Een Heldenpaar. I. rfweede lilatf. BOTTERDAM, 14 Juli. Op zekeren dag leidde het toe.al mg Baar «eii klein plaatsje ia de omstreken van Coulmers, in het dorpje Bernières. Het was op Allerzielendag. Ik was verwonderd, vrouwen te nen, die eenvoudige kransen en bloempotten godvruchtig neerzetten, niet op het kerkhof, maar tegen den muur van den aoodeEskker. Zg legden dit alles neer a!s om een graf, waarna zjj voor den muur knielden en in stilte badeD. Daarna, op het oogenblik der processie, trad de stoet uit de kerk met het zilveren kruis voorop eis gevolgd door den pastoor in wit gewaad; de processie begaf zich ca?.r de plaats, waar die kransen en bloemen stonden. De pastoor, een goede, eerbiedwaardige grijsaard, zegende de kransen, de bloemen en de menigte en daarna vervolgde de stoet eerst zgn weg naar het kerkhof langs de talrijke graven. Ik begreep niet, wat deze plechtigheid moest beteekecen en ondervroeg een ouden molenaar van die plaats, die mij het volgende vertelde: Het was gedurende den oorlog vtn 1870. De Duitsche legers verspreidden zich over het heele land, slechts nu en dan zwak tegengehouden door ongeoefende eu inderhaast bijeenverzamelde troepen. Het leger van de Loire, in enkele weken gelicht, was opgerukt om te trachten, al was het slechts voor eenige dagen of weken, dien vreeselqken strcom in zgn vaart tegen te houden. Slecht gekleed, den nacht in de open lucht op drassige gronden doorbrengend, trok het leger bjj het koude November-weer de Duitechers te gemoet. En toch behaalde dit havelooze leger, bgna van ailes ontbloot, overwinning op overwinning. De Beieren waren verstrooid en het groote vjjandeljjke leger was achteruitgeweken. De wtg naar Parijs kwam vrg door Etampes en Pithiviers. Een stoutmoedige beweging kon het nieuwe leger onder da muren dar hoofdstad brengen, vóór het ieger van prins Karei Frederik, dat beschikbaar kwam door de overgave van Matz, den Duitschsrs hulp kon verleenen. Op zekeren avond, toen de wever Mathias te Bernières, die te gelgk klokkenluider der kerk was, voor zga weefgetouw stond, werd er op de deur geklopt. Zgn vrouw, Madeleine, dis met het bereiden van het avondmaal bezig was, richtte zich van het haardvuur op en beiden keken elkaar ongerust aan: men had met de kolf van een geweer op de deur geslagen. Hun ongerustheid was echter kort van duur; want een welbekende stem van buiten verdreef aanstonds al hun angst. » Moeder, ik ben het!" » Dat is Jean!" riepen beiden bgna te gelgk en schoven snel den grendel van de deur. Het was inderdaad Jean Mathias. Sinds garuimen tgd had hij het ouderlijke huis verlaten om tegen den vgand op ta trekken. Ingedeeld bg het leger van generaal d'Aurelles, leidde het toeval der operaties hem naar geboortedorp. Achter hem kwamen twee andere soldateui De jorge man vertelde zijn ouders, dat zg vooruit gezonden waren ah verkenners. Daarginds, achter Bernières, lag een groote troep soldaten, die, dank zij hun vermoeienis, dien nacht gerust zouden kunnen gaan slapen. Zg hadden den heelen omtrek afgelocpen, maar geen Pruis was ergens gezier. Ea Jaan kende goed de streek, waar bg vandaan was! Als kind had hü steeds door de bosschen en weilanden gedwaald; bij kende eiken weg, elk voetpad. «We hebben geen enkelen Duitscher ontdekt, en indien de vijand zich ergens in den omtrek ophield, zou men het wal te Bergères weten, niet waar, vader?" Vader Mathias was ook van meening, dat er niots te vreezen was, dien nzcht konden de vermoeide soldaten dus eens lekker slapen. Moeder Madeleine haastte zich de tafel te dekken. De soep wasemde in de borden en verspreidde een geur in het vertrek om een hongerigea dadelijk uit te noodigen te beginnen. Na het sten kregen de drie soldaten een flinkeri slok wijn, en moeder Madeleine stopte hun nog een sr.