Uit de pers. De. Bronsveld. Wij leien in de Hollander: Er lijn nog altijd mjnschen, die meenen, dat samenwerking van de Christelijke partijen niet denkbaar is, zoolang ook een man als dr. Bronsveld niet tot den bond behoort. Wij zijn nooit van die meening geweest. Over dr. Bronsveld als mrnsch ea als Christen willen en mogen we geen oordeel vellen; maar als politiek man is hij een van de onmogelijkste menschen. Hij heeft steeds een neiging om op zichzelf te staan en over groote politieke vraagstukken het tegenovergestelde van wat anderen voorstaan te bepleiten. Reeda Groen van Prinsterei heeft daarop gewezen : en toen was Bronsveld nog volbloed antirevolutionair. ... De scioolwetMnckbj kon geen genade vinden bij dr. Bronsveld. Het Unie-Rapport heeft hij van den aanvang af en nóg bestreden. Voor de Leerplichtwet heeft hij, zoodra het bleek, dat de Christelijke partijen er zich tegen verzetten, een lans gebroken, de wenschelijkheid van aanneming er van bepleit. Over de aanneming van het amendementLohmaii, betreffende de gelijkstelling van de eind examins der bijzondere gymnasia met die der openbare, geeft hij thans in de Stemmen voor Waarheid en Trede zijn ongenoegen te kennen. Alles afkeuren wat door anderen wordt gewenscht — dat is steeds het kenmerkende in het optreden van dr. Bronsveld geweest. Onder Groen, onder Kuyper, en nu weer onder de leiding bij de „Christelijk-historischen." In 1897 scheen het, alsof dr. Bronsveld door de jaren wat wijier was geworden. Met anderen had hij deH Christelijk Historischen Kiezersbond opgericht; het program voor dien Bond was, in overleg met hem, vastgesteld. Men zou nu voortaan weten, wat hij wilde; in ieder geval, hij was nu een der woordvoerders van een heusche partij. Het duurde niet lang. Zoodra de ChristelijkHistorüche Kiezersbond tot eenige ontwikkeling was gekomen, een eigen blad ( Nederlandsch Dagblad) en een woordvoerder in den persoon van dr. De Yiseer in de Kamer had — kwam de oude hebbelijkheid weder voor den dag. Het Ned. Dagblad werd al spoedig in de Stemmen bestreden; op het optreden van dr. De Visser in de Kamer werd critiek uitgebracht; thans is het genoegzaam bekend, dat mr. Verkouiereu en dr. De Yisser iets geheel anders voorstaan en willen dan dr. Bronsveld. Zou het maar niet verstandig voor alle partijen zijn, om met dr. Bronsveld als politiek man geen rekening meer te houden? --- Binnenland. Zouaven. De president van den Algemeensn Nederl. Zouavenbond verzoekt ons onderstaand schrq ven te willen plaatsen ter olgemeene kennisgeving a an zjjne wapenmakkers. Donderdag 21 Juni, 's morgens ten 9.28, vertrok ik opgeruimd en verlangend met den trein via Keulen—Chiasso naar de eeuwige stad Hom», om daar den Paus-Koning te begroeten, liefde en trouw over te brengen van de Nedorlandsche Zouaven, en de verzekering te geven aan den Flaatsbekleeder van Jesus Christus, dat wij nog pal en trouw staan in de gelederen van ons soo dierbaar Zouaven-regiment. Na eene vermoeiende reis van drie dagen en twee nachten arriveerde ik Zondag 's morgens len 7 ure te Rome. Bij het zien dezer oude Heilige Veste ontvlood mij onwillekeurig de kreet, die mij zoo lang op het hart lag: Evviva Leone XIII, il Papa-Ré.' >, Bij liet binnengaan der stad was het mij geheel vreemd, alles verbouwd en vernieuwd; ik stapte door de nieuw aangelegde straat Vemi Settembre, en kwam aan het Palazzo Reaie (Quirinaal), waar Umberto zijne tent heeft opgeslagen; dit was voor mij eene onaangename ontmoeting, Yan daar door de Via Dataria kwam ik op de Via del Corso, het middelpunt van Rome, de Piaiza, Colonna, waar ik mij rustig neerzette in eene „osteria" en den eersten heildronk deed aan den Paus-Koning, generaal Charette en de Zouaven. Daar gevoelde ik mij thuis aan onze oude hoofdwacht, vanwaar ik zoo menigmaal de posten betrok; an thans was er de hoofdwacht der italiaansche soldaten. Na mij verfrischt en den inwendigen mensch versterkt te hebben, nam ik den weg door de Via dei Corouari, via Banco en zoo de Engelenbrug over naar de Piazza Pia, waar ik mijn intrek nam bij de moeder der Zouaven: madame Kleinbnb, oude marketenster van ons regiment, welke daar bij haar zoon Fernando hare laatste levensdagen gelukkig en tevreden ten einde brengt. Ze is geene onbekende voor de Zonaren, want zij is het die de campagnes met haar man, die sergeant-majoor was, medemaakte; en het doet mij genoegen te kannen mededeeieu, dat de tweeen-tachtigjarige vrouw er nog goed en wel uitziet, altijd zoo zeide mij mama Kleinbub, als generaal Charette in Rome komt, bezoek hij mij. Onze ontmoeting was dan ook zeer hartelijk; ik gevoelde mij thuis, en zij was blijde een Hollandschen xouaaf bij zich te hebben. Tijdens mijn tiendaagsch verblijf te Rome, moest ik haar iederen avond van het leven en de zeden der Hollandsehe zouaven vertellen, en meermalen vloeiden haar de tranen over de wangen , wanneer wij het verleden der zouaven bespraken; door een Bravi Olandesi onderbrak zij meermalen mijne vertellingen. Den Maandag, Dinsdag, Woensdag en Donderdag heb ik doorgebracht met het bezoeken van de hoofdbasilieken van Rome, nl. St. Pieter, St. Jan van Ltteranen, St. Paulo en St. Maria Maggiore, om den jubilé aflaat van het H. jaar te verdienen. Dinsdag 26 Juni in den namiddag bezocht ik Zijne Eminentie Mgr. Tsrn&ssi, gezant van het Pauselijk hof te 's Gravenhage, en kapitein Wyart, thans generaal-overste der Trappisten. Baide waren zeer verheugd en vroegen met belangstelling naar de Hollandsche zouaven. Dienzelfden dag, 'a avonds ten 9'/j ure, viel mij nog de hooge eer te beurt eene audientie te hebben bij Zijne Eminentie kardinaal Rampolla, met wien ik mij ruim een half uur onderhield, en die mij den daarop volgenden dag den Pauaelijken zegen zond van den volgenden inhoud: „Zijne Heiligheid gewaardigt zich met bijzon„dere liefde den gevraagden zegen te verleenen „aan den heer ridder Küppers, aan alle oud„ Pauselijke zouaven van Holland en aan hunne „ familiën. „Vaticaan, 27 Juli 1900." Vrijdag 29 Juni 'smorgens 9'/, uur verliet ik Rome en nam de tram naar Tivoli, een bergplaatsje gelegen ruim 7 uur van Rome, bekend door zijne fraaie ligging en gezonde berglucht. Bij mijne aan komst was er veel veranderd; voor ruim dertig jaren was dit een mijner garnizoensplaatsen. Bij het opkomen van den berg, hetgeen thans per tram geschiedt, was het mij vervreemd: nieuwe hotels met prachtig aaogelegde tuinen; de oude poort, waarin het S. P. Q. R. stond gegrift, was verdwenen; het inwendige van Tivoli was gebleven, maar verder door aan de watervallen was weder alles bezaaid met hotels, baden en lusttuinen. Het maakte op mij een pijnlijken indruk; naast het oude van voorheen stond thans de m:derne bouwkunst, en het eenvoudige landvolk was door den toevloed van vreemde nieuws gierigen en gelukzoekers ontaard; men diende wel op zijn hoede te zijn om niet door den indringenden vreemdeling bedrogen te worden. Eene oude nog bestaande osteria, waar ik mij bekend maakte, wenschte zich dan ook van het moderne Italia bevrijd, men besprak met hoogachting en liefde de tijden der Paus-regeering ea wenschte daar weder de zouaven terug. Mijn voorgenomen plan om Mentana, Monte Rotbndo en Monte-Libretti te bezoeken viel door mijne treurige ervaringen, welke ik te Tivoli deed, in duigen, en tegen den avond keerde ik naar Rome terug, om Vrijdags den feestdag der H.H. apostelen Petrus en Paulus, in de St. Pieterskerk te kunnen vieren en de avondvsrlichting in oogenschouw te nemen, welke ongelukkig door een stortregen niet geheel kon doorgaan. Vanaf Zaterdag 30 Juni tot Maandag 2 Juli hield ik mij bezig met het bezoeken der heiligdommen binnen Rome, waaronder niet vergeten werd de basiliek van St. Lorenzo, waar het gebeende rust van onzec onvergeteli;ken Paus-koning Pius IX z. g. In