BUITENLAND Politiek Overzicht. JEiOTTERD A.M, 7 Januari. Het staatkundig nieuwtje van den dag is vooralsnog slecht een vooruitzicht, geen teit. [Jit Budapesth wordt nl. gemeld, dat graaf Khuen Hedervary, de baanderheer van Croatië, hoogstwaarschijnlijk de opvolger zal zijn van Wekerle als eerste-minister van Hongarije. Eene bevestiging van dit bericht door de officiëele tijding, dat de graaf premier van Hongarije is geworden, dient men af te wachten , alvorens in beschouwingen te treden over de verwachtingen, die deze persoonskeuze wettigt. Dit kan evenwel alreeds verondersteld worden: dat de keuze de Katholieken niet geheel bevredigen zal. Wel is graaf Khuen Hedervary veel gematigder dan Wekerle, doch reeds bij de vorige kabinetscrisis toonde hij zich niet zoodanig tegen de kerkelijke politiek van dezen gekant, dat hij er in slaagde een ministerie uit de tegenpartij samen te stellen. In zake de Congo-kwestie maakt Frankrijk, blijkens een artikeltje aan de officieuze Temps, bezwaar tegen het afstaan van dat land als kolonie aan België. Frankrijk beroept zich op tractaten, volgens welke koning Leopold het in geval van afstand zijner rechten de voorkeur tot het overnemen daarvan zou verzekerd hebben. Overigens is het nog altijd zeer rustig in geheel Europa. Zelfs in Duitschland, waar anders nogal vaak de groote trom geroerd wordt, bepalen de bladen zich tot besprekingen van de te verwachten socialistenwet, die door de regeering echter nog steeds kalm in tijd van wording gelaten wordt. Uit die dagbladbeschouwingen spreekt reeds duidelijk het voornemen van het Centrum, om de regeering hare aanvrage niet toe te staan. De Germania wees er nog dezer dagen op , dat de Umsturzvorlage een zeer gemakkelijk middel voor »de heeren aan de groene tafel" zou zijn, om de gansche volksbeweging, ook het Katholiede vereenigingsleven, den kop in te knijpen. Het blad verhaalde er bij, dat Hohenlohe reeds als stadhouder van Elzas-Lotharingen maatregelen heeft beraamd en pogingen gedaan, om de werking van den Katholieken Volksbond lam te leggen. Trouwens, de ondervinding heeft zelfs aan Bismarck geleerd, dat met eene dwangwet niets tegen de socialisten te beginnen is. Waar eenen reus als Bismarck dit middel mislukte, is het wel eene dwaasheid van een zwak man als Hohenlohe, hetzelfde nog eens te willen beproeven. Welke pogingen men ook in het werk stelle, men zal altijd ondervinden, dat er slechts een middel is, om de omwentelingsgezinde strevingen te onderdrukken : het bevorderen van den godsdienstzin door den Staat, die de Katholieke Kerk daartoe volle vrijheid moet laten en haar steunen, vooral in de samentrekking liarer krachten op sociaal gebied. In plaats van den Volksbond tegen te werken, moest Hohenlohe dien bevorderen, gelijk dr. Lieber, de tegenwoordige le der van het Centrum , dien bevordert. De weder-toelating der Jesuïeten alleen zou meer doen tot fnuiking van het socialisme dan tien dwangwetten. Engeland heeft ook zijne coërcion-laiv, zijne dwangwet tegen Ierland, moeten intrekken , en Duitschland wil die oude, niet-zeehoudende schuit opnieuw te water laten. IJdel pogen! En al evenmin verbetert men den toestand door draconische wetsuitleggingen. — Den soldaten is verboden herbergen of danszalen te bezoeken , welke door socialisten gehouden worden. Dat is best, want gewoonlijk zijn die plaatsen de vereenigingspunten van allerlei revolutionnaire personen, die eene voortdurende opzweeping onder elkander onderhouden. Maar dat bevel, zoo zonder de geringste beperking of eenig voorbehoud gegeven, en dat in volstrekt alle omstandigheden streng gehandhaafd wordt, kan toch ook wel tot zonderlinge gevallen leiden. De zoon van den socialistischen afgevaardigde van Maagdenburg, Stolle, is in militairen dienst en mocht zijn Kerstverlof in het ouderlijke huis doorbrengen. Nu is de vader herbergier te Gesau, en de jongeman moet stipt in de huiskamer blijven. Gelukkig voor hem, dat er nog een achterdeur aan het huis schijnt te zijn, want als hij alleen door de gelagzaal konde komen, zou hij van 't ouderlijk huis verwijderd moeten blijven. Neen, met zulke middeltjes onderdrukt men eene wereldorganisatie niet als het socialisme. Daartegenover kan alleen eene andere wereldorganisatie gesteld worden. En de eenige, die daartoe beschikbaar en ook krachtig genoeg is, is de Katholieke Kerk. §taixe. Consistorie. Het nieuwe Consistorie zal hoogstwaarschijnlijk einde Februari, dus in het begin der groote Vasten, worden gehouden. De Paus zal zich bepalen tot het benoemen en bevestigen van bisschoppen voor ledigstaande zetels en tót de keuze van nieuwe kardinalen later overgaan. Oostersche Kerken. Zoodra het Consistorie is afgeloopen , zal de Paus zich bezighouden met het opstellen van een stuk betreffende het te Goa (Voor-Indië) beroepen Oostersch Concilie. De kardinalencommissie