EEN NIEUWE WET. Rotterdam, 6 Octóber i875. Op zekeren dag in de laatste jaren van Napoleons regeering kwam een vriend van Louis Veuillot dezen op het bureau van den Univers bezoeken en vroeg hem: Que faites-vous? Veuillot zat met eenige andere redacteurs ijverig te schrijven en antwoordde zijn vriend zonder van zijn blad op te zien: Nous mourons. Inderdaad, de LJnivers , hoe gezond en sterk ook, verkeerde in doodstrijd. Veuillot en zijne mederedacteurs vertaalden eene pauselijke allocutie uit het Latijn, deden de vertaling des avonds in het nummer afdrukken, en den volgenden morgen verscheen een besluit van den keizer, bij hetwelk de Univers voor goed opgeheven werd. Napoleon had verboden dat 's Pausen woord in Frankrijk zou verkondigd worden. Veuillot stoorde zich niet aan dat verbod; daarom moest de Univers sterven. Weinig tijds later werd echter Napoleon, die naar de uitdrukking van Thiers avait mangé du Pape , in zijne absolute macht getroffen: de Univers stond uit den dood op en verkondigde aan Frankrijk en aan de wereld het oordeel Gods, dat den Sédantaire getroffen had. Wat den Univers wedervaren is, hangt thans de Germania en den anderen Katholieken bladen van Duitschland boven het hoofd. Men is bezig het doodvonnis te schrijven, om het over eenige weken door de Volksvertegenwoordiging , welker meerderheid reeds sinds lang gewonnen is voor iederen maatregel tegen de Kerk of hare dienaren, te laten onderteekenen. Sinds eenige jaren heeft men tegen de Germania alles beproefd wat mogelijk was om haar te doen bezwijken, doch gestorven is zij niet. Men ontnam haar den eenen redacteur na den anderen, doch dit kon het blad niet doen sterven, want de ledig geworden zetel bleef niet ledig. Onmiddellijk verscheen een nieuw kampioen voor de heilige zaak des rechts en der vrijheid, nam plaats in dien zetpl en deed even krachtig als zijn voorganger hooren dat in Duitschland thans een stelsel van goddelooze verdrukking heerscht, dat de vrijheid gedood wordt op het altaar der slavernij. Geldboeten hielpen zoomin als gevangenisstraf, en de bestrijding der liberale bladen verschafte de Germania slechts nieuwe abonné's, die ook wilden zien hoe deze moedige mannen de kruipdieren met hunne zware zolen in het slijk vertrapten. Ten einde raad en niet meer wetende wat met de Germania en de overige Katholieke bladen aan te "vangen, daar de perswet ten minste zekere vrijheid overliet, die men niet kon aanranden, zonder ook de reptilen te treffen, heeft V. Bismarck thans zijn toevlucht gezocht in een andere streek op het gebied der wettenmakerij en daar een middel gevonden om de Katholieke bladen te dooden , zonder de kruipdieren aan te raken. Reeds voor eenige dagen vernam men dat het ontwerp tot wijziging van het Rijksstrafwetboek o. a. eene bepaling bevatte, gelijk aan die, welke door België is gemaakt naar aanleiding van de geschiedenis-Duchesne. Thans melden de Berlijnsche bladen, dat het ontwerp ook een bepaling bevat tegen de pers. Gestraft zullen borden zij, die met voorbedachten rade door openbaarmaking van stukken van buitenlandsche regeeringen °f geestelijke overheden de ingezetenen des Rijks aansporen tot verzet tegen eene Staatswet, tegen een besluit van den Vorst des lands of tegen de bevelen der overheid, of wel zoodanig verzet als een lofwaardige , verdienstelijke handeling voorstellen. Waarin de straf voor deze misdaden zal bestaan ■wordt niet gemeld; 't is ook niet noodig; reeds het feit dat men dergelijke bepalingen maakt, bewijst dat ^en verder wil gaan dan de bestaande wet op de drukpers en den Katholieken bladen het leven moeieIjjker of geheel onmogelijk maken wil. Reeds onder de bestaande wetten toch zijn de Germania, de Köln. Volkszeitung en meer andere Katholieke bladen veroordeeld wegens het opnemen van Pauselijke stukken, en had men dus een nieuwe wet om te trachten dit tegen