijandige pers vrijelijk op alle mogelijke wijze in opstand mag komen tegen het woord van den heiligen Vader, dat een thema wordt voor hoon, voor godslastering, en dat zelfs verdraaid wordt, anderzijds der goedgezinde pers elke redeneering wordt verboden, die strekken kan om de waarheid der betreurde feiten in 't licht te stellen en die van eerbied voor het woord van het verheven Hoofd der Kerk, voor zyn raad en zyn onderricht getuigt. Reeds hebben eenige dagbladen uit de provincie, die voor den rechter gedaagd zyn, enkel en alleen omdat zij hunne bewondering betuigd hebben voor 's Pausen Allocutie, de gevolgen dier verdediging ondervonden. Wat de geestelijkheid in 't byzonder aangaat, de vryheid, die men haar belooft, wordt uitgedrukt door nieuwe en steeds strenger wordende bedreigingen, zoodat de dienaar van den godsdienst, gevolg gevende aan het woord van den Opperpriester, die zyne leer predikt en het volk aanbeveelt haar in beoefening te brengen, onder het bereik zal vallen van eene wet, die dergelyk gedrag stempelt tot een onduldbaar misbruik, dat strafbaar is met gevangenzetting en met de zwaarste boeten. En onder die omstandigheden wil men doen gelooven, dat de Souvereine-Opperpriester eene volledige onafhankelijkheid bezit; wil men de concessiën, die gezegd worden aan de Kerk gedaan te zijn, voor ernst doen doorgaan! De minister beioept zich op de openbare meening, maar hy schijnt daann inderdaad geen groot veitrouwen te stellen, omdat, daar de aanval aJieen geoorloofd en de verdediging, de eenvoudige adhesie zelfs verboden is, zijn beroep belachelijk wordt. Overigens zcu het enkele feit, dat een minister tegenover eene redevoering, die op plechtige wyze is uitgesproken door het hoogste gezag op aarde, die de aangenaaide feiten verzwijgt, welke worden vermeid als even zooveel om echtvaardigheden, waarvan dat hoogste gezag het slachtoffer is, en die het als het ware oproept om F oer hem te verschynen, die zich in eene vyandelyke taal, geheel verschillende van die, waarop hij wil antwoorden, er op toelegt het te beschuldigen van geweld en aansporing tot oproer en het zelfs verwijt, dat het klachten geuit heeft, toen het volgens zijn gevoelen dankbaarheid had moeten betuigen, dat enkele feit, zeg ik, zou voldoende zijn om te doen zien, welk vertrouwen men kan stellen in zijne herhaalde betuigingen van achting en eerbied voor de geestelijke jurisdictie van het Opperhoofd der Kerk. Het geweten der Katholieken zal weten te oordeelen, en men kan het in waarheid zeggen en zonder dat het eene oratorische wending is, het zal zulke eene aanmatiging naar waarde weten te schatten. Het zal weten te oordeelen, aan welke zijde de ondankbaarheid is, wie Italië altijd heeft lief gehad, wie zijn wezenlijk welzijn heeft gezocht en er thans nog de steun, de Juister, het grootste sieraad van is, en wie, daarentegen aan ons vaderland zijn grootsten roem tracht te ontnemen, den roem, dien het aan het Pausdom verschuldigd is, wie het gemoed van den verheven Opperpriester met smart op smart, met bitterheid op bitterheid zoekt te drenken. Ik verzoek Uwe Excellentie niet na te laten de aandacht van den Minister van Buitenlandsche Zaken (waar gy geaccrediteerd zijt) te vestigen op de taal van den Zegelbewaarder zoomede op hetgeen daartegen ingebracht kan worden. Zeg hem vooral ook dat, zoo zij [zich met recht gekwetst kunnen voelen, de Italiaansche Katholieken*die, ondanks de verdrukking waarin ze zijn en ondanks zekere, welbekende volksstemmingen, waarvan de circulaire gewaagt, op duizenderlei wijzen, vrijwillig en bij elke gelegenheid, van hunne diepe gehechtheid aan den Souvereinen-Opperpriester getuigenis geven, de Katholieken in de