Brieven uit België. XCVIII. Anspach beweerde dezer dagen openlijk in de Kamer dat gedurende het oproer van November 1871 de burgerwacht haren plicht gedaan en het land van den ondergang gered heeft. . . Vergelijkt met deze onbeschaamde bewering met ae berichten der liberale couranten, dan staat men verstomd: de Indépendance en de Echo drukten in groote letters ter eere der burgerwacht, dat zij om het hardst schreeuwde tn de volksvertegenwoordigers uitjouwde: en heden vertelt Anspach dat haar gadrag onberispelijk is geweest. Misschien is het woord vliegen" uit het liberale woordenboek geschrapt, maar ik beklaag de hoogere kr ingen en het hu), zoo Anspachs gezegden aldaar voor goede munt doorgaan. Een ander teeken des tijds. Een door het gouvernement betaalde hoogleeraar van Luik — hij heet E. de Laveleije gebruikt zijne vrije uren om in een engelsch tijdschrift de belgische Katholieken en priesters door het slijk te halen. België gaat of is verloren, omdat de geestelijken almachtig zijn: deze gebruiken alle middelen, ook den biechtstoel, om hun doel te bereiken; zoo verhaalt de hooggeleerde professor van de Staathuishoudkunde, dat hem veiteld is geworden, hoe een pastoor in de omstreken van Luik (vraag nooit aan deze schrijvers om namen of plaatsen) een boer de absolutie weigerde, omdat hij hem zijn kalf voor zekeren prijs niet wilde afstaan. Schrikkelijk, niet waar? En uit zulke sprookjes wordt de toestand van België afgeleid; hoe eerlijk en wetenschappelijk! Volgens dit geleerd hoofd heeft het Katholicisme zijn tijd S &fi?ffi/èr" 'bieW"ons°iet| r 'van'zy a gen maaksel aan, de Indépendance lacht hem uit, zij wil volstrekt geen godsdienst;, zij wil vrijdenkerij, vrijdoenerij en vive la Commune I Dat heet ik openhartig zijn en voor do zaak uitkomen; doctrinaire Etoile, de Echo , de Indépendance, het Journal van Luik denken hetzelfde, maar duiven het niet zeggen; ter wille van het smeer huichelen zij en .toonen eerbied voor den godsdienst der vaderen. Onnoozele dwergen, die het reuzenwerk van onzen heiligen godsdienst in een courant-artikel wanen af ta breken; zy zijn belachelijk in hun streven en machteloos in hunne inspanning. Ook zoude men aan den minister Delcour kunnen vragen, of de heeren der Universiteiten door de Katholieken betaald worden, om hun geloof te lasteren en deszelfs dienaars te bekladden. De Bien Public heeft reeds fr. 26.000 voor den Paus en fr. 11.000 voor de christelijke begrafenis der armen verzameld. De federatie der katholieke kringen heeft van hare zijde besloten, de regeering aan te zetten om het decreet van Praiiial (XII) op de begrafenissen te handhaven en den Katholieken te vergunnen wat aan Protestanten en Turken niet geweigerd wordt. De gemeente van Brussel wil voor lange jaren en gratis aan de Ligue de l'Enseignement een terrein afstaan om er een zoogenaamde modelschool te bouwen. De heer Cooraars vraagt aan de regeering of zij dit zal toestaan, en of in hetzelfde geval eener overeenkomst der gemeente met eene religieuse congregatie zij hare goedkeuring zal geven. Wat zal het gouvernement antwoorden? Zou hetzelve met twee maten durven meten? en uit vrees voor de liberalen den Katholieken een kaakslag geven? Hoe verre onder peil onze liberale couranten gezonken zyn, blijkt wederom zonneklaar uit de lage en gemeene wijze, waarmede zij over de wijding van den nieuwen bisschop van Doornik spreken. Niemand vordert van dtze broodschrijvers liefde, eerbied of geestdrift voor het heilige, maar zekere regels van wellevendheid, van kieschheid moet men in acht nemen, wil men onder de beschaafde menschen tellen. Het schijnt inderdaad dat het ongeloof