èa brood en een stuk spek toe. Zij moesten weer snel vertrekken, daarginds wachtte men hen ongeduldig. «Tot ziens," zei Jean, en omhelsde den wever en zgn moeder. «We zullen elkaar spoedig weerzien.... Over tisn dagen zga wij voor Parijs. Wa zullen de hoofdstad roe dom van vgacden schoonvegen!...." De twee andere soldaten waren reeds vartrokken, toen Jean, dia nog even terugkeerde, om zgae goede moeder een laatste keer vaarwel te zeggsn, tot vader Mathias zei: «In alle geval, vader, als or ipts mocht gebeuren, als de Pruisen mochten komen, dan weet u het wel, hé? Een flinke slag met de klok! Bom bsm.... Men kan da klokken ver hoeren en ik zal maken, dat mijn makkers weten, wat dat beduidtI" Hij liep in een draf weg om zga twee makkers, die reeds ver waren, in te halen. II. 't Was middernacht. In de eenige straat van Bernières werd eea ongewoon gedruisch gehoozd, een gedruisch van een groote menigte. Ma'.bias ontwaakte plotseling, sprong op en snelde naar het venster. Hg deinsde verschrikt achteruit. « De Pruisen!" De straat was vol soldaten. Geheele regimenten gii.gen voorbij met een oorverdoovend gedruisch. Daarna kwam een opeenhooping; daar kwam de artillerie aan, paarden ea nog andore regimenten. Er scheen geen einde aan de vijandelijke troepen te zullen komen. Daar ztg de oude Mathias eensklaps in den geest zgn zoon Jean terug, zijn kameraden ea al de soldaten, die daar ginds rustig sliepen, ia den waan, dat da vijand ver van hen verwijderd was ea zg niets te vrsezen hadden. En zgn verbeelding toonde hem het ontzettend ontwaken van al die mannen, verrast in hun kalmen slaap, gedood alvorers zg dea vgaad onder de oogen hadden gehad, gedood voor zg een wapen hadden kunnen gigpen! Hg kleedd8 zich bevend aan. Madeleine keek hem met treurige oogen aan, het hart door droefheid verbrijzeld over hetgeen zg voorzag. Eindelijk zei zjj tot haar man: »Gaat gij luiden?" «Ja," zei Mathias] Zij antwoordde slechts éaa woord: «Goed!" Deze twee eenvoudige harten n ad den elkaar begrepen, Zg oatveiasdea zich niet, wat er kon volgen: bg het eerste klokgelui zou men Mathias grjjpea, misschien zelfs dan kegel geven! Maar wat was dat in vergelijking meL de talrijke mecschealavens, die hg daardoor kon redden! Toea de wever op hst kerkplein aankwam, bevond hg zich in tegenwoordigheid vaa een groep Duitsche officieren, bg wie zich ook de burgemeester had gevoegd, die hun aanwgzicgen scheen te geven. Bg hen was ook da pastoor. Toea da priester Mathias zag, ging hg haastig op hem toe. »Ongelukkige, waar gaat gg heen?" vroeg hg h6m op gedempten toon. « De klok luiden!" «Ik verbied je dat, Mathias! Doe het niet, zij zouden je dooden, die onmecschen!" «Dat is mg om het even!" «Doe het niet!" herhaalde de pastoor. «Ik ga mga plicht doen, mgr.heer pastoor. Gg hebt mg altgd geleerd, dat een Christen nooit moet aarzelen zgn plicht te doen." Dit zeggende verdween vader Mathias. De Pruisen rukten