SCHRÖDER & de CONSTANS ^@-•-535%. SCHRODER & dé CONSTANS nnDnrxnv Intéressé ,1. A. VERDUNT - TILBURG --- Het is de plicht van iedere vrouw, op Het is de plicht van iedere vrouw, op geregelden stoelgang te letten! Dat bereikt m en door het gebruik van het natuurlijke Franz Josef-bitterwater — ongeveer 1/2 wijnglas d?ags, vóór l\et ontbijt — dat zacht en aangenaam, prompt en zeker regelt. Prof K. Braun v Fernwald hoo{d der K . «. Ween er Verloskundige kliniek schrijft: Van de bekende werkj * h t h f ^ Josef . IaxeerwateI . , .. ... . • * . , hel ? lk m, l «er dikwjjls overtu.gd en kan dus ? leken vrouwen het gebruik daarvan aanbevelen apotheken, drogisterijen en mineraalwaterdepóts verkrijgbaar. (Adv. 14) --- ONDERWIJS. Aan de Universiteit te Leuven, is met goed gevolg (avec distiinetion), afgelegd het candidaatsexamen in de chemie door den heer Victor van do Loo te Venlo. HOLLAND EN DE VLAAMSCHE TAALSTRIJD. De Z.Eerw. pater W. de Veer S. J. heeft voor de R. K. Studentenvereeniging „St Virgilius" t e Delft een lezing gehouden over bovengenoemd onderwerp. f n zij 11 inleiding besprak pater de Veer de oorzaken en gevolgen van de scheiding van België en Nederland. Valt de staatkundige eenheid — ««Idus spr. — niet meer te herstellen, de zedelijke eenheid tusschen de twee landten versterkt zich aldoor. Tot deze toenadering droegen de Nederlandsche congressen en het kweeken van de gemeenschappelijke taal veel bij. Daarop tot zijn eigenlijk onderwerp overgaande, behandelde spr. de treurige ontaar^ n g van het Vlaamsch, eene ontaarding, die noodzakelijk komen moest over eene taal, welke stelselmatig buiten de ^feer der moderne beschaving gehouden werd. Men ergert zich niet, wanneer men de Vlaamsche voormannen leest, over 'de schandelijke bejegening, die in België het Vlaamsch ondervond. Maar de tijden worden gunstiger; de \laamscho beweging heeft Vlaanderen wakker geschud. Pater de Veer bracht hulde aan de nagedachtenis van mannen als Conscience, Willems, Oavid Snellaert, van Rijswijk, die den reus-* achtigen taalstrijd hebben aangebonden, Vervolgens toonde spreker het groote belang aan, dat Noord-Nederland heeft bij d'e tocneming en versterking van het Vlaamsche zelfleven. Vooreerst Noord-Nederland heeft er nieuwen invlocd door naar buiten, en ten tweede Hollands staatkundige veiligheid is er in betrokken. Heeft Nederland echter de Vlaamsche Beweging immer naar beste vermogen gesteund? Men moet erkennen van neen. Jaren lang heeft de beweging de Hollanders volkomen koud gelaten. Tot we Guido Geselle leerden kennen! 'tls de roem van het Noorden, dat het den grootmeester der Vlaamsche letteren recht het goworden, terwijl het Zuiden hem nog niet kende of miskende. Ook andeu letterkundigen uit Vlaanderen hebben wij thans, als "Streuvels. en René, de Clercq. 'tls tegenwoordig een prachtige één-wording van Zuid en Noord. In een gloeiende peroratie spoorde de redenaar ons, Hollanders, aan, om de Zuidelijke taalgenooten, die zoo heldhaftig strijden voor hun kernig, teekenend, waarlijk Vlaamsch, op alle wijzen te steunen, met een eerlijke sympathie tusschen Holland en Vlaanderen is do Vlaamsche zaak gewonnen. Als blijk van hulde verzond de Studentenvereeniging een telegram aan pastor Hugo Verriest. STENOGRAFIE. Diploma A: voor de zuivere toepassing van. het Correspondentieschrift en vertrouwdheid met het systeem „Stolze-Wcry" werd verstrekt aan de dames W. Bouman. Sappemeer; Co tb. Drcn'li Groningen; H. E. F.urda. .Groningen; J. Hum mei. Groningen; M. Sandiers, Schiedam; J. Vonk Ezinge; R. Vois, Groningen, en aan de heeren G. P. van der Bieek, Genderen; A. ,G. W. van Brummelen, Wlageaiingen; J. Gh. ten Bokkel Huimok, Apeldoorn; A. Meyer, Tjel; Mj. L. Wiensama. {jroninigen; Alsmede het Certificaat voor Machimeschrijven, volgens Wery's Timvimgersysteem (Blindischrifr Ven). aan die dames M. Kriz, Apeldoorn; F, C. Voorn. Dm Haag, en aan da heereai M. G. Hiregen, Dein Haag; G. Jetsh, Apeldoon; A. Kunnikhoven, Gorinchem; J. Tak, Den Haag en H. N. Zaalberg, Den Haag. B. en Wi van Hilversum hefcben bij 1 dien gemeenteraad aldaar de volgende voordracht "ingediend (alphöbetisch), ter benoeming van een learaax in het handr en lijnteekenen aan de H. B. S.: 1. D. de Bnee, Hilversum; 3- WL G. jLijesien, Hilversum; 3. J. G. v. d. Valk, Utrecht; ,4. R. WL P. de Vries, Hilversum. | Op de aanbeveling voor de benoeming van ©en tijdelijk leer aar in de Frans che taal aan het Gymnasium te Middelburg, zijn geplaatst: de hoer J. M. J. Annegam te Amsterdam en mej. H. B. A. Velthuis te Hoogezand. --- AMSTERDAM. BEGIN EN EINDE. We herinneren ons nog levendig den mooien Meidag, toen een gouden zon lachte over het jonge groen der oude boomen langs onze grachten; toen alle trams in zuidelijke richting der stad, de kleurige wimpels in de beugels lieten wapperen en de ataxen, taxe's en entams met pittige vlagjgetjes vóórop, lachende dames in keurige voorjaarstoiletten en hoog-gehoede heeren langs Ceintuurbaan en Stadhouderskade vervoerden. Er ging door gansch de woelige stad een groote drang in een en dezelfde richting, stroomen van feestende menschen, voortgestuwd naar één middenpunt: de tfentoonstellipg „De Vrouw" zou geopend worden. Alles had tot een blijde stemming, tot het opwekken van een gevoel, als ging er iets grootsch gebeuren, 'bijgedragen. Op den Amsteldijk was een aanrijden van equipages, van auto's en rijtuigen tals men anders slechts voor den stadsschouwburg of een groote feestzaal in de stad kan gade slaan. De witte gebouwen van de eerste tentoonstelling, die in het gedenkwaardig ijlaar 1913 geopend ging worden, straalden in de blinkende voorjaarszon. Over de breedc paden strom L pelden honderden voort in de versch gestrooide kiezel en in de ontvangst-zaal, waar alleen uitverkorenen konden worden toegelaten van wega den enormen toeloop, was een ruischen van zijden kleederen, een warreling van beige- en lila costumes, de eerste snufjes van het zomerseizoen, ,,de chic van zijden écharpes en kruir vende panaches", gelijk wij het indertijd Zeer deskundig zagen uitgedrukt. Dr. Mia Boissevain, wier gloriedag was aangebroken, hield stralend van geneugte, de openingsrede, gelijk het de voorzitster van een groote onderneming betaamt. En we hooren haar nog met stemverheffing het doel der expositie definieeren: „oen tentoonstelling, die zou trachten; het streven en werken der Nederlandsche Vrouw in beeld je brengen; en het lag bijzonder voor de hand om juist nu een vergelijking te maken tusschen de vrou wvan vóór 100 jaar en die van thans". „Of dat ouderscheid dan werkelijk zoo groot is?" Vroeg de spreekster en zelf gaf zij ten antwoord: „Niet Zoo groot als sommigen allicht meenen." Maar die tentoonstelling De Vrouw 1813—1913 was er nu eenmaal en verschilpunten moesten er dus 'Zlijn En wij hebben toen zeer vaag iets vernomen van leen modern georganiseerd vrou^ welij'k streven, van Kiesrecht en andere rechten, van verbetering van maatschappelijke posi-i tie en diergelijke. Een scherp omlijnd beeld, iets wat ons twee verschillende vrouwelijke typen voor den geest riep en waarvan die een zei de: „ik ben 1813" en de ander: „ik ben 1913" kregen wij 1 niet te zien Totdat het plots uit de warreling van benevelde zinswendingen opklonk: „Voor degenen, die deze tentoonstelling van minuut tot mijnuut hebben zien groeien is dit een oogenblik van plechtigen ernst Zij beseffen dat-ze niet kunstmatig opgeschroefd is, miaar een spontane ui; ting van ekn machtige beweging, veelzijdig, als de maatschappij zelve." Bij zóó iets wordt men natuurlijk nieuwsgierig en wij weten thans nog met welk een gretigheid we verlangden