FEUILLETON. LA JETTATRICE. 8] , „ Dagen van het schijnbaar zaligste geluk volgden op de verloving van het jeugdige paar, ook voor de ouders. De oude graaf kwam dadelijk over om zijne toekomstige schoondochter en hsre moeder te begroeten en behandslde de eerste met eene vaderlijke ieederheid, welke bij zijn ridderlijk wezen zeer goed paste. Mijne gravin putte zich uit in liefdebewijzen voor de jonge mooie bruid. Ach, en de jonge bruidegom zelf dan, hoe straalde hij van geluk! Ik geloof dat als zijne beminde bet verlangd had de sterren van den aemel te gaan halen, hij het minstens getracht zou hebben. „ Maar geen aardsch geluk is duurzaam, en reeds na weinige dagen vielen de eerste schaduwen op het geluk van mijn edelen heer. Eene vriendin van Meianie, mevrouw de Silon, kwam bij ons aan, onder voorwendsel gene geluk te komen wenschen. Zij was eene bloedverwante van den ex -bruidegom en had eens diens verbintenis met hare vriendin sterk begunstigd. Na hare aankomst verlangde zij dadelijk een gesprek oodor vier oogsn met de bruid, en toen dese in het gezelschap terugkeerde, bemerkte naen, dat haar gslaat zeer bedroefd en ernstig was, en zij geweend had. Iedereen was overtuigd, dat het de hertnncriog aar. het verledens gold, en men was van alle zijden ijverig in de weer om het liefelijke meisje op te vroolijken. De verloofde stond hierbij vooraan; al had hij zijne moeder, uaar dese mij uter iu vcmuuweu mededeelde, bekend, dat hg een gevoel van ijverzuchtige smart ondervond. Ds wolken begonnen schijnbaar spoedig weer te verdwijnen, en Meianie scheen na het heengaan harer nicht weer even vroolijk en beminnenswaardig als voorheen. „Echter zou het uur van scheiden spoedig slaan voor de verloofden. Het huwelijk zou reeds over 6 weken plaats hebben, en de markiezin hield het voor raadzaam, naar Parijs terug te keeren, ten einde daar de noodige bestellingen voor hare dochter te doen. De jonge graaf spoedde zich intusschen naar huis om de toebereidselen te maken tot de ontvangst der toekomstige gade. Welk een glans daarbij te voorschijn kwam, welke teederheid hij toonde in zijn overleg om het paleis, dat zijne dierbaarste eens bewonen zou, op te sieren met alles wat den mensch kan bekooren, laat zich niet beschrijven. Eindelijk was alles gereed tot de feestelijke ontvangst , en de vurig verlangde stonde der vereeniging naderde. Mijne gravin voelde zich te ziel om de groote huwelijksfeesten in Parijs bij te wonen en moest haar zoon dus alleen heen zien <;aan. Mijn man zou de hooge heeren op hunne reis begeleiden. Ook ik mocht tot mijne groote vreugde de reis meemaken, want ik had de opdracht om met de kostbare familiekleinodiën het huwelijkigewaad op te tooien. Dat was een werk dat verstond en smaak eischte," zeide de oude roet eenig zelfbewustzijn, „en bovendien vertrouwen in de persoon, die het behandelde. Daar waren paarlen en diamanten bij, die ik ash den sluier en het kleed moest bevestigen, en die elk een niet onbeduidende som vertegenwoordigden. Er waren ook lange snoeren bij om den hals en de armen der bruid te omwinden. O, kind, dat was een pracht," riep de verhaalster plotseling ia begeesterde bewondering uit bij de aorinucring aau al iliu üeerlijiüüU, weUc üj eens- aanschouwd had. Echter nam haar gelaat weldra weer een diep treurige uitdrukking aan toen zij voortvertelde: „Ik zou deze mijne opdracht echter nooit behoeven te vervullen. Het was op den morgen voor den huwelijksdag, toen ons reisgezelschap aankwam. De broeder der markiezin ontving ons zeer gastvrij onder zijn dak en er werd besloten, dat de heeren zich tegen den middag naar de woning der markiezin zouden begeven om de dames te begroeten. Nauwelijks waren echter eenige uren na onze aankomst vervlogen of een vreeselijke mare gewerd ons: de bruid werd vermist! Alle omstandigheden wezen er op, dat zij 's nachts het vaderlijk paleis moest hebben verlaten. „ Nooit zal ik het oogeablik vergeten toen de vreeselijke tijding onten jongen graaf werd medegedeeld. Dadelijk spoedden wij ons natuurlijk naar de markiezin. Welk «en opschudding daar overal! De arme moeder had bij het vernemen der ontzettsnde tijding haar zinnen verloren. Haar toestand werd bedenkelijk geacht en terwijl bedienden en kundige doktoren met haar bezig waren, heerschte