Verlaging. ROTTERDAM, 9 Juli. Het valt niet te ontkennen, dat de Gids, die van Potgieter wel te verstaan, ondanks de litteraire metamorphose der laatste jaren, in veel wetenschappelijke kringen en in de salons aan de overzij zich nog steeds met een zeker merk van achtbaarheid vertoonde. Een stempel van hoogheid, die zich niet wil afgeven met vulgaire, lage dingen, teekent nog veelal de bladzijden van dit liberale tijdschrift. Langen t$d stond men ook daarom vijandig tegenover de beweging, die zich in de Nieuwe Gids ten jare '80 kwam aandienen. Van de onreinheden dezer cloaca maxima wilde de oudere vooralsnog de handen schoon houden. Sedert eenigen tijd is dit anders. Borsl en Heijermans gingen voor, totdat, in ons oog ten minste, het laatste sprankelt je van die achtbaarheid te loor ging, toen de Gids het niet beneden zich achtte om in de jongste afleveringen een roman van Couperus aan de lezers voor te zetten. Een schandelijk werk. Vergif wordt hier met iangzama druppelen uitgeschonken, doodeljjk venijn, lsat bet zqn voor sommigen uit aeri gouden kroes. Cynische geloofshaat, pare hartstocht, de meest verfijnde sensualiteit is in dezen roman om strijd aan het woord. Sfeer wecschen wij er niet van te zeggen, maar wei willen we dit ons vonnis staven met de volgends woorden van den bakenden Van Dag tot Dag schrijver, den heer Charies Boissevain in hat Handelsblad van Zaterdag 1.1. .... de eerste indrnk, dien ik in 't vaderknd teruggekeerd ontving, schijnt te bewijzen, dat leiders der openbare meening alhier pogen ons burgerlijke rolk op zijn Fransch artistiek te maken, en dat de redactie van De Oids er op gesteld is haar maandschrift ongeschikt te maken om onbeheerd op de tafel in de huiskamers geUien te worden. D3 roman van Couperas is er een die, in een lichtgeel bandje, tusschen soortgelijke Fransche romans, uitgegeven, liefhebbers van dergelijke kunst aangenaam kan lijn. Maar ik ben burgerlijk ouderwetsch, onartistiek, p'iilistijnsch, wat men maar wil, genoeg om scherp af te keuren het opnemen van zulk een roman, in een Hollandsch tijdschrift, dat door de vrouwen en lusters en dochters Tan Hollanders gelezen wordt. Grof zinnelijke beschrijvingen zijn wellicht zeer artistiek, maar ze passen niet in het tijdschrift, dat Potgieter stichtte, en wat mij aangaat, ik vind niets zoo onmanlijk als dergelijke kunst. Ik haat zulke kunst als een uiting van zinnelijke verwijfdheid. Ik ga straks wat in Willem Leevenl lezen. Dat is Hollandsche kunst! Zulk getuigenis, dat ditmaal niet van Katholieke zijde komt, mag hier wel dankbaar gereleveerd worden. Maar de Gids , welks grijze omslag aldus gaandeweg verkleurt naar het Fransche »geel", hebbe zich te verantwoorden voor die lezers, die op een dusdanig proces van geestelijke verlaging en verbastering allerminst gesteld zijn. De redactie heeft, dunkt on3, beter en verheffender werk te doen dan met de wilde uitspattingen van la bite humaine , dat ginds aan de Seineboorden zonder toom of teugel voortholt, haar »achtbaar" tijdschrift te bezoedelen. Zoo ten minste ineensmelting van Oude en Nieuwe Gids niet op het program der redactie staat. De afstand tusschen beiden begint anders gaandeweg te krimpen. --- FEUILLETON. Schaduw en Licht. De naam van den houder van het bureau, John Clump, stond in zwarte letters op een koperen plaat en onder den naam las men: het bureau is geopend van 's morgens 10 tot 's middags 4 uro. Wat Pailip zocht, was hier. Hij trad binnen en ta g een korten dikken man met een bril op voor een ïessenaar zitten en bladeren in een groot register. «Mijnheer," zeide Philip, „ik zou eene betrekking wenschen, 't komt er niet op aan wat." »Een shilling voor entree s. v. p. Goed zoo. Nn ter zake. Qum! je ziet er niet uit als een knecht!" „Neen, ik zou een betrekking wenschen waar mijn °P»oeding van nut kon zijn. Ik