die heilige gewelven bracït iic ruim twee uur door sn bad daar voor mijne familie en wapenmakkers, die uiat het geluk hadden met mij hier neer te knielen, cn met een hart vol hoop en zoete herinneringen nam ik afscheid van deze hsilige plek, misschien om er nooit weer te komen. Een Duitsche schrijver zegt, wat waarhaid bevat: Scheiden thvt iceh. Dinsdag 3 Juli was de laatste maar grootste d?g mijner reis: audientie bij oen Paus. In het vroege morgenuur werd ik reeds gewekt door het gelui eener kloosterklok van het Borgo Vecchio. Na mij gekleed en ontbeten te hebben, spoedde ik mij daarheen om voor de laatste maal in de H. Stad Rome het Misuffer bij te wonen. Tegen 10 uur in den morgen toog ik het St. Pieteisplein over, vol van heilige gewaarwordingen bij de gedachte den Plaatsbekleeder van Jesus Christus, den Paus-Koning te zien; ten 11 ure was ik reeds in de Cappeila-Siatina met een aantal bisschoppen van Brazilië en Slavonië en eenige voorname" personen van beide gewesten. Juist ten 11% trad de Pauselijke stoet de Cappella binnen , voorafgegaan door de Zwitsersche lijfwacht, odelgarde, Pauselijke gendarmen, Madjadoors van Rome, kardinaal Rampolla en een aantai Hoogwaardigheidsbekleders van het Pauselijk hof. Ondanks de vermoeiende dagen, die Z. H. had doorgestaan door de vele audiëntie'a en de hitte, welke thans te Rome heerscht, zag Z. H. er goed en gezond uit. De Paus knielde voor het kleine altaar neder en verzonk in gebed, terwijl de bisschoppen de litanie van O. L. Vrouw aanhieven, welke met een heldere en krachtige stem door den Paus werd beantwoord. Hierna had de gebruikelijke vcetkus plaats. Z. H. onderhield zich op minzame wijze met alle aanwezigen en sprak met vuur over de zouaven en hunne familiën. Na afloop van een uur nam de stoet weder dezelfde volgorde in als bij het binnentreden. Aan de deur gekomen ging Z. H. te voet naar Zijne gewone vertrekken terug, met een salvo, dat Hem achtervolgde „Viva il Papa-Re"! Wonderbaar en bovennatuurlijk is de kracht en de scherpzinnigheid van den 91-jarigeu Grijsaard van het Vaticaan en de levendige belangstelling, die Hij aan den dag legt voor allen die Hem bezoeken. Nooit en nimmer zal ik deze stonde vergeten. Versterkt door gebed, aangemoedigd door de volharding van geduld des Opperpriesters, zal ik moed ca kracht vinden, en ook weten ta strijdea en te lijden voor godsdienst, waarheid en recht! Thuis komende werden de koflers gepakt voor de terugreis naar het Vaderland, en ten ll 1 /, uro 's avonds verliet ik Rome met den nachttrein, en twee nachten en twe8 dagen doorspoiende, arriveerde ik Donderdag 's avouds ten 10.29 ure te Roermond, gezond en wel en nog altijd onder den heiligen indruk der gelukkige dagen, die ik te Rome had doorgebracht. Opmerkelijk en wel der vermelding waardig is een klein bewijs, met welke liefde de Paus ook door andersdenkenden wordt bemind. Op mijne reis van Rome naar Luzern maakte ik kennis met eene jonge Zwitsersche dame, Pauline Wollmann uit Luzern. Na eenig gesprek, werd zij bekend met het doel mijner reis, en zeer ontsteld en verlegen deelde za mij mede dat zij Protestantsch was, en misschien hierdoor in mijn gezelschap niet paste. Bij het vernemen de;er onschuldige taal glimlachte ik, en deed haar opmerken, dat dit niet hinderde, daar mea onder alle geloovigen netteen fatsoenlijke menschen aantreft, en zij mij integendeel nog meer belangstelling inboezemde. Hierop liet zij onmiddellijk volgen: „ Iah liebe den Heiligen Vater auch sehr", en als bewijs haalde zij verschillende religieuze prentjes en portretten van den Paus te voorschijn, welke zij voor hare familie te Rome gekocht had. Zij deelde mij verder mede, dat ook volgens hare overtuiging de Paus de koning van Rome was, daar dit zich bij nationale en Pauselijke feesten onder het Romeinsche volk duidelijk openbaarde. Bij het sluiten dezer kleine schets gevoel ik mij ook verplicht een woord van lof to wijden aan den Italiaanschen soldaat. In alle kerken, die ik bezocht heb, trof ik Italiaanscne soldaten aan is biddende houding en met een godsvrucht, die men hier onder ons volk, en voornamelijk onder de militairen, weinig aantreft. Ik heb verschillende oude kazernen bezocht, welke thans v.ior den I'süsvneHen «nld*!". 1 ; zijn ingericht; maar allen, die mij ais Pauselijk Zon iaf leerden kenden, groetten mij eerbiedig op militaire wijze. De indruk van Rome, welke bij mij is achtergebleven, is van dezen aard: Rome wordt met den tijd eene moderne stad, het oude zal langzaam verdwijnen, nieuwe monumenten en gebouwen vullen de open plaatsen aan, het stille en heilige van voorheen verdwijnt, en Rome zal wellicht nooit meer worden, wat het zijn meest: „De heilige en stille stad des Pausen"! J. J. Küppees, President A'ederl. Zouaven. Roermond, 12 Juli 1900, (Den Katholieken couranten wordb vriendelijk verzocht dit stuk ta willen overnemen ter kennisgeving aan de Nederlandsche Zouaven.) --- WETENSCHAPPELIJKE BERICHTEN. Vervaardiging van gloeikousjes. Door den minister van Waterstaat is eea schrijven gericht aan da Gedeputeerde Staten der onderscheidene provinciën, waarin 't volgende voorkomt: Op verschillende plaatsen bestaan inrichtingen voor da vervaardiging vau gloeikousjes voor gasgloeilicht, zonder dat daarbij voorzorgsmaatregelen wordan in achtgenomen tot voorkoming van brandgevaar. Bij onderzoek is gebleken dat dit gevaar zeer groot is, omdat bq hot harden van kousjes gebruik wordt gemaakt van collodion, een oplossing van nitrocellulose in een mengsel van aathar en alcohol. Bij da bewerking der kousjes ontstaan dampen van aetber en aicohoi, die met lucht ontplofbare mengsels vormen en die reeds ernstige brandan hebben veroorzaakt. Het ingesteld® onderzoek heeft geleerd, dat aan het bezwaar wordt tegemoet gekomen, wanneer in de werklokalen, waar aether of alcohol wordt gebezigd, deze vloeistoffen niet anders aanwezig zqn dan in metalen vaten en tot geen grootere hoeveelheid dan voor direct gebruik noodig is; wanneer in de werklokalen, waar door den aard der te verwerken stoffen gevaar voor ontploffing kan ontstaan, nimmer vuur of ander dan voldoend geïsoleerd kunstlicht aanwezig is; wanneer in of nabij de werklokalen, waar aether of alcohol aanwezig is, brandbluschmiddelen beschikbaar zijn, b. v. minstens 1 kub. M. droog zand, terwijl het wenschelqk is dat in de lokalen, waar de vloeistof voor het hard maken der kousjes wordt gebruikt en in die waar de daarin gedompelde kousjes worden gedroogd, de daarbij ontstane dampen, ter plaatse waar deze ontstaan, benedenwaarts en naar buiten worden afgevoerd. Eindelijk is het wenschelijk, dat het collodion slechts bij daglicht worde overgeschonken of afgetapt en op behoorlijk geventileerde plaatsen worde bewaard. Daar deze inrichtingen vallen ondsr art. 2 sub IV der Hinderwet, kunnen voorwaarden gesteld worden ter tegemoetkoming aan de beiwaren van gevaar, schade of hinder. Het weder in Jnni. Aan het verslag van het Kon. Met. Instituut is het volgende ontleend: De maand begon met buiig, somber weder, maar toen het gebied van hooge drukking boven Ierland zich verder over Europa had uitgebreid, trad een tijdvak van eenige dagen met fraai warm weder bij NO.-lijken wind in. Dit duurde tot 7 Juni, toen ten N. van Ierland een depressie verscheen, zoodat op 8 Juni een gelijkmatige verdeeling der luchtdrukking over de N.