den mensch verdierlijkt en van zijn gezind verstand berooft Gelukkig koestert de doorniksche bevolking edeler gevoelens: op prachtvolle en grootsche wijze heeft zij Mgr. Dumont ontvangen; zijne inhaling was een ware zegepraal voor de ware princiepen, de gezonde leer en den deugdzamen en ledigen priester. Met vorstelijke mildheid hee-ft de nieuwe prelaat de armen en behoeftigen der stad herdacht en allen het middel gegeven dien dag feest te vieren. Het amerikaansch seminarie te Leuven verliest in Mgr. Dumont een voor beeldigen en uitmuntenden rector. Deszells plaatsvervanger is, naar men zegt, een hollandsch priester, oud-leerling van het seminarie en thans missionaris in Amerika. Vooiloopig^heeft de z.eerw. he^r en professor Pulsers — die reeds meermalen voor het rectoiaat bedankte — op verzoek van den prefect der propaganda zich met de directie van het seminarie willen betasten. — i i j o B O I J --- BUITENLAND. Italië. Men schrijft uit Rome, dd. 3 Feb. aan den Times : lieden hebben 21 ter dood veroordeelden voor diefstal en baanstrooperij beroep tegen hun vonnis gedaan. Die bende schurken heeft tusschen de jaren 1865 en 70 meer dan 60 moorden bedreven. Al die misdaden gingen met zulke verzwarende omstandigheden gepaard, dat de doodstraf onvermijdelijk, zelfs door een italiaanschen jury, hiertegen moest uitgesproken worden. Een gevangeniswagen van den spoorweg, begeleid door twee gendarmen, bracht vijf dezer baanstroopers en moordenaars van Veicelli naar Turijn over. Een der schurken, genaamd Rossignol, moest naar de gevangenis van Porto-Ferraga overgevoerd worden, om daar de laatste dagen, die zijne doodstraf voorafgingen, door te brengen. Terwijl de gendarmen in eene wachtkamer hun ontbijt gebruikten, werd eensklaps de deur van de cel, waarin Rossignol opgesloten zat, opengerukt en deze sprong verwoed naar buiten. Een der gendarmen poogde hem te grijpen, maar hij bekwam eene verschrikkelijke wonde in den onderbuik waardoor de ingewanden zichtbaar werden. De ongelukkige politieman sprong achteruit en riep om hulp. De tweede gendarme trachte zich nu van den moordenaar meestea te maken, doch ook hij werd gewond en de schurk ware onsnapt, zoo niet een der bedienden van den spoorweg tijdig wara toegesprongen en den moordenaar door een bijlslag had neergeveld. De eerste der gendarmen werd stervende weggedragen, de tweede kon zich ter nauwernood tot aan het gasthuis vooitsleepen. Het mes waai'meê Rossignol zijne twee bewakers trof is niet teruggevonden, doch de moordenaar zelve is gevonden, wel gebonden tusschen 4 karabiniers in de gevangenis opgesloten. Niettegenstaande dit laatste heldenfeit, zegt de briefschrijver verder, is het zeer goed mogelijk, dat Rossignol de doodstraf ontspringt, want men is in Itelië veel genadiger voor de moordenaars dan men er medelijden heeft met de slachtoffers. Victor Emmanuel vermaakt zich op de villa Ludovisa met vier gedresseerde beren, die alle mogelijke excercitiëri uitvoeren. De beren, die zijne vrouw hem bezorgt, moeten hem minder amusement verschaffen. — Aan de Corr. de Genève wordt het volgende uit Rome geschaeven: «Met een gevoel van rechtmatige fierheid en innige voldoening hebben wij de redevoeringen der katholieke afgevaardigden in den prnisischen landdag gelezen. Hoe bedroevend ook de aanleiding zijn moge, deze manhaftige verdediging van recht en waarheid beurt den moed weer op en verjongt als 't ware de herten. Dat zal zonder het zelf te weten, d. i. te willen, de vorst Bismarck gedaan hebben. Aan hem moet men het dank weten dat de namen van Reichensperger, Mallinckrondt, Widhorst en hunne makkers, wier namen sedert lang in