andere Staten niet minder reden hebben zich te beklagen Bijgevolg hebben hunne Gouvernementen er een bijzonder belang bij, zich ernstig met dien toestand bezig te houden, gelijk de H. Vader reeds in zijne jongste Allocutie hun heeft aanbevolen. Dat belang klemt te meer, als men in aaamerking neemt, dat men zich beroept op de feitelijk bestaande diplomatieke betrekkingen (gelijk de circulaire doet), wier beteekenis opzettelijk overdreven wordt, en men alzoo dezelfde vreemde Gouvernementen zelfs voor een deel verantwoordelijk zou willen stellen voor de rampen, die de Souvereine-Opperpriester in Italië betreurt. Raadzaam zou het ook zijn te doen opmerken, dat, zoo de H. Vader, in zijn beklag dat hij de Kerk niet kan besturen gelyk het behoort, de geloovigen aanspoort bij hun Gouvernement handelend op te treden, hy evenwel, al zwijgt de Minister van Justitie opzettelijk omtrent dit punt, wil, dat dit handelen overeenkomstig de wetten der verschillende landen zij. U verlof gevende aan den Minister van Buitenlandsche Zaken, indien hy het verlangt, een afschrift te geven van deze dépeche, ben ik enz. — De Italiaansche Kamer heeft met 208 tegen 20 stemmen de wet op het verplichte onderwijs aangenomen. Deze wet bepaalt onder de noodige strafbedreigingen, dat kinderen van de beide geslachten van af den leeftijd van zes jaren de openbare school moeten bezoeken, indien zij geen huisonderwijs ontvangen of naar eene bijzondere school gezonden worden. Dat bezoek is slechts verplichtend tot den ouderdom van 9 jaar. De wet zal by den aanvang van het schooljaar 1877/78 in -wfirkin» treden, behalve daar, waar men geen genoegzame onderwijzers heeft. Men maakt dus in itaue wetten, die men niet uitvoeren kan. Frankrijk, De beruchte Dumas, schrijver van allerlei onzedelijke werken, schijnt thans in den letterlijken zin van het woord een Heiden geworden te zijn. Aan de brave weduwe van een godsdienstig gestorven letterkundige schreef hij dezer dagen een brief van rouwbeklag, waarin o. a.de volgende woorden voorkwamen: »Wat uw ongeluk een weinig kan verminderen, is de gedachte dat het grooter had kunnen zyn, en hij er meer van had kunnen lijden. Hij is gestorven zonder het te weten, zonder het te voorzien, zonder te zien dat hy stierf, een dood, dien de Goden zich zeiven geven zouden, indien zij genoodzaakt werden te sterven. Beklaag u zelve, maar beklaag hem niet." Verbeeld u de verontwaardiging der dame, toen zy zulk een Heidensch schryven ontving 1 — Een bankier in de rue Vivienne te Parijs werd deze week tot een bedrag van 100.000 frs. bestolen. Een zyner bedienden moest aan de Baiik 150.000 frs. beialen. Hy betaalde slechts 50.000, die op zijn boekje werden ingeschreven. Onderweg schreef hij een 1 voor dat cijfer en bracht zyn boekje zoo terug, 's Avonds gaf hij zijn vrouw 100 frs. en zeide dat hy naarRheims moest voor zijn patroon. Toen deze hem den anderen morgen niet zag opdagen, werd een onderzoek ingesteld, dat alles aan het licht bracht. De dief, een 40jarig man, had zich tot op dien dag goed gedragen. België (Particuliere correspondentie.) Men schrijft ons uit Brussel: Si mourir pour son prince est un illustre sort, Quand on meurt pour £• n Dieu quelle sera la mortl Dialogue de 1'ulyeucte et Néurque. Den Zondag (ini-caiême), dien de Geuzen tot hunne eigene schande in de geschiedenis van België hebben gebrandmerkt met de «Schandalen van Biussel en Antwerpen," zag men in de hoofdstad midden in het gewoel een wel gekleed man met blonden knevei, krachtig gespierd, op mancehjken leeftijd en met jeugdigen blos op het gelaat, met langzamen tred de afschuwelijke maskeraden volgen, nu het hoofd nedergebogen als door diepen rouw gedrukt, dan