in de groote zalen een leven en beweging, alsof het geheela gebouw in brand stond. Dat men het niet liet ontbreken aan uitgebreide aasporingen, begrijpt ge, doch al was het een toevallige omstandigheid, dat ook madame do Silon, die in den laatsten tijd veel met Meianie verkeard had, eveneens was verdwenen, men kon toch tot geen ontdekking komen. „Eindelijk, na maanden, kwam uit de nieuwe wereld een brief aan van madame de Silon. Hij was aan do markizin gericut, en er werd in medegedeeld, dat hare dochter intusschen de gemalin was geworden van den V i co rats de Salti. „Wees niet vertoornd, mevrouw," zoo luidde het in den brief, „dat ik het werktuig geweest ben, dat de beminden weer heeft vereenigd. Ik wist, hoezeer mijn neef leed door de scheiding van zijne dierbare Meianie en kon dit niet voor haar verborgen houden. Het lieve kind nam toen het koene beslnit om verkleed — wij hadden ons boerinnenkleeding weten aan te schaffen — met mij de reis over den oceaan te aanvaarden om daar met den uitverkorene haars harten in den echt te worden vereenigd. Wees ook niet vertoornd op uwe dochter en gun haar het moeilijk verworven geluk!" Met geen enkel woord werd in den brief van den diep bedrogen, eens zoo liefdevol vertrouwden, edelen graaf Francesco gerept. „Ik zal niet trachten den indruk weer te geven, welken dit bericht op de naastbestaanden maakte. De markiezin had na het vernemen der verschrikkelijke mededeeling over het huwelijk van hare dochter met den Vicomte de Salti spoedig de reis naar Amerika aanvaard. Maar zij zou haar ongelukkig kind niet weerzien: het sc&ip waarop zij de reis ondernam, verging, en zij vond den dood in de golven. „Onts arme, jonge graaf, had van Parijs uit de omvangrijkste nasporingen gedaan, en was eerst naar zijne ouders teruggekeerd, nadat hij de droevige zekerheid bad verkregen, dat zijne bruid voor immer voor hem verloren was. Toen hij te Messina aankwam waren zijne gitzwarte lokken vergrijsd en zijn anders zoo vurige blik verdoofd. „ De droef tteid van haar zoon kostte aan mijne arme gravin hare laatste krachten. Weldra stondeu haar gemaal, haar zoon, mijn man en ik bij haar sterfbed. Het was diep treffend om te zien hos deze vrome ziel van het lichaam scheidde. Aleer de gravin voor immer haar oogen sloot, legde zij [ zegenend haar hand op het hoofd haars zoons en I ; prak: „Mijn dierbaar kind, geef u niet over aan uene uoodelooze smart! Gods genade heeft balsem voor elke wond." Madre Agnese zweeg een oogenblik, om een opwellenden traan uit haar oog te wisschen en ook Gina's oogen waren vochtig geworden. „Toen mijus gravin begraven was," vervolgde de trouwe dienares haar verhaal, „ nam signor Francesco afscheid van zijn vader en ging naar het Heilig Graf, om genoegdoening te ge-en voor den woordbreuk zijner bruid. Als een levensmoede pelgrim was hij heengegaan, doch hij keerde terug als een man vol wilskracht. Spoedig na zijne terugkomst trof hem een nieuwe zware siag: zijn edele vader stierf. Geheel zijn onmetelijk erfdeel besteedde hij nu voor weldadige doel einden. Van alle vele kostbaarheden behield hij slechts den ring, welke aan de hand had gezeten van den stervende, die hem zegende, eenige reliquieës «n voorwerpen, waaraan hij hechtte. Zijn prachtig paleis verwisselde hij met de grot, welke hem nog heden tot woning dient. Daar leeit hij in gebed en studie, en slechts, als de nood zijner medemenschen zijne hulp behoeft, verlaat hij zijne kluis. Eenmaal was het ean ontzettende hongersnood, welke hem den pelgrimsstaf deed grijpen om in het verre Ierland zijne noodlijdende broeders bij te staan, een ander maal was het een epidemie, dan weer esn overstrooming en laatst nog de ontzettende uitbarsting van den Vesuvius, waarbij hij zijne groote menschlievendheid en wilskracht betoonde. Mijn man en ik konden er niet toe besluiten onzen beminden heer te verlaten ea daarom liet hij ons op ons verzoek dit huisje in zijne nabijheid bouwen." --- WERELDHULDE aan Z. H. Paus Leo XIII. ROTTERDAM, 30 April, Vorig bedrag f 1043.25 Uit Vlissingen : ter eere v. h. Z. H. v. J » 2.50 Uit Rotterdam, van N. N. . . . » 1.— Uit Berkel, van N. N. . . . » 10.— Uit Rotterdam, van N. N., tot zekere intentie > 2.50 Samen . . f 1059.25 Donderdag a. s. wordt de inschrijving gesloten. VS'