-lüke helft van Europa ontstond, waarbij verschillende onbeteekenende minima werden aangetroffen, die buiig weder ten gevolge hadden. Deze toestand duurde echter niet langer dan tot 10 Juni, toen zich boven Midden-Europa weder een gebied van hooge drukking had gevormd en waaraan tot 20 Juni een tijdperk met fraai, hoewel sommige dagen 's morgens wat somber, weder te danken was. Op gemelden datum verscheen ten N. van Schotland een depressie, die zich over Denemarken tot in Rusland uitbreidde en op 24 Juni opgevolgd werd door een andere, welke ten W. van I ar land optrad en over Engeland naar Midden-Duitschland trok. Ten gevolge van deze baide depressies was het weder die dagen buiig, totdat op 28 Juni boven Europa wader een gebied van hooge drukking was ont staan, zoodat de maand met fraai weder zou geëindigd zijn, wanneer het niet op den laatsten middag weder regenachtig was geworden, ten gevolge eener depressie, die ten NW. van Schotland naderde. Een krokodillenkerkhof. De bekende Eage'scha Egyptologen Grentsell en Hunt hebben bq hun laatste opgravingen in Fayüm aan groot aantal papyrusrollen gavonden, alleen uit dan tqd der Ptolemeussen tweemaal zooveel als alles wat tot heden uit die periode aan het licht was gebracht. De opgravingen, waarvoor een Amarikaansche dame, mrs. Hearst gelden beschikbaar gesteld had en die voor de University of Califoraia werden vanicht, hadden plaats bjj Nommel-Baragê ,t, in de nabijheid van het dorp Tuttü i (waarschijnlijk het oude Tabtunis). Er bevonden zich daar eea aantal oude Egyptische graven, waarond«r er een uit da 12a dynastie, ea daarnaast lag een groote bagraafplaats, waar msn duizenden onverteerde cadavers van krokodillen vor,d } van verschillende lengte. Er waren er bq van 13 voat, en ook zulke, die pas uit hst ei gekomen schenen te zqn. In sommige kisten of s .irgen waren de krokodillen in papyrus gewikkeld. Alle papyrusrollen waren beschreven in het Griaksch, op een heel enkele vond mon ook het demotisch schrift. Ofschoon de vochtigheid en het zoutgehalte van den grond veel h?.d doen vergaan, is het overgeblevene nog van enorme waarde voor de wetenschap; de meeste papyrusrollen handelen over politiek of economie, enkale ook over literarische onderwerpen. De bacteriën in de graven. Vroeger is meer dan eens de bewering geuit, zegt het Centralblatt für Bacteriologie, dat na de openicg van oude pest- of caolara-kerkhoven de ba3metting zich opnieuw verbreid heeft. Hoe onwaarschijnlijk dit ook klonk, was het toch van hygiënisch belaag, na te gaan, hoe lang microben ia hit lichaam van dieren, die men in den grond begraven heeft, hun levens- en ontwikkelingsvermogen behouden. Dr. Klein heeft dienaangaande onderzoekingen ingesteid en kwam tot de volgende resultaten: De Bacillus prodigiosus en Staphyloc :cus aureus werden nog na 23 dagen levend gevonden, maar een verdar verblijf den grond doodde hen eveneens. Na zes weken ontwikkelde zich gsen cultuur maar. Da cholera baccil leefde nog na 19 dagan, maar had na 28 dagen het vermogau, om zich ts ontwikkelen, verloren. Mat het weerstandsvermogen van den Eberth'schen baccil, die den typhus verwekt, was het ongeveer hetzelfde gesteld. De pestkiam, die na 17 dagen nog leeft, is na drie weken vernietigd. De tuberkel-baccil, dia grooter verwoestingen aanricht dan de pestkiem, schqut da individuen, die hq gedood heaft, nagenoeg niet te overleven. Dr. Klein kon hem zonder moeite in de organen vinden, maar hq slaagde er niet in, daarmede tuberculose te verwekken. Zeppelin's luchtschip. In het luchtschip van graaf Zeppelin zullen nog eenige wqzigingan moeten worden aangebracht, wil het schip in staat zqn een opstijging in da hoogere luchtlagen te volbrengen. Het stuurtoastel zou versterkt moeten worden en krachtiger motoren worden noodig geacht. Een fout is nog, dat in weerwil van het »ondoordringbare" der bakleedingsstof en een extra vulling, kort voor de opstijging, de baiion een aanzienlijk deel van zqn gas verliest en bq zijn eerste proeven zeker niet eenige dagen in de lucht zou hebben kunnen blqven drqven. Elke vulling kost bovendien ongeveer f 6000. Men zal dus middelen dienen te beramen om de > ondoordringbaarheid" nog effectiever te maken. Man verwacht, dat het luchtschip zqn tweede opstijging zal maken op 21 Juli, wanneer de koning van Wurtemberg te Friedrickshafen aankomt. De spiontelefoon. Opnieuw heaft de talefoon eea stap verder gedaan , dia tot haar volmaking leiden zal. Het betreft niets minder dan het overbrengen v-gesprekken enz., zelfs bq afwezigheid van da ontvanger en zonder medeweten van dagen^ wier woorden door den draad worden overga. bracht. In deze laatste omstandigheid heeft men aanleiding gevonden het nieuwgevonden apparaat met den naam spiontelefoon aan ♦ duiden. le Het toestel met microfoon is van ongewoon kleine afmetingen, zoodat het in een kjrner bqv. achter een kast, een portière of een g or ' dqn kan worden verborgen. Alle geluiden, di« zich in de aldus aangesloten kamer binnen' eezekere middellijn, die naar welgevallen kan worden vastgesteld, doen hooren, worden door het ontvangtoestel in een soort fonograaf opga. nomen, ook, zooals gezegd, bq afwezigheid van den ontvanger. Bq zqn terugkeer heeft deze slechts de fonograaf in werking te brengen om kennis tè nemen van hetgeen tijdens zqn afwezigheid in de aangesloten kamer voorviel. Dieren met een taai leven. Bqna alle dieren zqn den mensch de baas, met betrekking tot hun levenskracht. Bq sommige bareikt het weerstandsvermogen zelfs een merkwaardige hoogte. Om te beginnen, de categorie van die dieren welke bqna ongevoelig 2qn voor verwondingen! Hier wordt de eerste plaats door de schildpadden bekleed. Men kan ze villen, zonder dat zq ophouden zich te bewegen, weken lang, 0 f achtslaan op invloeden van buiten, bqv. haar poot intrekken, wanneer men daarin prikt. De beroemde natuurvorscher Rédi, die bq een hunner de hersenen weggenomen had. zag, dat het dier zes maanden daarna zich nog voortbewoog, Die buitengewone levenskracht doet vermoeden, dat het zeer moeilqk is om schildpadden te dooden en het volgend verhaal van Kersten bevestigt het volkomen: » Het heeft ons veel moeite gekost schrqtt hq, »om een manier te vinden, om schildpadden, die wq in onze verzamelingen wilden opnemen, te dooden en ze toch zoo weinie mogelqk te martelen; natuuriqk wilden wq haar huid en haar rugschild onbeschadigd houden; maar haar levenskracht veradelde ai onza pogingen. Er bleef ons ten laatste niets over dan langs dea kant het schild, waarin het levende dier zich verschool, in het rond door te zagen en den dood te doen intreden door de edele dealen te kwetsen. Ik heb later verscheidene proeven genomen met het oogmerk het gunstigste middel te zoeken om deze schildpadachtige dieren van het leven te berooven. »Ik begon met het dier, mat het hoofd naar beneden, in een emmer water te zetten en trok een strik, om den hals van hat beest gedraaid, zoo strak mogelqk aan; maar zelfs, na gedurende eenige dagan van lucht en dus van ademhaling verstoken te zqn geweest, was het dier nog even springlevend als te voren; ik stak eau dikke naald tusschen den kop en den eersten halswervel in, en ik bawoog hem van licks naar rechts en van achteren naar voren, teneinde de hersenen van het ruggemsrg te scheiden, vergeefsche pogingen; de schildpad bleaf ieven. Ik beproefde haai' te vergiftigen; met behulp van een dun glazen buisje spoot ik hsar alcohol in den mond en in de neus- en mondholten. Ik herhaalde die manoeuvre met een vergiftige oplossing van cyanzuurpotasch, ik spoot die verschrikkelijke vloeistof zelfs in d8 oogholten en op bepaalde plaatsen in, waar de huid was blootgelegd: tot mqn groote verbazing dacht de schildpad er niet aan, dood te gs.au. Onthoofding zelfs bereikt het ge wenschte doel niet eens, want nog dagen lang bqt de iossa kop om zich heen ea bewegen zich romp met ledematen. Blqkbaar is het eenige afdoende middel om een schildpad van kant te maken, zonder haar te openen: haar in een koudmakend mengsel te stoppen, want de dieren, die overigens een taai leven hebben, kunnen absoluut niet tegen strenge koude." Dit verzat tegen dea dood komt bq alle reptielen voor: hagadissaa kuanan het, alvorens te sterven, dagenlang ia alcohol