zich fier verheflend als een moedig krijgsman, een gebiedenden blik om zich heen werpende, dcch spoedig wederom in zijne stille mijmering terug verzonken. Menigeen mag ïich Lebben gevraagd : hoe komt hij in zulk gezelschap ? Zyne lippen bewogen zich soms stil, maar zyne tong gaf geen geluid; slechts nu en dan bij het gillen en gejoel van het giauw ontwaarde men, dat het hevig stoimüe in zijne borst. Hem eenige dagen daarna ontmoetende, vroeg ik hem, wat er op dat oogenbhk in zyn binnenste was omgegaan. Ach! antwooidde hy, als gy wist, hoeveel moeite het my heeft gekost van my te wederhouden dezen roekeloozen een donderend halt 1 te gemoet te roepen, en hoe dikwyls ik my de ver twijfelende vraag . heb gesteld: »Waarom heb ik toch niet een honderdtal besliste mannen aan mijne zijde, om dit Godverzakend en Godlasterend Janhagel als schuim van de straten te vegen 1" La Croix, dat bovenstaande dichtregelen ter overweging geeft en vraagt, of wij niet den moed hebben van de vrouwen van Tignano en van de boeren van Podlachie om met onze borst de barrikaden te vormen en de trawanten van Anspach te dwingen zich voor hunne hemeltergende vertooningen, een weg over onze lijken te banen, had hier ongetwijfeld zijnen man gevonden, en hadde men de zaak vooruit aangekondigd, of had men haar kunnen voorzien gelijk zij heeft plaats gehad, wie weet wat er had kunnen gebeuren ? Doch onze Geuzen nemen hunne maatregelen, en even als te Gent veinst men de onschuldigste zaken der wereld tot op het oogenblik der uitvoering. Alléén wanneer er spraak is van eene processie of Katholieke vergadering te verhinderen, dan roeren zy de krijgstrompet en zetten alle krachten der longen en der drukpers in beweging; blijft dit zonder uitwerking, dan grijpen zij wel eens naar andere wapenen, na zich overtuigd te hebben het slechts tegen weerloozen op te moeten nemen en niet eens de politie op hunnen weg te vinden. Waar die helden slechts eenen ernstigen tegenstand vermoeden te zullen vinden, blij ven zij op eenen eerbiedigen afstand, en waar zij hem onvoorziene ontmoeten, volgen zij de voorzichtige taktiek van den held van Mentana en Monterotondo. De zoogenaamde Spontanéités foudroyantes zijn slechts kinderspeelgoed, waarmede Frère en Bara in de Kamer meesterlijk weten te schermen; zoodia echter de Katholieken ernstig op zelfverdediging zullen bedacht zijn, zal men zien, dat deze Spontanéités foudroyantes niets meer beduiden dan een storm in een glas water. Daarom dan ook stelt het liberalisme alles in beweging, om de herinnering aan den toorn van Jupiter levendig te houden en valt telkens met woede op den Courrier de Bruxelles, die de bliksems van het liberaal Capitool der hoofdstad niet genoeg eerbiedigt en de Katholieken wijzer maakt dan het den leiders der Geuzen past, en ook daarom moest La Croix t6r gelegenheid der interpeliatie-Kervijn in de Kamer den hevigen aanval van Bara verduren, uit beduchtheid, dat de moedige taal van dit blad eene phalanx mannen op de been brengt van het slag van bovengemelden, want dat deze in België en zelfs te Brussel des noods te vinden waren, dat kan zoo min voor Bara en Anspach als voor ons een geheim zyn. Overigens heaft de farsche stem en taal van DeKerkhove het hun duidelijk genoeg beduid, toen hij, zich tot de linkerzijde der Kamer wendende, verklaarde, dat de Katholieken moede waren zich van de Geuzen te laten beschimpen. Te Antwerpen begint men reeds hiervan het praktisch bewijs te leveren. Den 11 April aanstaande moet er eene verkiezing plaats hebben van den Senateur Van Deltt. Aanvankelijk schenen de Geuzen weinig lust te gevoelen opnieuw te Antwerpen in het strijdperk te treden, doch het groot Oosten.'