Het verspreiden van slechte boeken. ROTTERD A.M, 22 Januari. V (Slot). Hebben wij in ons vorig artikel gezien , jat in de eerste helft der 16e eeuw in een aantal landen van Europa door vorsten , ook door universiteiten lijsten van verboden boeken werden uitgegeven, thans gaan wij ons bezig houden niet den Index, door de Kerk vastgesteld. Het Concilie van Trente, dat de wonden, door Luther en Calvijn aan de Christelijke maatschapij toegebracht, onder ieder opzicht poogde te genezen, hield zich ook met de slechte boeken en hunne verspreiding bezig. Keeds waren provinciale Conciliën voorgegaan, o. a. dat van Keulen in 1549. Dit wilde den Index vooral voor de eenvoudige geloovigen en de minder geleerde geestelijken een waarschuwende tafel doen zijn, opdat zij niet door de arglistigheid der tegenstanders , die onder liefelijke vormen het vergif wisten te verbergen, in de strikken der ketterij zouden gevangen worden. Tien jaar daarna gaf Paus Paulus IY een Index uit; 't was de eerste, die van een Paus uitging Het Concilie van Trente hield zich in zijne vierde zitting in 1546 met de zaak bezig doch kwam niet verder dan tot de censuur. Het bepaalde, dat geen boeken, over heilige zaken handelend, zouden mogen gedrukt worden, dan na alvorens aan het oordeel der kerkelijke censuur onderworpen te zijn geweest. Onderscheidene canonisten gelooven, dat dit verbod slechts slaat op de H. Schrift. Doch de toeneming der goddeloosheid , vooral door de slechte boeken veroorzaakt, deed het Concilie van 1562 verder gaan, en in de 18e zitting werd eene commissie van 18 leden benoemd, die onderzoeken moest, wat gedaan moest worden tegen het toenemend kwaad der slechte boeken, en daarover rapport aan het Concilie uitbrengen. Het rapport der commissie lokte lange beraadslagingen uit, en deze leidden tot het volgende resultaat: lo. werd de Index van Paus Paulus IV met eenige wijziging voor geheel de Kerk aangenomen, 2o werd door de geleerdste theologen uit alle volken bij den Index een aantal regels gevoegd, de tien regels van den Index geheeten, waarin de samenstelling van den Index vastgesteld, de soorten van slechte boeken, waarvan de lezing aan de geloovigen ontzegd wordt, aangewezen, met verwijzing naar de Pauselijke uitspraken , de straffen tegen het lezen en verspreiden van slechte boeken opnieuw uitgesproken en eindelijk de kerkelijke censuur gehandhaafd en verder geregeld werd. In zijne laatste algemeene vergadering van 4 December 1563 besloot het Concilie deze besluiten aan de goedkeuring, bekrachtiging en uitvaardiging van den Paus te onderwerpen. Reeds op den 24 Maart 1564 gaf Paus Pius IV hieraan gevolg, toen hij door zijn bul Dominici grevis Custodice den Index van het Concilie van Trente met de daarbij gevoegde regelen bekrachtigde. Tot betere uitvoering der Concilie-besluiten stichtte Pius V vervolgens in 1572 de Congregatie van den Index, welke tot op den huidigen dag haren arbeid voortzet, door de goddelijke waarheid der Katholieke Kerk tegen de slechte boeken te verdedigen. Dit voortbestaan der Congregatie bewijst ons, dat de leer der Kerk omtrent het lezen en verspreiden van slechte boeken onveranderlijk dezelfde blijft in den loop der eeuwen , en ontslaat ons van het verwijzen naar bullen, sedert de 16e eeuw tot deze, van de Pausen uitgegaan, waarin zij de bisschoppen uitnoodigen, de regels van Trente tegen het lezen en verspreiden van slechte boeken krachtig te handhaven, of waarin zij de geloovigen met alle kracht tegen de lezing van verboden geschriften waarschuwen. Dat het werk