kan lezen, schrijven, rekenen, algebra, Fransch en Latijn." . » Heel goed; zeer ontwikkeld jongmensch, innemend uiterlijk (dat was een leugen) van hooge opvoeding; ondermeester in een school, ha?" ii Zooals u wilt," •• Referenties f " • Die heb ik geene." •IHè? geene?" en de heer Clump vestigde zijn °°BM& verwonderd op Philip. Philip was op deze vraag voorbereid en bemerkte *®li dat een oprecht antwoord het beste was wat hij doen kon, „Ik ben goed opgevoed," zeide hij, „doch mijn vader stierf, toen ik nog jong was. Ik zag mij genoodzaakt, tegen mijn zin in een handelszaak te gaan; ik ben daar vandaan gegaan en heb nu geen kennissen of vrienden." „Als ik a kan helpen zal ik het doen," zeide de heer Clump koel, „ik kan niet veel beloven. Als je een arbeider waart kwamen referenties er niet zoo zeer op aan, doch welopgevoede jongelni moeten referenties hebben. De handen zijn altijd nuttiger dan het hoofd. Opvoeding geeft geen voordeel tegenwoordig , gewoon heel gewoon, kom Maandag terug." Eenigszins teleurgesteld, verliet Philip het bureau, doch hij had een sterk vertrouwen in zich zeiven en was zijoe geestkracht spoedig weer meester, toen hij zich mengde in het gewoel der stad. Eindelijk kwam hij voorbij een paardenstal en stond stil, toen hij een knecht zag, die trachtte een jong vurig paard af te richten. De eigenaar der stallen, in een groen jacket gekleed met hooge rijlaarzen aan en een zweep in zijn hand, stond toe te zien, met een of twee mannen die er als paardenkooplui uitzagen. „Kom er af, domoor! je kunt dat prachtige dier niet berijden. Ah! heereo , 't is een lam, als hij goed bereden wordt. Doch ik heb geen man die rijden kan sinds Will dood is, kom er af zeg ik, lomperd!" Doch er af komen zonder er af geworpen te worden was gemakkelijker gezegd dan gedaan. _ Het beest steigerde en sprong geweldig, en Philip, die er belang in stelde, kwam nader en nader tot hij naast de paardenkoopers stond. De andere stalknechten kwamen nu hun kameraad te hulp, die ten laatste met bleeke lippen en knikkende knieën op vasten grond kwam, terwijl het paard zijn kop wreef tegen de borst en de armen van den knecht, die het bij de tengels vasthield. Op zijn manier scheen het te vragen: „Is er nog iemand, die durft." Philip vermoedde eensklaps, dat het paard een oud bekende was; hij ging dicht bij het dier staan en een wit vlekje boven het linkeroog bevestigde zijn vermoeden. Het was een venlen geweest, dat voor hem celf was bestemd; dat eens in dagen van voorspoed uit zijn hand kwam eten en hem door den tuin volgde als een hond; een dier dat hij dikwijls loa bestegen had als zijn vader het niet zag, het was zijn goed paard, dat hij te eten had gegeven, toen hij met Arthur Beaufort onder de boomen had gestaan van zijns vaders villa te Eernaide, toen de heele wereld hem nog vriendelijk toelachte. Hij klopte met zijn hand op den hals van het paard en lispelde: „ho ho! zoo! Billj!" en het paard keerde zich met een vroolijk gehinnik tot Philip. „Als n wilt, mijnheer," zeide Pöilip tot den eigenaar, „zal ik wel eend wijzen hoe dit paard moet bereden worden en het over dien sluitboom doen springen. Laat mij maar eens probeeren." „Daar is na een flinke jongen voor u," zeide de staleigenaar zeer verheugd over het aanbod. „Nu hoeren, heb ik u niet gezegd, dat dit beest niet kwaad was, als het maar goed werd bereden?" De paardenkoopers schudden met het hoofd. „Mag ik hem eerst wat brood geven?" vroeg Philip; en een der knichten werd weggestuurd om het verlangde te halen. Iutusschen gaf het dier vele blijken van genoegen en herkenning, toen Philip het streelde en toesprak, en eindelijk toen het nit zijn hand het brood at, scheen het geheel kalm en buitengewoon verheugd. En nu besteeg Philip langzaam en voorzichtig en nog streelende het dier; het paard deed een sprong half over