ROTTERDAM, 8 November. Katholieke offervaardigheid. Het openbaar, ongeloovig onderwijs vertoont allerwegen zijne wrange vruchten. De dyiiamiet-aanslagen, de samenzweringen, de moordpogingen op Staatshoofden, ze gaan g || e uit van jongelieden, en groote liberale Staatslieden als Jules Sitnon erkennen onomwonden , dat het gemis van den godsdienstigen factor in de opvoeding daarvan de oorzaak is. Een gelukkig verschijnsel daartegenover is de uitbreiding, die het Katholiek godsdienstig onderwijs overal neemt Wel worden zware offers gevergd van de Christelijke liefde, om bij al den druk, die tegenwoordig op den burger rust, nog de reusachtige uitgaven te bekostigen , die het onderhouden van een goed onderwijs vraagt, — maar die offers worden gebracht. De Christelijke liefde, welke de hooge waarde der kinderziel kent en weet, dat van de opleiding in de jeugd niet alleen het heil der personen, maar ook van de maatschappij afhangt, deinst niet terug voor opoffering en arbeid. Deze waarheden vinden opnieuw eene schitterende bevestiging in het dezer dagen verschenen verslag der werkzaamheden van de Vereeniging tot bevordering van Katholiek Onderwijs in het aartsbisdom Utrecht Dit verslag loopt over de jaren 1870—1894 en omvat dus bijna eene kwart eeuw. Vier-en-twiutig jaar geleden telde het aartsdiocees 77 Katholieke scholen voor lager onderwijs met 9528 kinderen. Sedert dien is het aantal scholen bijna, het aantal leerlingen ruim verdubbeld: bijna 20 000 kinderen bezoeken er thans de Katholieke scholen, 149 in getal. Dat de betrokken parochies, waaronder vaak zeer arme, in den aanvang niet zeiven geheel en al het onderhoud van deze scholen konden bekostigen, is duidelijk. Het is dan ook het streven van hoogergenoemde vereeniging geldelijk de vestiging van zulke scholen in de eerste jaren te vergemakkelijken. Gedurende de 24 jaren van haar bestaan heeft de Vereeniging aan ongeveer vijftig scholen subsidies verleend en wel, in ronde cijfers, tot het aanzienlijk bedrag van ƒ 39.000. Doch hiertoe bepaalt de werkzaamheid der Vereeniging zich niet. Nog op verschillende andere manieren ontwikkelt en bevordert zij de zaak van het Katholiek onderwijs. Door de uitbreiding van het aantal scholen deed zich ook de behoefte gevoelen aan echt Katholieke onderwijzers, aan mannen, die niet alleen den Katholieken godsdienst belijden maar die ook eene door en-door Katholieke opleiding hebben ontvangen. De Vereeniging sloeg de hand aan den ploeg. In den aanvang bepaalde zij zich tot het aanmoedigen van de hoofden harer scholen, °m goedgezinde en begaafde jongelieden als kweekelingen aan te nemen. Met dit doel loofde zij eene premie uit voor elk geval, dat een kweekeling met goed gevolg het onderwijzers-examen aflegde. Op deze wijze w erden een vijftigtal onderwijzers gevormd. Intusschen had de Vereeniging bijzondere subsidie verliend aan de Katholieke kweekschool, die door de hoofden der vier Katholieke leekenscholen te Utrecht was opgericht, en ook deze maatregel werkte uitstekend. Eveneens een vijftigtal Katholieke onderwijzers werden aldus gevormd. Dit resultaat was haar een spoorslag, om ook elders de stichting van Katholieke normaallessen te bevorderen. De Vereeniging slaagde op drie plaatsen: te Doesburg, te Deventer en te Groningen. Nog rustte zij niet Aangezien in den jongsten tijd herhaaldelijk gebleken is, dat menig Katholiek meisje zich getrokken gevoelt tot het onderwijs, zonder geroepen te zijn tot het kloosterleven, en dat onderwijzeressen uit den leekenstand zoowel aan scho len van religieuzen als aan leekenscholen uitmuntend dienst kunnen doen, heeft de Vereeniging onder goedkeuring van Z D. H den Aartsbisschop eene gelegenheid tot opleiding van Katholieke onderwijzeressen in het leven geroepen. Zij bevindt zich in het St. Andreas-gesticht te Utrecht. De kweekelingen worden in de meeste vakken onderricht door Eerw. Zusters, in de overige door eenige onderwijzers uit de stad, welke door de Vereeniging worden gesalarieerd. Eindelijk moet nog melding worden ge. , , t> rr rr , , i 1 maakt van de R-K. Kweekschool voor ; onderwijzers in het St.