steeds aan. Plotseling weerklonk eea gelui door de lucht, eea forsche slag, eea tweede.... een derde ea nog een 1... sTien man naar den toren!" beval eea officier, «en fchiet dea klokkenluider neer!" Eea troepje soldatea snelden heen. Eenige oogeablikkea later kwamea zg terug met Mathia3 ia hun middea. De officier ondervroeg hem: «Waarom hebt gg geluid?" «Om hen te waarschuwea, die daar ginds rustig slapen!" antwoordde de oude wever zoader omwegen ea zonder schroom. «Dat is goed! Vooruit, doet jo plicht!" zei hg tot het troepje soldaten, dat hem had gehaald. Eea sergeant en eenige soldatea namea vader Mathias weer ia hun middea ca gingen naar den muur van het kerkhof, waartegen de oude wever geplaatst werd. De pastoor omhelsde hem weenead. «Mathias, mijn arme Mathias!... Gg ziet het, gg ziet het, het heeft toch niets gebaat! Uw dood is nutteloos, onze vrienden daarginds zullen de klok niet haobea kunnen hooren!" Bg deze gebachte, dat zgn opoffering tot aiets gediend had, dat Jean en al de arms jongens van Coulmiers weldra in hun slaap zouden verrast wordea door die tallooze rsgimeatea, voelde vader Mathias tranea in zgn oogen komea en liet hg het hoofd op de borst zinken. Maar plotseling hief bg het hoofd weer op, zgn treurig gelaat schitterde eensklaps vaa vreugde: een krachiig klokgelui galmde door da lucht.... De stem der klokken klonk over heel het dorp ia nachtelijke stilte en ging aan het leger, dat in het gindsche bosch rustig sliep, verkondigen: »Op! De vgaad rukt aan!" Die goede klokken! Hoeveel menschenlevens zouden die niet hebben gered! Da Pruissn stormden opnieuw naar den klokkeütorea.... De klokkea bleven steeds door luidea, haar waarschuwende stem klonk nog altgd voort.... Weldra werden gewesrschotea gehoord, die zich vereenigden met gelui.... Daarna zwegen de klokken langzamerhand stil, en toen de laatste galm was weggestorven, bracht men tegen dcnzelfdea muur bg Mathias... zga vrouw. »Vuurl" commandeerdo da onderofficier. Ea de twee dapperen, de oude Mathias en de oude Madeleine, vielen zielloos aaadta voet vaa den muur neer, waar sindsdien het dorp op Allerzielen gewoon is bloemen ea kransen neer te leggen. /Af. en R.J Vat een stadspredikant zooal ontmoet. Ds. Guaring, predikant der Ned. Herv. gemeente te Utrecht, schrgft een artikels ja over de taak, die stadspredikanten hebben te vervullen. Ongetwgfeld willen onza lezers dio taak wel eers nader leerea kennen. »Welnu," zegt ds. Gunning: »De predikaat moet zga geheele wgk bezoeken. Die wgk be?at vaa 6000 tot 20,000 menschea, van welke h<;t maereadeel van God noch gebod iets weten wil, terwgl de rest hopeloos in partgen verdeeld is. In de eane, woning wordt hg voor een *gek" gescholden, omdat bg nog aan dat domme huisbezoek doet, ia de aadere als » B j a'sprofaet" begrost, omdat hg veel te licht is en onzuiver op dê graat. Soms loopt hg tien woningen achter elkaar in en uit zonder één gemoedelijk wcord te kucaea kwijtraken, jï vaak zonder als een fatsoenlijk menfeh bsbandeld te zgn geworden, maar diegsaea die hg ontmoet zullen ztkar niet nalaten, hem het ïjchandaal" onder het oog te brergen, dat zg »in vgf cf vgftien jaren geea domiré hebban gezien." »Hg moet een gevoelig en geduldig harte voor ieder manschenkind habben, dat zich op zgn pad gelieft te plaatsen, maar ze;f mag bg nooit ééaige gevoeligheid toonea ovsr alla