uithouden en in stukken gehakte slangen blqvea voortkruipen, terwijl da kop nog zoakt te bqten, Oik insecten zqn uitstekend tegen verwondingen bas tand: vilt eane vlieg en ge zultzian, dat zij olqfs loopan. Eveneens bewegen miavaa, wien mea doa onderbuik weggenomen heaft, zich nog voort en v8r»oeran de poppen, terwql zq de belangen van dan mierenhoop blijven behartigen. Andere disren zqn merkwaardig om hun weerstandsvermogen, wat onthouding van voedsel batreft; de weegluizsn b.v. kunnen het maindenlang zonder voedsel stellen. Evanzoo eten de grootere bloedzuigersoortsn in da vijvers slechts dan, wanneer hei; toaval in hunn» nabijheid warmbloedige dieren, als paarden, voert. Dc .Zi eigeasch&p wordt gewoon bq dieren, die een winterslaap houden; marmotjes, bergratten enz., blqven dan geheelen wiatar slapen, eu, wel ta verstaan, zonder eenig voedsel tot zich te Eemap. Andere waar troteearen den dorst. Dieren» die ia de woaatqn laven, bezitten dia eigenscaap in hooge mate. Er zijn er zalfs, die in be geheel niet drinken en voor wie de planten hat noodzakelijke water bevatten. En dan shoevan die planten nog geen waterplanten zqn. Weer treft man in die categorie de scai'. - padden aan; hst is een feit, dat de blaas nu dient tot reservoir. _ ... Het staudhouden tegen uitdroging ber^r haar toppunt bq da infusiediertjes. het schuim, waarin zij leven, verdroogt, zq ean mekaren slaap in gedurende eeniga j zq herleven niet voor ea aleer men hun vocht verschaft, i. nn de Zaer merkwaardig is ook de groots ^ ' waarin de visschen kunnen blqven ^ svea ' jtten kunnen varscheidene weken ingevroren -■ - in een blok jjs. Pictet heeft hen onderwor,^ aan temperaturen van pl. m. 20 8 ra( * el J' n hen te zien verroeren. Kikvorschen he ^ temperatuur doorstaan van pl. na. i Wat warmte betreft, is het weerstands^ mogen veel kleiner; toch heeft men tuur zes minuten zien uithouden in een temp van 100 graden. Maar dat is ook de uiterste grens. --- ALLERLEI. Een spaarbank voor kinderen. In da stad Mons (Bergen) de hoof Jp ^ de Belgische provincie Henegouwen, t aan punt van een steenkolendistrict > , v00r kinderen. Voor ieder kind, ,,rban* ' n ingeschreven wordt, t tt 2ÏSS. «. <•; betaal' :» yormt voor een sommetje, dat i* g l°iban^ voor het kind kan WOrden b *>" ^'^ «oroDkelijke bedrag van éen frank mag (j 0 t oorsp op( , evr a«gd; maar overigens heeft pooi* * ot< 2 yan F het boekje de vrqe beschikking i» «alk een boekje gekweekte rente. - dB °P - 0?e f men al geen ruzie over kan " 8 krijgen. fé aan het Rembrandtplein te AmIn 68lJ kwamen dezer dagen twee jongelui iwr d&m vroolnke stemmmg. Een van hen bi^ en ' ^ oe , e rig jong katje gekregen, om dat b» d n geschenke te geven aan een muisje, icji o ... ttmi aci kaafhvan kwamen w ' «« in vrOOl^— - . j bio» 811 ' ™ pa rig jong katje gekregen, om dat ee s C henke te geven aan een maïsbeeS,J t hii graag een dienst wilde bewijzen 'i vrienden zouden eerst nog even < bier gebruiken en zaten weldra vertrouwt fa keuvelen. , i>Dotie" voor, het andere na werd Hat eene 'r J _i' ^^kt^en 'wo keuvelende, werd het vierg« blU . voorschijn gehaald uit meneers ^oetertjö - drinken. Poes werd een Ir fi Hfl • • • «1U. bier voorgezet, maar poes was, mis* a °' Verstandiger dan zqn tjjdelqke eigecaar, s crien bewegen om het Cambrinus-vocht te paar werd meneer kwaad oml j**eT m'oest en zou bierjirinken^ en anders au in i Bsesijs "Lneer wel wat hij met die muizenvang ^ist 111 « — u' in spé zou do«n. — Bsesne werd ietwat hardhandig aangepakt, ' „oo- 't schoteltje bier gezet, garukt en * kk(m , maar »poes" dronk geen bier. g '' F . ie lijk werd »pofi8jalief" op zyde geduwd ," r die J etwal hardhandige beweging wekte ». r den toorn op van eenige vrouwelijke „entten, welke daarover vrij luide en scherp *' s op- ea aanmerkingen maakten, wat "l eer heelemaal niet beviel. De verdediging, x! hij er op nahield, als zou hij metz'n beest f u n en doen wat hem goeddocht, lokte daatepï" o, verzet uit van eenige heeren, dia de t ouwelijks aanwezigen steunden, en weldra D tElon d er een vrü he?i 8 e ruzie Qn vechtpartij. Wel deed de zwaarwichtige eigenaar van het i 'a! lijs» best om met zqn bekend »Frieden, r' r ,e Herrschaften" de vechtenden tot kalmte t brengen, maar het gaf niet, en eindelijk c at de politie de heeren naar buiten brengen e uien ze spoedig in het dichtbij zijnde rclitiebureel. , fear daarmede was de zaak nog niet uit, Signeer, eigenaar van het katje, zoo in rustige lust zittende bij s meneertje" (politie), begreep, da hij zijn poesje toch moest geven aan haar, gi L wie hij het had beloofd, en... hij was k kwijt. yjj vroeg, bad, eischte eindelijk dat de agenten hem zijn vermist viervoetertje zouden terugbezorgen, en eindelijk begaf zich een om ip «peuren bekend agent, in volle uniform, üur het café. Waar het beestje nu was? Esn der vrouwelijke beschermsters had het onder haar manteltje, in een zakdoek gewikkeld. maar ook daar drong het scherpziend oog van den politiebeambte door. Onder den uitroep: »Ik leg beslag op dat poessiekaalde hij het beestje te voorschijn, en ondanks smeekende blikken van schoone oogen werd het binnen de sombere omgeving van het politiebureel gevoerd. Na het gebruikelijk proces-verbaai werden de heeren weggajonden. Arm poesje 1 {Tel) De taal in Zuid Atrika. Een dokter van de Nederlandsch-Russiache ambulance vertelt in het Handelsblad J onder den bqnaam Eli, van zijn ervaringen en zegt §. a. het volgende van het Afrikaansch. Hoe eenvoudig het Afrikaansch ook moge ijn, men treft er uitdrukkingen in aan, waarmede ons Hollandsch zijn voordeel kan doen. Wat mjj betreft, ik beloof voortaan van vuurkoutjes, in stede van lucifers, te spreken, en bea vast besloten den vriend van buiten, die een dagje in Amsterdam komt doorbrengen, m Artis den cameieon te toonen, als zijnde Üt nu een »Jantje-trap-zoaijes" oftewel een »verkleurmannetje". Het is niet te loochenen, dat het Afrikaansch tal van kernachtige en teekenachtige woorden bevat, die in De Vries sa Te^ Winkel een plaatsje verdienen: »iast*^ren", r/asttrappen", ïlosschieten", »optii.ea", »saam vatten " en »pad geven" zouden f; een 8°ed figuur in maken. Vloeken ontwaken geheel; een Boer spreekt hoogstens van •machtig»krachtig", >al die waereld", >a;:e mistig", »varduivels" of »jn es e verblinde kerl", öaarnaast is «chter veei, dat noodzakelijk '.erboord za - moeten geworpen worden, als , . 6 a ' ta kinderachtig: »Ek es", »jij es", «Óf- e »"' * e ^ m ^ voor J ou " .» ons het g fi s iet ( deze uitdrukkingen mogen ia een Roermond aardig klinken, in dan mond van mannen passen zfl niet. »Ek es to ec ? ' Ie 'de mij hedenmorgen (ik schrijf dit , *' ,, 0Cl1 ^ v an de Iraouaddy) een reus van 1 Atrikaander, een vluchteling uit de Kolonie, PWiecs hoofd, naar men zegt, de Eagelschen prils hebben gesteld. »Hoa kom?" vroeg ko.n 8 . m ' n ,. a " er gemeerist Afrikaansch. »Da bljikH /3n ^ i9 aEt woordde de man, die ta J Ar ^ 8r '. oe 8 had van het luieren aan boord etmoedig naar zijn wijde grasvelden en T verlangde. to0l f.kl iak t het Afiikaansch, vooral uit den Ik i , ', Ul 'rouwen en kinderen, allerleukst. öjjj ^ genoegen een paar dagen achtereen ®>an vrouwt js te mogen rijden, wier ■* Halena gevasgen zit, en die op g e : 00n as om ^ aar heimelijk naar het front «telde " J!eun 'J e " weder op te sporen. Zij kunst m . aar ^ een 'ertrouwen in mijn menneis^ el^ zicil het passeeren Wgu , H e angstig naar de «etijjrg,: 8 ? r flpen. Toen ik haar ten slotte, beter ' bevoegde, of zij de kunst soms Ucbjj. ers ^' Q d, antwoordde ze met een minzaam iou ^ niet soo raas nie!" en ik Vtr r ' ^>Hen, geachts «edacteur, dat u kon eaa *a Jioe schalks dit kl onk. ^ Het Eleetriciteitspaleis te Parijs. * 8 ldisêcd°^ Wöre ^tex.tooi.'Stelliï>g zoo overdat m e . vee ^ s -° zien düt belangwekkend is, **®kkend-- ^ ro ?' gevasr loop', bet allerbelangCo 'resn') j 0 °P ' ö merken, schrijft de tftiern ' '- nt a 'daar van het Hbl De machineHeslaat f .' e • ' ? 