Duitschland den besten klank hadden, voortaan de geheele Katholiciteit tot roem zullen strekken. Verre over de grenzen van Pruisen, tot in de afgelegenste landen zal hun roem doordringen en hun naam zal overal genoemd worden in het onmetelijke rijk des geloofs, in dat rijk waarvan men met waarheid zeggen kan dat de zon nooit ondergaat. Door de geheele wereld weêrgalmt de weèi klank hunner stemmen, wanneer zij die verhoffan tor imrHoHlmnor nan hut OOWftpll e" de flrPre.O.htiS'heid. — Volgens een telegram zou de H. Vader Vrijdag 11. bij de receptie van eeriige italiaansche bisschoppen tot hen gezegd hebben: »Wg moeten op den hemel hopen, want de Mogendheden willen niets doen ten gunste der laatste overblijfselen van de religieuse orden in Italië." Frankrijk. Dezer dagen liepén te Versailles geruchten dat de graaf van Chambord een brief over de fusie zou geschreven hebben aan een der afgevaardigden. Deze stap van den graaf zou het gevolg zijn van gedachtewisselingen, die hebben plaats gehad tusschen legitimisten en Orleanisten, i adat de hertog de Ia Rccbefoucauld-Bifaccia de bekende woorden van den hertog de Nemours had oper baar gemaakt. In dien brief moet volgens de Monde o. a. het volgende voorkomen : »Wat gij mij mededeelt is niet officiéél. Om die reden kan ik niet op officiëele wijze antwoorden. Gij kunt evenwel zeggen, dat ik steeds eene waarachtige verzoening in myn familie gewenscht heb. Thans weasch ik die vuriger dan ooit. Indien het waar mocht zijn, dat de graaf van Parijs het verlangen koestert, mij te komen zien, dan zal ik hem met open armen ontvangen en hem den stap zoo gemakkelijk mogelijk trachten te maken. Nochtans kan een dergelijk bezoek geen vertrouwelijk karakter dragen. Het kan zulk een grooten invloed oefenen op den tegen - woordigen staat van zaken in Frankrijk, dat het mijn plicht is der natie den aard en de gevolgen er van kenbaar te maken. Daarom zal ik den graaf van Parijs verzoeken mij bij het te gemoet komen te zeggen: uMijn neef, ik kom in u het hoofd mijner familie begroeten en u erkennen als den vertegenwoordiger aller rechten van ons geslacht. Ik vraag u, nij en al de mijnen toe te staan ons om u heen te scharen, elk overeenkomstig zijn rarig I" Voor het overige drukt de brief den wensch uit geen enkele quaeste van staatkundigen aar d te behandelen, omdat dergelijke vraagstukken slechts opgelost kunnen worden door samen wei king van Koning en Nationale Vergadering." De Soir beweert nu, dat de graaf van Parijs heeft verklaard niet naar den graaf van Chambord te zuilen gaan, omdat terwijl de republikeinen de roode en de monarchalen de witte vaan zouden opheffen, de Bonapartisten met de driekleur zouden gaan strijken. Heel duidelijk is dit antwoord niet. Trouwens de Orleanisten arukken zich zelden duidelijk uit; steeds houden zij een achterdeurtje open. België. Bij gelegenheid van de wijding van den bisschop van Doornik hebben de gezamenlijke bisschoppen van België het besluit genomen een collectief adres te zenden aan 1. den koning van België om zijne tusschenkomst te verzoeken in de zaak der geestelijke orden te Rome, door wier opheffing de geestelijke macht des Pausen zou worden aangerand; 2. den Paus om hem hunne kinderlijke liefde en gehoorzaamheid te betuigen; 3. de bisschoppen van Duitschland en 4. de zwitseische bisschoppen Mermillod en Lachat om hun moed in te spreken in hun strijd tegen het cesaristische jlbeialisnie en hen van hunne sympathie te verzekeren. Engeland. Doctor Nevine, een anglicaansch geestelijke, heeft dezer dagen in een katholiek dagblad te Londen een belangrijk artikel geplaatst, betreffende de vervolgingen der