lomp-! heden en speldeprikken, hem toegediend. Hg moet in een sterfhuis, ook van hem totaal, onbekenden, kunnea spreken, als leg daar zgn eigen vader op de doodenbaar; op oen receptie van jongverloofden, die hg voor de eerste maal ia zgn leven ziet, met aanstekelijke hartelijkheid zgae blgdschap openbare. Maar wanneer eeae vrouw, die om de nietigste oorzaak haar kind van zgne catechisatie heeft afgenomen, en die hem op alle mogelijke wgze genegeerd ea geplaagd heeft, hem op hoogen toon om eena asabevelicg of hulp >oor datzelfde kiad komt vragen, mag bg met geen enkel woord toonen, de vroegere lompheid zich nog te herinneren , ea beweert hg weer het vuur uit zga sloffda te loopen om het begeerde voor dat lieve kind te verkrggea. Hg moet de onhebbeIgkste opmerkingen over zgne predikatiën van de minst ontwikkelde gemeenteledea met eea vriendelgk hart en in dank aanvaardea, maar nimmer voegt het hem, zuïke ongeroepea leslezers met eea kort woord ter dcure te verwgzen en hun toa te voegen: »Schoenmaker, houd je bij ja leest." Wanneer eea dorpsouderling, die de gelegenheid eens gebruiken wil cm dien ïlichtsa meaeer uit de stad" eea gevoelige vermaaing toe te dienen, ia zga «gebedje" van 15 minuten lengte vóór da preek o. a. vraagt: »Och, Heertje, laat ja volkje van morgen eens niet met steenen naar huis gestuurd worden, en mocht daze, je knecht, die de zoda is van 'a perfester, maar 'n stinkend aasie zga ia z'n eigea neusgatea" — dan behoort hij diea geliefden broeder daarvoor evon dankbaar te zijn, als voor zgae opmerking ik de pre6k, sdat hg toch maar schaadotlig heeft stoan te kiessea" ea dat er toch tegenwoordig »haes geea woarheid .meer in de L ê,rke te hooren is." >Hg moet op zgn spreekuur (en daarbuiten!) da onmogelijkste dingen doen of beloven. Dingen, die nagenoeg alle buiten zgn roeping liggen. Hg moet eea verarmden stadgenoot aaa huishuur helpen; een handelaar, die failliet zal gaan, aaa twee solide borgen; eea dieastmeirje aan een mevrouw, een sigarenmaker aaa een patroon, ja een treurenden weduwnaar aaa een goede huishoudster, »zco eene met eea klein spaarduitje er bg, weet u." Hg moet een synodaal meisje dat met een doleerenden jongen »loopt", komen «doorhalen", ea een docter, die eea aanstaarde moeder niet heipen wil, omdat zg de vorige bevalling nog niet betaald heeft, terecht gaan zettea. Hg moet op alle mogelijke lgsten voor jaarfeesten, verarmde gezinnen, kerstuitdeelingen, jorgelingsbonden, enz. teekenen, en lootjes nemen op de tallooze spreien, poppen en antimacassers, die men «voor een liefdadig doel" verloot. Thee koopen bg alla dames, die hem, soms drie op een dag, heur nood komen klagen, en jongens, die dominé willen worden, helpen aan beurzes. Hg moet zure juflrouwen, die hem over zgn kettergen komen onderhouden, even zoetminnig te woord staan als grof handige ouderlingen of ambtelooze vromen, die hem over zgn veelvuldig gebruik van gezangen, of over het gemis van een stomme e wenschea te kapittelen. En als hg die gezamenlijke belangen niet aanstonds, en met een vriendelgk gelaat, als de gewichtigste en noodigste zaken ter wereld behartigt, wordt hg in zga eigen huis voor eea «vrek", voor «oabarmhartige beul", voor «schijnheilige hemeldragoader" uitgemaakt. En komt hg er eens eea enkele maal toe, zoo'n onbeschoftea iaaiinger vierkant op straat te zetten, dan krggt