naar de opening der deuren, naar die „spontane uiting", die ons de vrouw van 1813 en 1913 2»u laten zien Maar eerst moesten we toen nog luisteren naar een wonder van een dameskoor, dat een ons toen onbegrijpelijk lied zong, waarvan wijt ons nog deze regels herinneren: „Zij loonen der wereld een kracht is geboren, „Een kracht, die wel vraagt; die wel neemt; maar ook geeft." En daarop hebben wij indertijd de tentoonstel- I 11 • . j ï \r *1 , 1V , ^ kngsrmmten doorloopen. Van onze teleurstelhng hebben wij indertijd geen gewag gemaakt; we hadden het anders in enkele woorden kunnen peggen: | noch de vrouw 1813, noch de vrouw 1913 hebben wij gevonden. We herinneren ons van de druk bezochte afdeeling huisindustrie nog enkele werkelijk spontane opmerkingen uit het publiek. In geimproiviseerde kamertjes zaten nette vrouwtjes garnalen te pellen, erwten te lazen of aardappelen te erwten TO luoen 01 aaruappeieii 10 schillen. Bn als somlmige nuchtere bezoeker^ | of bezoeksters vroegen, wat dit te beduiden had, keken Zij, alsof ze meenden publiekelijk in het ootje te worden genomen bij het antwoord: dit stelt de ellende der .huisindustrie voor. Er waren er zelfs, die meenden, dat aardappelschillen nu juist geen ellendige ' bcetingsdiscussie in dia afdeelingen mededeehng van de telegrammen zaf zijn gevraagdj, ® is dit geschied), dat de Minister van Kolomen miet weigeren zal de gewisseldje telegrammen, zonder verkorting of uitlating, in zijn Memorie van Antwoord medio te deelen". --- LETTEREN EN KUNST. INNSBRüCK. — TRENTE. — VERONA. (Van onzen bij zonderen correspondent.) Ver o na, October 1913. Den weg ben ik gegaan, dien de volken ginI 11 » wa ir begeerlijkheid, of heerscherszucht, of j a a . Wee 'do van het Zuiden hen voerde uit het 4 der Allemannen naar de zoele zonnelanden Adria. Keb a ' een we ®' dien Gods schoonste natuur Pi ® "''! heeft tusschen de bergen door, die daar win , S ' lun dreigende reuzen-gestalte den hemel ^ond' 1 . ^ 30r dT:iVenlan ê»n toch', dien hord in en volken tebb e Voet en over hun kruin gemaakt annen me! lange baarden, Oos erschc woesteiiaggjj i. ■ —io ' w '*, w .'u jvi.U „—,™ öeerd'^ . Germanen, zij lieten niets ongcvrij gebleven, de mannen der bergen, an"ri'' r0UW an geloof hunner vaderen. l»n m „, len . godsdienstzin, dien men vergelijken Wik ° P luul ,0! 'h' en toch zijn zij onafhany er j an dia Van ' en vaa ons eigen Roomsche volk, Wic^t ' e " .'-' ver ' om i" 1 de vervulling hunner €r ken , nis " s te kort te komen, spreien die v an I nri „^ er kje s , waarmede de geheele weg *aaid j Rs ' Ic -k tot da Italiaansehe grens als besti r 0or j' " oa frisch steken hun witte muren •Jit, j t , daken boven hel gro en der dorpen spitse Vn i°''jk klinken de klokken uit de 2dachten roepen. Maar wie met mij de stad betreedt, en daar zoekt naar het vele interessante, wat men daar meent te vinden, naar de herinneringen!, die nog daar zijn van de Kerkvergadering, of van vroeger en luister en macht, hij zal tamelijk bedrogen uitkomen. Wel staat daar die domkerk A met haar interessante bouworde, die u aanstonds midden in Italië verplaatst, — wel komt u uit de oud» paleizen, welke met hun bijna onkenbare fresco's — met hun afbrokkelend marmer er zoo armoedig en ellendig uitzien, wel komt u een beeld tegemoet van vergane grootheid, maar tegelijk geeft liet u een droevig beeld van den tegiemwoordigen staat van zorgeloosheid en weinig besef, om nog ecnigs^lns iets van 'den, vroeger en glans te bewaren of te herstellen. De bewoners hebben te veel te doen, om hunnen afkeer van de Tedeschi, van hun regeering op allo wijze kenbaar te maken om nog aan iets anders te denken. Hum haat voor den vreemden indringer, hun liefde voor Italië beneerscht alles. Ik kon met dien besten wiil van de wereld ma,ar niet te weten komen, of er iets bekend