te gaan niet noodig. Maakt men deze toch, dan is het bewijs geleverd, dat men met de bestaande bepalingen zijn doel niet kan bereiken. De nieuwe wet schijnt wederom zoo ruim geredigeerd, dat de regeering en de rechtbanken er mede zullen kunnen doen wat zij verkiezen. De bepalingen zijn zoo rekbaar mogelijk en laten alle interpretatie vrij. Het opnemen van stukken van buitenlandsche regeeringen of geestelijke overheden is strafbaar, wanneer zij tot verzet aansporen. Het zal nu maar de vraag zijn of de wet voldoende bepalingen van verzet en aansporing geven zal; tot nu toe worden deze bepalingen bij de vonnissen der rechtbanken te vergeefs gezocht, en de zonderlinge redactie der wetsartikelen heeft het tot heden dan ook mogelijk gemaakt dat een Katholiek redacteur werd veroordeeld en een liberaal vrijgesproken, ofschoon beiden hetzelfde stuk hadden opgenomen. Voor beide vonnissen vond men steun in dezelfde wet. Maar niet alleen mogen geen stukken opgenomen worden, ^b. v. geen allocuties van den Paus, mandementen van de bisschoppen enz., men mag het verzet, dat tegen de staatswetten of tegen de bevelen der overheid plaats vindt, niet voorstellen als een lofwaardige, verdienstelijke handeling. Hier volgt uit dat het voortaan den Katholieken bladen zal verboden zijn te verklaren dat een bisschop of een priester goed gehandeld heeft, als hij God meer is gehoorzaam geweest dan den menschen. Zij zullen moeten zwijgen bij al het leed, dat der Kerk wedervaart, bij al de vervolgingen, die het deel zijn harer kinderen. Men duldt zelfs in Duitschland de toejuiching niet van den moed der martelaren; de getuigen moeten zwijgen als het graf. Zeker, de positie der Katholieke dagbladschrijvers in Duitschland zal door deze wet nog wat moeielijker worden dan zij reeds is; misschien zal men het hun onmogelijk maken te bestaan, opdat het woord alleen zij aan de Kerkvervolgers en de mannen der moderne beschaving, maar daarmede zal men toch het doel niet bereiken, dat men beoogt. Men zal ja de bladen maar niet den Paus, niet de bisschoppen tot zwijgen hebben gebrachv. Hun woord heeft de grenspalen der aarde bereikt, toen er nog geen dagbladen waren; zij zullen nogmaals kunnen toonen geen dagbladen absoluut noodig te hebben. Men zal hun hunne taak wel moeielijker maar niet onmogelijk kunnen maken. De geschiedenis van Frankrijk geeft ons veel te leeren. Toen de Univers tot zwijgen was gebracht, verstomde daarom het woord des Pausen in Frankrijk niet. Iedere zijner allocutiën werd vernomen tot in het kleinste dorpje. Hoe meer Napoleon 's Pausen woord aan banden wilde leggen, des te beter verspreidde het zich, want juist om den keizer zijne machteloosheid te doen gevoelen , wendde men allerlei, soms de grappigste pogingen aan om de Pauselijke stukken alom te doen lezen. Men zag pastoors aan hunne kudden Pauselijke allocutiën voorlezen uit den Siècle-, de verminkte passages werden door hen gewijzigd en verbeterd. Zoo zal het in Duitschland eveneens gaan. Men zal de bladen kunnen treffen maar niet den Paus. Hij en zijn woord zijn boven het bereik der Duitsche tyrannie en der liberale vervolging. Even als dat woord zich nog heden in Frankryk doet hooren, nu er van Napoleon sinds lang geen sprake meer is, zoo zal men ook in Duitschland 's Pausen woorden vernemen, als Bismarck lang dood en begraven zal zyn. En de dagen van verdrukking zullen voor de Duitsche Katholieke dagbladpers ook al niet eeuwig duren I --- BUITENLAND. Spanje. Van beide zijden, zoowel van Alphonsistische als van Carlistische, wordt beweerd dat het bombardement van San Sebastian krachtig wordt voortgezet, vele dooden in de stad vallen en tal van familiën op schepen de stad ontvluchten. Eveneens gaat het met Paupeluna, dat weder door de Carlisten geheel of grootendeels ingesloten schijnt en door hen gebombardeerd wordt. Bij zulke feiten is het schier