de plaats, een sprong, die al de paardenkoopers in een hoek deed terugwijken en stapte daarop zoo langzaam en bedaard vooruit, alsof het er op afgericht was eene jonge dame te dragen. En toen hij de kroon op het werk had gezet door driemaal achtereen over de sluitboom te springen en Philip afsteeg, een knecht de teugels toewerpend, trad een der paardenhandelaars op hem toe, klopte hem op den schouder en zeide: „ Mijnheer jij bent een man ! Ik ben blij u hier te zien." Iutusschen verzamelden de paardenhandelaars zich rond het dier, onderzochten het nauwkeurig en sloten den koop, die zonder Philip zeker plotseling zou afgebroken zijn. Toen het paard weggeleid was, trad de stalhouder, de heer Siubmore, op Philip toe, die tegen den muur geleund het arme dier nakeek. „Mijnheer, u hebt dat paard voor mij verkocht! Is er ook iets, dat ik voor u doen kan? Een goede dienst is esn andere waard. Hier zijn een paar ponden." „ Dank n, mijnheer, ik heb geen geld noodig doch wel een betrekking. Ik kan u van nut zijn. Ik ben mijn leven lang onder paarden grootgebracat." „Dat zag ik, mijnheer! dat is heel duidelijk. Ik ztg, dat dat paard u kent!" en de stalhouder bracht zijn vinger aan zijn nens. „ Het komt van een oude klant van mij, een geweldigen ruiter, den heer Beaufort. Aha! daar hebt u het gekend, denk ik. Waart gij in zijne stallen geplaatst?" „Hm, ik kende den heer Beaufort goed." „Zoo? Een betere man kondt ge niet vinden. Nu ik zal u heel graag aannemen, ofschoon gij, naar uw handen te oordeelen van hoogen stand schijnt, hè? Maar dat is niets, ik heb u niet als stalknecht noodig, maar als eerste pikeur en toezichthouder, u kunt rekesen, hè?" „Ja." „Referenties?" Philip herhaalde dezelfde geschiedenis, die hij had medegedeeld aan den heer Clump. Menschen, die veel met paarden omgaan zijn nooit zoo wantrouwig als anderen en Stubmore scheen Philips geschiedenis best te gelooven." „Dat begrijp ik heel best, kerel! Onder deze prachtige beesten opgebracht en je dan met je neus aan een lessenaar willen spijkeren, dat gaat niet aan! Ik zal je zonder verdere praatjes nemen. Hoe is je naam?" „ Philips." „Kom morgen terug, en we zullen verder praten over het loon. Slaapt ge hier ? " „Neen. Ik heb een broer, die bij mij moet blijven, en om wiens wille ik wil werken. Ik zou hem niet graag in de stallen zien, hij is te jong. Doch ik kan iederen dag vroeg komen en laat weggaan," „Zooals je wilt. Bonjour! " En zoo vond Pailip niet door zijn geestesontwikkeling en zijn geestesgaven, maar door zijn vastzitten in het zadel in dere gioote, beschaafde en verlichte stad van Engeland de middelen om zijn bro >d te eten zonder het te stelen. --- Reis-abonnementen. Geabonneerden kunnen gedurende het reisseizoen De Maas• bode aan liun tijdelijk adres opgeaonden krijgen, binnenslands zonder en buitenslands met verliooging van porto. Ook kan men gedurende het reisseizoen een 2e exemplaar bestellen, om zijne huisgenooten tijdens de afwezigheid, niet te ontrieven. De kosteH bedragen alsdan: Binnenland 121 Cents per week. Buitenlan d 25 „ „ „ --- Buitenland. Politiek Overzicht. Zijn de gezanten aan het Pekingsche hot nu vermoord of niet, en wat te gelooven van het telegram uit Shangai, als zouden aile niet-Chineezeii der hoofdstad door de Boxerbende in de pan zqn gehakt? Hechtte men, in de laatste dagen, steeds meer geloof aan de mededeelicg dar twee uit Peking ontvluchte koelie's, thans verkeert men allengs weer in de zoete hoop, dat wat zü verhaald hebben onwaar of althans veei te sterk gekleurd was. Minister Delcassé heeft Zaterdag in de Fransche Kamer op zeer beslisten toon te kanten gegeven, dat er nopens de legaties te Peking nog geen enkel officieel bericht ontvangen is. Een telegram uit Londen vermeldt daarentegen, dat het ministerie van buitenlandsche zaken aldaar tijding van den consul