was over eenige prachtige fresco's welke ik in den dom gezien had - men stuur Ai mij* van Herodes naar Pilatus, en /elfs zij di» toch op de eerste plaats iets er van moesten weten konden, of wilden geen bescheid geven, misschien niet aan den Tedesco. De dom van Trente is overigens een prachtig ' specimen van dian 1 ombraxdo-gotisehen bouwstijl. welke in de 13e—13e eeuw zooveel wonderbaar schoone kerken deed verrijzen in Noord -Italië. De strakke lijnen der noordsehe gothiek 1 paren zich aan de rijke vormen van liet zuiden^ '— ! Evenals de Longobarden, de mannen van het "oorden .eekomen. zich vestigden In de vruchtbare vlakte aan Po en Adige en zich lieten beïnvloeden door het zuidelijke klimaat en zuidelijke levenswijze, die hun zeden verzachtte, en met behoud' van hun energie meer gesierde vormen en levensuiting gaf — zoo vinden we ook in dezen stijl do karakters èn van het stramme noorden èn van het buigzame zuiden vereenigd. Opmerkenswaardig is vooral de manier waarop men de muren der kerk, die inwendig door hunne groote vlakte al te eentonig zouden gewerkt hebben, gebroken heeft door aan beide zijden een ,trap met sierlijke galerij aan te brengen, welke tegelijk met haar practische bruikbaarheid een bijzonder fraaie afwisseling aan het oog geeft. De Maria Maggiore-kerk, een bouw, die in haar kwaliteit van gewonen renaissance-bouw honderden goed gelijkende zusjes heeft, in Italië vooral, is allteen merkwaardig, omdat daar de hoofdzittingen van het Concilie hebben plaats gehad — hst gebouw, dat er schuin tegenover staat en waar de vaders hunne gewone bijeenkomsten hielden, wordt thans als noodkazerne gebruikt. Quantum mutatum!.... Geen trage schrede is het, bij al het interessante wat Trente door zijn geschiedenis u kon bieden, waarmede ge de stad verlaat, om de grenzen te overschrijden, die u zullen brengen in het wonderland der kunst, waar de natuur u zijn bloeiende schoonheid gaat ontvouwen, waar de eeuwen u spreken gaan van velerlei wisselvalligheden, maar waar ook duizenden dingen u zullen doen kennen den hoogen schoonheidszin, het grenzelooze streven en machtige kunnen van hen, die zich daar gaven aan de kunst, of die haar beschermden en in eere hielden. Verona is het, dat ons gastvrij ontvangt en tot welkomstgroet een onweersbui met all'e mogelijke woede over ons doet losbreken. Ja, wat onweer is er over Verona al uitgegaan in den loop der tijden. Want al heeft de stad en republiek van Verona tijdperken gehad van grooten bloei, vooral onder de regeering der Scaligers, veel dwingelandij en broedertwist heeft haar zoo vaak in haren vooruilgang gestremd. Haar oorsprong reikt tot in de voorchristelijke tijden. Zij zag Rhetiers en Kimbren en Romeinen zich vestigen en strijden; zij' werd het bolwerk, dat Italië verdedigen moest tegen vele krijgsmachten, die de Alpenpassen volgende, van boven kwamen, Reeds voordat een zelfstandige staat gevormd was, kende zij veel gelukkige en voorspoedige tijden, en al was het de dwingeland Ezzelijn, die met wreedheid, een Nero waardig, die belangen der Ghibelijnsche partij meende te moeten verdedigen — al hadden d'e familietwisten der Montecchi, Capuletti en anderen de verdeeldheid gebracht in eigen boezem en daardoor stremmend gewerkt op den vooruitgang, ééns verstomde de kreet: Hie Welf, hie Weibling, — ééns reikten allen zich de broederhand, — toen Mastin *de la Scala in de 13de eeuw de rij opende der volkstribunen van .zijn geslacht Dat geslacht der Scaligers heeft Verona eens groot' gemaakt. Voorzichtig in 't bestuur, vorstelijk in optreden en mildheid, was het vooral do bekende Cangrande, die een algemeene schittering gaf aan heit Veroneesche hof en gemeenebest. Theologen «n kunstenaars, geleerden en dichters vonden een gul onthaal in het paleis des Scaligers. Giotto versierde zijn