kluchtig koning Alphonsus aan het volk te hooren verhalen dat de burgeroorlog zoo goed als geëindigd, dat zij beperkt is tot een zeer gering deel van het schiereiland. Dat fraais kan men lezen in een koninklijk besluit, verschenen in de officiëele Gaceta. Die voorspoed maakt het den koning en zijne regeering mogelijk de Cortes bijeen te roepen, en daarom wordt den plaatselijken besturen gelast de kiezerslijsten in gereedlieid te brengen, waarna gekozen zal worden volgens de wet van 23 Juni 1870, die voor de Cortes het algemeen stemrecht voorschrijft en 1 vertegenwoordiger vaststelt op 50000 Spanjaarden. De verkiezing voor de Senators zal geschieden met twee trappen. Wanneer de verkiezingen zullen plaats hebben, wordt niet gezegd. Dat is goed ook, want men zal eerst nog eens een nieuw ministerie moeten vormen. Immers men spreekt nu reeds van eene ministeriëele crisis, en de liberale Köln. Zeitung verhaalt dat Canovas weer aan het roer zal komen. Zijne kortstondige verdwijning is alleen noodig geweest om den koning vrij te maken van dè belofte, die de minister te Rome gegeven had van het Concordaat te zullen herstellen, als een nuntius kwam. Nu de nuntius er was, en men het Concordaat niet herstellen wilde, trad Canovas voor een oogenblik af, maakte daardoor den koning vi ij, en nu kan Canovas weder minister wurtleu. Met üu IK c uuunUwohclU k»» het liberalisme ook al vrede hebben. De Köln. Zeit. weet intusschen nog meer te verhalen. Onlangs is beweerd dat er plannen bestonden tot een huwelijk tusschen Alphonsus en eene Duitsche prinses. Nu acht de Köln. Zeit. zich niet gemachtigd zich hierover nader te vei klaren, maar zij beweert maar vast dat de intocht van eene Protestantsche koningin in Madrid zeer stellig het teeken zou zijn van den val der priesterheerschappij. Dat zien wij niet in. Hoe zou die koningin den priesters hun invloed in Spanje kunnen benemen? Veeleer gelooven wij dat, zoodra die koningin zich gereed maakte naar Madrid te komen, Alphonsus zich gereed zou kunnen maken Madrid voor goed te verlaten. — Onder het opschrift Eene nieuwe affaire-Schmidt lezen wij in de Germania het volgende: De te Aken verschijnende Echo der Gegenwart bevat de volgende advertentie : »Aan alle deelnemende vrienden en bekenden geven wij bij deze kennis van het overlyden van onzen geliefden zoon en broeder AlfredMarzorati, kapitein in dienst van Z. M. Karei VII, die, ofschoon sedert verscheidene weken gewond zijnde, tegen alle volkenrecht in door de Alfonsisten in het dal van Aran is gefusilleerd. »In den afscheidsbrief aan zijn broeder Leopold verklaarde hij, dat het zijn eenigste wensch was als Christen en man te sterven. »Zijne ziel bevelen wij in de gebeden aan. De bedroefde familie." Van de gebeurtenis, die tot deze droevige bekendmaking aanleiding gaf, droegen wij reeds sedert lang kennis. In de op 18 September verschenen Fransche bladen, die de Carlistische zaak zijn toegedaan, was reeds het volgende bericht te lezen uit Tolosa dd. 14 September: »Onder de Carlistische soldaten, welke de Alfonsistische Cabecilla Tarda, aanvoerder der Cipayos, in het dal van Aran heeft laten fusilleeren, bevindt zich een Pruis. Zal het Duitsche rijk, dat zoo verbitterd was, toen door het leger van Koning Karei de spion Schmidt was doodgeschoten, die met de wapens in de hand te midden der brandstichters van Villatuerta gevangen genomen werd — zal dat rijk zijne verbittering thans even zoo ver uitstrekken, nu het een Pruisisch onderdaan geldt, die op eerlijke wijze in de gelederen van het Katholieke leger van Don Carlos diende ?" Eenige dagen later was het Cuartel Real niet alleen in staat de tijding van dat fusilleeren te bevestigen, maar ook reeds den naam van den vermoorde te noemen. »Hij heet," schreef het officiëele Carlistische orgaan, »Alfredo Mazzorati; hij was geboortig uit Aken en diende vroeger als