. van Brussel schijnt hun moed te hebben ingeboezemd; dus hebben zij besloten hunne krijgsvaan te ontwikkêlen. Nu zijn de gebeurtenissen van den 13 Juni nog zoo versch in het geheugen, daarbij geschiedt deze verkiezing nog als vroeger, met alle valsche kiezers der Geuzen, zoodat men het waarlijk den Kath. kiezers niet kwalijk kan nemen, als zij in deze omstandigheid, die tot de meerderheid toch niets afdoet, zich onthielden en afwachtten, tot dat eene nieuwe wet hunne rechten en personen meer zal eerbiedigen. Doch men wil aeze voldoening den Geuzen niet eens geven. Baron Eduard Osy is als candidaat opgetreden; de Kath. kiezers worden opgeroepen, en hun is verzekerd, dat alle maatregelen te hunner verdediging zijn genomen. De burgemeester Anspach is ongelukkiger dan uwe N. R. Ct. met zijn Italiaansche schoolmeesters; niet alleen bewijst men hem, dat de muntstukjes der collecte de geheele bevolking der hoofdstad verre te boven gaan, maar daarenboven rekent men hem voor, dat al zijne voorgewende stukjes slechts een derde der aangehaalde som (32000 fr.) geven en ten slotte komt een liberaal blad (feuille de trottoir) verklaren, dat de geheele collecte, welke de burgemeester tot de somme enorme opschroefde, juist 12000 fr. heeft bedragen. Eindelijk tot overmaat van smart komt een Protestantsch Engelsch blad Brussels Journal de straatschandalen der mi-Carème als mascarades ignobles, als onrechtvaardig en onpolitiek brandmerken. Engeland. Het protocol is eindelijk geteekend en zal vermoe delijk in de geschiedenis den naam krijgen van het Londensche, omdat het op 31 Maart 11. in de Engelsche hoofdstad door de gezanten der zes groote Mogendheden geteekend is. Of het protocol een duif des vredes kan genoemd worden, zal moeten blijken; verscheidene bladen gelooven, dat nu de moeilijkheden eerst zullen komen, omdat de interpretatiën van het stuk zeer verschillend zijn. Inmiddels haast de Russische Golos zich kapitaal uit het stuk te slaan volgens het onderstaande bericht uit St. Petersburg van gisteren. De Golos ziet in de onderteekening van het protocol de overeenstemming der Mogendheden daarover, dat de Por te verplicht is de eischen, op de Conferentie gesteld, te voldoen en teveEs ook de erkenning van het recht van Rusland om over te gaan tot dwangmaatregelen voor 't geval de Porte aan de voorwaarden, onder welke Rusland het mogelijk acht zijne troepen van de Turksche grenzen terug ie trekken, niet mocht voldoen. Het resultaat, waartoe nu de Ocstersche quaestie gekomen is, is, volgens de Golos, te danken aan de krachtige, belanglooze bemoeiingen van Rusland. Duitschland. Uit Berlijn wordt van 1 April gemeld: Heden namiddag heeft alhier de plechtige verloving plaats gehad van prinses Charlotte, oudste dochter van den kroonprins, met den erfprins van Saksen-Meiningen. Prins Bismarck heeft heden ter gelegenheid van zyn verjaardag een aantal felicitatie-adressen en telegrammen uit Duitschland en het buitenland ontvangen. De keizer en de kroonprins zijn hem des voormiddags persoonlijk gaan fèliciteeren. — In een artikel over een onlangs verschenen brochure van Mgr. Ketteler, verklaart het lyfblad van V. Bismarck, de N. D. Allg. Zeit., y»dat er geen twijfel bestaat, of zekere wetten, welke men als strydwetten aanduidt, zullen moeielijk eene wijziging kunnen ontgaan, wanneer van ultramontaanschen kant feiten zich voordoen, waaruit blykt dat zij bereid zijn niet langer te strijden als macht tegen macht." Dus erkent genoemd blad dat zekere wetten (Meiwetten) gewijzigd moeten worden; dat zal men echter niet doen, zoolang de Kerk zich als onafhankelijke macht tegenover den Staat doet gelden. Van de erkenning en mededeeling beiden dient nota