geestelijke orden door von Bismarck Zij die zich liberalen noemen en die vervolgingen* goedkeuren, kunnen uit dat zeker niet verdacht schrijven vernemen, welke voor hen en voor de maatschappij de gevolgen zullen zijn der duitsche en italiaansche politiek tegen de Kerk. Hoe , roept dr. Nevine uit, hoe kan men meenen dat de vervolging van een genootschap, dat zich aan den dienst van God gewijd heeft, en bovenal aan de opvoeding der jeugd, door eene goddelijke wet gerechtvaardigd wordt? Is het niet klaarblijkelijk, dat het beginsel van zulk eene politiek hetzelfl8 beginsel van eigenbelang en der ware vrijheid vijandig is. De reden van deze vervolging ligt voor de hand. De Jesuïeten stellen God en zijne wet boven den mensch en zijne wetten. Zij erkennen een God en gelooven, dat dia God zich aan den mensch heeft geopenbaard en aan de Kerk een wetboek gegeven, dat zijn plaatsvervanger is op aarde. Menschen , die zulk een geloof hebben, die zich in alles overeenkomstig dat geloof gedragen , te vervolgen, is even goed als in eiken slaat te eischen dat de godsdienst, op straffe van opgeheven te worden, aan de grillen van den vorst gehoorzame. _ En dat is de vrijheid! Neen. Dat is de vrijheid der godloochenaars, maar niet van hen , die onder vrijheid het recht verstaan van God naar zijn geweten te vereeren. Drie eeuwen geleden eischten de Schotten dat recht. De anglicaansche bisschoppen weten dat wel. De Jesuïeten vragen thans niets anders. Wanneer gij Protestanten , deelneemt aan de vervolging der Jesuïeten, vereenigt gij u met de communards, de duivels in menschengedaante, de vijanden van den godsdienst. Uwe onnoozelheid en uw beperkt inzicht zullen in hunne handen een machtige hulp zijn voor de verdrijving der Jes 'JÏ ^ten. N a zich daarvan bediend te hebben, zullen zij zich wenden tot de Christenen, die in den Bijbel gelooven, tegen onze protestantsche broeders, die nog in God gelooven, en die daarom beschouwd zullen worden als vijanden van de godin Vrijheid , die den mensch met meer snelheid in de hel brengt dan die, waarmede onze stoomwagens voortrollen. De Protestanten zullen mij toevoegen, dat de Jevuïeten vijanden zijn van Jesus Christus en van het Evangelie. Maar ik vraag u: hoe weet gij, dat gij zelf in de waarheid zyt? Alleen door dat uw geweten, uwe persoonlijke meerling u dat zegt; alleen, doordat gij geloof hecht aan een oordeel der geschiedenis, dat met uwe zienswijze overeenkomt. Waarom aan de Jesuïeten niet diezélfde vrijheid toegestaan van te denken, dat zij de waarheid bezitten en het verledene hun geloof rechtvaardigt? Ik aarzel niet te verklaren dat, wanneer de Jesuïeten uit Duitschland geheel verdreven zijn, de revolutionnairen en socialisten binnen tien jaar het duitsche rijk, dat door onze engeische Protestanten zoo bewonderd wordt, omvergeworpen zullen hebben. „De Jesuïeten zijn de eenige macht, die in staat is om den inval van het Socialisme te beletten. Verjaagt hen uit Europa, de Internationale zal overal zegevieren." Gij dan, rijke burgers der steden van Engeland; gij, rijke bankiers; gij, eigenaars van uitgestrekte goederen; gij trotsche en rijke kooplieden, beeft dan. Uw hart klopte van vreugde bij de opheffing der geestelijke orden te Rome ~ a Ti.ii—LI 1 —li zeggen bij de verdrijving van de beschermers uwer huizen. Wat zult gij zeggen wanneer die hongerige bende van communisten en socialisten zullen verklaren, dat de kapitalisten de vijanden der natiën zijn? Bitter maar laat zal het berouw zijn van die ongelukkige dagen te hebben vei haast, door den grooten Bismarck te helpen, omdat het u behaagt de arme kinderen van den H. Ignatius van Loyola te