Pruisisch officier bij het 28 regiment infanterie, later bij het 7e regiment Ulanen. Vervolgens werd hij Pauselijk zouaaf en werd bij Mentana gewond." Aan deze mededeeling knoopt het blad deze vraag: »Is de heer Von Bismarck niet voornemens tegen de vermoording van een Pruisisch onderdaan te protesteeren, of meet by met tweeërlei maat, een voor de Carlisten en een voor de liberalen?" Andere berichten nog hebben ons gemeld, dat het fusilleeren den 30 Augustus heeft plaats gehad en ook onder welke omstandigheden de gevangenneming van kapitein Marzorati voorviel. Een Carlistische afdeeling, die in het dal Aran dienst deed voor tol- en politiewezen, werd des Zondags den 29 Augustus des morgens vroeg, omtrent 5 uur in de kleine badplaats Lès aan de Garonne door de Alphonsisten overvallen en gevankelijk weggevoerd.Tot die gevangenen behoorde ook Mazzorati. Ondanks de herhaaldelijk gedane belofte van het leven der gevangenen te sparen, liet Tarda hen den volgenden dag tegen 11 uur des avonds bij de brug van Venasque fusilleeren, zonder dat zelfs eenig spoor van een proces aan te wijzen is. Dat wisten wij, maar wij spraken niet van de zaak, omdat wij van meening waren, dat zij eersf van andere zijde moest worden aangevoerd, en wel van die, welke het zich m het afgeloopen jaar ten plicht gesteld heeft met de affaire Schmidt de wereld in beweging te brengen. Tot heden echter is van dien kant nog niets gedaan. Met het oog op bovengemelde doodbekendmaking kunnen en mogen wij niet langer zwijgen. Wij willen weten, welke stappen onze regeering thans zal doen bij het Alphonsistisch gouvernement; zij heeft zich door hare houding in de quaestie-Schmidt een precedent gesteld, waarmede zij zich thans niet onbekend kan toonen. — Men zal zich herinneren dat de liberale telegraaf ons kwam verhalen dat generaal Trillo zijne operatiën tegen de Carlisten had moeten staken wegens het aanhoudende slechte weder.. Wij vinden thans in eene correspondentie uit Spanje aan den Univers, dat in Guipuzcoa, waar Trillo ageerde, nooit schooner weder is geweest dan in de laatste weken en het daar nog altijd voortduurt. — De Alphonsisten hebben alle stoombooten, die zjj te Santander vinden konden, afgehuurd orn versterking Co b« Vilden 1'HUl UM4I dwu» ilu OwlluivM gebombardeerd wordt. — Aangaande het zoogenaamd onbekende schandaal te Madrid, waarbij een kapitein als een andere Urias werd opgeofferd, schrijft een correspondent van daar aan den Monde: »'t is waar, dat hij, die er de hoofdrol in speelt, een zeer jeugdig en machtig personnage is, wiens grillen alle moeten worden bevredigd, zelfs ten koste van de eer en het leven zijns gelijken." België. De heer Jules Dujardin, president van de Kamer van Koophandel te Brugge, ridder van de Leopoldsorde en voorzitter van de liberale Kiesvereeniging in genoemde stad, is verklaard in staat van faillisement te verkeeren. Het passief bedraagt 28 millioen francs, het actief 2'/a millioen. De schuldeischers zullen dus een kleine 10 °/o ontvangen. Het getal der dienstboden, kleine landbouwers, winkeliers enz. die door dit. faillissement ten gronde zijn gegaan, is legio. De liberale pers, die het zoo druk heeft gehad over het faillissement van Langrand-Dumonceau, die toch nog 70 % aan zijne schuldeischers kon betalen, zwijgt als een visch over Dujardin i-n zijn failliet. — De vrijheidsboom te Brussel is tijdens de jongste Septemberfeesten overleden, na 45 jaar op het plein gestaan te hebben. Koning Leopold I liet den boom des zomers meermalen begieten, doch in de laatste jaren is dit geheel nagelaten. Daarbij heeft men het plein geplaveid, en de wortels van den boom werden in een harden, met gas dooraderden grond vastgeklemd, daarenboven verzadigd met kalkwater, omdat men in de nabijheid van den stam kalk maakte voor de vergrootingswerken van het pale's. De boom werd zijn leven moede en