onderzoekt, plannen, om te Constantinopel een groot Oostersch seminarie te vestigen. üit het Vaticaan. Prins Lobanoff, de buitengewone Russische gezant, heeft bij den Paus en vervolgens bij kardinaal Rampoila afscheidsbezoeken afgelegd. De Paus heeft den prins een mozaïek-schilderij ten geschenke gegeven. Kardinaal Vaughan. De aartsbisschop van Westminster heeft aan den H. Stoel doen weten, dat hij, hoewel van zijne longontsteking hersteld, zich toch nog moet ontzien en zich genoodzaakt ziet eenigen tijd te Genua te vertoeven, alvorens zijne reis naar Rome voort te zetten. Wijlen Frans li. De overleden koning van Napels heeft meer dan een half millioen lire aan verschillende liefdadige instellingen zijner gewezen hofstad vermaakt. granftrijft. De degradatie van Dreyfus heeft, zooals wij hebben medegedeeld Zaterdagmorgen te 9 uren op de omsloten vlakte bij de Militaire school plaats gehad. Duizenden menschen waren op de been, en zij, die het hekwerk beklommen hadden, waren in staat nu en dan iets van de vreeselijke plechtigheid te zien. De verrader van Frankrijk gedroeg zich daarbij zoo cynisch mogelijk. Trouwens, in den man, die aan Duitschland alle vastgestelde concentratie-punten met de bepaalde tijden had overgeleverd , welke Fransche legerafdeelingen in geval van oorlog zouden innemen, zoodat b.v. 25000 Franschen 80000 Duitschers tegen zich zouden vinden en door hen verpletterd worden, moet wel geen greintje eer- of schaamtegevoel zijn overgebleven. Afdeelingen van alle land- en zeetroepen, te Parijs gelegerd, waren op het plein van de Militaire school bijeen ten gezamenlijken getale van 4000 man. Op het midden van het plein stond generaal Darras met eenige hoofdofficieren ; voor hen werd te 9 uren de veroordeelde gebracht door een brigadier met 4 artilleristen. Des morgens te 5 uren was hij in een rijtuig overgebracht, om manifestatiën te vermijden, doch op geheel zijn weg moest hij de verwenschingen der woedende menigte aanhooren. Toen hij gewekt en hem aangekondigd was, dat de degradatie denzelfden dag zou plaats hebben, toonde hij niet de minste verandering, slechts verbleekte hij een oogenblik. In het rijtuig zaten twee gendarmes met revolvers in de vuist bij hem, en het werd door paardevolk met uitgetrokken sabel geëscorteerd. Toen de adjudant van Darras hem naderde óm hem te degra'deeren, riep Dreyfus: »Ik zweer, dat ik onschuldig ben. Leve Frankrijk I " Op dit oogenblik riep de menigte buiten het hek: »Den dood aan den verrader 1" en de echo's deden dien kreet ver weerklinken. Toen de adjudant Dreyfus' sabel in stukken brak, bezwoer hij nogmaals zijne onschuld, terwijl buiten het geschreeuw bleef aanhouden. De gedegradeerde moest vervolgens defileeren voorbij het geheele leger, en overal klonken hem de verwenschingen in het oor. Toen hij voorbij de groep journalisten kwam, riep hij hun toe: »Zeg aan geheel Frankrijk, dat ik onschuldig ben ! " Maar eenige reserve-officieren onder hen antwoordden hem op barschen toon: »Zwijg, verrader 1 Weg, Judas !" Dreigend wendde Dreyfus zich tot hen, doch men sleurde hem voort. Op dit oogenblik hoorde' men overal den huiveringwekkenden kreet: »Ter dood, ter dood den verrader!" »Slaat mij," riep hij als buiten zich zeiven van woede, smaar beleedigt mij niet!" )>Zwijg, Judas! zwijg, ellendige verrader, ter dood, ter dood!" klonk het uit tienduizend monden. Een der journalisten zeide hem op een toon, die hem tot in de ziel moest dringen : »Gij weet wel, Dreyfus, dat gij niet onschuldig zijt!" Hierop zweeg hij. Nadat de degradatie afgeloopen was, werden hem de handboeien aangedaan, en vervoerde men hem in een rijtuig weder naar de gevangenis. Ook op dezen tocht werd hij vergezeld door het woedende volk, en hij hoorde de aanhoudende kreten van het leger op het plein der school: ïLeve het leger! leve Frankrijk! leve het vaderland ! " Dat zulk een man gedegradeerd werd, is niet meer dan billijk, maar dat hij niet tevens doodgeschoten of liever nog opgehangen werd, is in de hoogste mate onrechtvaardig. Hij, die den geheelen ondergang van zijn vaderland gezocht heeft, verdiende duizend eerlooze doodstraffen. Nu zal men hem naar een strafkolonie vervoeren en misschien eerlang vernemen, dat hij die... ontvlucht is. Dan kan hij zijn vaderland nog bespotten op den koop toe. O ellendig humanisme, wat zijt gij gedrochtelijk en wreed ! Of zou deze ongelukkige afloop van het treurspel leeren, hoe diep Frankrijk zit onder de plak van Israël? ^Urterifta. Een Katholiek minister. Sir John Thompson, minister van Canada en kroonraad van koningin Victoria, is overleden. Deze staatsman, een ijverig Katholiek, was zeer gezien. Zijne begrafenis heeft te Halifax op luisterrijke wijze plaats gehad. Begunstigd door het weer, was eene groote menschenmassa van heinde en ver toegestroomd. De lijkmis werd door Mgr. Cameron, bisschop van Antigonish gelezen in de kathedaal van St.