genomen te worden. Zwitserland. De 'cud-Katholieke gemeente te Munster in het district Bern, uit 15 leden bestaande, heeft sinds lang verklaard niets meer van godsdienst of priester te willen weten. Nu kwam dezer dagen te Munster uit Parijs aan zekere Sterlin met vrouw en kind. Hy verklaarde als pastoor naar Munster beroepen te zijn en te Bern van het kerkbestuur reeds 400 francs als voorschot op zijn salari3 ontvangen te hebben. De kerkeraad te Munster, uit 5 leden bestaande, had geen lust den man te erkennen, doch twee hunner verzonden een stuk naar Bern, waarin zy verklaarden dat Sterlin tot pastoor gekozen was. Nu werd van uit Bern de keuze bevestigd, maar dit maakte de drie overige leden van den kerkeraad woedend en zy protesteerden. Op hun protest werd echter niet gelet maar Sterlin werd geïnstalleerd, en hij betrok met vrouw en kind de pastorie. Daags daarna verscheen een schuldeischer met een pretentie van 250 fr. op den parfumeriehandelaar Sterlin te Parijs; het stuk werd door een deurwaarder aangeboden, doch niet betaald, want de nieuwe pastoor verzekerde dat de pretentie niet hem gold maar den parfumeriehandelaar te Parijs. De deurwaarder zette een gezicht, als zag hy water branden, maar kreeg geen cent. Let is nu de vraag ot de rechter het goed zal keuren, dat de pastoor weigert de schulden te bstalen, die hy als parfemeriehandelaar heeft gemaakt, en of zy het valsche stuk als basis zal aannemen van zyne benoeming tot pastoor te Munster. — Een der Oud-Katholieke pastoors uit het kanton Genève, nl. Palmieri, beschrijft in een brief, hoe vurig hij sedert lang verlangd heeft om toch iets uit te voeren, maar niemand verlangt van zijne diensten gebruik te maken. Geen doop, geen huwelijksinzegening, geen begrafenisplechtigheid. Zoekt hy in de school naar biechtkinderen, dan verklaren de onderwijzers lachend dat er maar één Oud-Katholiek kind gevonden wordt, hetwelk echter te jong is, om de zorgen van den «pastoor" te behoeven. De Oud-Katholieken der plaats bezoeken nimmer de kerk waar hij godsdienstoefeningen , houdt; het zyn allen Godloochenaars; daarom schudt Palmieri eenvoudig het stof van zijn voeten en is voornemens, elders zyn geluk te gaan zoeken. — De Oud-Katholieke pastoor van Delsberg, Van Portaz geheeten, is naar Parys vertrokken, vergezeld van zekere Cantianilla, die haren man in den brand gelaten heeft. Nog een ander pastoor, vroeger kellner in een bierhuis, denkt eerlang zyn buffet weder op te zoeken. — Daarjde liberale bladen zulk een ongehoorde beweging hebben gemaakt van het door een religieuse gebraden kind, dat echter niet gebraden is, — men weet dat de religieus vo komen onschuldig verklaard is, en het kind door onvoorzichtigheid een kleine brandwond bekomen heeft, die binnen weinige dagen geheel genezen was — zagen de Katholieke bladen zich verplicht de slechte daden openbaar te maken van liberale onderwijzers, die hun ter oore kwamen, met de opmerking evenwel dat zy voor de misdaad van een enkelen niet een geheel corps aansprakelijk stellen, zooals de liberalen gewoon zijn te doen. Sedert ziet men schier dagelijks in de Katholieke bladen melding gemaakt van liberale onderwijzers, die kinderen hebben mishandeld en daarvoor aan den rechter rekenschap zullen hebben te geven. En nu blykt het dat de Katholieken volstrekt niet bang behoeven te zyn voor een vergelijking tusschen de misdaden die, in hun midden, en die, welke onder de liberalen gepleegd worden. De Zwitsersche liberale bladen hebben de religieuse niet minder gehavend dan de Fransche en krijgen daarvoor op hunne beurt een behoorlijk antwoord. Aan de Correspond. St. Chéron wordt uit Bern geschreven, dat de directeur van het weeshuis