der Congregatie van den Index van hare stichting af tot op dezen tijd onophoudelijk toenam, is duidelijk voor ieder, die maar eenige kennis draagt van de geschiedenis der drie laatste eeuwen. Maar nimmer was haar taak zoo zwaar als in deze eeuw, nu overal de volkomen vrijheid der pers van den kant der Staten geproclameerd en de laatste hinderpaal aan den druk en de verspreiding van slechte boeken weggenomen werd. Wel werd nog in sommige concordaten, o. a. in die reet Oostenrijk en Beieren, de kerkelijke censuur door die Mogendheden erkend, en zelfs hunne medewerking daaraan toegezegd, doch de practijk leert, dat die niet gegeven wordt, wanneer de Kerk, maar als de Staat haar noodig oordeelt, en dit komt zeer zelden voor De vrijheid der pers is nu eenmaal een door den vooruitgang veroverd recht," „ eene vrucht der gezegende Hervorming en van de ontvoogding der volken." Arme volken L Hebben evenwel de Staten hunnen steun aan de Kerk ontnomen, haar tot eigen groot nadeel van hunne medewerking beroofd, des te zwaarder is de plicht, welke op ons, Katholieken, rust, om zooveel in ons vermogen is, dit verlies te herstellen en door ons krachtig optreden tegen de lezing en verspreiding der slechte boeken in den geest der Kerk te arbeiden. Zij leert ons van eeuw tot eeuw, van de Apostolische tijden af, zooals wij in onze artikelen aangewezen hebben, dat het slechte boek, omdat het de zielen ten ondergang voert en de waarheid, door haren Goddelijken Stichter op aarde gebracht, bestrijdt, geen ander lot verdient dan ten vure gedoemd, dan vernietigd te worden. Het slechte boek heeft geen recht van bestaan, en daarom is ieder, zoover hij daartoe in staat is, verplicht aan de vernietiging ervan mede te werken. Heeft een slecht boek geen recht van bestaan , dan kan er onmogelijk een recht zijn om het te lezen, behalve in de enkele gevallen, door de Kerk bepaald, en door de weinige personen, die het verlof daartoe van de Kerk ontvangen hebben. Maar zoo min als lezen is verspreiden geoorloofd, en met de bullen der Pausen en de regels van Trente omtrent den Index voor ons, is 't ons onmogelijk ergens ook maar een schijn van recht te vinden, om de verspreiding van slechte boeken te bevorderen door advertentiën in Katholieke bladen. En nu aan het slot onzer artikelen gekomen, willen wij herinneren aan een uitspraak over het onderwerp, door het Nederlandsch Episcopaat, en wel in den plechtigsten vorm, gedaan, nl. in het Provinciaal Concilie van Utrecht van 1865. Zij is te vinder, in de Acta et Decreta van dat Concilie tit III, cap. 3,pag. 111 —115: Over het lezen en uitgeven van boeken. Na aan het schrijven van Leo XII (Maart 1825) tegen de slechte lectuur herinnerd te hebben, zeggen de bisschoppen: Daar ons de zeer gewichtige taak is opgelegd , te waken voor de zuiverheid des geloofs en der zeden, herinneren wij onze geloovigen aan de goddelijke en kerkelijke wetten, dat zij de lezing van slechte boeken ten zeerste moeten schuwen. Niemand mag — tenzij hij daartoe wettig verlof hebbe gekregen — die boeken lezen of in zijn bezit houden, welke namens den H. Stoel door de H. Congregatie van den Index veroordeeld en verworpen zijn en onder zware straffen verboden. Als verbannen en veroordeeld moeten al die boeken worden beschouwd , die wegens de ergernis voor den lezer en het gevaar van oproerigheid en dwaling door het natuurrecht en goddelijk recht zelf worden verboden; hetgeen voorzeker al dezulke zijn, welke met opzet over obscene dingen handelen of tegen den godsdienst en de goede zeden zijn gericht. Wie niet nalaat zulke boeken te lezen, nadat de slechtheid ervan is aangeduid, hetzij door den Bisschop, hetzij door den H. Stoel, zal geene verontschuldiging kunnen voorwenden van zijne zeer zware zonde. Maar ook diegenen treft een allergestrengst vonnis, die hun hulp verleenen tot het schrijven of verspreiden dier verderfelijke boeken (qui pestiferis ipsis libris exarandis vel diffundendis suam operam impenduntj; want er staat geschreven: »Wee den mensch, die ergernis geeft" (Matth. 