8 ^ea e eleetriciteitspaleis b«" ,fr d« — cog U1 ' weerszijden daarvan eunsnde o>iv«^44b9Uwea uittrekt is zoo vol van machines en onderdeelen, dat het een pw weken zou kosten om elk onderdeel nauwlettend te bezien. Op den geheel onvoorber«;iden bezoeker maakt dat alles eenvoudig den indruk van dingen die bewegen of kunnen bewegen; wat niet daaronder te rangschikken is, valt hem in het geheel niet op. Het is mij ook zoo gegaan de eerste maal dat ik de afdeeling doorliep, maar toen ik later in gezelschap van een Hollandsch ingenieur, die zich te Parijs heeft gevestigd, tot een nauwkeuriger bezichtiging overging, werd mg veel aangewezen wat ik over het hoofd zou hebben gezien. Over het algemeen kan men zeggen, dat bq de stoommachines en gasmotoren niet veel nieuws valt op te merken. Beide soorten van machines hebben reeds een zekeren trap van volmaaktheid bereikt, en de verbeteringen, die zijn aangebracht, zijn van ondergeschikten aard on wijzigen geenszins het beginsel, waarop de machine berust. Men ziet bijv. in de Britsche afdeeling een gasmotor van 60 PK., die een mooie reclame is, doch niet meer dan de uitbreiding van den gewonen gasmotor van 2 of 3 paardekrachten. Men ziet overal in de hal reuzen-sioommachines met vliegwielen van vier- of vijfmans hoogten, bijna alle compound-machines, d. w. z. ingericht voor hoogen en lagen druk, met triple-fcxpansie. Wanneer men da hal binnentreedt van de rechtergalerij, trekken aan het begin der Duitsche afdeeling al dadelijk vier dezer machines de aandacht. Zij draven machtige dynamo's, die electrischen stroom leveren voor de tentoonstelling. Wat bq deze groote machines het meest treft is het weinige geraas dat zij maken, men hooit er geen horten, geen stampen, de gang is zacht en gelijkmatig en er zijn er onder die minder rumoer maken dan de naaimachine, waarop onze eerste hes is gestikt. Dit is de groote overwinning in de laatste tientallen jaren bü da stoommachines behaald. Veel geraas, veel stcoten wijst op groote wrijving en sterken plaatselijken tegenstand en beteekent dus veel verlies van kracht. Zacht loopende en gelijkmatig gaande machines zijn zuiniger. Komt men op zqn rondwandeling ten slotte in de Fransche afdeeling, dan kan men daar hooren hoezeer Frankrijk in den machinebouw ten achter is gebleven bij anders lander. Ook de Engelschs machines die zijn uitgestald, zijn niet van de allerbeste en allernieuwste soort. Duuschland staat in deze afdeeling bovenaan, doch wordt in éen opzicht overtroffen door Zwitserland. De Zwitsersche stoommachines en dynamo's doen geenszins voor de Duitsche onder, Zn zijn van even groote afmetingen, hun loop is zoo mogelijk nog zachter, de nieuwste vindingen op electro-technisch gebied zijn er met succes toegepast, maar dat Zwitserland niet eenvoudig de andera landen heeft nagevolgd bewijst het in de ten toon gestelde turbines, die zqn geheele inzending plaatsen op de eersten rang van wat er in het eleetriciteitspaleis wordt getoond. Die van de firma Piccard zijn bij een inschrijving voor de levering van turbines voor de werken aan den Niagara-water val gekozen als de beste, en zij werken zoo prachtig, dat de firma behalve den bedongen prijs een aanzienlijke balooning bovendien ontving. Terwijl reeds eenigen tijd de dy amo's algemeen onmiddellijk worden gekoppeld op de as van het vliegwiel der stoommachine, doordat men ze zoo heeft weten in te richten dat een wijziging der omwentelingssnelheid overbodig werd, was bij de turbines nog altijd een omzetting der snelheid noodig. Ue turbines-Laval, die langen tijd voor de besta golden, doen op de tentoonstelling der Fransche afdeeling zeer veel goed, maar zjj kunnen niet in de schaduw staan van de Zwitsersche turbines. Bij de Laval-turbines toch moet de snelheid van 500 omwentelingen voor de dynamo worden verminderd tot een tiende door middel van twee rollen. BÜ deze gaat dus meer arbeid verloren dan bü een turbine, waar verandering van snelheid niet noodig is. Tot deze laatste soort behoort ook de turbineParsons, die in de Britsche afdeeling is geexposeerd. Deze turbine is door de fabrjek aangebracht in een boot van de grootte van torpedojager. Deze boot die den naam Turbinia ontving, werd bü da vlootrevue van Spithe&d bij het zestigj vrig jubilee van koningin Victoria het eerst vertoond en liep toen met de grootste snelheid die ooit door een schip is bereikt. De Britsche marine laat een aantal aldus ingerichte torpedojagers voor zich bouwen. Van Zwitserland, dat met zgn schiar volmaakte machines de liefhebbers langen tüd vasthoudt, kan men wat vlugger loopen langs België, dat na het voortreffelijke wat wq gezien hebben , geen bü zonderen indruk maakt. In Denemarken vindt man een van de clou's van da tentoonstelling, de telegrafoon. Ook de Nederlandsche afdeeling is een afzonderigke bespreking ten volle waard. Het garaas dat men nu hoort, kondigt ons de Fransche afdeeling aan. Men ziet er machines van oude constructie, zelfs vindt men er nog sfcoomschuivea, die eldo:s alib i$n vervangen door veei beter werkende stoomkleppen. Men ziet er slecht afgewerkte machines, waarop de klodders verf de ruwheid van het qzeren oppervlak maar onvoldoende verbergen. Men ziet er — maar ik behoef d<;ze opsomming niet voort te zetten, ik kan volstaan met de verklaring dat men er niets nieuws ziet. Een vrq gunstige uitzondering maakt de inzending van de Société Alsapienne de Construction Mécaniqus te Belfort, een Elzasser firma die in 1870 voor Frankrijk heeft geopteerd. Bedelaars in groote steden. Ia zijn boek London Labour and the London Voor, neeft Mayhöw een treurig tafereel opgehangen van het gebruik dat in alle groote steden van kinderen gemaükt wordt. Te Londen kan ieder, die de goade kantoren weet, zooveel kleine meisje en jongens huren of zelfs koopen ais hij wil, om die in de drukste straten der stad op te stellen en aalmoezen ta zamelen van de voorbijgangers. De kindermarkt heeft haar geregelde pr^jsnoteeringen. Voor ongeveer 18 ets. krqgt men een jongen een healen dag; een meisje kost ten minste 36 cent. Esn mooi zevenjarig meisja met lang, goed verzorgd haar, brengt wekelqks wel 5 tot 8 gulden uué voor hare ouders of eigenaars. Dit kind wordt opzettelijk goed verzorgd en rein gehouden. Maar de meeste kinderen moeten, om hun taak naar wensch ta vervullen, er zoo ellendig en uitgehongerd mogelijk uitzien. Zij krqgen ïaer weinig te etea en moeten in lompen da straat op. In Italië worden kinderen, die een goede stem hebben, door Amerikanen gekocht en naar de Ver. Staten van Amerika gevoerd, waar zü aan muziek- en zangverenigingen verschacherd worden. Te Stinica in Croatië vindt men een groote •fabriek" van bedelaars, waar o. a. albino's geprepareerd worden. De oogen worden kunstmatig rood gemaakt en het haar blqft wit »in de wasch". Hoe het haar zoo wit gemaakt wordt, is aan vakgeheim. Onmogelük, het aantal bedelaars in groote steden ook maar bü benadering te schatten t De Charity Organisation Society te New-York stelt het daar op ongeveer 10,000, een schrüver in de Deutsche Rundschau , de heer E. Müsterberg, rekent dat Duitschland ongeveer 200,000 bedelaars en landloopers bezit. Zeer bekend zün reeds de ervaringen van Paulian, schrüver van Het bedelend Parijs (Paris qui mendiej, die zich, op allerlei manieren als bedelaar verkleed, onder de bedelaars begaf. Hü verhaalt, dat hü op zün bedelaarstochten iederen dag flink wat binnenbracht , geld zoowel als bons voor brood, melk, vleesch, kleederen, geneesmiddelen, enz. Een voorgewende lamme coodigde hem eens aan zqn disch, die zeer goed en rük voorzien was. «Wanneer gü eenmaal het vak verstaat," zeide daza, »kunt