-Maria. De kerk was buitengewoon prachtig versierd met zwarte en purperen draperieën, waarop in witte zijde Maltezer kruisen waren aangebracht. Van binnen was de kerk electrisch verlicht, en op den grond lag een purperen kleed. Het koor bestond uit honderd geoefende zangers. De aartsbisschop O'Brien hield eene schitterende lijkrede, waarin hij uiting gaf aan het gevoel van groote sympathie, waarmee geheel Canada voor den overledene was bezield -geweest, en aan het gevoel van diepe droefheid dat de dood van dezen staatsman had gewekt. Toen werd onder het donderen van 't geschut van de forten en de oorlogsschepen in de haven, de kist in den lijkwagen geplaatst, en de stoet zette zich in beweging naar het kerkhof. Indrukwekkend is de wijze, waarop men de nagedachtenis van dezen man geëerd heeft. Thompson was de zoon van eenvoudige ouders en stierf, niettegenstaande de hooge positie die hij bekleedde, betrekkelijk arm, maar de begrafenis, die hem in zijne geboortestad is ten deel gevallen was, als van eenen vorst. --- FEUILLETON. Het wonder van Strivali. [8] . Op een roode, met goud bestikte zijden divan, die sterk bij do overige donkere meubileering afstak, zat de pacha, eene gebiedende verschijning, met strenge, doch niet harde-trekken. Een witte baard reikte hem tot op de borst en verleende hem eene uitdrukking van eerwaardigheid, waardoor zijne nabestaanden zich echter niet lieten bedriegen; want trots zijne jaren was Selim-paeha aan vele hartstochten onderworpen, en overijld oordeel, blind vertrouwen behoorden niet tot de kleinste zijner zwakheden. De gebieder was niet alleen; op een tabouret, aan het hoofd van het rustbed, zat prinses Zuleima, zijne nicht, trotsch en schoon als altijd; het was het uur, waarop zij bij haren hoogen bloedverwant een bezoek placht af te leggen, het uur, waarop hij aan hare wenschen te dikwijls een al te gewillig oor leende. De tegenwoordigheid van zijne bruid scheen Mehemed niet zeer te verheugen; een donkere schaduw verduisterde zijn voorhoofd, maar hij bedwong zich en begroette met eene diepe buiging oom en nicht. Nog minder aangenaam scheen de onverwachte verschijning van den jongen man op Zuleima te werken; nauwelijks in staat haar spijt te verbergen, stond zij haastig van haar stoel op. Selim nam de met briljanten versierden pijp uit den mond en richtte de heldere .oogen op den jongen bloedverwant. „ Gij komt vroeger terug, dan ik geloofd hadzeide hij; „ onmogelijk kunt gij voltrokken hebben, waartoe mijn opdracht en het vertrouwen van den sultan u heoben uitverkoren. Wat voert u naar huis?" „Het einde mijner zending," antwoordde de jonge man. „ Noem het geen pocherij, o pacha, het is veel meer de uitdrukking van vreugde over de onverwachte gelukkige oplossing, wanneer ik u bericht, dat mij op den weg naar Kreta afgezanten der opstandelingen tegemoet kwamen, onderwerping aan uw wil aanboden, de geëisehte schatting aan mijne voeten legden en zich tot iedere boete bereid verklaarden, die uwe rechtvaardige gestrengheid hun zou opleggen. Het bericht, dat Selim-pacha een lid van zijn eigen huis gezonden had, om te oordeelen en te straffen, was de oorzaak van de onverhoopte deemoedigheid der opstandelingen." „ Zeg liever, dat het de toovermaeht van uwen naam was, die. hen bedwong!" antwoordde de pacha; „ het was Allah's wil, dat uw zwaard geen bloed zou doen stroomen. Hem zij dank. In den raad, welke morgen zal bijeenkomen, zult gij herhalen, wat gij mij bericht hebt, en daar zullen wij het verdere besluiten; wij zullen met zachtmoedigheid handelen, — want het zwaard der rechtvaardigheid laten wij wetten om gerechtigheid te doen in ons geboorteland, — bijna ware het de plaats van onze vernietiging, van onzen dood geweest! Het zwartste verraad loerde, terwijl gij verre van hier waart, aan de deur van ons paleis." „Mehemed," — voor de eerste maal mengde Zuleima zich in het gesprek — „ gij streedt voor het welzijn van het rijk, terwijl daarbinnen het moordend staal de vrouw bedreigde, die gij eens uw echtgenoote denkt te noemen. Uwe Zuleima ware het eerste offer van de ellendige samenzweerders geweest, als Allah hunne aanslag niet verijdeld had." Meer de zaak zelf dan de pathetisch uitgesproken woorden van zijne bruid scheen Mehemed te verontrusten. „Zoo waren dan de geruchten waar, die onderweg tot mijn oor doordrongen en zich versterkten , naarmate ik nader hierheen kwam ?" vroeg hij. „Wat wij als een hersenschim hebben uitgemaakt, heeft zich dus bewaarheid, — een door Venetië opgewekte en ondersteunde samenzwering der Christenen?" „ Zooals gij zegt," onderbrak hem de pacha. „ Achter onzen rug wette de slang de in gif gedrenkte tanden; aan de waakzaamheid van Ali, den renegaat, danken wij de onthulling." „ Ali, de renegaat ?" Het voorhoofd van den prins werd bewolkt. „Eene onreine hand in een