18, 7). Ook waarschuwen de bisschoppen tegen de slechte brochures en dagbladen en drukken den pastoors en biechtvaders op het hart niets te verzuimen om „ die gifbekers van de lippen der geloovigen af te houden," Diligenter curent ut a fidelium manibus auferantur: Zij moeten ijverig zorgen, dat ze uit de handen der geloovigen gehaald worden. Vigilent ne exitiales libri in familiis lectitentur, per parochiam circumferantur: Zij moeten waken, dat de verderfelijke boeken niet in de huisgezinnen worden gelezen, niet in de parochies de rondte doen. Dat is dus heel iets anders, dan bij advertentie in Katholieke bladen de slechte boeken omroepen en venten, dan de parochies verpesten door goddelooze en onzedelijke lectuur! Men zou zeggen, dat na het Utrechtsche Concilie zoo iets in ons land onmogelijk had moeten zijn. Geve God, dat men voortaan ten minste eerbied hebbe voor de uitspraken van den Paus en de Conciliën, voor die van het hoogste kerkelijk gezag in Nederland. --- FEUILLETON. CORALIE. »Zij zullen zijnen weg niet kruisen, ik zweer , '> onderbrak Coralie hartstochtelijk. „Ik zal || ern waarschuwen, dat hij niet hier in de nabijheid m t. Als hem een ongeluk overkomt, zou ik sterks 11 - Ik bemin hem, ik wil het door de geheele gereld uitschreeuwen, want mijn hart dreigt te ersten, O, mocht ik voor hem sterven, als mijn ood. hem nuttig kon zijn!" Hevig aangedaan brak Z 'J iu krampachtig snikken los. üe strenge blik der moeder temperde zich. Hare dochti heldi er was het eenige wezen op aarde, dat een fineren zonnestraal in haar treurig bestaan wierp. e harde onbarmhartige wereld, die haar slechts ■verachting en leed schonk, had haar hart reeds lang j?®t een dikke ijskorst omgeven. Nu dacht zij wel'out aan haar eigen jeugd; zij had even hartstoch. yk en vurig bemind als thans Coralie, zij had den Jongen, hupschen Zigeuner onder Hongarije's helnwen hemel en onder de verzengende zonnestralen le fde en trouw gezworen. Daar in de donkere °uden hadden hare ouders geleefd, als koningen 0T ® r hun rijk hadden zij over die kleine troepen 8^ erseht, en als koningen behandelde men hen 'hans nog. "Nu, nu, ween maar niet," zeide zij eindelijk geruststellend en streelde met hare knokkige, ge'tfipeldc ving«ra de glanzende lokken harer liee in B' ii Op deze booze wereld is niemand waardig, dat wij ons leven voor hem zouden geven, zelfs dat wij tranen om hem storten. Het was uw ongeluksdag , die u met dezen trotsehen edelman samenbracht, en gij moet leeren voortaan voorzichtiger te zijn. Mijd hem, Coralie, en laat mij geen woord meer daarvan hooren. Ga in de tent en maak het eten klaar; ik hoor uwe broeders komen." Coralie droogde hare tranen en gehoorzaamde zwijgend. Zij nam de dampende ketels van het vuur, zette spiegelblanke borden op de tafel, en spoedig vervulde een krachtige geur de kleine ruimte, die een afdeeling der groote hut was, welke den Zigeuners tot verblijfplaats diende. „ Zou hij komen P Zou hij mij verwachten ? " fluisterde het hupsche Zigeunerkind, toen zij stilzwijgende haren arbeid verrichtte. „ Ik moet hem zien en wel zeer spoedig. Anders zal moeder hem opzoeken , en er konden hevige tooneelen plaats vinden. Hoe zou zij het toch te weten zijn gekomen," dacht zij verder, en haar gelaat verdonkerde. „ Ach! ik weet niet, wat mij zal overkomen! Een bang gevoel bekruipt steeds mijn hart, en maakt mij angstig. Hedenavond zal ik naar moeder Sorna gaan, zij zal de sterren voor mij raadplegen — zij kan dit. — Als Ernst mij niet trouw is, zal zij het mij zeggen , en dan...." Zij kon niet verder denken, want op het zelfde oogenblik trad de moeder met hare beide zonen Caleb en Earkas in de kleine tent. Het gemeenschappelijk maal was het eenige onderscheidingsteeken van de zigeunerkoningin boven den geheelen troep, die hun voedsel in de verspreide dorpen moesten vinden. De oude wierp nu en dan een vorschenden blik op hare dochter, maar de doordringende oogen konden heden niet de gedachten harer lieveling raden; zij wachtte zich ook wel, in het bijzijn harer zoons over den edelman te spreken. De twee jonge Zigeuners waren hupsche knapen met doordringende zwarte oogen, en hun reuzenkracht was meer gevreesd dan bemind. — Coralie dacht aan de woorden harer moeder en sidderde. Tot iederen prijs moest zij haren geliefde ver van hare broeders houden, die den minsten smaad oogenblikkelijk gruwzaam zouden wreken met de gevaarlijke wapenen, die zij verborgen. Hoofdstuk ii. „Ik zeg u, Sophie, het kan en mag zoo niet langer duren! Er zal ons geen enkele kip of kuiken meer in het hok overblijven, als deze Zigeunerbende nog langer hier in Lerchenheim blijft; zelfs onze schapen en runderen zijn niet meer veilig voor hun dievenvingers. Zij komen ongestraft in onze stal, en gij zult zien, zij zullen nog het geheele huis berooven en plunderen!" De spreekster, een groote, magere dame, die de grenzen der jeugd reeds lang overschreden had, begeleidde hare woorden met het onophoudelijke gekletter der breinaalden, welke onvermoeid voortwerkten om dikke, wollen kousen voor hare beschermelingen, de armen van het dorp, te maken. De twee oude dames van Sall hadden slechts zelden hun geboortedorp verlaten. Reeds wel twintig jaar, sedert den dood hunner ouders had Irmgard, de oudste, aan de zijde van eenen trouwen zaakwaarnemer, voor haren veel jongeren broeder Ernst de goederen en pachtingen alleen beheerd. Eerst weinige maanden geleden was hij, na een lang oponthoud in den vreemde teruggekeerd , en had zelf zijne veelvuldige plichten als grondbezitter en beschermheer van het dorp waargenomen. Sophie, die slechts weinige jaren jonger was dan hare zuster, maar die steeds door deze was geregeerd en geleid geworden, legde bij de heftige rede harer zuster de couranten, waarin zij ijverig zat te lezen, neder, en zag haar vragend aan. „ Reeds gisteren en eergisteren heb ik onzen broeder ernstig voorgesteld en hem gevraagd, dezen Zigeuners het oponthoud op zijn grond te ontzeggen," ging Irmgard spijtig voort, „ maar hij haalde slechts verachtend de schouders op, en zeide, dat het niet waar was, dat zij een dievenkomplot vormen; hij wil ze op de heide laten, zoolang het hun goeddunkt. Is dat niet overdreven en bespottelijk? Hij dacht zelfs, dat het een aangename afwisseling is, als de dorre heide nog eens bewoond wordt." „Er is een bekoorlijk Zigeunerkind bij de bende, een nog jong, beeldschoon meisje, waar ik zoo gaarne een schets van zou maken," viel Sophie in, die reeds meermalen een zwakken aanleg had getoond in het schilderen en zich zelve voor een kunstenares hield. „Gisteren nog zag ik ze in het