-Gregoriushuis te ; Utrecht, welke door de Vereeniging wordt gesubsidieerd. Zij neemt sedert eenigen tijd ook kweekelingen aan, welke zich niet ge roepen achten, tot de congregatie der Eerw. Fraters toe te treden. Beeds 7 kweekelingen werden door de zorg der Vereeniging in deze inrichting geplaatst. Zij dient vooral voor jongelieden, welke geen geschikte huisvesting kunnen vinden. Meer nog doet de Vereeniging Sommige kweekelingen zijn uit den behoeftigen stand en bezitten geene middelen, om zich tijdens hunne leerjaren te onderhouden. Dezulken subsidieert de Vereeniging onder beding, dat zij na het behalen der akte zich bij voorkeur zullen wijden aan het Katholiek bijzonder onderwijs in het aartsbisdom. Gedurende haar 24-jarig bestaan heeft zij aan ongeveer 180 kweekelingen grootere en kleinere subsidies verstrekt, tot een gezamenlijk bedrag van ver over de f 15 000. Ook voor de toekomst der onderwijzers is zorg gedragen. Evenals de vereeniging van gelijke strekking in het bisdom Haarlem, bezit de Utrechtsche sinds 1873 een pensioenfonds, waarin de onderwijzers geen cent behoeven te storten — dit doet de Vereeniging voor hen — dat reeds een kapitaal heeft van f 63 000, en waaruit zij na minstens 20 jarigen dienst, ingeval van ongeschiktheid of meer dan 65 jarigen leeftijd, een pensioen van ƒ 8 per dienstjaar krijgen, zoodat de onderwijzers door bet sluiten eener kleine levensverzekering de zorg voor hunne toekomst kunnen wegnemen. De bond van hoofdonderwijzers aan R.-K bijz. scholen, dien de vereeniging wist te stichten, richtte aldra een pensioenfonds voor weduwen en weezen op, en dit wordt door de Vereeniging met ƒ 250 per jaar gesubsidieerd. Ziedaar, wat de Katholieken vermogen I Want de Vereeniging bestaat geheel uit de liefdegiften der Katholieken, dezelfden die gedwongen worden door den Staat geld te betalen aan scholen, welke zij niet gebruiken kunnen, die ter wille hunner kinderen veel hoogere schoolgelden betalen, dan zij op de openbare school zouden behoeven te doen, en die bovendien nog hunne scholen, hunne onderwijzers en dier betrekkingen steunen. Moeten dergelijke daden niet zelfs den tegenstander hoogachting afdwingen voor eene partij, die zulke offers weet te brengen aan hare beginselen, die zoo hare leeringen in practijk weet te brengen en zich ook de toekomst weet te verzekeren? Eerbied voor zulke mannen ! En steeds vermeerderenden steun onzerzijds! "^-^--v.Vk'VXA/VVW ^ --- FEUILLETON. MIJNHEER PROFESSOR. Tot geluk voor Heinrich Helling heeft nu de Mepper het zoo ingesteld, dat er bij de vrouw geen tachtiger motief om te beminnen is, dan de overtuiging W-mind te worden. Shakespeare reeds heeft in zijn lc hard III dit geheim van het vrouwelijk hart zoo s P r ekend geschilderd, dat de weduwe van een verdorden echtgenoot, de dochter aan het lijk van den 'Mmoorden vader, de strat van den moordenaar échten te verzachten, wijl deze huichelt dat liefde haar het motief van zijn wandaad geweest was. 11 Heinrich Helling had nog nooit een mensch oai het leven gebracht, laat staan lieden die hem 100 na stonden. Integendeel sprak de welwillendste S e| noedsaard uit zijne blauwe oogen, hij was flink slank als de dennen van het woud, waarin het Va derlijt huis stond. En wat haar betrof, -— zij ? a S een korten blik in den spiegel geworpen heb, eu > _— zij kon zich naast hem wel laten zien. Ik , ea in het schilderen van gelaatstrekken niet zeer cdreven, anders zou ik hier mijn verhaal uit den atl g vervlogen studententijd door eene schildering u 'ielijker maken. Om echter den lezer een begrip v an Besirée te doen maken, zij meegedeeld, dat 2 'J eerder klein dan groot en daarbij zeer levendig * as ' Toen mijn vriend op haar verliefd geraakhad zij nog veel kinderlijks in zich, en het bal, * aaro P hij haar ontmoette, was het eerste, dat ö i bezocht had. Verder had zij prachtig donker haar, dat hare jeugd haar veroorloofde in twee afhangende vlechten te dragen, — kroeskoppen waren er toen nog niet, — schoone schitterende oogen en een ietwat gebruinden tint. Later kwam ik te weten, dat hare moeder eene Pran3che was; daarvandaan misschien hare eigenaardigheden, daarvandaan ook het ïransche van haar naam, dien de professor, als goed Duitscher niet kon uitstaan. Hij noemde daarom het meisje Desiderata, wat toch ook niet Duitsch is en in het latijn „ de begeerde" beteekent. Daar wij ons nu toch met het meisje bezighouden, zoo willen wij den lezer niet verzwijgen, dat de eigenlijke gebieder van het huis niet de professor of zijne vrouw was, doch het vroolijke kind, dat onder het scherm van bescheiden gehoorzaamheid oom en tante aan haren wil onderwierp. Het moet bij kinderlooze echtgenooten dikwijls voorkomen, dat zij zich erg zwak tegenover kinderen toonen, die aan hunne schutse zijn toevertrouwd. Overigens moet het Désirée nagezegd worden, dat hare wenschen meest zeer bescheiden waren, en