hg tien, twintig anonieme brieven, die hem vermanen «oathoud ja dag", of waarin de afzenders beloven dat ze voor zgn «bekeering zullen biddea." « Hg behoort bg alle goede en vrome samenkomsten tegenwoordig te zgn. Is het niet verschrikkelijk, dat er zoo menige zeadingsbidstoad gehouden wordt, waar alle dominees afwezig zga? Dat de stumper er misschiea vurig naar verlangen kan, maar verhinderd wordt door catechisatiëa, ziekenbezoek, zeurbezoek of wat dan ook, komt in der kiagsren harte niet op. Hg behoort de jaarfeesten van jongedochters op te luisteren door eea feestelgk woord, bedelmeetings voor de «Prinsan" Pacdian en dergelijke vreemde snuiters te organiseren, op straffe van een «vgand vaa het ruime Evangelie" te zgn; hij moet de belangen van Chineesche hospitalen, Lomboksche of Atjineesche tehuizen, Surinaamsche leprozen even warm bepleiten als de nooden zgner wgk, zgaer school, zijner evangelisatie, of vaa de goede stichtingea, waar vaa hg «esrepresideat", «donateur" of «da ziel" heet te zga. Ea wee hem iadiea hij op een van die talrgka avondjes wegblgfi, om eens eea rustig uur ja mat vrouw of kiad te hebben! «Hg moei aligd geld gevea. Dat is de allervoornaamste, allernoodzakelijkste, alleronmisbaarste deugd vaa dea persoon ia quaestie. Hij moge pratken als Van Oostarzea ea praten als Brugman, en zgn wgk bezoeken zoo trouw als de brievengaarder ea de belastingbeambte het doen, hg moge catechiseerea van den morgen tot dea avond, elk verzoekschrift ondersteunen, elke visite ontvangen, aooit belet gevea, voor ieder altgd toegankelijk zgn, als hg xgn beurs niet opent, ea open houdt, en altoos wgder weet te openen, dan is hij toch maar een «armzalig vent ja." Als hg niet zorgt voor de huur van den dronkaard, voor dea reispeaaing vaa den landlooper, voor het daggeld van den werkelooze, voor het busgeld van den docter, voor da begrafeniscenten van den bode, wie zou het dan doen? Zs zgn «veel te fassoendelgk" om naar dsn diaken te gaan! O neen, dat nooit! Wat denkt de domine wel van hen; Moet hjj een ongelukkig mensen nog »veraffroiJ teeren", door 'm naar »den srme" te verwezen 1 Hfl kan ze best helpen, als bij maar wil I »Eén woordje van u is meer dan honderd van mij". En als je dan niet helpt, eenvoudig omdat je niet kan, omdat je 't geld er niet voor hebt, dan wordt u toegesnauwd: »mooi preeken, o ja, dat kan je. En je centen d'er vooropsteken, dat kan je nog beter, maar een arme ziel helpen, dat kan je niet, ellendige mooipraat I" En dan moet hq nog heel zacht en heel vriendelijk blijven, wil hg niet in een of ander schendblaadje als de gepersonificeerde hebzucht worden tentoongesteld." --- FEUILLETON. Standsbegrippen. i»Zulk een deerne? Zou je denken, dat ik die tot vriendin wil hebben? Fi donc! dat is nu heelemaal '°^ r tt ij geen omgang. Ik ben zelve oud en wijs gew® S^wordfn cm dit (e bestfftn, doch mama bracht e mij zoiëyen nog ten overvloede oader het oog." deie bewoordingen gaf Marie, de preutache «itdochter, hasr hartje lacht, toen zij met hare it-nain Agnes, de oudste telg van den buigemeesver, ' e ® allesbehalve iatim gesprek gewikkeld was. 1 Was ten vriendsüik, bloeiend dorp, waar wij gesprek afluisteiden. De notabelen, en orn >ta . 