onreine zaak!" merkte hij daarna aan. „Gij doet zijn ijver onrecht," antwoordde de pacha; „hij is even trouw in het geloof van Mohamed als in den dienst; hij heeft het bewezen. Lang reeds door wantrouwen vervuld, was hij steeds bezig, het geheime drijven der Christenen op het spoor te komen, en eindelijk gelukte het hem ook, den Venetiaanschen zendeling te vinden; met geweld en list verraste hij hem, toen hij zich alleen en onbewaakt meende. Deze zelf kon tot nu aan de gerechtigheid wel ontkomen; vruchteloos waren alle nasporingen naar hem, maar er vielen papieren van het grootste gewicht in Ali's handen; de namen der deelnemers, hun plan om zich van het paleis meester te maken en hunnen . gebieder den hitteraten dood te doen ondergaan, — de vermelding van de plaats, waar zij hunne wapenen verborgen — niets ontbrak, om ons van den omvang van het komplot te overtuigen, dat in denzelfden nacht tot uitvoering zou komen, waarin gij, de gevreesde, ver van Olympia zijn zoudt." „Ware ik hier geweest," bemerkte de jongeling weifelend, „wellicht ware het mij dan vergund geweest nader te onderzoeken; — ik heb gehoord, dat een aantal Christenen in de kerkers smachten, om ze alleen te verlaten om ter dood te worden gebracht; ijver, die naar belooning streeft, is dikwijls even overijld als vrees, — een papier, dat een renegaat bij een niet ontdekten spion gevonden heeft, schijnt mij een zeer twijfelachtig bewijsstuk. Echter acht ik te zeer den rechtvaardigheidszin van Selim-pacha, dan dat ik zou vreezen, dat men in zijn naam gehandeld heeft, zonder verdere bewijzen van de schuld der verdachten in handen te hebben ..." „Mijn prins, gij zijt even koen in het woord als in de daad; bedenk, Mehemed, gij staat voor Selim, onzen verheven bloedverwant," bemerkte Zuleima half luid. „ Laat hem, mijn kind," zeide de pacha, „ik ken zijn natuur; zij was de mijne, voor de jaren mijn bloed hadden afgekoeld. Neen, Mehemed, niet zonder bewijzen trof Selim pacha's gerechte woede de misdadigers; zij zullen reeds morgen voor hunne misdaad boeten. Men heeft op de aangeduide plaatsen de in den grond begraven wapenen, in de hutten en kamers der samenzweerders verborgen pekkransen om brand te stichten, dolken om te moorden en touwen om te binden gevonden. En niet het mannelijk deel der ongeloovigen alleen is het geweest, dat ons met haat en wraak bedreigde, achter het huichelachtige masker van zachtmoedigheid hebben zelfs vrouwen en meisjes het verraad en bloedige moordgedachten verborgen." „Ik moet het gelooven, ik moet," murmelde de jonge man, „en toch, ik kan het nauwelijks gelooven na alles wat ik vroeger gezien en ervaren heb! Een flikkerend stroovuur misschien, dat nauwelijks zengt, nimmer brandt; er zijn jonge heethoofden onder de Christenen, ik zelf ken er een: Jacopo Eenci." „ Een der ergsten; zijne hand zou het moordend staal richten!" riep Zuleima. „Te edel, Mehemed, te edel zijn de gevoelens van u, om den afgrond dier Christenzielen te meten; ik zelve sidder, wanneer ik bedenk, dat ik zulk een slang aan mijn boezem gekoesterd heb; de zuster van den ellendeling, wiens naam zoo even uwe lippen genoemd hebben." „De zuster van Jacopo!" riep Mehemed, in de hoogste opgewondenheid; „ Giuditta Eenci, zij schuldig, eene verraderes? Nooit, nooit!" De prinses kneep de lippen op elkander. „ Prins Mehemed weet niets van het gebeurde, anders zou hij niet zoo warm voor eene Christin sprekenbemerkte zij bitter; „ men heeft mij reeds vroeger gezegd, dat gij er van hieldt, met haar in het schemer-uur te keuvelen; zij heeft u bedrogen zooals mij, Mehemed. Honing waren hare lippen, gal was haar hart!" „ Zij valsch ? — Ik zou eerder gelooven, dat de profeten logen!" riep Mehemed. „Niet ijverzuchtig behoeft gij te zijn, Zuleima; verliest de roos hare waarde, wanneer men zich over het viooltje verheugt? En voor een viooltje houd ik haar, — nederig en rein." „ Mehemed!" Zuleima was den prins genaderd en had zijne hand gegrepen — „vrij kan ik tot u spreken in het bijzijn van mijn verheven oom, die onzen band gezegend heeft! Men verwijt mij trots, ijverzucht, hardheid, •—■ en ik zelve spreek mij niet vrij van die gebreken; maar ik wilde ze bedwingen om uwentwille, Mehemed, om u, den held, waardig te zijn. Giuditta Fenci zou u het bewijs geven, dat mijne gevoelens veranderd zijn; het meisje, dat gij welwillend gezind waart, en dat ik in mijn ijverzucht gekrenkt en verdrukt hebt, wilde ik verheffen en begunstigen, om uw bijval te winnen. Ik onderzocht haar nader; ook mij bedroog de onschuld , de zachtheid van haar wezen, zooals zij u bedrogen heeft; ik nam haar in mijne nabijheid , eer en waardigheid • verleende ik haar; als mijne vertrouwde, mijne vriendin moest gij haar bij uw terugkeer vinden." --- BINNENLAND. Wij ontvingen voor de St. Vincentiusvereeniging: van V. uit Duizel f 1.50. Wij ontvingen voor