dat booze woorden tusschen haar en hare pleegouders nog nooit hadden plaats gehad. En wanneer er voor een der kleine meisjesluirtien werkelijk tegenstand kwam, zoo wist Desirée nauwkeurig, dat oom tot den prijs van eene discussie over de verwezenlijking der rechtsidee van het volk in den staat, voor alles te krijgen was, en op dat onderwerp wist zij beter te antwoorden dan een studiosus juris; ach, zij had hem dat dikwijls genoeg hooren behandelen! Nu moest afgewacht worden, of deze heldere hemel niet door de ontkiemende liefde, waartoe het bovenvermelde verhoor een zeer vruchtbaren grond gaf, zou bewolkt worden. Eerst dacht Desirée daar niet aan, doch wiegde zich onschuldig in het hare ijdelheid zeer streelend gevoel, het voorwerp der verlangens te zijn van een jong, goed opgevoed en flink man. Maar of zij dat ook niet zoo bloot meende, of het misschien werkelijk waar was, ja, dat moest zij nu toch weten! En het duurde geen vier weken of zij wist het. Wanneer van twee personen van verschillend geslacht het vrouwelijk deel er op uit is, iets te hooren, wat het mannelijk heel gaarne wil zeggen, zoo worden er steeds middelen en wegen gevonden om beiden van hunne diep gevoelde behoeften af te helpen : Desirée kwam te weten, dat het werkelijk zoo was, als de professor en zijne echtgenoote hadden vermoed, en uit het vriendelijke lachje en bevallige blosje kon Helling opmaken, dat het voorwerp van zijn verlangen geenszins buiten het bereik der mogelijkheid voor hem lag. Ach, dat ware schoone tijden voor mijn vriend Helling, en Schiller had wel gelijk, toen hij schreef: „O, dat zij eeuwig groen bleve Die gouden tijd der jonge liefde!" Nadat beiden het over hunne gevoelens eens geworden waren, kwam het niet zelden voor, dat zij elkander op straat ontmoetten; dan keuvelden zij van den blauwen hemel en het groene woud, van de oude grootmoeder Helling, de algemeene toevlucht van alle huisgenooten, van den professor en zijn rechtsidee , van de professores en hare stijve lokken; en wanneer Helling daarover een los woord zeide, dan werd Desirée bitter boos; want van oom en tante liet zij niets zeggen; zij hadden hunne grillen, zeker, maar het waren goede lieden, onder welker schutse Desirée zich heel wel bevond, en daarmee basta. Dergelijke disputen deden echter de liefde geen nadeel; niet het minste. Integendeel, beiden gingen zoover, dat zij ten laatste de plaatsen en gelegen" | heden afspraken, waar zij elkander konden ontmoeten | en samen praten. Dat was niet goed; zulke dingen achter den rug van de naaste belanghebbenden te behandelen, streed tegen zede en fatsoen. Een geluk voor beiden was het, dat zij daar ij aan niets kwaads dachten, dat hunne samenkomsten heel onschuldig waren en onder de oogen der halve stad plaats hadden. Natuurlijk dachten zij aan dit laatste in 't geheel niet en meenden, dat de wereld hen vergeten had, zooals zij de wereld vergaten, dat, als zij wandelen gingen, dit geen mensch opviel als hoogstens mij, die van de zaak wist. En ik zelf kan mij ook niet geheel van schuld en fouten vrijpleiten. Maar ziet eens, ik was student en twee en twintig jaren oud. Ik moet het bekennen, ik was bij zulke ontmoetingen dikwijls in de nabijheid, en kwam ik naderbij, met de eene hand op de horst, dan verdween Desirée spoedig in het naaste steegje; want de rechterhand duidde aan dat de professor en de linkerhand, dat des professors vrouw aankwam. In den laatsten tijd kwamen zulke verrassingen dikwerf voor, en Desirée wist niet, hoe dit wel kwam. Zij vermoedde niet, dat de booze wereld hare tante op de hoogte van zaken gebracht had; maar oom en tante hadden besloten, haar ditmaal geen hoogst pijnlijk verhoor te doen ondergaan, doch het paartje in flagranti te betrappen, waarbij Desiderata den storm niet zou kunnen afslaan. Tengevolge mijner diensten wilde echter zulk eene verrassing niet gelukken. Ik weet nu, nadat er ongeveer dertig jaar voorbij gegaan zijn, dat ik mijn vriend had moeten zeggen: „Flaus, — zoo is namelijk Hellings kneipnaam — verzeker u van de inwilliging uwer ouders, ga naar den professor en schenk hem klaren wijn. Hoor, of hij iets tegen u heeft en zoo ja, wat hij tegen u heeft! Overleg dat eerlijk en volgens geweten met u zeiven en doe dan, wat u goeddunkt, maar met open hart, of het hem aangenaam is of niet. Zoo hadde ik hem nu geraden; maar toen ried ik in 't geheel niets doch paste op, of niets „verdachts " hen in den weg kwam. Ik wil dat, zooals gezegd, niet rechtvaardigen; ik vertel