1 IB 'l B ' leer de notaris, deden hun uiterste best atd ^ 0I P e f' n B en ' e doen gevoelen, hoever lij beet eu " e »aristociatie" stonden, welk een diepe klove t ' U j SC ^ e . I,grooten en den „minderen man" «n d" 1 ' ^°' ar ' s van Kerkhof had sijn eeaigen zoon ^ °caïer van kindsbeen af zijne „ stands "principen hn- 6t hengen geprent en hei geleera, hoe zij „aan »are 08810 60 ran § ' n de maatschappij" verplicht volt" 1 Taa u '' de hocgte op „de kinderen uit het Welk ^ tien " a | w - e vruchten zijne lesBen hij juffrouw Marie 'P*»> boorden wij xooëven uit den mond der dinfi. &me z ^ Te - Wat was tusschen beide vrienfrachf TCK ' I 8 eTs ^ en ' Agnes had Marie van Kerkhof pleiii. 6 ) 1 L ?er te balen, om tot een pas ontworpen v, n . t c " , J e ook de algemeen bswonderde dochter ®>oed "n- ?' at ' onc!le f uit te noodigen. En zij gaf den , Ik ' 8 " l °' ^ OOKe ^ a g Tau haar plan. valt »* Ï0 . U we * eens w iH®a weten wat er op Anna houdt l -, ™ er ken," bracht zij in het midden. „Je 4at U; °S en laag vol, dat zij niet bij je past, v &n A 8 een conversatie voor je is. Ken je de kern getelliï w ?° r d, dan moest je weten, dat conversatie Het ,,,, n 0B ®Wh°ud beteekent. Welnu, om aangenaam «ea eera T8n 8 e dachten te wisselen, is buiten kijf na 8enoêo f a vooraaam 3te veieischte, dat men op a | p"]ken voet van geestesontwikkeling staat, « 1 6 geen den een heilig is, ook door den anderen als heilig geëerbiedigd wordt. Anna voldoet aan deze beide voorwaarden, zoadat ik niet insie, om welke reden wij haar behooren te mijden.' „Leven Anna's ouders zooals de mijne? Gaat zij zoo gekleed als ik?" „Van toiletten gesproken, zou je tot mij dezelfde vraat; kunnen richten." „Tot jou, wat ten hemelsbreed verschil, jij en Anna! Je papa is burgemeester, zoodat men er een eer in siellen moet met jou om te gaan. Wie vergelijkt nu een staiionciuf bij een hurgemsestar ? 't Is van Anna erg aanmatigend, dat zij zich verbeeldt...." „Maris, je gaat waarlijk te ver. N:et zij, maar ik, de burgemeestersdochter, om eens geheel naar je geest te spreken, ben verlangend naar haar vriendschap. En ik geef nu eenmaal mijn plan niet op. Weiger je mtê te gaan zoo Anna ons vergezelt, welnu, sluit je dan ia je vaders salon op om te gaan pruilen en laat mij dan met Anna de pret alleen hebben." „Agnes, je laat je door drift vervoeren, je weet zelve niet wat je zegt. Laat ik je eens een voorbeeld geven. Stel, dat je naderhand in een groote stad de vrouw van een hooggeplaatst ambtenaar wordt, hoe zou je dan staan op te kijken, als op een goeden dag e«n winkeliers- of pennelikkersvrouw op je afkwam? Of erger nog, als je openlijk op straat en dus voor de oogen der wereld deel vertrouwelijk door haar werd aangesproken met jij of jou? Al kun je zelve ook over zoo'n bezwaar heenstappen, toch zou je ia hetzelfde geval met je man, — vooropgezet, zooals je weet, een hooggeplaatst ambtenaar, — te rekentn hebben." „Nooit zal mijn keuze op een man vallen, die tot de kleingeestigheid op 166 iets aanmerkirg te maken in staat is. En waartoe overigens zulk een toekomstbeeld in een kwestie als thans aanhangig? Ik heb van alle zijden informaties omtrent Anna's ouders ingewonnen, ik heb van menschen, dia hen vroeger, toen zij nog niet hier woonden, gekend hebben, veel en zeer veel vernomen, maar Het klinkt alles zoo gunstig, zoo geheel in hun voordeel, dat men waarlijk alle respect voor hen hebben moet. En hoe is Anna's vader hier niet gezien! Hij wordt door den pastoor en de