den opbouw van het ingestorte hulpkerkje te St. Joachimsmoer: van N. W. tot lafenis der geloovige zielen f 3. Bij Kon. liesl. is aan F. Allan, gew. onderw. in het huis van bew. te Haarlem, boven het hem toegekende pensioen van ƒ 1600 'sjaars, als gew. onderw. bij de Rijkskweekschool aldaar, een tweede pensioen verleend van ƒ 72 ; is verlof verleend aan dr. H. W. Van Middendorp, oud-hoogleeraar te Groningen, tot het aannemen der orde van Medjidie' 4de kl. van Turkije, en aan A. Metzei, fourier bij de Kon. Stallen te 's-Gra venhage, tot het aannemen van het kruis van verdienste der Groot-Hertogelijke Huisorde van Saksen-Weimar; is aan mr. J. Fortuvn Droogleever, op zijn verzoek, eervol ontslag verleend als leeraar aan de Rijks- h. b. s. te Gouda, en tot leeraar aan die school benoemd mr. M. II. Boers, te 's-Gravenhage. De Koningin-Regentes heeft f 500 ter beschikking gesteld voor de jVereeniging Rembrayxdt tot behoud in Nederland van kunstschatten." Lombok. Bij het departement van koloniën zijn de volgende giften ontvangen: Pd. st. 40 uit Johannesburg (Transvaal), bijeengebracht door ambtenaren en beambten van de Nederlandsche Zuid-Afrikaansche Spoorwegmaatschappij , ten behoeve van de nagelaten betrekkingen der op Lombok gesneuvelden; en f 34,50, uit Amsterdam, van het Comité Lombok-Neerlandia, ten behoeve van het » Roode Kruis." Het volledig behoorlijk geordend archief van den vorst van Lombok is een paar dagen na den val van Tjakra-Negara in onze handen gevallen. Onze regeering zal daaruit dus veel vernemen van de verhouding van den vorst van Lombok tot andere inlandsche grooten en ook van de onderlinge verhouding dier grooten. Aangaande de schatten van den vorst van Lombok schrijft het Bat. Hand.: Volgens de berichten zou onder de in beslag genomen juweelen van den radjah zich een «teen bevinden van de waarde des Kohinoors. Zelfs wanneer dit waar blijkt, zal het slechts eene compensatie zijn van het verlies, teweeggebracht door de belangrijke diefstallen in de schatkamers, welke door de Baliërs en vooral door de Sasaks moeten gepleegd zijn, tijdens de bestorming van Tjakra-Negara. Bovendien is de schatting der vermogens van Indische vorsten meestal zoo legendair, dat zij bij uitkomst in den regel bitter tegenvalt. Op grond hiervan blijven wij gelooven, dat het al zeer fraai zal zijn, wanneer van de twintig millioen gulden, welke den radja van Lombok zijn toegeschreven , genoeg gevonden wordt, om daarop te verhalen de zeven a acht millioen gulden, waarop de oorlogskosten geraamd worden. Bij het afdeelingsonderzoek der Eerste Kamer over het wetsontwerp, houdende nadere bepalingen op het raffmeeren van ruwe suiker van hoog gehalte, verklaarden sommige tegenstanders van het vroegere ontwerp thans met het voorstel mede te gaan. Toch waren nog een aantal leden tegen het wetsvoorstel, o. a. omdat het h. i. de buitenlandsche boven de binnenlandsche nijverheid bevoordeelt. Eenige leden spraken ongunstig over onze suikerwetgeving en de voorstanders vertrouwden , dat spoedig eene regeling van de suikerwetgeving zou worden ingediend. Bij Koninklijk besluit is tot gedelegeerde der Nederlandsche regeering bij het zesde Internationaal Aardrijkskundig Congres, te Londen, te houden daar ter stede in Augustus 1895, benoemd mr. O. J. H. graaf Van Limburg Stirum, te 's-Gravenhage, lid van het bestuur van het Koninklijk Nederlandsch Aardrijkskundig Genootschap. Door den heer Reelfs, consul der Nederlanden te Calcutta, is eene verzameling monsters bijeengebracht van de in Britsch-Indië meest gewilde soorten van gekleurde en geweven goederen enz. Die verzameling zal gedurende de loopende maand voor belanghebbenden zijn te bezichtigen ten raadhnize te Amsterdam, aan het bureau der Kamer van Koophandel aldaar. Daarna zal zij in nader mede te deelen plaatsen worden uitgestald. Naar men wil, zou de oud-Minister van Buitenlandsche Zaken in het vorige Kabinet, mr. G. Van Tienhoven, zeer in aanmerking komen voor de vervulling van de vacature in den Raad van State, ontstaan door de ontslagaanvrage van jhr. mr. De Jonge. Door den minister van oorlog zijn, voorden dienst bij het Reservekader, eenige zeer gunstige beschikkingen genomen. De voornaamste bepalingen omtrent de opkomst onder de wapenen en de verdeeling van den diensttijd luiden thans als volgt: lo. De adspirant-vaandrig wordt, na het sluiten der dienstverbintenis, tot nadere oproeping met groot-verlof gezonden, tenzij hij mocht wenschen dadelijk tot eerste oefening onder de wapenen te blijven. 2o. Van de opkomst onder de wapenen tot eerste oefening kan uitstel worden verleend tot in het jaar waarin men den leeftijd van 20 jaar bereikt. Wordt geen uitstel verlangd, dan moet die eerste oefening aanvangen binnen een jaar na het sluiten der dienstverbintenis. 