te Shangai ontvangen heeft. Deze consul zou uit volkomen vertrouwbare bron n.i. van een den derden uit Peking vertrokken koerier vernomen hebben, dat twee iegaties het nog tegen de Boxers uithouden ea de Chineesche troepen zeer ontmoedigd zijn. Doch deze mededeeling van den koerier strookt weer heelemaal niet met hetgeen Wolff's bureau uit wel ingelichte Londensche kringen voorgeeft vernomen te hebben. Hier heet üet, dat de Chineesche gezant in de Britscha hoofistad gisteren (Zondag) een telegram van Li Hung-Sjaug ontving, waarin verklaard wordt, dat er goede redenen bestaan om te gelooven, dat de gezanten te Peking onder bescherming der regaering in veiligheid zijn. En eindelek nog seint Reuter uit Shangai, hoe de consuls aldaar officiéél melden, dit de gezantschappen den vierden nog behouden waren, en dat, volgens een hoogen Caineeschen ambtenaar, twee gezantschappen het den 2den Juli nog uithielden. Wel stonden zq dien dag bloot aan onophoudelijke aanvallen, wel leden de bewakingstroepen eenige verliezen, doch... de gezanten waren veilig. Men ziet, hoe moeilijk het is iets met zekerheid aangaande de vreemde iegaties te Peking te vermelden, 't Beste is, dunkt ons, maar te hopen, dat de toestand van zaken zoo wanhopig nog niet is, als men een paar dagen gevreesd heeft. Mag dus de tegenstrijdigheid der jongste berichten als een geruststellend feit beschouwd worden, evenzeer is dit het geval met de mededeeling, dat er allengs eensgezindheid onder de mogendheden begint te ontst Uit de thans gepubliceerde antwoorden, 'c Rusland en Duitschland gegeven op Jap. 1'fc VOOrstel tot uitzending vp*i een grooter* pansch troepsncorps naar China, blijkt, dat ook deze twee mogendheden tegen Japan's medewerking met de overige groote mogendheden niets hebben ingebracht. Doch van het geven van een mandaat aan Japan is in die antwoorden geen sprake. Zoodoende wordt het verklaarbaar waarom Japan besloten heeft voorloopig slechts zooveel troepen naar China te zenden als noodig is om zijn daar aanwezige strijdmacht op 22.000 man te brengen, d. w. z. op een cijfer, dat het wantrouwen v?n Rusland niet kan wekken, aangezien de Russische strijdmacht hiermede tquiv&leert. Als indirect antwoord van Duitschland kan echter ook beschouwd worden het feit, dat keizer Wilhelm onmiddellijk het mobiliseeren van een eigen nieuwe pantserdivisie en eener gemengde landingsbrigade gelast heeft. Doch als men dit doet, wijzigt mea zijne ziens wij ze, omdat daaruit natuurlijk volgt, dat Duitschland zich niet door Japen behoeft en wenscht te doen vertegenwoordigen. Eenige bladen zien zeer ten onrechte in Duitschland's en Rusland's antwoorden en in Japan's verdere troepenzending het mandaat, terwijl het voorloopig enkel om samenwerking gaat, waarbij Japan, samen met de overige mogendheden, doch niet alleen en als hun gevolmachtigde optreden kan. Terwijl onzekerheid omtrent neg zoo veel andere zaken, buiten de gezantenkwestie, eene breedvoerige beschouwing van China's toestand onmogelijk maakt, blijft de mafonnieke Fransche pers de gehuld van alles op de Christenen werpen. Maar deze vaische beschuldiging heeft een heftigen pennestrjjd in Frankrijk uitgelokt. Zelfs een blad als Le Journal , dat men toch niet van clericaiisme kan verdenken, toont zich diep verontwaardigd. Onder andere zegt het: »Uit verschillende brieven van in China gevestigde landgenooten is ons meer dan duidelijk genoeg gebleken, dat de keizsriu-regentes noch den missionarissen, noch den kooplieden vijandig gezind is. Daarvoor draagt zij earstgenoemdan te veel achting toe, daarvoor brengt zij te warme hulde aan hun leven van verstervingen, aan de zuiverheid hunner moraal, aars het goede voorbeeld, dat zij overal tentoonspreiden. Ea van den anderen kant erkent de keizerin ook volgaarne de voordeden , welke de kooplieden den Chineezen