het maar alleen, en daarom moet ik mij aan de feiten houden, niet aan de moraal; die zal de lezer zelf wel trekken. En bovendien, wanneer ik alles rechtvaardigen wilde, wat ik mijn leven lang gedaan heb, kon ik een boek schrijven, dikker dan het Staatsblad van tien jaren, wanneer het met het wetten maken zoo voortgaat als toen ter tijd; en eindelijk zou daar anders niets in staan, dan dat de lieve God in Zijne oneindige goedheid, den dommen streken, die de mensch doet, de spits afbreekt. Anderen mogen beter of wijzer denken; wat mij betreft, dat is het extract van mijn levenswijsheid. Er is echter een oud spreekwoord, dat zegt: De kruik gaat zoo lang te water, tot zij barst. Het was op een helderen, schoonen winterdag. Ik wist, dat Desirée en Heinrich een samenkomst afgesproken hadden; maar ik kon mijn gewonen dienst niet doen, want eene verkoudheid had mij een stijven hals bezorgd. Ik had juist een flinke mosterdpleister door een boterlap bedekt en daarover ter dikte van een vuist watten gewikkeld, toen Heinrich met allerlei gebaren van vertwijfeling mijn kamer binnenstormde, --- BUITENLAND. Politiek Overzicht. De socialisten beginnen hun spel reeds in België. Eergisteren zijn in de verschillende gewesten de Provinciale Staten geopend. Te Luik eindigde de gouverneur naar gewoonte zijne openingsrede met den uitroep » Leve de koning! " Door de socialisten werd daarmede niet ingestemd, maar luide en als een veelzeggend verzet klonk hun kreet: » Leve het algemeen stemrecht I " In de Staten van Brabant werd door twee werklieden, die liberaal heetten maar nu tamelijk socialistisch blijken, bezwaar gemaakt tegen het afleggen van den eed van trouw aan 1 koning, grondwet en landswetten. Zij be; weerden> dat het volk niet had medegewerkt ; aan de totstandkoming der wetten en zich daaraan dus niet binden kon. Het bureau antwoordde, dat het tot taak had den eed af te nemen en geen uitzondering of voorbehoud aan te nemen Rechts: Leve de koning 1 De socialisten: Leve het volk I Rechts: en de koning 1 Wat de houding der socialisten in de Kamer betreft, deze zal zeker wel rumoerig zijn doch niet veel uithalen. Het is zeer gemakkelijk, in herbergen en op bijeenkomsten groote woorden uit te bazuinen en hervormingen aan te prijzen , maar het is geheel iets anders die praktisch in wetten te belichamen. De meeste socialistische afgevaardigden zijn geheel onontwikkelde en zeer onbekwame menschen; alleen de advocaat Van der Velde (een aartsmillionnair, die waarschijnlijk even ongaarne zijne communistische stellingen zou zien toegepast als Singer) kan als eene intellectueele kracht gelden. Van der Velde zal nu vijf of zes zijner roode Kamercollega's, die lezen noch schrijven kunnen, 's avonds geregeld les gaan geven in deze voor hen onontbeerlijke kundigheden. De kiezers van Noord-Amerika zijn eergisteren opgeroepen om de Bondskamer der Unie te vernieuwen. Wat de uitslag zal zijn, is alreeds te voorzien. Ieder kent de wijze, waarop het algemeen stemrecht in de Vereenigde Staten werkt, waar fortuinzoeKers van de staatkunde als politicians een beroep maken, en waar minder de lands- en partijbelangen dan wel de eigenbaatzucht den doorslag geeft. Het dagblad en de dollar zijn de groote kiesmakelaars bij de Yankees, en daarbij komt steeds de zucht naar verandering. Sinds vier jaren hebben de democraten langzamerhand alle macht in de Unie veroverd. In November 1890 verkregen zij de overhand in 30 van de 42 verbonden Staten, en zonden eene meerderheid van 159 stemmen naar Washington. Twee jaren later daalde dit cijfer wel tot 92, maar tevens brachten de democraten een der hunnen, Arthur Cleveland, tot het presidentschap der republiek en kregen de meerderheid ook in den Senaat, al bestond zij slechts uit vier stemmen. Nu was het wel half te verwachten dat het grillige A. S. voor de afwisseling weer eens het geheele staatsbestuur zou omkeeren en al wat nu onder ligt naar boven draaien. Inderdaad, New-York heeft een republikein tot burgemeester en een republikein tot gouverneur gekozen; overal behalen de republikeinen zegepralen, en het is te verwachten , dat zij in het nieuwe congres 25, 35, misschien meer, stemmen meerderheid zullen hebben. Wij hebben onlangs melding gemaakt van de hoogst ernstige beschuldigingen, door den Franschen bisschop-missionaris Mgr. Augouard uitgebracht tegen den Congo-Staat, welken hij het drijven van slavernij, het bevorderen van onzedelijkheid en het voorgaan in barbaarschheid verweet. Die verwijten hehben een ontzaglijken indruk in België gemaakt, en — wut veelbeteekenend is — ze zijn in geen enkel blad weersproken. Men mag toch aannemen , dat de te Brussel gevestigde regeering van den Congo-Staat gaarne dit land van de erop geworpen blaam zou hebben gezuiverd, hadde ze dit mogelijk geacht. Het gevolg dezer onthullingen is geweest, dat de Belgen meer weerzin dan ooit krijgen in het voornemen des konings, om aan het land den Congo-Staat als kolonie over te doen. Reeds hebben de Belgen daarvoor schatten uitgegeven. 