vervolgen en te verjagen. Europa gelijkt thans op eene kruitton. Nog eenige oogenbiikken en de lont zal er in geworpen worden. Dan zullen niet alleen de Katholieken worden vervolgd, maar al wie in God gelooft, al wie eergevoel heeft, al wie interest trekt van een schuldbrief zal als een Jesuïet behandel! worden. Het eigendomsrecht zal niet meer worden geëerbiedigd. Waarom dan ook ? Waarom zouden de kapitalisten aan de plundering ontsnappen, wanneer de vijanden van eiken eigendom de wereld zullen beheerschen? Engelschen, ik herinner u aan eeneuwer gewoonten, die wel niet nieuw is. Onder den naam van vrijheid begunstigt gij de omwentelingen in den vreemde. Ik verklaar u dat, zoo zeker als er een God is in den Hemel, gij voor uw egoïsme zult boeten, wanneer de groote revolutie, de roode revolutie haar zegevierenden tocht door E iropa zal doen. — Uit Londen wordt gemeld : Onder de Isrsche en Katholieke afgevaardigden bestaat ontevredenheid, zoowel met betrekking tot den toon, welke in de troonrede heérscht, als Over de houding van het Huis in de onderwijsquaestie; zij verlangen eene eigene gesubsidieerde hoogeschool, maar het Huis schijnt weinig geneigd om aan dien eisch te voldoen. — Naar men van eene goed ingelichte zijde meldt, wordt, bij de aangekondigde voordracht tot wijziging der Onderwijswet van 1870, het beginsel van algemeen verplicht onderwijs aangenomen. Voorts wordt medegedeeld, dat de uitgaven voor het ministerie van oorlog dit jaar aanmerkelijk kleiner zullen zijn , ten gevolge van minder bedrag voor de arsenalen uitgetrokken; ook zal niet worden voortgegaan met de wederaauwerving van soldaten wier diensttijd verstreken is. — De smeltovens' der firma's Belogdon en Maesteg in zuidelijk Wales zijn weder ontstoken, omdat de weiklieden in de verlaging van hun loon toegestemd hebben. De kolenmijnwerkers te Blama hebben gezamenlijk met die van Beaufort en Nantyglo het stelsel der twee elkander aflossende ploegen aangenomen. Men hoopt, dat overal in Wales de werkstaking in der minne zal worden geschikt. — Nabij Dumbar heeft eene botsing van twee spoortreinen plaats gehad en daarbij zijn negen personen omgekomen. Daitschland. In de zitting van den Landdag heeft de afgevaardigde Lasker zware beschuldigingen uitgebracht tegen den afgevaardigde Wagener, de rechterhand van von Bismarck en de vader van de wet tegen de Jesuïeten, wier moraal hij (zeer natuurlijk) verfoeide. Tegen betaling van eene groote som (de Prov. Corresp. spreekt van 20000 thaleis) zou hg concessiën hebben weten te verkrijgen voor spoorwegmaatschappijen. Lasker drong aan op de instelling eener enquête, niet alleen omtrent de handelingen van Wagener, ma»r ook van den prins Biron von Curland, den vorst van Putbus en andere ambtenaars , die in de zaak zouden betrokken zijn. Er schijnt van een ware stronsbergsche zwendelarij sprake te zijn. Zelfs de liberaalste bladen beweren dat Wagener in de zitting van Vrijdag zedelijk vernietigd is; de Eiber!. Zeit. zegt dat een disciplinaire onderzoeking tegen Wagener zal ingesteld worden en het ontslag van den minister van handel verwacht wordt. Groote ontsteltenis heerscht in alle kringen van Berlijn. De Jesuïeten worden spoediger gewroken , dan ieman d vermooed heeft. — In de Voss. Ztg. van 5 dezer leest men het volgende : „Een eigendommelijk onderscheid tusschen het gedenkschrift van den opperkerkenraad en dat der pruisiiche bisschoppen springt zeer in het oog. Terwijl gene, alsof hij voor zijn dagelijksch brood het meest bezorgd ware, zich hoofdzakelijk met de wet op de uittreding uit de Kerk bezighoudt, en daartegen een streng verbod wenscht, gaan de bisschoppen