verschaffen.... »'t Is dus onbetwistbaar, dat de toorn dar keizerin en harer raadslieden slechts is opgewekt door deo politieken naijver door zekere mogendheden m het Hemelsche rijk getoond. Terwijl Frankrijk de missiën in bescherming nam en dus door zijn optraden geen onrust hjj het Chineesche gouvernement kon verwekken, gaf Duitschland wèi voor de Duitsche missionarissen tegen gewelddadigheden te beschermen, doch in werkelijkheid beoogde het Duitsche rijk slechts politieke belangen... Frankrijk kan dus als beschermer aller missionarissen van wat landaard ook geen oogenblik verdacht worden, dat er eigenbelang op het spel stond Ea dewijl China dit volmondig erkende, werd van regeringswege herhaaldelijk aan Fransche autoriteiten de verzekering gegeven, dat noch da ingenieurs, noch de kooplieden, noch de missioattrissen oorzaak waren of zijn van oproerige bewegingen, wel echter de intriges der mogendheden, die elkander in het verre Oosten den heerscharstaf betwisten. Sn^eland, Muiterij onder Iersche soldaten. Eerst nu worden bijzonderheden bekend gemaakt van een zeer ernstige mui ;erg, die onlangs in het legerkamp in de Salisburyvtakie onder de Iersche militie is uitgebroken. Het schijnt een vaste gewoonte te zijn, dat eik jaar vechtpartijen tusschen de soldaten der Engelsche, Schotsche en Iersche lichtingen onderling plaats hebben. Doch zoo erg als dit jaar was het s.og nooit te voren. Maandag 2 Juli ontaardden de plagerijen en vechtpartijen ven de Iersche met Engelsche lotelingen in geregelde gevechten van regiment tegen regiment, waarbij de officieren machteloos stonden. Onder de oogen hunner meerderen lieten de soldaten het niet bij schelden , doch wierpen elkaar met steenen, flaschschen en vuil. De woede steeg op het laatst zoo hoog, dat een bataljon soldaten uit Wales met geladen geweren tusschenbeide moest kamen. Des avonds echter begon het lieve leven opnieuw. De Ieren stormden hun kazerne uit en deden in dichte drommen een aanval op het kamp der Gioucesters onder den kreet: »Voor Ierland, kameraden, voor IerlandI" Tenten, wapens, kleeren, alles werd verwoest en met allerhande wapenen werd lustig gevochten, terwijl de officieren tijdelijk het tooneel moesten aanzien. Een met scherp gewapende afdeeling kon de vechter de massa slechts met moeite scheiden. Er vielen acht zwaar gewonden en een groot aantal lichtgewonden. De discipline in het kamp is geheel verdwenen. Duitschland. Oud -minister Falk. Een der handlangers van den »ijzeren kanselier" tijdens den Culturkampf is den 6i dezer te Hamm (in Westphalen) overleden. Falk werd in 1871 Pruisisch gevolmachtigde in den Bondsraad en een jaar naderhand als opvolger van Muhlers minister van eeredienst. Behalve den steun, door hem aan Bismarck verleend, heeft aan Falk de wet op het schooltoezicht haar ontstaan te danken, eene wet, waarin de invloed der Keik op de school zooveel mogelijk onderdrukt werd en zelfs het toezicht over het godsdienstonderricht >van staatswege" werd voorgeschreven. Na zijn aftreden als minister trok Falk zich naar Hamm terug. Oostenryk. Mgr. Ton Skrbensky f. Een telegram uit de Boheemsc'ne hoofdstad kondigt den dood aan van den vorst aartsbissohop van Praag. Mgr. vertoefde te Ems tot herstel zijner gezondheid. Zijne verheffing op den aartsbisschoppelijkea zetel gaf aanleiding tot langdurige onderhandelingen tusschen Czechen en Duitschers. De Duitschers wilden een landgenoot en drongen op de verkiezing van prins Max van Saxen aan. Doch deze edele priester leende zich niet tot zuiver menschelqke oogmerken, want allerminst om in de Kerk tot waardigheden op te klimmen, heeft prins Max aan de voordeelea zijner hooge geboorte vaarwel gazagd. Eerst na lang weifelen zag de regeering in, dat de verkiezing van een Czeche onvermijdelijk was. En Mgr. Skrbensky was evenals zijn voorganger, kardinaal