25 millioen werden indertijd toegestaan tot hot leggen van een spoorweg van 400 mijl. Toen er 70 mijl spoorbaan lag, was al het geld verbruikt. Nu zal de regeering in de te openen Kamerzitting nog 10 millioen vragen, om den spoorweg te voltooien. Maar de Belgen zijn wantrouwig en zijn thans overtuigd, dat die aanvrage onvoldoende is en spoedig weer door nieuwe zou gevolgd worden. De regeering vraagt met kleine sommen tegelijk, om niet door de ware aanvraag ineens het land te doen terugschrikken. De Belgen hebben gelijk. Een kind kan uitrekenen, dat, als er voor 70 mijl spoorbaan 25 millioen noodig was, de 330 overige mijlen wel iets meer dan 10 millioen zullen kosten. QtaCxe. Uit het Vaticacm. Kardinaal Rampolla heeft uit naam van den Paus een hartelijk schrijven aan Mgr. Boeglin, den verjaagden directeur van den Moniteur de Rome, doen toekomen, en betreurt daarin , dat de prelaat het voorwerp is geweest eener niet te qualificeeren handelwijze. De Paus wenscht, dat Mgr. Boeglin in den vreemde blijve voortgaan met de verdediging der edele zaak, wier trouwe kampioen hij was te Rome. Dreyfus. Kapitein Dreyfus heeft zijn verraad bekend. Hij heeft aan Italië het plan verkocht, naar hetwelk in een Fransch-Italiaanschen oorlog de artillerie van het 14de en 15de legerkorps zou worden opgesteld. Ook heeft hij de namen der officieren verraden, die in het buitenland waren gezonden, om spionnendienst te verrichten. Men zegt, dat zijne overdreven weelde en genotzucht — hij was o. a. lid van drie speelclubs — hem in geldverlegenheid brachten, en hij het verraad als middel aangreep , om zich geld te verschaffen, — maar er zit denkelijk veel meer achter. De hoofdofficieren, die belast waren met zijne aanhouding, hebben hem nog in hun valsch begrip van eer gelegenheid gegeven zich te zelfmoorden, maar Dreyfus greep niet naar den geladen revolver, dien men voor hem had gelegd. Nog is te Parijs door twee inspecteurs zekere Abraham Dreyfus gevangengenomen, een diamantmakelaar, wiens aanhouding door zes parketten was bevolen. ieDe Antwerpsche loterij. Voor lezers, die tijdens het bezoek aan de Antwerpsche wereldtentoonstelling loten hebben gekocht, dient, .dat gisteren de groote prijs van honderdduizend irancs gevallen is op no. 797.299. Kossuth junior. Onlangs vermeldden wij, dat de zoon van den Hongaarschen aartsrevolutionnair den keizer zijne onderwerping en trouw had verzekerd, en mistrouwden die verklaring: »Als de vos de passie preekt"... enz. Welnu, Franz Kossuth heeft Zondag te C egled eene toespraak tot het volk gehouden, precies op dezelfde plaats, waar zijn vader in 1848 de omwenteling uitriep. Daarin verklaarde hij , dat de wet, regelende het verband tusschen Oostenrijk en Hongarije, nadeelig is, en dat hij er onvermoeid tegen strijden zal I ^lusfcmb. Uitvaart, van ezaar Alexander. Het stoffelijk overschot van den Czaar is Dinsdagavond gekist en uit het kleine paleis naar de kerk van Livadia gedragen door keizer Nicolaas, den grootvorst-troonopvolger, de grootvorsten , prinsen en eenige grootwaardigheidsbek leeders. Achter de kist liepen de keizerinweduwe , de grootvorstinnen, prinsessen en hofdames. Door het met fakkels verlichte park ging de lijkstatie te midden van een dichte volksmenigte. Onder het gelui der klokken ging de geestelijkheid den stoet te gemoet. Nadat de kist op de katafalk was geplaatst, werden de metten voor de rust der ziel gezongen. Later werd het volk tot de open kist toegelaten. In de stad Yalta is een grootsche treurboog opgericht en een rijk versierde galerij gebouwd, waardoor het lijk naar de inschepingsplaats gebracht zal worden. Hedenmiddag zal het te Sebastopol aankomen , den 13en November zal de rouwtrein te St.