in het zeer radicale stadje Sofingen in Argau een knaap van 10 jaar door mishandeling heeft doen sterven. Het kind kreeg des nachts een bloedspuwing, begon te klagen en hinderde daardoor den directeur in zyn slaap. Deze gebood den knaap te zwijgen, maar dit kon het kind niet, en toen werd het op bevel des directeurs door zyne kameraden uit zijn bed gehaald en in een gang geworpen, waar men het in zyn nachtgewaad te midden der bittere konde liet liggen. Toen het kind nu nog luider schreeuwde, wierp men het in een ellendig kot, waar het een stroozak vond om op te liggen. Den volgenden morgen vond men het dood. De directeur is gearresteerd. Hy had zich te Sofingen reeds lang naam gemaakt door zijn haat tegen de Katholieke Kerk. ——— *- 1 --- BINNENLAND. Uit het Zondagblad van den Standaard vernemen wy dat »de prediking van Moody gaandeweg meer personeel en ernstig begint te worden." Dus is het zingen geëindigd? »Hy legt zyne hand op de ongeloovigen en bewijst dat hunne rots niet als onze rots is, onze vijanden zelf oordeelende." Hoe doet hij dat ? zal men vragen." »Hij weegt de zondaars in de vergadering hoofd voor hoofd en bevindt ze te licht. Hy grijpt ze in hun geweten en brengt de zonden, die niet beleden en niet begraven zijn, te voorschijn en eischt dat de,gerechtigheid beide van God en van den mensch genoeg geschiede en houdt het schuldoffer van den zondaar terug, weigert hem de gemeenschap met het lofoffer en de aanneming van het brandoffer, voordat hy Christus als zyn zondoffer heeft aangenomen .... Er zijn ontelbare gevallen van restitutie voor gedaan en vergeten onrecht. Deze nieuwe zyde, om zoo te spreken, van Moody's prediking heeft aanleiding gegeven, dat men in den handel gewoon is te spreken over «een Moody- en bü.nkeygewicht of rekening" zoools men vroeger sprak van »een volle maat, een billyke koop enz." De Standaard schynt zoo voldaan over Moody's »practische wysheid,' dat wy een voorstel van hem te gemoet zien, om ook in ons land de zondaars hoofd voor hoofd te doen.... wegen. Voor een waag is trouwens in do Protestantsche kerken plaats genoeg. . Het Handelsblad beklaagt zich met groote hevigheid over de ketterjacht der liberalen. Waarschijnlijk om een weinig vergurdsel aan de bittere spil te smeren, zegt het, dat zij even vinnige ketterjagers zijn als — de ultramontanen. »De waarheid eischt de bekentenis," zegt het liberale orgaan uit Amsterdam, »dat ook onder de liberalen geloofsvervolging plaats vindt, dat er ook onder hen zjjn, die bij iedere afwüking van zekere als dogma's aangenomen meeningen: houd den dief! roepen en den vermetele, die het waagt zulk een dogma te verwerpen, voor een afvallige uitmaken en uit het liberale kamp willen verbannen. Tot bewijs geeft het Handelsblad eenige voorbeelden van de liberale ketterjacht. »De hoogleeraar Buys, wien de liberalen als een hunner bekwaamste leiders en krachtigste woordvoerders hadden leeren waardeeren, staat sedert eenige maanden in kwaden reuk en is reeds naar de conservatieven verwezen. Hij heeft de ongeloofelijke misdaad begaan van te twijfelen aan de regeerkracht van de liberale oppositie en aan de mogelijkheid eener grondwetsherziening in den eersten tijd. »De heer Kappeyne, nog kort geleden door de liberalen in de Tweede Kamer op het schild verheven, behoort mede onder de opgejaagden en vervolgden. De heer Levy heeft hem aan de natie met den vinger aangewezen: »Wacht u voor dezen man! Hij is gen liberaal, geen man van het recht, maar de belichaamde willekeur I" »En de heer Levy zelf? Zijn moedig optreden in Burgerplicht, toen daar de onderwijswet ter sprake kwam, heeft ook de aureool van liberalisme, die om zijn hoofd schitterde, volgens