gü doen zooals wü; vandaag tracteert de blinde, die ons dagelqks 6 francs kostgeld betaalt." De vrouw van den >lamme" bedelde ais werklooze arbeidster, de dochter baalde geld op mat een geleend kind. Niet lang geleden berichtte de Figaro den dood eener oude bedelares, die 30,000 francs in geld en geldswaarden naliet. Baiangwekkend is het geval van een bedelaar te Londen, die dagelüks van een koopman in het voorbqgaan een stuiver kreeg. Plotseling liet de koopman deze gewoonte na. De bedelaar deed navraag en vernam, dat de man in geldelijke moeilükheden geraakt was. Hü begaf zich toen naar zqn weldoener an bood hem 6000 gulden ter leen en zoo noodig het dubbele. Dit geld stelde den man in staat zqne zaken weder op orde te brengen. Te Zurich was een oude bedelares gestorven, wier woning na haar dood werd opgeruimd. Drie wagens waren noodig om al da levensmiddelen, dia zü daar in een soort van hebzuchtswaanzin had opgestapeld, te vervoeren. Men vond 348 stukken brood, 293 taarten en stukken taart; 140 worsten, 177 stukken vleesch. tot een gezamenlijk gewicht van £0 KG.; 10 KG. rauw ooft, 14 KG. aardappelen, 10 KG. suiker, 4 KG. rqst, 14 KG, koffie, 7 KG. kaas, 5 KG. boter, 60 aangebroken en 13 gekurkte flasscheu wija en nog andere voorraden. Van de kleeren, die ia de woning ontdekt werden, had men een winkeltje kunnen opzetten. Aan geld werd ruim 148 francs gevonden. En dit alles was hoofdzakelijk in twee jaren bqeengegaard! Er is maar één middel om deze ergerlüke toestanden uit de wereld te helpen: hat weigeren van gaven aan personen wier omstandigheden men niet kent. Waar niet gegeven wordt zal ook niet ontvangen worden. Maar dan moot ook de armverzorging beter geregeld worden dan tot dusver in de meests landen het geval js. l)e TOeding van Parijs. Parijs heeft dit jaar natuurlük aan ontzaglqk grootar aantal personen dan anders te voeden en te drenken. Welken omvang dit reeds heeft vetkregen vinden wq in Le Temps met enkele cqfess vermeld. Volledig kan het niat worden opgegeven, omdat vele eet- en drinkwaren rechtstreeks aan de verkoopers worden gezonden en menig bezoeker van buiten voor éen dag zqn eigen voorraad medebrengt. Er zün echter twee voorname bronnen, waaruit men belangrüke gegevens kan putten: de tolkantoren om de stad, waar de accünsplichtige goederen moeten worden aangegeven, en de groote markt (Halles Centrales), waar het meerendeel der vrüe levensmiddelen wordt aangebracht. Aan de accqnskantoren, is in de eerste vier maanden van dit jaar al 4 300.000 frs. of 9 pCt. meer ontvangen dan in 1899. Er is voor het geheele j*ar gerekend op eene vermeerdering met 8} millioen, zoodat reeds ruim de helft van dit bedrag tot 1 Mei was ontvangen. In de Halles CenUales zün reeds in dien tüd aangevoerd aan: Vleetch 18 millioen kiio of li millioen meer; Gevogelte en wild 7.7 millioen kilo of 0.7 millioen meer; Fruit en groenten 5.1 millioen kilo of slechts ongeveer 7000 kilo meer (globale berekening ntmr het aantal stalletjas elk van 2 vierk. meter); Viscü, oesters, enz. 12.9 millioen kilo of 133.000 minder; Boter (meestal door de leveranciers rechtstreeks aan de klanten geleverd) 4 millioen kilo of 161.000 mear; Eieren (ais bq boter) 6.6 millioen kilo (elk van 20 eieren gemiddeld) 8.433.000 kilo meer; Kaas 4 millioen kilo of 377 000 meer. Ia 't geheel zqn dus tot 1 Mei ovgeveer voor 3 millioen kilo eetwaren meer in cte groote markt aangevoerd dan een jaar geleden. Nieuw gebruik yan windmolens. Onder de natuurkrachten, welke dienen kunnen tot het voortbrengen van electrische kracht, moest de wind noodwendig te eeniger tüd de aandacht trekken, aangezien de mensch zich reeds van oudsher met succes van deze kracht uedient om schepen, molens, pompen en andere werktuigen in beweging te brengen. Het gebruik van den windmolen, als boven bedoeld, is, zegt een bekend ingenieur in de Illustration, geen hersenschim, ofschoon men, het grillig karakter der zonen van Aeolus in aanmerking genomen, geneigd zou zqn zulks te denken. Om het doel te bereiken: het verkrqgen van eene constante electrische stiooming, bqv. voor verlichting, kan men den molen gebruiken om een dynamo in beweging te brengen, die de noodige accumulatoren laadt. Voor de praktük is 7 M. p. seconde de meest bruikbare windmolen. Deze s'aat gelqk met 6 Kg. per M 3 . wiekoppervlakte. Met die gegevens stemt de berekening overeen, dat het rad van een windmolen met éen Mg. stoom vermogen 3 a 3,3 M. moet zqn, en om 2 van die eenheden te verkrqgen, bq eene snelheid van 20 k 25 omwentelingen p. minuut, 5 M. De electrisch8 strooming, in dan dynamo ontwikkeld, zoolang da wind duurt, worat overgebracht naar sene batterü van accumulatoren. welker grootte voldoende moet zqn om het onregelmatige van den wind, of zelfs eene windstilta van i5 k 20 uren, te neutraliseeren. Een zelfwerkend toestel doet de machine stoppen, zoodra de snelheid te gering, brengt haar echter weer in beweging, zoodra het noodig is. Onder die voorwaarden kan een dynamo van gemiddelde kracht, mits bestendig geladen wordende, eene batterq accumulatoren van 25 elementen voeden, wat voldoende is om 30 lampen, elke ter sterkte van 16 kaarsen, te voorzien. Met zulk een inrichting is de prüs betrekkelÜ'k gering, daar de uitgaven zich bepalen tot het amortiseeren en het onderhoud van de machines en de toestellen. Per lamp (van 16 kaarsen) bedraagt de prüs, per uur berekend, nauwelqks f 0.005, d. i. de helft ongeveer van gas of petroleum. Wellicht kunnen windmolens, die sieraden van onze landschappen, door zulk gebruik bahouden blq'ven, of wei kan ook bü watermolens, die vaak weken stilstaan, dezelfde kracht verkregen en tot andere doeleinden gebruikt worden. Of, behalve molens, ook eb en vloed, de stroomkracht van onze rivieren, gebruikt zouden kunnen worden voor electrische trams, verlichting van steden en dorpen enz,, zq ter overdenking aan anderen overgelaten. En voor kustverdediging? Iets orer thee. Ofschoon de theeplant in Assam (BritschIndië) inheemsch is en de Chineasche theeplant slechts eene minderwaardige variëteit daarvan is, was zq tot 1834 in Indië nog zoo goed als onbekend. Esn jaar vroeger had de OostIndische Compagnie haar monopolie voor den Chineeschan theehandel verloren, en haar bestuur wendde daarom pogingen aan, om voor haar eigen gebied iheepl grove De eigenaar heeft den minister te kennen gegeven, dat hij ieder billijk voorstel voor de waarde van zijn eigendom in overweging zou nemen. Men dringt er op aan, dat het Congres in deze zaak met spoed moge handelen, en, is het gouvernement onwillig om de geldelijke opoffering te brengen, dan zullen een een paar Californische millionairs gemakkelijk de fondsen kunnen verschaffen om deze aartsvaders van het boomenrijk te bewaren voor ondergang. Levend begraven. In het Chineesche dorp Liau Chuang woonde een zeventigjarige g ?