-Petersburg zijn. De adel te Moskou heeft verlof gevraagd een eerewacht te mogen vormen bij het lijk, zoo lang het daar op het praalbed ligt. Het volk te Moskou gelooft niet aan de verzekering van prof. Leyden, dat de Czaar zijn natuurlijken dood gestorven is. »^>axm'\AAAA/WV WW»' -— --- BINNENLAND. Na Maandag 12 November kunnen wij geen Freyburgsche loten meer verzenden. De trekking geschiedt op Donderdag 15 November. Bij Kon. besl. is benoem;! tot concierge van de Gevangenpoort te 's-Gravenhage, A. J. Konings, thans tijdelijk concierge; is de arts S. Ruitinga benoemd tot off. van gez. 2e kl. der zeemacht; is, met 1 Jan. 1895, benoemd tot commies der tel. 4e kl. W. Van Hoboken, thans klerk der tel. 2e kl. Lombok. Aan het N. v. d. D. werd heden het volgende uit Batavia geseind: Mondjok-Bankal, Tjoelik Tamanradja (versterkingen) ten Oosten van Mataram zijn veroverd. Wij leden geen verliezen; van den vijand zijn verscheidenen gedood. Den Holder De N. Noord-Hollander zegt, dat bij de verkiezingen te Den Helder zoo weinig Katholieken opgekomen zijn, omdat men niet wist, of de heer Kraakman al of niet meegaat met het manifest der Katholieke Kamerleden. Het blad stelt nu bij de herstemming het voorbehoud: overtuigd zijn van instemming met het manifest. 't Wondert ons, dat invloedrijke Katholieken in het district zich niet tot den heer Kraakman hebben gewend om eenige mededeeling aangaande zijne politieke gevoelens. Dat kan nog gedaan worden, maar dan mag men zich haasten. Wordt niets bekend omtrent de politieke gevoelens van den heer Kraakman, dan zullen, meenen wij, velen afgaan op den naam en thuis blijven, denkende dat het beter is geen Katholiek in de Kamer te brengen dan een, die verdeeldheid stichten zou onder de Kamerleden. De liberale kiesvereeniging te Anna-Paulowna heeft met algemeene stemmen besloten, zich van de aanbeveling van een candidaat voor de herstemming te onthouden. (•enieeiileraftdiiverkiezing te Gonda Krachtig meenen wij de Katholieken te Gouda te moeten aansporen, hun stem morgen uit te brengen op den heer Vingerling. Heeft de Maasbode zich wel eens genoodzaakt gezien, den Katholieken te Gouda het samengaan met de anti-revolutionnairen te moeten ontraden, thans, nu de laatsten zich zoo flink hebben gedragen bij de verkiezing van den heer Van der Sanden, is het ons een behoefte de Katholieken er aan te herinneren, dat zij een eere-schuld op zich hebben geladen en zij verplicht zijn te stemmen op den heer VINGERLING. Daarom, Katholieke kiezers te Gouda, morgen in gesloten gelederen, onder aanvoering en aanmoediging uwer dappere en krijgskundige officieren, ten strijde getrokken, de lauwen en tragen die gij op uw marsch ontmoet medevoerend , dan zal Zaterdag door Gouda de blijde tijding weerklinken: de candidaat der antirevolutionnairen en Katholieken, de heer Vingerling, is gekozen. Het staat wel te voorzien, dat die tijding voor menigen liberaal de vreugde van den Sabbath zal vergallen, maar dat kunnen de Katholieken niet helpen, 't Is hun schuld niet, dat de Natie te Gouda, zoowel als elders, met alle «eerlijke" middelen te velde trekt tegen de candidaten, die door de Katholieken gesteld of gesteund worden. Een kostbaar geschenk. In hft Gildehuis van den Ned. R.-K. Volksbond te Amsterdam, waarvan, ter eere van den St. YVillibrord, de driekleur wapperde, bad gistereuavond een eigenaardige plechtigheid plaats, de onthulling namelijk van een beeld van den M. Vader, aan den Bond door een geacht ingezetene geschonken. De beteekenis van dit geschenk is te grooter, wijl de milde gever niet Katholiek is, maar zich gedrongen gevoelde van zijn bewondering voor den roemrijken Paus, wiens wijsheid in de encycliek Rerum novarum ook hij prijst, eu van zijn sympatüie voor het streven van den Bond op deze wijze te doen blijken. Toen het bestuur de groote vergaderzaal, waar de bestuursleden der onderafdeelingen en vakvereenigingen bijeen waren, met den Eerw. geestelijken adviseur en enkele genoodigden biunentrad, hief de liedertafel Cecilia de Leo-hymne aau. Vervolgens nam de vicevoorzitter, de heer Smit, die bij afwezigheid van den voorzitter presideerde, het woord, om in pittige taal een antwoord te geven op de drievoudige vraag: wat is het geschenk, wie is de gever, eu welke was de aanleiding, om het geschenk te vereeren? Bij de beantwoording van de eerste vraag schetste spr. den Paus, met name in zijn karakter van Paus der werklieden; bij de beantwoording van de tweede vraag deed hij den ongenoemden gever kennen als een wan, die een warm hart heeft voor den werkmau, den weg, door den Bond betreden, den juisten acht en niets liever zou wensehen, dan dat de sociale kwestie in den geest van 's Pausen encycliek Rerum novarum worde opgelost. Bij de beantwoording van de