woud, maarzij scheen erg vreesachtig en liep dadelijk heen; ik had haar haast gevraagd voor mij te poseeren." „ Hm! Ik hoop , dat gij zulke dwaze gedachten niet weer krijgt, Sophie. Deze lui zijn uiterst oneerlijk, en niets zou ons hier veilig zijn. Een oud wijf waagde zich voor eenige dagen zelfs in onze keuken; daar wilde zij den meiden tooverkunsten voordoen en bun waarzeggen, maar bij gelnk kwam ik net. Denk nu eens, wat zou er gebeuren, als zij onze meiden met dezen bespottelijken onzin het hoofd op hol brachten ? Alle goede lessen en vermaningen zouden dan vergeten worden en nutteloos zijn!" „ Men zegt, dat de Zigeuner-koningin bij den troep is!" „ Onzin, Sophie! Er zijn tegenwoordig geen koningen of koninginnen meer bij dit volk. Gij schijnt eveü zulke idees te hebben als Ernst, die medelijden heeft met dit volk en zooveel voor hen doet, alsof zij een bewonderenswaardig, een wonderbaar geslacht waren. Maar het kan mij niet schelen. Ik ben niet meer de baas hier in huis, en als wij bestolen worden, dan moet Ernst de schade dragen en ik niet!" En de naalden vlogen zoo snel, alsof leven en dood van de voltooiing van dezen arbeid afhing. Op dit oogenblik kwam een jonge heer, vergezeld van een kleinen witten poedel de kamer binnen. De hond sprong dadelijk luid blaffend op de langharige zwarte kat los, die tot nu toe rustig snorrend op het tapijt in de zon had gelegen. „Kom hier, Teil! Stil!" riep de jonge gebieder op strengen toon, ofschoon zijn vriendelijke oogen zijn harde stem logenstraften. „Teil springt altijd op mijn kat af, het is een afschuwelijk, woest schepsel," jammerde Sophie, in wier armen de kat een toevlucht gezocht en ook gevonden had. „ Daar is uw kat de schuld van; zij stelde zich, zoodra Teil het huis binnenkwam, op vijandelijken voet met hem, en hij vergeet niet gauw een beleediging. Niet waar, oude jongen?" Bij deze woorden streelde de jonge gebieder zijn mooi dier, dat zijn rede scheen te verstaan en dankbaar kwispelstaartte. „ Als honden en katten niet in vrede kunnen leven, moeten ze beiden uit de kamer verwijderd worden," gebood Irmgard. „Ik mag ze geen van beiden. De kat heeft het goede overtrek van mijn stoel verscheurd , en Teil heeft zieh gisteren in mijn besten tuinhoed te slapen gelegd." Ernst lachte er hartelijk om. --- BUITENLAND. Politiek Overzicht. Les rois s'en vont! Twee koningen zouden tegelijk aftreden. Dus loopen de geruchten, en al valt er niet al te veel waarde aan te hechten, 't is al een sterk feit, dat ze echo's vinden en niet als eene bespottelijkheid terzijde worden gelegd. Men heeft de koningen van België en van Griekenland op het oog. Zouden die vorsten nu werkelijk zich willen gedragen als een simpel president eener republiek, als een Casimir Périer, en weggaan als de toestand hun te machtig wordt? Zouden zij zich niet hooger achten dan een Milan van Servië, die Europa ten spot strekte? 't Is immers juist een voordeel van het koningschap boven den republikeinschen regeeringsvorm, dat de presidenten vrije ambtenaren zijn , die weg kunnen gaan als zij willen, de koningen echter aan hunne waardigheid en afstamming verplicht zijn, het landde meest mogelijke vastheid en onveranderlijkheid van gezag te verzekeren. Koning Leopold, schrijft de Brusselsche berichtgever van het Hbl. van Antw. , zou voornemens zijn, afstand te doen van den troon en zich in Engeland terug te trekken, indien België den Congo weigert. Hij zou aan den graaf van Vlaanderen, die niet in de zaak betrokken is, den zwaren last der kroon overlaten. Hij verdraagt met