stierf. Duitschland. Men meldt uit Berlijn, van 4 October. Het wetsontwerp betreffende de Beursbelasting, door de commissie van den Bondsraad ingediend, onderwerpt alle definitieve transactiën, op de Beurs gesloten, aan een zegelbelasting van 25 pfennige; alle belastbare beleeningen van 300 mark aan een zegelbelasting van 7» per duizend; ajle binnenlandsche actiën, uitgegeven na 1 January 1876, obligatiën, rentebrieven en schuldbekentenissen aan een zegelbelasting van Va pCt. van de nominale waarde, en alle na 1 Jan. 1876 uit te geven actiën van buitenlandsche fondsen, die binnen het Rijk in het handelsverkeer worden opgenomen, aan een zegelbelasting van '/» pCt. van de nominale waarHe. — Pastoor Mahr uit Ebermannstadt in Beieen, onlangs veroordeeld wegens een door hem gehouden predicatie, heeft van den Koning kwijtschelding gekregen van de acht maanden gevangenisstraf, die hij nog te doorstaan had. Men wil hierin een wenk zien van den Koning aan zijn ministerie. — Een bericht uit Berlijn wil dat Bismarck weer plotseling door zijne oude kwaal zou zijn aangetast, wat zyne reis naar Italië problematisch maakt, — Volgens berichten uit Munchen lieeft de heer Jörg liet adres geschreven, dat men voorgesteld heeft aan den Koning te richten, en is hij benoemd tot rapporteur der commissie, die het adres in behandeling zal nemen. Voorts wordt gezegd dat de patriotten allereerst zullen beginnen met de Kamer te zuiveren van die leden, welke er in gekomen zijn door onregelmatigheden bij de verkiezingen. Men' zal al dadelijk de verkiezing van 5 leden te Munchen bestrijden; wordt deze gecasseerd , dan moeten deze leden de Kamer onmiddellijk verlaten, en hebben de patriotten al vast eene tijdelijke meerderheid van 7 stemmen. Een of andere patriot kan zich dan ook de weelde eener verkoudheid veroorlooven , wat nu bijna niet mogelijk is, zonder de belangen der rechterzijde in gevaar te brengen. De toestand van het ministerie houdt onder deze omstandigheden alle aandacht bezig. De bladen knoopen aan de eventualiteit eene aftreding allerlei beschouwingen vast.Zoo schrijft men uit Munchen aan het Weener Vaterland: «Iedereen vraagt zich af: Wat zal het ministerie doen , wanneer het adres, dat een votum van wantrouwen bevat, in beraadslaging komt en door de 78 patriotten aangenomen wordt? Velen gelooven aan eene Kamerontbinding, doch ook voor eene provisioneele belastingheffing in afwachting van de aanneming van het budget is een wet noodig, daar de landdag voor de sluiting van den Rijksdag, dat is voor het einde van Frebuari 1876, niet meer verzameld worden kan. Maar niet eens deze wet denkt de meerderheid aan het ministerie toe te staan, omdat dit als een votum . van vertrouwen zou worden aangezien. In alle geval is de verdaging van den Landdag tot 20 Oktober te verwachten, omdat in dezen tijd de Rijksdag bijeengeroepen worden zal. — Te Keulen bewoog zich dezer dagen een onafzienbare stoet langzaam en statig naar het station. Het waren hoofdzakelijk dames uit den gegoeden stand, die, onder den toevloed van een groote menigte treurende belangstellenden, een draagbaar volgden, welke door eenige nonnen werd omgeven. Van oogenblik tot oogenblik groeide de menigte aan;, op het perron kon men zich bijna niet meer wenden of keeren. Het voorwerp van zoo algemeene deelneming was de laatste non uit het Ursulinenklooster, de 93jarige moeder Ursula, die uit haar geboortestad werd verbannen en nu met haar laatst achtergebleven zusters de voor haar zoo moeielijke reis naar den vreemde — d. i. naar Marche-les-Dames, in België — moest ondernemen. Zij werd in 1782 te Keulen geboren en was reeds meer dan 70 jaren in het klooster der Ursulinen aldaar, waar zij aan ontelbare jonge dames onderricht heeft gegeven. Grootmoeders, wier klein-dochters zoowel als dochters van Zuster Ursula onderricht hadden genoten, stelden er thans