3o. De diensttijd van zes jaar neemt een aanvang op den dag, waarop men voor eerste oefening onder de wapenen komt. Deze opkomst wordt zoodanig geregeld, dat de acht maanden werkelijke dienst worden verdeeld over de eerste drie jaren van den diensttijd. In bijzondere gevallen kan door den minister van oorlog worden vergund, een deel van den werkelijken dienst in het vierde jaar van den diensttijd te volbrengen. Men kan zich dus bij het reservekader reeds verbinden, bijv. als men 17 of 18 jaar is, teneinde daardoor o. a. recht op vrijstelling van militiedienst voor zich zeiven te bekomen of aan een broeder te verleenen. Zoo gewen scht, kan evenwel de opkomst onder de wapenen voor eerste oefening worden uitgesteld bijv. tot men den leeftijd van 19 of 20 jaar heeft bereikt. Daarna moet men in de eerstvolgende drie, of, in bijzondere gevallen, in de eerstvolgende vier jaar, 8 maanden dienen. Deze 8 maanden kunnen op verschillende wijzen verdeeld worden. Dat blijkt o. a. uit het volgende punt: 4o. Te allen tijde kan men verzoeken om voor vrijwilligen dienst onder de wapenen te komen. Vrijwillig verblijf onder de wapenen van tenminste drie weken achtereen komt in mindering van den verplichten werkelijken dienst. Alle garnizoenen, waar zich infanterie of vesting-artillerie bevindt, zijn voor het reservekader opengesteld. Dinsdag, 14 Mei, zullen de periodieke verkiezingen van leden der Provinciale Staten zijn. Dit jaar moeten in Zuid-Holland aftreden de volgende leden: voor Leiderdorp: S. baron van Heemstra en Aug. Op de Laak; Leiden: mr. H. A. Neeb, dr. E. F. van Dissel en mr. P. A. van der Lith; Zoetermeer: mr. P. L. F. Blussé en C. J. van der Oudermeulen; 's-Gravenhage: mr. D. Polak Daniëls, mr. C. J. E graaf van Bylandt, jhr. mr. .1. F. Schuurbeque Boeije Jr., J. F. W. Conrad en R. A. W. Sluiter; Vlaardingen: A. H. O. M. J. IJzermans en P. F. L. Waldeck; Delft: H. Seret; Schiedam: M. Rodenburg en W. A. J. Witkampf; Rotterdam: mr. J. A. Vaillant, H. deBie, mr. D. van Weel, C. H. van Dam, H. V. B. Molenaar en J. van Stolk Az.; Alfen: J. T. Duijnstee en S. Van Velzen; Gouda: mr. A. A. van Bergen IJzendoorn, G. A. van Houweninge Gz. en R. Blok; Gorinchem: W. N. J. van Slijpe en A. G. de Kruijff; Sliedrecht: W. Goedhart en A. Kleijn; Dordrecht: mr. A. C. Crena de Jongh en K. Bos Az.; Oud-Beierland: B. Vlie lander en L. O verwater; Ridderkerk: mr. C. ,T. A. Bichon van IJsselmonde; den Briel: J. S. Korteweg en C. M. Loeff; Middelharnis: J. Roodzant Kzn. Voor het kantongerecht te 's-Gravenhage werd de volgende zaak behandeld, om uitgemaakt te zien of verkoop op afbetaling is een daad van koopmanschap volgens art. 3 Wetboek van Koophandel. Een persoon had van een winkel, welke goederen op crediet levert, met wekelijkschen of maandelijkschen termijn van afbetaling, ontvangen een kostuum, hoed en nog een pantalon , ter waarde van f 46. Gedaagde had bij het ontvangen ƒ 10 en ƒ11 bij wekelijksche termijnen afbetaald, welke afbetalingen waren afgeschreven in een daarvoor bestemd boekje, waarin tevens vermeld stond, dat de goederen het eigendom van den eischer blijven zoolang de geheele som niet is afbetaald. De ontvanger der goederen bleef in mora om de nog resteerende f 25 af te betalen. Een actie van den winkelier volgde, en de gemachtigde van den gedaagde stelde nu de goederen, welke — volgens het gemelde boekje — eigendom bleven van den leverancier zoolang het geheele bedrag niet is af betaald, ter beschikking van den eischer, wiens gemachtigde de ontvangst weigerde, omdat hij daarvoor geene machtiging had. De kantonrechter zal alsnu Vrijdag beslissen of men hier te doen heeft met een daad van koophandel overeenkomstig art. 3 van bovengenoemd wetboek. Amsterd iiti, 6 Jan. De eerste vergadering in dit jaar, heden door de afd. Amsterdam van den Ned. li.-K. Volksbond, in F-rascat.i gehouden, was buiteugewoon druk bekocht. Er was trouwens eenige feestelijkheid aan verbonden. De voorzitter, de heer Passtoors, opende de vergadering met gebed en een korten terugblik op den afgesloten jaarkring, waarna hij dank bracht aan de besturen der verschillende onder-afdeBlingen en vakvereenigingen, aan de leden, aan den geestelijken adviseur, aan Z. D. H. den Bisschop van Haarlem, aan den H. Vader en aan de Katholieke pers. Slechts door dien algemeenen steun kon verkregen worden wat verkregen is. Spreker drukte vervolgens den wensch uit, dat de ltegeeriug de groote zaak, de sociale quaestie, met den meestea haast ter harte neme, dat meer en meer worde voortgegaan. Door den drang der omstandigheden, maar vooral door den drang van anderen moeten de oogcn opengaan. God sohenke u allen — aldus besloot de voorzitter — kracht en volharding in den grooten strijd, en niémand toone zich daarin onwaardig, want voor alles zijn wij Christenen en moeten wij als Christenen de moeilijkheden onder de oogen zien. ( Daverend applaus). Nadat het fanfarekorps Orpheus, ouder