von Schoenborn, een vader en herder voor allen, zonder dal hq ooit uit het oog verloor, dat zijn diocees voor alles een Slavisch diocees was. Afrika. Ue oorlog. Na 9 maanden strijd is thans voor de Boeren het meest kritieke oogenblik van den oorlog om hunne onaf hankelijkheid aangebroken. De ingekomen telegrammen omtrent de krijgsbewegingen late i nogal aan duidelijkheid te wenscii^n ovar. We zullen trachten den toestand hier duidelijk uiteen te zetten. Overal, in Transvaal zoowel als in den Vrijstaat, wordt thans gevochten of zal binnen eenige dagen gevochten worden. De Engdlsciien hebben den «ijzeren band" om generaal De Wet en president Steyn geheel voltooid, want generaal Bulier is t« Pretoria aangekomen. Dien «ijzeren band" kan men zich aldus denken: Het is een troepencirkel, waarvan de omtrek zich als volgt uitstrekt: Van Johannesburg lange den spoorweg over Volksrust naar Lidy-mith; van Lady^mith langs den spoorweg tot de grens van den Vrijstaat; langs die grens tot Ficksburg; van Ficksburg over Ladybrsnd ea Thabanchu naar Bloemfontein en van daar langs den spoorweg tot Johannesburg. Binnen dien ciikel trachten de generaals Hunter en Macdonald de troepen vanjjSteijn en De Wet te verslaan. mm'z mm Da Vrijstaatsche president bevindt zich met zijn ervaren generaal op het oogenblik te Fouriesberg (F 4). Althans zoo melden de Engelsche berichten. Tegenover hem tusschen Senekal en Winburg staat generaal Brabant, die er m & wil beginnen den kring van die zijde wat te vernauwen. Steqn en De Wet zouden over slechts 3000 man beschikken. Waarschijnlijk zullen bij Senekal (E 4) de eerste gevechten worden geleverd en zal tegelijkertijd in de omstreken van Reitz (F 4) en Bethlehem (F 4) de strijd een aanvang nemen. Binnen weinige dagen zal men vermoedelijk meer hooren over dit gedeelte van het oorlogsterrein. Nu komen we aan het tweede gedeelte van het oorlogsterrein nl. de omstreken van Pretoria. Over den toestand daar verkeert men bijna in volslagen onzekerheid, in Londen echter verwacht men dezer dagen de losbars ting van het onweer na eene zoo langdurige stilte. Men denkt, dat generaal French, langs de Elandsrivier eene breede omtrekkende beweging maakt naar Bronkhorstspruit, om generaal Botha's macht in den rug aan te tasten, terwijl Carrington reeds zoover uit het noorden ia Transvaal zou zijn doorgedrongen, dat hq in staat zou zijn een terugtrekken naar de noordelijke districten te beletten. (Bronkhorstspruit ligt halfweg tusschen Pretoria en Middelburg). Zooais de toestand zich op dit gedeelte laat aanzien, staat de kans nog zoo kwaad niet voor de Boeren, want Middelburg schijnt het hoofdkwartier van Botha te zijn, die zich goed heeft voorbereid op dergelijke omtrekkende bewegingen. En de beweging van French komt ons in dit geval gevaarlijk voor, daar hij wel eens zou kunnen worden ingesloten door de Boeren uit Middelburg en dat gedeelte van Botha's macht, dat even ten oosten van Pretoria staat. Het derde gededte van het oorlogsterrein wordt gevormd door de districten die B. P. beweerde tot rust te hebben gebracht. Op 't onverwachts komt het volgende bericht uit Kaapstad (waarom niet uit Preteria?): »Kcmmandai-t Lemmer heeft Rustenburg (E 2) gesommeerd zich ovsr te ge «en en deed een poging om de hoogten welke de stad beheerschen, te nemen; maar hij werd met zwaar verlies teruggeslagen, toen het garnizoen hulp ontving, van een troep Australiërs, die uit Zeerust (E 2) kwamen. Kolonel Mahon leverde den 6den en 7den Juli strijd tegen 3000 Boeren, die den spoorweg bedreigden en verdreef hen ten oosten van Bronkerspruit. te Engelsche verliezen zqn 33 man. Stayn en De Wet zqn met 3000 volgelingen naar Fourieeburg gjgaan." De strijd echter, die aan de Westgrens wordt gastreden, kan niet meer van overwegenden invloed zijn op het einde van dezen oorlog, dat nu waarschijnlijk niet meer lang zal uitblijven, tenzij Botha nu reeds op Lijdenburg terugtrekt en De Wet er in slaagt den «ijzeren band" te verbreken. --- Binnenland. Wij ontvingen voor de missie van Mgr. Pelckmans in Britsch-Indië: onder merk no. » 51.55" ƒ 150; van N. N. te Haarlem ƒ0.30; uit Rotterdam f 100. B{j Kon. besl. is aan t£. Kayser, op i(jn verzoek, eervol ontslag verleend ah kantonr.