prijs op, haar de laatste eer te bewijzen. Het klooster zelf, dat sinds 200 jaren bestaat en eigendom is van graaf Hoensbroeck, is door den Staat in beslag genomen. De Zusters, alsook de bij haar inwonende kostdames, hebben haar koffers moeten pakken onder toezic.it der politie. — Men schrijft dd. 27 September uit Munster aan de Köln. Zlg., dat het Pruisische gouvernement een beSI UI l ^tJUUllltJll lieert, vulgcuo liisC ¥V v>lK hi(ia«r«n , «Jlo volgens de wet op het verplicht onderwijs gehouden zijn' de school te bezoeken, haar niet mogen verzuimen om de catechismuslessen bij te wonen, die de eerste H. Communie voorafgaan, dan wanneer zij den leeftijd van 12 jaren bereikt hebben. Zij zullen dan de school slechts mogen veizuimen gedurende acht weken voor Paschen en zulks tot op den dag, waarop de eerste H. Communie gewoonlijk plaats heeft. Kinderen, die hunne eerste H. Communie reeds gedaan hebben, zullen in geen geval de school mogen verzuimen om de catechismuslessen bij te wonen. Men begint dus met het godsdienstonderwijs te beperken zonder de geestelijkheid te raadplegen ; spoedig zal men het geheel verbieden. En zoo doende zal de gedwongen Pruis de kiem bij zich gaan dragen van het monster: de verontchristehjking van het volk door de school. Zwitserland. Men schrijft uit Bern aan de Lïbertè van Freiburg dd. 29 September: De Roomsch-Katholieke gemeente herstelt langzamerhand de stoffelijke verliezen, die zij door de aanslagen der regeering in de maand Februari ondergaan heeft. Dat wil nitt zeggen, dat zij hare kerk van 800000 franken heeft herbouwd of teruggevonden; dat is niet het werk van een dag. Er zal, en zoo als wij hopen spoedig een tijd komen, waarin de dieven door de hand Gods zullen worden verjaagd uit den tempel, dien zij geroofd hebben. Intusschen heeft de gemeente eene geschikte wijkplaats gekregen. Dezen morgen heeft pastoor Perroulaz, krachtens de hem door Mgr. Lachat verleende machtiging, de kleine kapel ingewijd, die pas in het hotel de la Couronne gebouwd is. Daar zal voortaan op werkdagen de godsdienstoefening gehouden worden, De Zondagdienst blijft voorloopig nog in de Fransch-Protestantsche kerk. Genoemd hotel is daarenboven verbonden aan de woning van den pastoor en den kapelaan en bevat, naar ik meen, een lokaal voor de Katholieke scholen, zoo die nog bestaan. De parochie bekostigt zelve een en ander, betaalt den pastoor en verschaft de noodige gelden voor den eeredienst. Men bevindt zich niet kwaad hierbij; men is althans vrij van de voogdijschap van den Staat; de Encyclieken en mandementen kunnen verspreid en van den kansel afgelezen worden, wat volstrekt niet belet dat de geloovigen bidden voor het welzijn der republiek: Domine salvam fac republicam et omnes magistratus ejus. Turkye. Plotseling schijnt een gelieele verandering in de Turksche zaken te zijn ontstaan door eene verandering in Servië. Een zeer gewichtig feit heeft daar plaats gehad. Vorst Milan is verschenen in eene geheime zitting der volksvertegenwoordiging en heeft daar verhaald dat het ministerie een samenzwering tegen hem aangevangen had en oneerlijk was geweest in zijne politiek. De vergadering schijnt in verontwaardiging .tegen de ministers te zijn ontstoken, heeft den vorst toegejuicht, en van hare verkleefdheid aan zijne dynastie doen blijken. Het ministerie is, met spot en schande overladen, zoo zegt het telegrafisch bericht, ontslagen en vervangen door een ander, dat een conservatief genoemd wordt. Het ministerie, dat met spot en schande overladen is, schijnt dus een liberaal ministerie geweest te zijn. — Men meldt uit Belgrado van 5 Oct. Officieel wordt medegedeeld en Istock ontving een telegram, dat 37 "Nizams en ïurksclie linie-soldaten het eilandje Radalje in de Drina- rivier bezet hebben. Dertien Servische arbeiders trokken, zonder tegenstand te bieden, af. — -—at I B H ■ I — ---