derde vraag eindelijk, wees spreker erop, dat de aanleiding was de sympathie, welke de gever voor den Bond gevoelt, omdat deze niet, de paden der revolutie, maar den ordelijken weg heeft gekozen, om te komen tot de zoo gewenschte verbetering in de sociale toestanden ; omdat den werkman daar niet alleen zijn rechten, maar ook zijn plichten tegenover zijn patroon eu de maatschappij worden voorgehoudeu. Nadat spreker ten slotte had uitgenoodigd om met hem den kreet aan te heffen: Lang leve Leo XIII! Lang leve de Paus-Koning! waaraan met geestdrift werd voldaan, viel het omhulsel, en vertoonde zich in een sierlijke nis, waarboven het Pauselijk wapen en de onsterfelijke woorden: Rerum novarum prijkten, het levensgroote wassen beeld van den grooten Leo, gekleed in witte toog, met het witte kalotje op het hoofd, den keten met het bisschopskruis op de borst en den ring aan de ter hoogte van het hart gehouden rechterhand, llekening gehouden met de onmogelijkheid om het schier onstoffelijke van 's Pausen beeltenis naar juistheid weer te geven, is de gelijkenis treffend, en ook het majestueuze der houding laat niets te wensehen. Nadat Cecilia met warmte het Tm es Petrus had gezongen, hield de geestelijke adviseur, pastoor Konings, met zijn bekende welsprekendheid en bezieling een korte rede, om de beteekenis dezer outhulling op dit oogenblik in den Bond te schetsen, den roem der Katholieke Kerk als lenigster van alle sociale nooden en kwalen te verkondigen en hulde en dankbaarheid te brengen aan den roemrijken Paus, een ster meer schitterend aan het uitspansel, dan in de eeuwen van het Pausdom ooit is gezien. Voorts sprekende van de plichten, die de Katholieke werkman heeft te vervullen, maande de Eerw. spreker ook ernstig aan, om niemand af te stooten maar de liefde over te brengen in alle harten, opdat ook zij de zegeningen der Kerk en de liefde van Leo ondervinden. Pastoor Konings eindigde met deu viervoudigen kreet: Leve de Kerk! Leve Leo XIII! Leve Neerlands Koningin! Leve de R.-K. Volksbond! en die kreet vond een machtigen weerklank. Nog een paar aanwezigen gaven lucht aan hun gevoel, de Liedertafel deed zich andermaal hooren, en daarmede was aan de waarlijk indrukwekkende plechtigheid een einde gekomen. Naar wij met veel genoegen vernemen, heeft het Z. H. den Paus behaagd, den heer mr. Felix Th. Westerwoudt te Amsterdam ter gelegenheid van diens zilveren jubilé als president der commissie voor de St. Vincentius-scholen aldaar, te benoemen tot commandeur der orde van den H. Gregorius den Groote. De leden der commissie hebben uit hoogachting voor hunnen president hem het insigne aangeboden. In den koninklijken grafkelder, te Delft, is eergisteren, in tegenwoordigheid van den burgemeester, een metalen omhulsel gebracht om de lijkkisten van prins Hendrik en diens eerste gemalin, prinses Amalia. De minister van waterstaat deelt aan de Tweede Kamer mede, dat hij na rijpe overweging besloten heeft, dat het post- en telegraafkantoor te Amsterdam met eenigszins gewijzigde indeeling zal worden gesticht op het beschikbare terrein, waarvoor de aanbesteding eerlang kan worden tegemoet gezien. De commissiën van rapporteurs voor de begrootingen van marine en oorlog kwamen gisteren bijeen. Naar men wil, neemt het hoofdbestuur van posterijen en telegrafie in ernstige overweging, de directie van de Rijkspostspaarbank van Amsterdam naar Den Haag te verplaatsen. Kort na de opening der Prov. Staten van Groningen door den Commissaris der Koningin, had in de zitting een ernstige discussie en een incident plaats. Door den voorzitter werd voorgesteld, de mededeeling van Ged. Staten, rakende een verzoek van de Landbouwvereeniging te Kielwindeweer ter visie te leggen, waartegen de heer Doornbosch, burgemeester van Baflo, zich verzette. Met klem kwam hij op tegen het voorstel van Ged. Staten, om een zoo hoogst ; belangrijke zaak voor dit gewest maar eenvoudig voor kennisgeving aan te nemen. Ged. Staten toch konden weten, dat deze landbouwende provincie hard achteruit gaat; de landbouw en nijverheid kwijnt, en de werkloosheid van ambachtslieden en arbeiders toenam. Alleen beschermende rechten op graan konden weder bloei brengen in den thans gedrukten toestand. De spreker wraakte het daarom, dat Ged. Staten zich met een Jantje van Leiden van de zaak afmaken, door haar eenvoudig in den doofpot te stoppen, terwijl Ged. Staten daarbij den treurigen toestand der financiën van onze gemeenten kenden, waarin, indien geene beschermende rechten