DE NOTRE DAME VAN GENÈVE. Zooals men weet, hebben de oud-Katholieken, door de regeering van Genève gesteund, zich door gewelddadige inbraak op heiligschennende wijze meester gemaakt van de Notre Dame van Genève. Mgr. Mermillod heeft tot op het laatste oogenblik gedaan wat in zijn vermogen was om dezen brutalen roof te voorkomen, doch tevergeefs. De woede der liberale kerkroovers tegen de Katholieke Kerk was door niets te bedwingen. De moedige bisschop had aan elk der leden van de door de regeering aangestelde commissie, die te onderzoeken had aan wie de kerk toekwam, den volgenden brief gezonden. Ferney, 11 Juni 1875. Mijnheer, Ik kan niet zwijgen, in weerwil van de verbanning, die op mij drukt. Ik kom een laatste beroep doen op uw geweten als eerlijk man. Gij hebt door verscheidene op elkander volgende daden den Katholieken eeredienst onderbroken, welke vreedzaam werd gehouden in de Notre Dame van den dag af harer opening; gij bereidt, zegt men, de invoering voor van een nieuwen eeredienst in die kerk, welke is overgegeven aan den Katholieken, Apostolischen, Roomschen cultus en toegewijd aan de Onbevlekte Ontvangenis der H. Maagd. Het is onmogelijk , dat gij ernstig nagedacht hebt over de ernstige gevolgen van de manoeuvres, waartoe men u aandrijft, en van de daden, welke men u doet begaan. Gij schendt de wet van 1850, want de Raadsheeren, die den afstand van grond geteekend, en de leden der commissie, welke dien ontvangen hebben, hadden geen andere bedoeling dan daar te zien verrijzen een kerk voor deh Katholieken eeredienst, zooals die gevierd wordt doör geheel de wereld en toenmaals in St. Germain. De eerw'. heer Dunoyer en ik hebben 25 jaar gearbeid; wij hebben geld verzameld op alle wegen van Europa; wij hebben groote geldleeningen gesloten en daarvan gedurende lange jaren de interesten betaald, en wij betalen die nog. Wij hebben de quitantiën van de som van bijna 8000Ö0 [franks voor den bouw dier kerk, en wij dagen de aanhangers der nieuwe leer uit te bewijzen, dat zij zelfs de onnoozele som van één duizend franks uitgegeven hebben. De heer Dunoyer en ik hebben dé zware verantwoordelijkheid op ons genomen van den bout2. Rechtstreeksche wetgeving, door het volk. Beslissing betreffende oorlog en vrede door het volk. »3. Landsverdediging door eiken weerbaren man. Burgerlijke militie in plaats van permanente legers. »4. Afschaffing der exceptioneele wetten, met name van die, welke betrekking hebben op de pers, de vereenigingen en de vergaderingen, en in het algemeen van alle wetten, die de vrije uiting van zienswijze, de vrijheid der gedachte en de vrijheid van onderzoek beperken. »5. Rechtspraak door het volk. Kostelooze administratie der justitie. Algemeene en gelijke opvoeding van het volk door den Staat. Verplichtend onderwijs voor allen. Kosteloos onderricht in alle inrichtingen van onderwys. Den gods'tieist verklaard tot private zaak. »De ? °°afetische partij der werklieden van Duitschland vf» f a & in den schoot der tegenwoordige maat schappij: »1. De meest mogelijke uitbreiding der rechten en vrijheden in den zin der bovenstaande eischen. »2. Een enkele progressieve belasting voor den Staat en de gemeente, in de plaats gesteld van alle thans bestaande belastingen, vooral van de indirecte belastingen, welke voor het volk drukkend zijn. »3. Onbeperkt recht van coalitie. »4. Vaststelling van een normalen werkdag, beantwoordende aan de behoeften der maatschappij. Verbod van den Zondagsarbeid. »5. Verbod van den arbeid van kinderen en van alle werken van vrouwen, schadelijk voor de gezondheid en de zeden. s 6. Wetten ter bescherming van het leven en de gezondheid der werklieden ; gezondheidscontrole over de woningen der werklieden; toezicht over mijnen, fabrieken, werkplaatsen en over alle huizen, waar nijverheid gedreven wordt, en wel toezicht van ambtenaren, door de werklieden gekozen. Eene afdoende wet, noodzakende tot het vervullen van den plicht. »7. Regeling van den arbeid in de gevangenissen. »$'. Eigen en zelfstandige administratie van alle arbeiderskassen van hulpbetoon en onderstand." In de inleiding tot de eischen zeggen de socialisten zonder omwegen, dat zij willen komen tot de zoogenaamde cosmopolitische of wereldrepubliek. Geen afzonderlijke Staten of volken meer, maar alle volken der aarde in één Staat, door één band gebonden. De socialisten hebben het dus op de afzonderlijke Staten gemunt, en zonderling genoeg verlangen zij, juist van de Staten, dat deze hun de middelen aan de hand doen om hen te vernietigen. Het is alsof de Duitsche socialisten tot de Duitsche regeering zeggen: ons plan is een wereldrepubliek te stichten en dus alle Staten, derhalve ook Duitschland, op te ruimen; geef gij ons de middelen om daartoe te geraken. Dat is zeker zoo Staatsgefahrlich mogelijk, en als de Duitsche Staat uit zucht naar zelfbehoud die lieden gerechtelijk vervolgt , kan niemand er iets tegen hebben — mits, want dat eischt de moderne Staat, zij hunne theoriën door daden hebben uitgedrukt. Dit nu doet de moderne Duitsche Staat niet; hij vervolgt, waar hij er geen recht toe heeft, handelt dus als despoot, ook tegenover de socialisten, en maakt hen daardoor te gevaarlijker. Over de politieke en sociale eischen der socialisten zullen we niet veel zeggen. Zij zijn de vrucht van het liberalisme en worden zelfs in ons vreedzaam land geteeld, doch heeten bij ons niet socialisme, maar liberalisme. Een bewijs dat beide namen dezelfde zaak uitdrukken, maar dan ook eene verwijzing naar het gebied, waar het liberalisme ons wil heenvoeren. Ook dit, vooral waar het spreekt door den mond van het Jonge Holland, verklaart niet tevreden te zijn, zoolang de scheiding tusschen Kerk en Staat niet volKommr zaï yycicjf, Hn/H «•« —•private en de school naar het openbare leven; ook dit tracht den regeeringsvorm, hetzij theoretisch of practisch, meer en meer democratisch te maken, en vreesde het niet den ondergang aan de stembus, het zou reeds lang geijverd hebben voor een doortastende uitbreiding van het stemrecht, om te komen tot het algemeen stemrecht en aldus tot de Volkssouvereiniteit. Moge ons volk zich blijven vergenoegen met den bescheiden maar eervollen titel van burger; de dag waarop het dien van souverein zou aannemen, zou de eerste zijn van een treurig tijdperk onzer geschiedenis, van een rampzalige toekomst. ---