waarnemende directie van den heer Brakke, zich had doen hooren — en men mag het hooren, want het windt voortdurend nieuwe krachten en maakt snelle vorderingen ■— deed de voorzitter de mededeeling, dat, hoewel het financiëel fonds vuor de werkloozen nog geen krachtigen steun vond, toch reed verscheidene giften zijn ingekomen, dezer dagen nog een van f 100, van een onbekende. Verder drong hij aau op Zondagsheiliging en zei, dat het bestuur het wenschelijk had geoordeeld, dat de vakvereenigingen voortaan des Zondags niet te half 11 of 11 uren, maar pas te 12 uren zullen vergaderen. Alsnu trad de geestelijke adviseur op om den leden een woord van opwekking toe te spreken in het pas begonnen jaar. Te dien einde wijdde hij een korte, maar pittige, besehonwing lo. aan den Ned. li.-K. Volksbond in het algemeen, 2o. aan de vakvereenigingen ia het bijzonder. Z. Eerw. ving aan met te betoogen, dat de strijd niet alleen tijdelijke belangen geldt, maar ook eene godsdienstige quaestie is, daar de slechte toestanden der maatschappij een gevolg zijn van den afkeer der wereld tegen God en Kerk want onze eeuw draagt den treurigeu naam van ongeloovige eeuw, zij misbruikt de gaven van verstand en hart haar door God geschonken, om Hem te kennen en te leeraren, en zij buigt voor het stof, maakt van het zingenot haren God. En om haar doel te bereiken, schendt zij de heiligste wetten der zede^ lijkheid, zelfs die van het huwelijk. Die geest van verloochening en bejag van zingenot is van de hoogere tot de lagere klassen ingedrongen, en met de meeste driestheid wordt tegenover de bauier des Kruisos de banier van den Satan in de hoogte geheven. Ziedaar de bron der zedelijke pest, die thans door de geheele wereld woedt. Men heeft den vrede, door Christus aan de aarde gebracht, afgewezen, en door stormen van onrust en vertwijfeling wordt men voortgezweept,, totdat het tijdstip zal zijn aangebroken dat men zal moeten getuigen: „Ja, er is een Godl — God Ii6lpfc en redde ons !" De Eerw. spreker deed voorts zien, hoe de eene helft der wereld er steeds op uit is, de middelen te vermeerderen voor haar genot, hoe de vrouw weer verlaagd wordt tot de rol van slavin, hoe de oude werkman door hartelooze werkgevers wordt uitgeworpen en de eerlijke hand voor een aalmoes moet uitsteken. Tegenover dit alles deed de Eerw. spreker uitkomen , dat het streven van den Bond geheel anders is. Hij heeft zich ten taak gesteld volgens de wetten van Christus de quaestie op te lossen en vrede te brengen aau de aarde. Zij buigen voor het nooit verwonnen kruis en houden den blik gericht op de rots van Petrus, van waar het licht over de wereld straalt; het kruis is. hun standaard, dat hen ter overwinning voert, en de Kerk is hunne moeder, de koningin, welke zich ook tot den armste nederbuigt. In lijden en nood kan zij alleen helpen. Zij heeft alleen noodig, dat men haar vrij laat in haar zegenrijken arbeid, en geluk, vrede en welvaart zullen volgen. Het eerste deel der welsprekende rede besloot hij met een aansporing om vast aaneengesloten voort te gaan op den goeden weg, vol liefde voor God en Zijne Kerk, vol eerbied voor het wettig gezag. Een verblijdend teeken is het, dat het Bondsleger zich steeds meer uitbreidt. Zijn stem is niet die van den roependen in de woestijn, zij wordt overal gehoord en die macht dankt de Bond hieraan, dat hij steunt op de eeuwige kracht van Christus. In het tweede deel wees de Eerw. spreker met klem op het nut der vakvereenigingen, waarin de verschillende rrooden zooveel beter kunnen worden overzien en overwogen, en welke een zoo schoone bieden aan de leden en aan hunne kinderen om te worden opgeleid eu zich meer te bekwa" om hen te maken tot nuttige ledeu der maatschappij en tot een sieraad van den Bond. Spreker verklaarde den dag te zullen zegenen, waarop alle leden van den Bond ook leden van een vakvereeniging zullen zijn. Na nogmaals tot moed en volharding te hebben aangemaand, wijl onder een veldheer als de Paus, met de bescherming van de bisschoppen en deu steun der geestelijken niets te vreezen is zeide spr. dat het einde van den strijd zal zijn, dat de verdwaasde, door God zwaar gestrafte wereld eenmaal zal nederzinkeu aan het kruis, aan de voeten der Kerk en zal smeeken: „O, moeder, wij vergaan, als gij ons niet redt." Toen het langdurig enthousiastis'ch applaus eenigszins was bedaard, bracht de voorzitter den gewijden redenaar zijn dank en stelde in het licht, dat niet eerst sedert zijn optreden als adviseur, maar van de eerste maal van zijn verschijning iu den Bond pastoor Kouings' hart voor deu Boud, voor de arbeiderszaak warm geklopt heeft. De wensch, dat pastoor Kouings nog lang voor den Bond en de zaak der werklieden moge gespaard blijven, opdat hij, eenmaal scheidend, kunne zeggen: ik heb gedaan wat ik kon voor de maatschappij en voor de Kerk van Christus, lokte