$saard. De arme man leed aan huiduitslag en was daarom zjju kinderen en kleinkinderen zeer tot last. Zij overdachten lang en breed, hoe zij den ouden man wel het best uit de wereld konden helpen. Hem gewoonweg ombrengen, daarvoor deinsden zij terug, want deze misdaad werd door de regeering streng gestraft. Wordt van een zoon beweze.i dat hij zijn vader of moeder gedood heeft, dan wordt hem levend de huid afgestroopt, of de ledematen worden stuk voor stuk afgehouwen, lid voor lid, en daarna wordt het vleesch van het lichaam afgesneden, of or wordt aan elke hand en eiken voet een os vastgemaakt, die elk een aüdere richting wordt uitgejaagd, zoodat zqn lichaam vaneen wordt gereten. Of het altijd zoo geschiedt, is niet zeker, maar de Chineezen vertellen het. Nu dachten de kinderen en kleinkinderen van onzen grijsaard er verder over na, hoe zij hunnen vader uit de wereld zouden kunnen halpen «onder hem te dooden. Voor ieder zou dat iets onuitvoerbaars zjju geweest, maar de Chineezen weten ook daar een middel op. Zij kochten een prachtige doodkist, het kostbaarste geschenk dat eenig kind zijn ouders geven kan. Toen de oude man die doodkist zag, was hij daarover in de wolken. Da kist was pas nieuw geverfd en gsvermsd en glansde prachtig. Toen zeiden de zonen: »Vader gij zoudt het verstandigst doen, ais gij er direct in gingt liggen en u begraven liet. Na een half jaar is da heerlijke varnisglans weder \erb!eakt.' f Earst kwam dit denkbeeld den ouden vader toch al wat al te bar voor en hij kon er niet toe overgaan. De zonen echter gingen door: »Wü zouden dan een plechtig en mooi begrafenisfeest geven en dan zoudt gij daar ook nog deel aan kunnen nemen." Toen scheen de zaak den vader meer aanlokkelijk en verleidelijk toe. »Gjj leeft toch nog maar korten tijd, waarschijnlijk zijt gij binnen twee markten (10 dagen) reeds dood en dan loopt gij de smullerjj en het feest van uw begrafenis mis. En wat het ergste is, er kan brand komen en dan is de kostbare doodkist weg en wij hebben geen geld u een tweede te koopea. Hat is waar, wij scheiden slechts met smart en verdriet van u, maar gij moet ons toch eenmaal verlaten en uw ziel blijft toch bij ons in den tempel onzer voorouders." Het aanbod scheen den ouden man verstandig en goed toe en met het grootste genoegen willigde hjj het voorstel zijner kinderen in. Op de begraafplaats werd halt gehouden. De doodkist werd naast het nieuwe pas gegraven graf geplaatst, het deksel werd er afgenomen, de ongelukkige legde zich in de doodkist neder, het deksel werd er weder opgelegd, er werden lange ijzeren nagels doorgeslagen, de bamer slagen dreunden en kinderen en kleinkinderen hieven een luid geweeklaag aan. Het deksel was vast en de doodkist werd in het graf nedergelaten. Als het waar is, pleit het niet voor de ouderliefde bij de Chineezen. Een honden-monament. De stad Aurora in den N.-Amerikaanschen Staat Indiana gaat een gedenkteeken oprichten — een standbeeld — voor een harer vroegere burgers (zou men haast zeggen), den hond Bob, die al 35 jaar dood is. i>e nagedachtenis van dezen New-fouüdiander leeft nog voort in Aurora wegens de groots diensten dia hg heoft bewezen en da trouw die hij getoond heeft. Hrj werd in zjjn jeugd ais straathond liefderijk aangenomen door een zwerver Jim Kelfo, dia hem zoo goed africhtte dat Bob ais speurhond voortreffelijke diensten bewees aan de politie. Tal van varhalen bevestigen dezen roem, o. a. hoe hjj een ber.de vabcha muntersdie men lang tevergeefs had gezucht, opspoorde en toen 2ij de rivier wilden oversteken, die hen in veiligheid in een naburigen Staat zou brengen, hen naswom, het bootje-deed kantelen en den voornaamstan vakenen munter, toen deze dreigde te zinken vastgreep en naar den oever bracht, en daar zoolang bij hem olsef tot de politie gekomen was. Wegens zijn hooga verdiensten werd Rob tot candidaat gesteld toen een »Town Marshall", een hooge poat bij de politie, gakozen moest worden. Zij candidatuur werd als die van Bob Keiso, naar den naam van zqn meester, regelmatig gesteld en na haftigen stijjd werd hq mat sen meerderheid van 3L stemmen gekozer.. Maar, ofschoon zijn aanhangers den borgtocht van 5000 dollars aanboden, weigerda de burgemeester de verkiezing geldig te verklaren, wat tot groote opschudding aanleiding gaf en afliep met de nederlaag van Bob's vrienden, maar tevens met dien van den burgemeester, die na zijn aftreden niet werd herkozen. Bobs meester werd spoedig krankzinnig en verdween. De trouwe hond had geeu rust alvorens hij het lijk nai opgespooid. Nog larg treurde hij over zijn meester, maar volgde eindelijk een van diens vrienden, Tom Wainscott, aan wien hij zich eveneens hechtte. Een jaar daarna brak da burgeroorlog uit. Wainscoit nam dienst als vrijwilliger bij da noordelijken en Bob ging mee. Ook in het leger onderscheidde hij zich zoo, dat hq de lieveling werd vm alle manschappen en iot regimentshocd werd benoemd. Zqn einde was zeer tragisch, Zqn nieuwe meester sneuvelde in den slag bij Pea Bridge, en Bob waakte bjj het lijk. Toen den volgenden ochtend een afdee'iing kwam om de dooden te begraven, vonden zq het trouwe dier op dan gesneuvelde liggen en konden noch door lieve woordjes noch door bedreigingen hem verwijderen. Eindelijk vatte een soldaat het Iqk aan om het weg te dragen, maar Bob viel hem zoo woedend aan, dat een ander zich genoodzaakt zag het dier mat de bajonet te doorsteken. Doodelqk gewond sleepte Bob zich naar het ljjk van zqn meester en stierf naast hem. De soldaten begroeven beiden in hetzelfde graf. Onlangs dolven eenige kinderen bq Aurora eenige voorwerpen op, die blqkbaar waren begraven door de valsche munters die Bob had opgespoord. Zqn nagedachtenis werd daardoor verlevendigd en zoo kwam men tot het besluit zqn beeltenis in marmer te doen houwen en op een bronzen voetstuk te plaatsen. Men is nu bezig naar de versierselen te zoeken die Bob op den dag zjjner verkiezing gedragen heeft, om die op het gedenkteeken af te beelden. Gevaarlijke staarten. De Chineezen die te Berlqn wonen, en hun aantal schijnt nog al aanzienlijk te wezen, beleven thans angstige degen. Zq zqn bevreesd voor overlast van de straatjeugd on onhebbelijke volwassenen on trachten daarom zooveel mogelijk hun nationaliteit te verbergen. Zq komen niet anders dan in Europeesche kleedjj op straat, maar zeer lastig is het hun, het eigenaardig kapsel, den staart, te vertergen. Zq hebben er op gevonden lange pruiken te dragen, een voordeeltje voor de Bsrlqntche indu &trie in dat vak. Voor de rechtbank te 's-Gravenhage is een jongen verschenen, die een anderen joxgen een klap in het gelaat heeft gegeven. De eisch luidt 5 dagan gevangenisstraf De bekl.: Zou ik er niet met een kleire geldboete af kunnen komen? De president: Heb je excuus gevraagd? Bekl.: Wat bluf? Pres.: Of je je verontschuldiging san dun jorgen hebt aangeboden; hem vergiffenis hebt gevraagd, Bekl.: Nee. Pres.: Doe het dan nu nog hier, dan zuilen wij eens zien, of wa aan je ver ze ik voldcen kunnen. Bak!, (zich tot den jongen wendende) P.'et vindt ja hat gced, ais is een kleine geldbotte krijg? Pres.: Neen, dat is da bedoeling niet. Ge moet vragen, of hij je vergiffenis wil schenken. Bekl.: Piet, meneer de EdelAchtbars Zfgt, dat ik je moet vjagen cf ja me vergiffenis icbenkt. Schenk ja me vergiffenis? Piet: Nee, dat doe ik niet. Pres.: Ja valt me tegen. Nu zal da recttbat; k eens zien, hoe zij ar over denkt. Da uitspraak zal plaats hebben heden ovtr 8 dagen. De bloembolienoogst te Lisserbroek is viq gunstig te noamen. Al vast kan men voor dit jaar aldaar hat volgende vaststellen: Tulpen goed. Krokussen zeer klein van stuk., zoodat de opbrengst daarvan het middelmatige niet zal overschrijden. Narcissen, dia over een vc-ertien dagen gerooid worden, verwachting middelmatig. Hyacinthen worden er weinig of niet geteeld. Litan onze kunstbeschermers op hun hoede zqn, zegt da Arnh. Ct. , ofschoon het van hen niet te verwachten valt, dat zq de dupe zullen worden van het bedrog,' dat in den laatsten tqd in ons land met schilderijen wordt gepleegd. Er schqnt namelijk ergens een fabriek te zqn, waar men stukken van onze groote meesters maakt. Zoo zqn er in de laatste weken verscheiden valsche Mesdag's in omloop gebracht. Een dame, zoo wordt gezegd, wil wegens geldgebrek haar Mesdag verkoopen voor een spotprijs , een ander wil voor de opbrengst van het schilderij sen rqwiel koopen, cn zoo gaat het door. Sommige menschen, en dit pleit niet voor hun verstand der schilderkunst, want de nagemaakte stukken zqn gewoon weg afschuwelijk , meenen, dat zq voor een spotprijsje een doek van een grooten meester zqn machtig geworden, maar in werkelijkheid zqn ze in het bezit gekomen van een niatswaardig lor. Vooral voor de schilders zelf zqn