-plaotsverv. ia het kanton Gouda, onder dunkbct. Onderscheiding. Bü Kon. besl. is aan I de Hóes, fabrikant te Eindhoven, verlof verleend tot het aanne- ionen van het ordeleeken van ridder in de Koninklijke orde van Isabella la Citolica van Sp&r j 3. Naar het Vad. verneemt, is de ontwerptariefwet van den Raad van State terugontvangen. R. K. Werklieden bond in het aartsbisdom Utrecht. Te Utrecht werd gisteren eene algemeene vergadering gehouden van den Bond van R. K. Werkliedenvereenigingen in het aartsdiocees Utrecht. Nadat des morgens en in den middag in het St. Jozefshuis in de Kapelstraat de vergaderingen der onder-afdeelingen, (vakbonden) hadden plaats gehad, trad in een vergadering van nog niet verbonden vakken pastoor Van Erp als spreker op om het nut der vak-organisatie te bepleiten. In Tivoli had te vier uur de huishoudelijke alg. vergadering plaats, waarin de in de afdeelingen besproken onderwerpen werden geresumeerd. In deze vergadering zette dr. H. J. A. H. Schaepman de wenschelqkheid van een congres der R, K. vak vereenigingen, waarvoor eene commissi» benoemd was, in den breede uiteen. Vervolgens deed hij mededeeling van de oprichting van een Sociaal Informatiebureau voor de R. K. werklieden vereenigingen waarin zitting zullen hebben rechtsgeleerden, industrieelea, geneesheeren e. a., die op sociaal terrein geacht kunnen worden thuis te zqn. Dit bureau stelt zich niet tegenover, maar naast dat voor sociale adviezen, omdat dit laatste als neutrale instelling de specifiek Katholieke arbeidersbelangen natuurlek niet kan behartigen. De namen der leden zullen spoedig worden medegedeeld. Dr. Schaepman besprak vervolgens de vraag: Welke houding Katholieke werklieden hebben aan te nemen in het geval dat een patroon zqn arbeider ontslaat, omdat deze lid is of wordt van eene den patroon niet welgevallige ver' eenigiag. Er is, zeide spr., in dea laatsten tqd eene beweging merkbaar in ons land, om zich in deze te scharen aan de zijde van den werkman, en tegenover den patroon. Deze beweging nu acht spr. onredelijk en onrechtmatig. Het grondwettig recht van vereeniging en vergadering is bij de Grondwet wel gewaarborgd, maar die wet zelve beperkt het ook in het algemeen belang. Nu heeft de patroon wel degelijk het recht om, zorgende voor het zedelijk welzijn zqner arbeiders, te zeggen: Ik wil die, en die, omdat ze lid zqn of worden van door mij niet goed geachte vereenigingen, niet in mijn werkplaats, ook niet omdat ik daar de eendracht niet wensch te verstoren." Spr. wees er hierbij op, dat de zaak der vereeniging niet buiten de werkplaats omgaat; dat kan men wel zeggen, maar ieder brengt zijn denkbeelden mede. Een andere zaak is het echter als in het bekende geval te Almelo, waar een patroon zijn arbeider ontslaat omdat hjj lid is van een bij de wet ingestelde vereeniging (Kamer van Arbeid). Daar is schennis van recht, en is het recht aan de zijde van den arbeider (Ap plaus ƒ Onder daverend gejuich kwam nu Z. D. H. de aartsbisschop van Utrecht Mgr. H. van de Wetering ter vergadering, die door dr. Sch&ep man eerbiedig welkom geheeten werd. Dr. Ariëns van Enschedé hield vervolgens eene rede over het ontstaan, het doel en de toekomst van den Bond van R, K. Werklieden vereenigingen. 