ongeduld de tegenwerpingen , de aarzelingen der staatslieden. »Ik heb van mijne jeugd af slechts ééne zorg gehad, zegt hij : België groot en sterk te maken; mijn Afrikaansch werk had geen ander doel. Ik werk eraan als een neger (sic) sedert 15 jaar; ik heb er bijna mijn geheele fortuin aan uitgegeven, mijne populariteit in 't land er door in gevaar gebracht. En nu men mij volgen moet, zou men mij verlaten ! " Aldus beklaagt de koning zich, en is 't gebeurd, dat hij bij die klachten van troonafstand sprak. Misschien zal men zeggen, dat die woorden slechts uitgesproken zijn om indruk te maken, om invloed uit te oefenen op de houding der conservatieven. Er zijn van die mistrouwende menschen, die niet kunnen aannemen, dat de koning ernstig gedacht hebbe aan attreden; zij zullen eerder gelooven, dat zulks een argument is, bestemd om den laatsten tegenstand te overwinnen van sommige koningsgezinden, weinig ingenomen met eene inlijving van Congo. Volgens die uitlegging zou de bedreiging van aftreden in den mond des konings niets meer zijn dan eene tactiek om tot zijn doel te geraken. De Brusselsche schrijver, die meermalen getoond heeft uitmuntend ingelicht te zijn, verzekert echter, dat men in de rue de la Loi integendeel de zaak zeer ernstig opvat. En nu wat den Griekschen troon betreft. Op den voorgrond zij gezegd, dat de geruchten, als zou koning George eraan denken afstand van den troon te doen, van verschillende kanten reeds worden tegengesproken. Toch had te Athene het gerucht veel verspreiding gevonden, en slechts tijdige maatregelen der regeering verhinderden wanordelijkheden bij de volksvergadering op het Marsveld. Er was eene groote troepenmacht ontwikkeld, ook binnen Athene, en deels in de kazernen geconsigneerd. Betrekkelijk weinigen woonden de volksvergadering bij, terwijl de staatsbeambten eene tegenbetooging hielden. De kroonprins met een paar adjudanten verschenen te paard. Hij sprak de hem omringende menigte waarschuwend toe en ried haar tot den koning een verzoekschrift te richten door middel van eene deputatie. Zijn plotseling optreden wekte opzien. Troepen en politie bezetten de straten en bewaakten Trikoupis' woning. Het koningspaar sloeg de volksmenigte van uit het paleis gade. Men verwacht een grootere betooging bij de Kamerzitting. Neen, de Europeesche toestand is niet rooskleurig. Het heet, dat Crispi eenen oorlog zoekt, om het volk afleiding te geven van Italië's binnenlandsche moeilijkheden, en men heeft hetzelfde ook van Frankrijk's zijde gevreesd , toen de republiek door Périer's aftreden een paar dagen tot regeeringloosheid verviel. In deze leemte is nu door Faure's verkiezing wel voorzien, maar de moeilijkheden zijn daar niet alle mee weggenomen. Nu kan Frankrijk weer geen ministerie krijgen. Alle pogingen van Bourgeois, om een kabinet te vormen, zijn mislukt, zoodat hij zich genoodzaakt heeft gezien president Faure mede te deelen, dat hij voor de hem gedane opdracht moest bedanken. Aan wien de beurt? gfalte. Uit het Vaticaan. De H. Vader geniet eene uitmuntende gezondheid en ontvangt geregeld den kardinaal-staatssecretaris Rampolla ofwel, wanneer deze door zijn ambt van aartspriester der St. Pieter of door andere omstandigheden bezet is, diens substituut Mgr. Rinaldini, den gewezen internuntius te 's-Gravenhage. Dezer dagen ontving Z. H. een aanzienlijk Katholiek van Constantinopel, behoorende tot den Grieksch-Melchietischen ritus, den burggraaf Georgio de Zogheb. Jeanne d'Arc. Het canoniek proces ter zaligverklaring der maagd van Orleans vordert