deze praktijken zeer onaangenaam. Een notaris te Londen, die met het geld zqner cliënten had gespeeld en deswege werd vervolgd, verdween naar Californië. De Britsche regeering vroeg zjjne uitlevering. Hat schqnt echter, dat, wanneer deze wordt toegestaan, de man op zqn reis van Californië naar New-York in eiken Staat, waar hij komt, zqne vrijlating kan cischen en een nieuw proces veroorzaken. Met het oog daarop is men in Engeland voornemens hem eventueel niet via New-York, maar langs den omweg over Australië naar Engeland te zenden. Geen bussen meer noodig. Om jonge doperwtjes zonder bussen te bewaren, gaat men als volgt te werk: De gedopte erwten, die oigeveer de helft hunner greotte moeten hebben ,. worden in kokend water gebracht, waarin £jj 5 & 6 minuten verblijven; daarna giet men alles in eea vergietschotel en worden de erwten afgekoeld door koud water. Is alles goed uitgelekt, dan worden de erwten op een papier gedroogd, hetzij op een fornuis cf op een bakkersoven, waarna men ze in papieren zakken kan doen, die op ain droge piaats opgehangen worden. Bq een temperatuur van 40 iot 45 graden Celsius zullen zq in 24 uren droog jjjn. Wil men nu in dan winter versch doperwtjes eten, dan zet men de gedroogde erwten een dag en een nacht in water te wetken en men behandelt ze verder als verscha erwten. Het bovenstaande is gemakkelijk te probeertn en wjj bevelen een proef ten zeerste aan. f U- D.J De groenten der Romeinen. De Romeinen der grijza oudheid kenden, behalve erwten, sssers, labboor .en, iitzen, kooien, boonen, en als wortelgewassen : rapen, wortels, pastenaak, bieten, radijs en suikerwortel, (Sium sisarum). Deze plant, hei komst : g uit de moerassen van Cbina, was zoozeer gezocht, dat Keizer Tiberius zulke wcittlen in betaling der schattingen aanvaardde. Men kweekte, ofschoon niet algemaen, ook zurug, asperges, ajuin en look, en als bladgroente: suikerjj, searool, latuw en peterselie. Etkele Fuscussoorten — zeewieren — ontbraken op de tafel niet. --- LETTEREN EN KUNST. Iets over het ontstaan en de Geschiedenis van Groesbeek. Toen da Romeinsche adelaars, niet tevreden met da overwinningen in het zuiden, in Gallië behaald, steeds meer en meer noordwaarts drongen en zich ook reeds in de vlakke velden dar Batouwe hadden vertoond, toan de Romeinsche landvoogden, wel inziende, dat zij van daar uit een groot gedeelte van het aan gindschen oever zich uitstrekkende dal beheerscnen konden, op den hoogen zuidelijken oevar der Waal het sterke Neomagum of wel het Oppidum Batavorum hadden aangelegd, begon nog onder de muren van deze wel bevestigde castra aan onmatelqk woud, waarvan de eentonigheid slechts werd afgebroken door naakte heidevelden en uitgestrekte veenplassen, dat zich ver uitstrekte tusschen Rfln, Waal en Maas in. Lang duurde de strqd, dieu de Romeinen te strijden hadden om de krachtig gebouwde zonen van het noorden, de dappere Batavieren, ten onder te brengen, want dat de verhouding tusschen die twee zoo uiteenloopende rassen niet vriendschappelijk was, daarvoor behoeft men slechts het opschrift op het oude Valkhof te lezen en dan gedenkt men waar aan de worsteling der Batavieren om hun vrijheid onder Claudius en Labos, en hun verwoeden krijg om den Romeinschen burg Castra Vetera, het tegenwoordige Xanien. Was het wonder, dat het dat vrijheidsgezinde volk eindelijk verdroot zich onder het Romeinsche juk te buigen en dat zü langzamerhand da vruchtbare Bitouwe gingen verlaten om zich elders te vestigen, buiten het bereik van den stadhouder op het huis te Britten ? In de zesde eeuw tenminste, bij de komst der Franken in ons land, hooren we niets meer van de Batavieren — zij zqn van het tooneel verdwenen. De overlevering zegt — het is slechts een overlevering — dat een kolonie van hen het woud naar hat zuiden introk en zich neerzette in het door bosschen omgeven dal, waar thans Groesbeek ligt. Wat hier van waar zij of niet — wij durven het niet beslissen, maar opmerkelijk is toch wel de gelijkenis, bestaande tusschen een zeker gedeelte der tegenwoordige bewoners van Groesbeek, de bewoners van dan zg. Stekkeaberg, en de zonen der Bataven, zooals wij dia — ofschoon slechts gebrekkig — uit Caesars Rallum Gallicum en uit Tacitus' Annales leeren kennen. Blond of rossig haar, blauwe oogen, aan zwervend leven leidon — 't is juist zooals de Romeinsche historici ons de bewoners van het Wa&ieiland schilderen. Maar — zeker is het natuurlijk niat, en pas lang nadat de naam Batavier van de aarde was weggeveegd, hooren we iets met zekerheid omtrent Groesbeek. 't Is nl. in het jaar 1040, toen keizer Hendrik III de hoova Groesbeek ten geschenke gaf aan den toenmaligen Waldgraaf van het Duitsche Wald. Waldgraaf (nemoris comes of syndicus forestalis) heette hij, die uit 's keizers naam het bewind voerde over een woud, dat zijn domein was, er het opzicht had over de jacht, enz. Men vergelijke het woord »dqkgraaf", dat nog in zwang is. Deze Waldgraven namen nu naar de hun geschonken hoeve den naam van Groesbeek aan, en voortaan was de betrekking van Waldgraaf onafscheidelijk verbonden met den naam van heer der heerlijkheid Groesbeek. Het slot, door dis heeren bewoond, heeft gestaan ongeveer ter plaatse, waar zich than3 het gebouw der Rijksbelastingen bevindt, dat nog steeds den naam van ïHet Huis Groesbeek" is blijven dragen. De heeren van Groesbeek schijnen tot groote macht en aanzien te zijn opgeklommen en zijn gedurende 3 eeuwen heer en meester geweest over het grootste gedeelte van het Rijk van Nijmegen. De grondlegger van die macht is geweest Ridder Johan van Groesbeek, die in 1348 beleend werd met hat rechtsgebied — en in 1350 met da heerlijkheid van Beek. Omstreeks terzelfder tijd was deze eigenaar geworden door koop van Heumen en van de heerlijkheid Malden, welke laatste hij door dien koop ontving, als achterleen van Cleve, maar zijn zoon, Zeger van Groesbeek, ontving de heerlijkheden Beek en Malden onmiddellijk ais leeu van den toenmaligen graaf van Cieve en was onbeperkt meester van Heumen. Dezs herniauwde zijn eeden aan den graaf van Cleve in 137*2 en 1385 en droeg in 1403 het bestuur over Beek en Malden over aan zijn zoon Johan, die gehuwd was mei een zuster van Hertog Raimond van Gelre, Een kleinzoon van dezen. Zeger van Groesbeek. werd in 1482 opnieuw door den hertog van Cieve — Cleve was intusschen tot hertogdom verheven — beleend mat alle pachten, tienden en renten, bosch- en weiland, banevens met de rechtspraak der heerlijkheid Malden. Ook verdient gemeld te worden, dat een heer van Groesbeek — Gerard — voorkomt op de lijst der Luiksche bisschoppen, geregeerd hebbende in da laatste helft der 16e eeuw. In da 17e eeuw echtcr schijnt dit eens zoo machtige geslacht hoa langer hoe meer te zqn achteruit gegaan; wij vinden ten minste, dat aeu afstammeling der haaren van Groesbeek, Johan, Heumen en Malden in 1660 verkocht aan Luiolf van Steenhuys, ambtman van Grave, en in 1661 Beek aan Fredrik Hendrik, baron van Randwijk. Ea in 1699 werd de heerlijkheid Groesbeek zelf verkocht en restte haar vroegere bezitters niets meer dan de naam. Groesbeek bleef toen een zevental jaren in het bezit der Vrij heeren van Wachtendonk, welk geslacht in 1768 uitstierf en zoo ging Groesbeek wederom over aan een niauwen eigenaar, ditmaal door erfanis, nl. aan Frans Karei, vrijhear van Loe en Wessen. Deze wilde hoogstwaarschijnlijk da lasten van het bestuur der heerlijkheid niet zelf dragen en knoopte onderhandelingen aan met da Staten van Gelderland, op wie Groesbeek dan ook overging voor de som van 98.000 gulden, benevans nog 6600 gulden voor hat lossen der pandtchap de heerlijkheid. Sadart zijn er geen hoeren van Groesbeek meer, ofschoon de Geldersche Staten besloten, dat Groesbeek een heerlijkheid zou blqven, echter zonder rechtspraak. [De Geld./ ---