met souvereine verachting die wet voorbij, alsof zij er niet aan konden denken, dat iemand, die niet van den duivel bezeten is, der genadebron hunner Kerk den rug zou kunnen keeren. En die bezetenen willen zij zoo gauw mogelijk uitstooten, waarom zij niet verlaagen dat men de excommunicatie b'p°rke." De Kölrt.ixche Volkszeitung laat hierop volgen: „De Voss. Zeit. heeft den spijker op den kop geslagen. De wet op den afval van de Kerk raakt het Katholicisme zoo goed als in het geheel niet. De proef is in dit opzicht reeds genomen naar aanleiding van het laatste Concilie. De Germania deelde dezer dage.1 het volgende zinrijke chronogram mede, dat letterlijk overgenomen is uit de eerste Vespers van Kerstmis: (Zie den Romeinschen brevier en Lucas XXI: 28): LkVate CapIta Vestra: eCCe appropInqUat reDeMptIo Vestra (Heft uwe hoofden omhoog: ziet uwe verlossing is nabij). De Kölnische Zeitung deelt onder hare stadsberichten het volgende mede. Van tijd tot tijd doet de directie der posterijen eene bekendmaking, waarin zij wijst op de gemakkehjka gelegenheid, die de post aanbiedt tot verzending van geld en afraadt onaangeteekende brieven te verzenden. Een voorbeeld van de lichtzinnigheid, waarmede evenwel door het publiek gehandeld wordt, verdient hier medegedeeld te worden. Voor eenigen tijd moest een in Hannover wonende westfaalsche schaaphandelaar 700 thalers naar Hamm zenden. Hij wilde waaischiji lijk een paar groschen aan port uitwinnen, en wierp den eenvoudig toegelakten brief met 7 bankbiljetten van 100 thalers in den postwagen van epn uit Hannover vertrekkenden spoortrein, niet in de brievenbus, maar doodeenvoudig door de openstaande deur op den grond van den waggon. Hier bleef het even onoogelijk als belangrijk briefje onopgemerkt, geraakte onder het scheurpapier op het postkantoor en kwam vervolgensin handen van een papierfabriekant. Daar werd de brief door een der knapen, die met het soi teei en telast waren, gevonden en geopend. De kinderen hielden de daarin zijnde prentjes zonder verder na te denken voor zich, en ten gevolge daarvan kwamen de biljetten in het bezit varteen deelgenoot der fabriek, die zich dezer dagen voor de rechtbank te verantwoorden had, omdat hij de afgifte van de vondst had uitgesteld en eerst na plaats gehad heb. bende navraag die had bekend gemaakt, waarom hij dan ook tot eene geldboete van 50 thalers veroordeeld werd. De schaaphandelaar echter had het onverwachte en men mag vrij zeggen onverdiende gel-ik zijne 700 thalers zonder nuruijgprei ug fco uiijgoii. Zwitserland. Het domkapittel van het bisdom Bazel heeft geweigerd over te gaan tot het benoemen van een tydelijken hoofdadministrateur. Als reden dezer weigering wordt opgegeven, dat dit alleen zou kunnen geschieden, wanneer bisschop Lachat door den Paus was ontslagen, geëxcommuniceerd of overleden. Daar geen dezer drie gevallen zich heeft voorgedaan en zijn zetel dus niet vacant is, kan het kapittel aan het verlangen der kantonnale regeeringen niet voldoen. Het gansche voorstel der conferentie schijnt overigens slechts op politieke huichelarij te berusten, want zij moest weten, dat al de leden van het domkapittel, met den domproost Fiala en den domheer Dietschi aan het hoofd, in een afzonderlijk adres aan den bisschop eenparig hunne adhesie geschonken hebben aan de bisschoppelijke uitspraken tegen Gschwind en Egti en aan de verklaringen van den bisschop tegenover de diocesane conferentie en in het algemeen aan zijn gansche gedrag. Het kan dus der conferentie geen ernst zijn, in de plaats van den door haar afgezetten bisschop eeri geestelijk waaraigheidsbekleediger aan te stellen, die het