ingevoerd werden, alleen door vermindering van tractementen der ambtenaren verandering is te brengen. Het bleek den spreker, dat Ged. Staten van de beschermende rechten nog geene-studie gemaakt hadden. Argumenten ter bestrijding werden niet gebezigd. De heer Schilthuis (lid van Ged. Staten) zegt, dat het niet uitgemaakt is, dat schaalrechten in het algemeen belang van onze provincie zijn; vandaar dat dit college geen voorstel aan de Hooge Regeering heeft gedaan. De heer Remkes acht de erge beschuldigingen aan den Commissaris der Koningin en Ged. Staten door den heer Doornbosch ongegrond. De heer Doornbosch protesteert tegen de uitdrukking erge beschuldigingen , waarom de heer Remkes lacht. De heer Doornbosch: » De heer Remkes mag om de zaak lachen, eenmaal breekt ook voor hem de dag der gerechtigheid aan. Ik zit hier om de belangen der provincie te behartigen , en om daarom te lachen, komt in eene vergadering als deze niet te pas." Na deze heftige discussie werd voldaan aan het voorstel van den heer Doornbosch om de zaak naar de afdeelingen te zenden. De drie houders van sociëteiten te Amsterdam , die onlangs door den kantonrechter aldaar waren veroordeeld en. in hooger beroep zijn gekomen, zijn door de rechtbank aldaar allen vrijgesproken. Slechts voor een van hen had het O. M. ontslag van rechtsvervolging gevraagd. De Soc.-Dem. Arbeiderspartij in Nederland (de parlementaire) telt thans 22 afdeelingen en wel: 6 in Friesland (Franeker, YVinsum, Leeuwarden, Lekkum, Warga, en Dokkum), 5 in Groningen, (Groningen , Hornhuizen, Sappemeer, Winschoten en Zuidhorn), 1 in Drente, (Assen), 1 in Overijsel, (Zwolle), 2 in Gelderland, (Arnhem en Brummen), 2 in Utrecht, (Utrecht en Amersfoort), 1 in Noord-Holland' (Amsterdam), 2 in Zuid-Holland, (Rotterdam en Den Haag), 1 in Noord-Brabant, (Bergenop-Zoom), en 1 in Limburg (Maastricht). Delft, 7 Nov. Door de Delftsche Handelsvereniging is aan den raad der gemeente een adres gericht, houdende verzoek, dat de raad zal goedkeuren het verzoek van de Westlandsche Stoomtram-Maatschappij om een subsidie voor den aanleg van een stoomtram De Lier—Delft. Ook in die gemeente circuleert een adres tot verkrijging van gelijk doel, hetwelk reeds van een aantal hanteekeningen is voorzien. Sëhiedttiu, 8 Nov. De opening van het Gildehuis vari den Ned. R.-K. Volksbond, aan de Langehaven, heeft gisteravond, feestdag van St. Willibrord, met eene intieme plechtigheid plaats gehad. De donateurs en eereleden met hunne dames, de functionarissen waren in aanzienlijken getale opgekomen. Een groot aantal Eerw. heeren geestelijken, met Mgr. Lans aan het hoofd, gaven door hunne tegenwoordigheid van hunne belangstelling blijk. De Weleerw. heer Van Buchem, geestelijk adviseur, in surplis en stola gekleed, verrichtte in een der zalen, die behalve met den reeds gister vermelden tooi, met varenpalmen, bladplanten en chrysanthemums versierd was, de kerkelijke gebeden, waarna Z.Ew. zegenend en inwijdend het huis doortrok. De heer Willeman, president, nam het woord, om zijne vreugde uit te drukken over deze gedenkwaar dige gebeurtenis en God te danken voor den bloei en de kracht, aan den Bond geschonken. Spr. wees op de verkeerde meeningen, die men zich vaak omtrent den Bond vormt, welke wel den werkman de verloren vrijheden wil teruggeven, maar hem ook zijne plichten voorhoudt en naar eene liefdevolle verstandhouding tusschen patroon en werkman streeft. Spr. bracht hulde aau den Eerw. adviseur, den hper W. H. Jansen en allen die voor de totstandkoming van het gebouw hebben bijgedragen. De Eerw. heer \ an Buchem ontwikkelde den tekst van het liturgisch inwijdingsgebed: dat Gods enge! hier moge rondwaren en het huis en diens bewoners beschermen. Z.Eerw. spoorde allen aan, zich steeds zoo te gedragen, dat Gods engel met welgevallen op hen moge nederzien, en dat zij bij het bespreken hunner belangen steeds den vrede en de liefde bewaren , waardoor zij zich niet voor des engels aanschijn behoeven te schamen. De heer Van Term, Centraal-bestuurslid, wenschte de afdeeliög Schiedam namens de zusterafdeelingen en het Hoofdbestuur geluk en zag in de opening van dit gildehuis de symboliek dat de Bond niet gelijk zekere partij verwoest en afbreekt, dooh dut zij een werk verricht van behoud, maar ook van verbetering, bovenal van opbouw. Hiermede was, na een kort sluitingswoord van den president, de plechtigheid afgeloopen, en bleven bestuurderen en heeren geestelijken nog eenigen tijd in ongedwongen samenzijn bijeen. ---