burgerij voortdurend aangezocht, als er een eerepos!je vacant is, hij komt als Katholiek en als ambtenaar stipt z ; jn verplichtingen na, kortom, hij geeft hier aan vele notabelen een behartenswaardig voorbeeld en gedraagt zich under menig opzicht heel wat meer gentlemanlike dan menigeen hunner. En weet je, wat ik vooral zoo in ueai pjja ? .. „Ik weet niets," pruilde Marie voort. Wie de oogen der hoogaartige notarisdochter o"der het spreken dezer afgemeten woorden had zien fl>kkcijjn, zou ook den storm doorgrond hebben, die in het' binnenste der jonge dame woedde. En toch, Marie was overigens een goed kind. Zij kon alleen niet heenstappen over het dwo^e vooroordeel, haar van de wieg af ingeprent... het vooroordeel dat zij hoog, hoog verheven stond boven andere menschen en dat zij deie uit eerbied voor haar stand cn afkomst ver van zich moest verwijderd houden. * „Ik prijs in hem," vervolgde Agnes, zonder zich in het minst om Marie's onheusch bescheid te bekreunen, „dat hij zich niet als een indringer hij „ menschen al wij" — al wrêr een uitdrnkking van je, Marie — zoekt te introduceeren, en liever het gezelschap vaa lieden zoekt, die bij hom inderdaad verin geestesontwikkeling achterstaan. En je moet arme drommels eens over hem hooren spreken! 't Is waar, hij bezit geen noemenswaardig vermogen zooaSs b.v. je papa, maar toch durf ik een pari met je aan te gaan, dat zij veel meer met hem wegloopen en ook veel meer aan hem te danken hebben dan aan wien ook uit onzen kring. Maar wat weid ik nog langer hierover uit, nu ik toch weet, dat je stokstijf aan je zoogenaamde principes vasthoudt. Wil ik je eens wat zeggen, Marie? Ik ga Anna morgen een visite brengen en haar uitnoodigen mtê te gaan. Blijf jij na al mijn tegenwerpingen nog protesteeren, welnu, blijf dan thuis en gun ons het pleizier van een prettig tochtje. ,,'t Is wat mooi's." bromde de notarisdochter tusschen de tanden. „ Ik ken je niet meer, Agnes ".... • • • Wij schrijven twintig jaren later en verzoeken den lezer zich met ons te verplaatsen in de mooie residentie. Terwijl wij in een der stille en voorname straten onze blikken verzadigen aan de trotsche gevels der deftige heerenhuizen, in strengen stijl opgetrokken, wordt opeens ocze aandacht in beslag genomen door een dame van middelbaren leeftijd , wier oogtiag en gelaatstrekken ons bekend voorkomen. „Meer gezien," denken wij. En wij vergissen ons niet, 't is de hoaghart^ge dochter van notaris van Kerkhof. Wat er wel van de luchtkaa'.eelen haier jtugd geworden is ? Marie van Kerkhof werd nog in hetzelfde j«ar, waarin het atgsluUterd» gesprek tusschen haar en de tiuigeuiet-óterttuochttr gevoerd werl, ie bruid van etn jonkman met hopgadellijken titel, een schitterende partij voorzeker, zoo het fortuin oer jonggehuwden nel; ken tred met Marie's voornaamheid eehoudtn had. Zooals het meer gaat, had de bruidegom de dorpsscboone om haar geld getrouwd, doch toen nauwelijks een jaartje na de üuwelijksvoltrekking naar vader de oogen sloot, bleek dat deze, zijn middelen in aanmerking genomen, op veel te grooten voet geleefd had eu meer schuld dan goederen aan zijn kinderen naliet. Men begrijpt de teleurstelling van den hoogadellijken echtgenoot, die nu door nood gedrongen naar een middel van bestaan moest uitzien, en eindelijk, door kruiwagens voortgeholpen, tot burgemeester en secretaris