een nieuw daverend applaus uit, nog versterkt door de fanfares van het muziekkorps. De heer Holtkamp droeg een nieuwjaarsgedicht voor en bracüt een nieuwjaarswensch uit nameus St. Cecilia, Orpheus en St. Werenfridus; het faufarekorps gaf nog een paar nummers ten beste , eu twee leden van St. Werenfridus hielden een koddig-gecstige samenspraak. Daarmede was het program afgeloopen. Na enkele huishoudelijke mcdedeelingen en een aansporing tot bijwoning van den socialen cursus, gegeven door pastoor Kouings, eindigde de opgewekte vergadering gelijk zij begonnen was: met gebed. Apeldoorn , 5 Jan. De verbouwing van het paleis Het Loo, waarvan dezer dagen gesproken werd, betreft in hoofdzaak het maken van een tiental badkamers aan de achterzijde en eeri en ander wat daarmee in verband staat. Zoo zal ook het geheele paleis bij de waterleiding worden aangesloten. Met de werkzaamheden is men reeds aangevangen, en men denkt tegen Mei met alles gereed te zijn. 's-Gr»veilUj»g«, 7 Jan. B;j den aanvang der gistermiddag door de afdeeling 's-Gravenhage van den Ned. R.-K. 'Volksbond gehouden vergadering werd, omdat het de eerste bijeenkomst van het jaar was, door de zangers de Veni öreator (van Schnabel) gezongen. De voorzitter weuschte den leden veel heil en zegen, zoo voor hun tijdelijke als eeuwige belangen. Medegedeeld werd o. m., dat de afd. Vlaardingen voor de onderafJeeling „Werkverschaffing," welke door werkloozen bezems laat binden, afnemers voor deze artikelen verzoekt. Mogen -velen deze werkverschaffing steunen. In de volgende bijeenkomst zullen 72 aspiranten worden geïnstalleerd en zal als spreker optreden de VVeleerw. heer Beddink, adviseur der afd. Delft. Ditmmaal werd een spreekbeurt vervuld door den Zeereerw. heer Wittert van Hoogland, rector van het R.-K. Weeshuis. Iu den vorm van een geestig vernaai gaf deze verschillende wenken met betrekking tot de voorbereiding tot en het leven in het huwelijk. Spciaal waarscliuwde Zijueerw. tegen het gemengde huwelijk en gispte hij de loszinnige verkeeringen en de weelde, vaak bij huwelijken tentoon gespreid. Spr. oogstte herhaaldelijk luid applaus iu. De vergadering, welke werd bijgewoond door de Weleerw. heeren Aalberse en Louritz, werd door St. Cecilia met een paar fraaie nummers opgeluisterd. — Den 23en dezer zal de R.-K. vereeniging De Residentiekring in het Feestlokaal in de Willemstraat een uitvoering geven ten voordeele van het verschaffen van warm voedsel op de R.-K. armenscholen. Zang, voordrachten en tooneelstukjes zullen elkander afwisselen. De zangers staan onder directie van den heer J. G. Van Meel, organist der St. Josephskerk. Daar de onkosten geheel door de vereeniging worden gedragen, komt de opbrengst onverminderd ten bate van het schoone doel. Chiedaia , 7 Jan. Het bestuur van deu Red. R.-K. Volksbond heeft van iemand, die onbekend wenscht te blijven, een som van f 25 ontvangen, met het doel ze te besteden tot aankoop van een blijvend aandenken aan den Eerw. adviseur J. S. Van Buchem. Breda, 5 Jan. Gisterenmiddag werd de eerste raadsvergadering in dit jaar gehouden en werd door den voorzitter de gebruikelijke heihvenseh gesproken, waarin hij de voornaamste gebeurtenissen van liet afgeloopen jaar herdacht, nl.: het bevrijd blijven van de cholera, het openen der waterleiding, het aanleggen van een nieuw park, een beter georganiseerde brandweer, maar vooral het heuglijk feit van het bezoek van HH. MM. de Koninginnen aan onze gemeente. De raadsleden juichten deze redevoering luide toe. Wederom kwam de notulen-quaestie ter sprake. De heer mr. Reigersman eischte voorlezing der notulen, de overige leden niet. De heer wethouder Rombouts beweerde, dat de bedoeling van het reglement nooit geweest kan zijn geheele voorlezing, maar alleen van dia passages waar men onjuistheden in meent te zien. De lieer mr. Mathon stelde daarom voor, dat B. en W. het reglement zullen wijzigen, en hoewel de heer mr. Bloemarts in gemoede aanried, dat de heer mr. Reigerman zijn verlangen zou intrekken, hield deze vol, en werd met 10 tegen 8 stemmen besloten de notulen alsnog aan te houden. Een niet minder onaangename verpoozing van den gemeentetijd had er plaats bij de benoeming van een tweetal schooldames. Van de eerste voordracht werd no. 3 bij vierde stemming gekozen, en van de tweede voordracht, nadat er een klein dispuut had plaats gehad werd no. 1 van de voordracht bij loting aangewezen, nadat bij derde stemming twee candidaten een gelijk aantal stemmen bekwamen. Een derde punt van verschil leverde het rapport van den heer Schotel, ingenieur der waterleiding, omtrent hat'ongeval, op 8 Dec. '94 aan den cokestoren voorgevallen. Eenige heeren wilden het verwezen zien naaide waterleidingscommissie, anderen gingen met het voorstel van den voorzitter mede om het naar de bouwcommissie te zenden; — alzoo geschiedde het ook. ---