in de onderwerpelijke quaestiën geheel met zijn bisschop eens is. Ook de pastoor van Lucern heeft een adres van adhesie van de geestelijkheid aldaar aan den bisschop mede onderteekend en zoodra de besluiten van de dioecesane conferensie bekend waren, begaven zich de leden van het domkapittel, die te Solotburn wonen, naar den bisschop, om hem bij monde van hunnen proost hun leedwezen te betuigen over zulk eene handeling der overheid, alsook om de sympathie en gehechtheid van allen jegens hunnen herder uit te spreken. De zwaar beproefde bisschop antwoordde, dat hij vooitdurend als bisschop van Bazel zal blijven handelen; hij dankte het kapittel, beval zich in de gebeden der leden en besloot met te wijzen op het vertrouwen op Hem, die beloofd heeft Zijne Keik bij te staan. Terwijl het domkapittel nog ten huize van den bisschop vergaderd was, kwam het besluit van de diocesane conferentie, dat in tegenwoordigheid van alleu geopend en voorgelezen werd. Met diepen weemoed in het hart ging daarop iedereen naar huis, bereid om met den bisschop te slaan of te vallen. Met het oog op deze feiten lijdt het geen twijfel, dat de diocesane conferentie tot verdere maatregelen zal overgaan; want het hoofddoel, dat in de discussiën en de conferentiën werd uitgesproken, is geen ander dan scheiding van het katholieke Zwitserland van Rome ; dat is echter een werk, waaraan reeds andere menschen dan eenige leden der diocesane conferentie hunne kracht beproefd, maar onvoldoend® bevonden hebben. — Het Journal de Genève meldt het volgende: De Raad van Siate heeft besloten, om de bezoldiging van de pastoor 8 van het kanton voor den tijd van drie maanden in te hou* den, wegens schending der wet, waai bij het aflezen van pauselijke breven, welke niet door de regeering zijn goed" gekeuid, van den kansel wordt vei boden. Dd conferentie van het diocees van Bazel heeft in beginsel bet loten tot het oprichten van een zwitsersch aartsbisdom in de kantons, die zich afgescheiden hebben, en de Kooiuseh® Curie verzocht dit plan goed te keuren. — De gr oote Raad van het kantoii Tessino heelt met groot® meerderheid van stemmen besloten, elke aanneming en Uitoefening van geestelijke bedieningen en elke openbaar' making in godsdienstige en kerkelijke aangelegenheden J ïonder bewilliging van den Staat met onmiddellijke ambtsafzetting en geldboete te straffen. — Het radicalisme voert ons tot den tijd der catacomben terug. Men weet dat het gouvernement van Solothurn met geweld den apostaat Gschwind, ten geëxcommuniceerd prièster, te Starrkirch handhaaft. De gemeente Dulleken nu, veel aarzienlijker dan Starrkirch, behoort tot die parochie, en bezit eene kapel, waar de H. Mis gelezen wordt. De bewoners van die gemeente, getrouw gebleven aan het katholieke geloof en den dienst van een geëxcommuniceerde niet willende bijwonen, hebben besloten alle Zondagen de H. Mis te doen lezen in hunne kapel, ten einde niet genoodzaakt te zijn zich naar de naburige parochiekerk te begeven. Zij hebben in dien geest een verzoek gericht tot de legeering van Solothurn, die daarop niet geantwoord heeft; alleen heeft het de gemeente Dulleken verboden do Mis te b.ten lezen in hare kapel of eene openbare plaats. Men is dus genoodzaakt in de catacomben af te dalen. Dus heeft men Zondag 26 Januari een altaar opgericht in het huis van een braven landbouwer, waar men de heilige cfferande heeft •ipgedragen. De menigte vuile al de kamers en gangen, en zelfs i ondom het huis, waarvan d^ vensters geopend waren, stonden die brave lieden luide hun rozenkrans te bidden. In de kerk, waarin de geëxcommuniceerde dienst deed, bevond zich >1 ehts een twintig