eener bescheiden gemeente benoemd werd. Hun huwelijk werd met zes kinderen gezegend, en hoe grooter deze werden, hoe meer zich ook behoefte aan een winstgevender baantje dan dat van dorpsburgemeester gevoelen deed. Goede raad was duur. Marie van Kerkhof zag er niet meer tegen op zien het simpele chefsdochtertje uit haar rasisjetjaren te herinneren. Anna had schitterender partij gedaan dan zij zelve ooit had kunnen droomen. Zij klom van procureursvronw tot gade van een Kamerlid, van gade van een Kamerlid tot... ministersvrou'v. Begrijpt men nu, waarom Marie van Kerkhof zich verwaatdigde aan Anna te denken en hare hulp tot vervulling van haar eegaas hartewenBch in te roepen ? De hoogadellijke vrouw trok de stoute tchoenen aan en stoomde naar de hofstad, om de „vrieidin van vroeger jaren" met een bezoek te gaan „vereeren." Vóór een der heerenhuizen, die wij zooëven bewonderden , houdt de dame stil; zij belt aan en wordt door een livreibediende in de vestibule gelaten. Alles adamt daar deftigen eenvoud en reinen smaak. Marie van Kerkhof wordt weldadig aangedaan door alles rondom haar, en in den geest vergelijkt zij de stemmigheid dezer wouing bij het eens zoo weelderige maar smakeloos ingerichte ouderlijke huis. Hoe zal Ar na in deze omgeving passen? vraagt zij zich af. Zij hoefde niet lang te wachten om zich hiervan te vergewissen, want slechts eenige seconden, nadat de lakei met haar naamkaartje was heengegaan, kwam de vrouw dea huizes persoonlijk toesnellen. Wat er gedurende het samenzijn der dames in den smaakvollen salon verhandeld werd, gaan wij stilzwijgend voorbij, om den lezer te kunnen verhalen, hoe het eenmaal door Marie van Kerkhof vermeden meisje tot ministersgade opklom. Anna's vader werd, veel vroeger dan zijce collega's gewenscHt hadden, naar eene groote stad overgeplaatst, en tchuwden hem in het dorpje, waar wij zijn naam leerden kennen, de opgeblazsn notabelen, hier beijverde zich een ieder zijne vriendschap te winnen en hem te introduceeren in de beste en voornaamste kringen. Ook zijn dochtertjd werd dra de lieveling in gezelschappen, men prees haren eenvoud, hare bescheidenheid en edele inborst, roemde hare liefde voor de armen en noodlijdenden en prees haar ijver , waar zij anderen van dienst kon zijn. Is het wonder, dat op zekoren dag een rijk en talentvol jocgmenrch, eerst kortelings als advocaat en procureur gevestigd, om Anna's hanu vroeg? Het overige weet de lezer. Anna schonk hem hart en hand en volgde haar uitverkorene naar bet altaar. Hij klom van trap tot trap op de maatschappelijke ladder, werd een sieraad in '8 lands raadzaal en eindelijk minister van.... De lezer rade nu zelf. Langer dan een uur bletf Marie van Kerkhof bij het lieve ministersvrouwlje en , in haar woonplaats teruggekeerd, dacht zij nog vaak aan haar bezoek in de hofstad, waaruit zoo nuttige lessen voor de burgemeestersgade te trekken wareo. Drie maanden later was haar adellijke echtgenoot met een aanzienlijk ambt bekleed, doch de gunstige ommekeer in Marie's karakter bleef wel het schoonste resultaat der hernieuwde kennismaking met de „vriendin" der jeugd. Marie had geleerd eenvoudig te zijn. De kleine jonkbeertjes en jonkvrouwtjes mogen zich voortaan vrijelijk met hun vriendjes en vriendinnetjes bewegen, altaars op adellijk praedicaat wordt door mama niet angstvallig en streng meer gekt. ---