sommiger waarneming, doen tanen. Zijn gematigde lofspraak op het goede, dat naast veel verkeerds en onvolledigs in het ontwerp-Heemskerk voorkomt, heeft hem mede onder de »verdachten" een plaats bezorgd. Nog één stap, en hy wordt bij de verstokte conservatieven ingelijfd. »De heer Godefroi is mede niet ontsnapt aan de fij ne neuzen der ketterjagers. Zijn bestrijding van de inkomstenbelasting is een onbedriegeiijk bewijs, dat hij niet meer tot de liberalen behoort. Wel heeft de heer Kappeyne hetzelfde misdrijf gepleegd, zonder dat hem door diezelfde vervolgers het misdrijf wordt verweten, — integendeel: hy geldt by de meesten hunner als de liberaal bij uitnemendheid, — maar zoo nauw moet men het niet nemen. »De heer Van Eck, eenmaal een der steunpilaren der liberale partij, begint ook reeds argwaan op te wekken. Hij waagt het soms een eigen meening omtrent sommige beginselen van regeeringsbebeid te verkondigen; vooral op koloniaal gebied wijkt hij wel eens af van de geijkte stelregelen. Het zal niet lang duren, of ook hij wordt door de inquisitie in den ban gedaan en den geloovigen alle gemeenschap met hem ontzegd. sThans zit de heer De Beaufort op de bank der beschuldigden. Hy behoort tot de redacteurs van de Gids, en de leiders van ons eerste maandschrift hadden tot kort geleden vrij wel hun roep van liberalisme gehandhaafd. Doch de heer Buys is jreeds met ostracisme getroffen en nu is het beurt van den heer De Beaufort. Zijn candidatuur voor de Tweede Kamer is gesteld door eenige liberale kiesvereenigingen in het district Tiel, nu de heer Mackay het land zijner geboorte verlaat voor het land zijner voorvaderen. Terstond werd het anathema over De Beaufort uitgesproken. Ook hij heeft zich aan een liberaal dogma vergrepen : in de Gids heeft hij het gewaagd het ontwerpHeemskerk nog zoo ontzettend slecht niet te vinden, als men thans van liberale zijde verplicht schijnt te doen." Indien' een Katholiek blad dergelijke scherpe beschuldigingen tegen de liberalen en hunne «ketterjacht" hadde uitgebracht, het Handelsblad zou gezwegen of misschien de liberalen wel in bescherming genomen hebben; nu echter moet mr. De Beaufort te Tiel geholpen worden, en daarvoor vreest het niet de N. R. Ct. en het Vaderland in het gezicht te slaan en hen van ketterjacht te beschuldigen. 'tls een prachtig zootje, waarover Kappeyne veldheer en Fransen Van de Putte kapitein moet worden. We benijden hun hunne commandementen niet; ze zullen er verdriet genoeg van hebben. Van de leden der eerste Kamer vallen dit jaar in de periodieke aftreding: de heeren H. E. Verschoor, voor Noord-Brabant, mr. W. A. A. J. baron Schimmelpenninck van der Oije en mr. C. A. baron van Rhenen van Khemenshuizen, voor Gelderland; T. P. Viruly en mr. A. Blusté, voor Zuid-Holland; jhr. C. Hartsen en dr. C. E. Bochner, voor Noord-Holland; mr. C. J. Pické voor Zeeland; jhr. mr. J. Huidecoper van Maarsseveen, voor Utrecht; jhr. M. F. J. J. Van Eysinga voor Friesland; C. T. Stork voor Overijssel; mr. J. J. Cremers voor Groningen en jbr. mr. E. B. H. Michiels van Kessenich, voor Limburg. Van de Tweede Kamer moeten aftreden de heeren: mr. E. J. J. B. Cremers, voor Zuidhorn; J. Schepel, voor Appingadam; dr. W. J. A. Jonckbloet, voor Winschoten; mr. L. Oldenhuis Gratama, voor Assen; S. Hingst, voor Leeuwarden; mr. S. Wybenga en dr. W. H. ldzerda, voor Sneek; mr. B. P. baron van Har in xma thoe Slooten, voor Dokkum; jhr. mr. J. A. Sandberg, voor Zwolle; H. A. Insinger, voor Almelo; A. baron Schimmelpenninck van der Oije, voor Deventer; mr. L. E. Lenting, voor Zutfen; mr. W. H. Dullert, (voorzitter der Kamer) voor Arnhem; mr. C. J. A. Heydenryck, voor Nijmegen; mr. H. A. Ridder van Rappa