1 De vergaderingen waren druk bezocht. De Nederlandsche Handelmaatschappij houdt eene veiling te Amsterdam op Dinsdag 10 Juli 4900, des voormiddags te 10} uur, vsn ongaveer: 15,270 balen Java- en 800 balen Menadokoffis, liggende te Amsterdam, en 7000 balen Jav&koffie, liggende te Rotterdam. De monsters zijn te bezichtigen te Amsterdam en te Rotterdam 3, 4, 5, 6, 7, 9 en 10 Juli. Op de monsterzolders te Amsterdam en te Rotterdam wordt gedurende ds genoemde dagen aan iedereen de gelegenheid verschaft de monsters te proeven. Typografen te Amsterdam. Gelijk bekend is, zijn veel arbeiders in de graphische vakken te Amsterdam sinds de staking buiten werk geraakt, doordat hun vroegere patroons ongeneigd bleken de deelnemers aan deze fcsweging weder in hun dienst te nemen. Ds Kamer van Arbeid voor <$e Drukkersbedrijven, aangezocht om ten gunste dezer gezellen stappen te doen, heeft in haar laatste vergadering (éen stem was er tegen) besloten zich deze zaak aan te trekken; een uit haar midden benoemden commissies, bestaande uit een der leden-patroons , een der leden-werklieden en den secretaris, zal de betrokken patroons bezoeken, ten einde hen zoo mogelijk te bewegen om hun vroegere gazellen weder aan te nemen. Uit het verslag van onzen consul te Saigon blijkt, dat het rqstvervoer tusschen die haven en Nederland plaats had onder Eogelsche vlag en het vervoer tusschen Saigon en Soerabaya onder Engeleche of Duitsche vlag. Donderdagavond te zes uur kwam ter reede van Vlissingen het Duitsche rqkspostschip Bundesrath, ter ontscheping van passagiers en post. Ock werden ontscheept 26 kistjes goud, ter waarde van tien millioen gulden; een heer uit Zuid Afrika was begeleider van dien schat. Onder de passagiers waren 21 vrouwen en kinderen en twee heeren. Een der vrouwen deelde mede, dat zij zeven weken reis had gehad en dat nog vele vrouwen uit Pretoria getracht hadden met deze boot naar Nederland te vertrekken, doch dit niet konden, omdat er te Pretoria geen kaarten meer te verkrijgen waren, wql aan boord geen plaats meer was. Nadat de passagiers en de post ontscheept waren, vertrok de Bundesrath naar Hamburg. Revue Visschers vloot. Het is bekend, dat H. M. de Koningin en H. M. de Koningin-Moeder cp Vrijdag 3 Augustus a. s (overeenkomstig Haar reeds vroeger geuit verlangen) op Pampus eene vloot van visscbersvaartuigen der Zuiderzee in oogensc I tmiw komen nemen. Het is een gelukkig denkbeeld, en dat vooral waardeering verdient nu H. M. den wensch te kennen gaven, dat de visschers geen kosten zullen maken voor versiering enz. Het is de bedoeling der Vorstinnen de visschers op hun terrein te ontmoeten, kennis te maken met den aard van het bedrijf, maar tevens de vloot te zien, zooals zij werkelijk is. Niet mooi gemaakte schepen dus, doch vaartuigen zooals die werkelijk zijn. De minister van marine heeft den heer Calcoen, burgemeester van Edam, en hoofd der Zuiderzeepolitie, den steun der marine toegezegd. Bij goed weder zal de Zuiderzee bij Amsterdam op 3 Augustus een onvergetelijk schouwspe l aanbieden. Te Hilversum zijn op de drukkerij van de Uitgeversmaatschappij Vivat, firma H. H. Kiene, alle gezellen van het werk uitgesloten, zooals deze beweren, terwijl de patroon verklaart, dst het personeel heeft gestaakt. In de laatste dagen waren achtereenvolgens drie gezellen, onder wie ook de meesterknecht, ontslagen, waarop afgevaardigden van den Alg. Ned. Typ. Bond, van het Ned. Arb. Secretariaat en van de afdeeling Hilversum van de Kath, Pers waren verschenen om een onderhoud met den patroon te vragen. Het personeel wenschte dit onderhoud af te wachten, en da?r de patroon niet voor twee uur kwam, ging het niet op den gewonen tijd aan het werk. Da patroon wilde alleen met de Kath. Pers conferearen en verklaarde tevens, dat allen zouden ontslagen zqn als zq niet binnen een kwartier naar binnen gingen. Een krachtig protest volgde, en niemand ging a?u het werk. Tot heden is geen verandering gekomen in den toestand. Atjeh. De Java Bode schrijft: De pretendent-sultan van A