goed. Reeds heeft het diocesaan gerechtshof van Orleans, ingesteld om het kerkelijk proces voor te bereiden, 26 zittingen gehouden. Eerlang mag het overbrengen der zaak naar Rome verwacht worden. Félix Faure. Toen Faure, uit Versailles weergekeerd, in zijn rijtuig het plein Marigny passeerde, riep een troep manifestanten luid: Leve Brisson! Dadelijk stond de nieuwe president op en zeide met warmte: » Ja vrienden , leve Brisson. Want hij is een goed republikein, zoo als ik ! " En dadelijk veranderden de kreten in: » Leve Faure! Leve de president!" De zaak Joniaux. De Antwerpsche rechtbank rekt dit geding op eene wijze, waarvan in de Nederlandsche rechtspleging geen voorbeeld is aan te halen, en met welker langzaamheid men hier ook niet gediend zou zijn. Noch het proces tegen de valschemunters te Amsterdam, noch tegen den Schiedamschen gemeenteontvanger, noch tegen den vrouwenmoordenaar van Schagen, noch eenig belangrijk proces uit den laatsten tijd heeft ook maar de helft zoo lang geduurd als de zaak Joniaux. Daar worden getuigen bij dozijnen opgeroepen, alleen om te bewijzen, dat mme. Joniaux in geldelijke moeielijkheden verkeerde, teneinde het openbaar ministerie in de gelegenheid te stellen om te betoogen, dat zij »dus " belang bij den dood harer familieleden had. Daarvoor heeft men kassiers, dames, juweliers, generaals en paters Jesuïeten als getuigen voor de groene tafel doen delileeren. Pater Jean Wagner, van Verviers, was ook al door beklaagde om geld gevraagd: 7 of 8000 francs, waarop zij ten antwoord kreeg, dat hij zich met geen geldzaken bemoeide. Pater Terbruggen, van Brugge, verklaarde, dat mme. Joniaux vervolgens hem om geld had gevraagd ofwel zijne bemiddeling bij gëgoede personen, doch eveneens was afgewezen. Daarna was mme. Joniaux naar pater Dietens te Namen gegaan — gelijk deze kwam getuigen — vragende of hij niemand kende, die haar zou kunnen helpen, doch ook deze geestelijke weigerde zich in zulk eene zaak te mengen. Vlamingen en Walen. Nu men in de Kamer evengoed Nederlandsch als Fransch ging spreken , werd het noodig, dat naast de Waalsche stenografen ook Vlaamsche snelschrijvers kwamen. Daar lachten de Waalsche bladen wat mee: er zouden geen Vlaamsche snelschrijvers te vinden zijn. — Indien het zoo al ware geweest, hadde het nog niets beteekend, want men had er immers uit Nederland kunnen laten komen. Maar de W T aalsche bladen, die meenen, dat de Franschgezinden alleen de bekwaamheid in pacht hebben, zijn leelijk ontgoocheld. Bij den prijskamp, ten behoeve der Kamer ingesteld, hebben de Vlaamsche snelschrijvers tot zelfs 99j punten behaald, terwijl de Walen het niet hooger hebben kunnen brengen dan 92. puifsc§£cm6. Prelaten onderscheiden. De keizer heeft de Kroonorde eerste klasse toegekend aan kardinaal Ivopp, vorst-bisschop van Breslau, en aan kardinaal Krementz, aartsbisschop van Keulen. Jlfriftct. De Afrikaanders. Levendige opschudding veroorzaakt oen artikel in Ons Land, het voornaamste Hollandsch blad te Kaapstad, houdende eenen heftigen aanval op den zendeling Moffat, ondercommissaris voor het Engelsche protectoraat over Bechuanaland. Het blad beschuldigt Moffat van vijandigheid jegens de trekkende Boeren in de landstreek van het Ngami-meer en hunnen vertegenwoordiger Hofmeijer, en zulks met medeweten van de Engelsche regeering en tegen den zin van den gouverneur der Kaapkolonie. Een onderzoek (zoo hoopt het blad) moge het opnieuw verrijzen van betreurenswaardige vooroordeelen tusschen de beide volksstammen, de Hollanders en Engelschen, voorkomen. ---