vorstelijke woning met zijn fresco's. Dante verheerlijkt© den edelen volkskapiten. En meer dan een eeuw lang werd de kunst beoefend in de vele kerken, welke als oprezen uit den grondi, in de paleizen, wier eigenaars met eikandevi wadiiverrlnm in nnacht. in deooc met elkanidci wedijverden in pracht^ in deoj><- ; 4". bare gebouwen, welke thans alle nog na der eeiuwen verslindenden loop de sporen dragen dier gelukkige tijden. Wel e'genaardlg. dat vooral Noord-I alië's kuinst haar hoogste troeven heeft gespeeld in de architectuur. meer dan in de schilder- en beeldhouwkunst. Reedis vroegtijdig vindt men de bewijzen daarvan. J jat en wij de RomeAnsche arena te Verona zelSs buitetn beschouwing dan vinden wij hier meesterstukken Van bouwkunst^ van kerkelijke bouwkunst vooral,., die ons doen vreezen hoe het mogelijk is dat in de tiende, elfde eeuw, kerken gesticht werden, met zulk meesterschap over den vorm. met zulke poëzie, zulkeintieme en sublieme gedachten doordrongen. Een. en wel het beiste voorbeeld daarvan vinden wij in de kerk van Sint Zeno. Koning Pepijn en bisschop Rotaldo wildein een waardige verblijfplaats geven aan de overblijfselen van den heiligen Zeino, en wilden daarom een klooster en een. kerk ter eere van genoemden heilige stichten. Op het einde der tiende eeuw begonnen, werd zij eerst in de twaalfde voltooid en thans nog staat zij in denzelfden vorm en volmaakt to haar weidschen marmerglans en vol rijkdom en eenvoud te gelijk als het meest bewonderenswaardige monument- dat de lombardo-gotiische bouwkunst geschapen heeft. Als men het rijke portaal, dat uit den vlakken gevel springt, door:reedt, langs de manneren voorstellingen ter zijde, en de merkwaardige bronzen poorten den tempel binnenkom*, staat {j_e in het geheimzinnige duistere dat u na het schitterend wit van de in zonnegloed badende kerk plotseling met verblinding slaat. Maar Zachtjes aan komen de wondere lijnen dor kerk voor uw oogen, een wijde hal met hooge zuilen, waarboven zich dat dak welft, zoo fijn met hout en schildering geschakeerd. Maar daar ginds, daar vóór.. d,aar deelt zich de kerk horizontaal in tweeën, een bovenkerk in het licht dat zich mild over het witte marmer spreidt — een benedenkerk, de krypt waar mysterieuze schemering den sarcophaag van Sint Zeno en den rijkdom van zijn beelden omhult. Het geheel één samensmelting van lijnen, één harmonie van samenstel, een wonder van opvatting. en uitvoerinaj Het fresco, dat den tijd trotseeren moet, maar dat in San Zeno bijna bezweken is in den strijd met de jaren, heeft ruim veld gehad om de wanden der kerk te tooien. Geen plaats bleef onbenut. Zelfs de marmeren kolommen werden met het kalkpaneel bedekt, en waar de vijftiendeeuwsche fresco's vallen komen de by-zantijnsche muurschilderingen te voorschijn. Eene merkwaardigheid bezit de kerk nog In den doopvont die vervaardigd is, om het doopsel door indompeling toe te dienen en welke daartoe diende tot in de 14e eeuw. Niet ééne kerk, maar met tientallen lelt ze de stad, welke alle met denzelfden geest doordrongen zijn, als de San Zeno; de hoofdkerk, de duomo, de Santa Anastasia, de San Fermo met zijn onvergelijkelijk plafond en nog meer, zij getuigen niet alleen van den rijkdom der tijden die haar zagen ontstaan, niet alleen vanj den godsdienstzin van hen die ze lieten bouwen, maar van een dichterlijk vrome opvatting harer bouwmeesters, die de ziel des Christendoms legden in de stomme muren en zuilen, die thans nog het hooge lied, het vrome lied der uit God komende schoonheid zingen. Ik sprak straks ter loops van de Romeinsche arena, welke Verona nog bezit en waar de stad wel groot op kan gaan, daar zij vooral inwendig een der best geconserveerde amphitheaters is, welke uit dien tijd van Rome's heerschappij; overbleven. De buitenste ring is wel ïs waar bijna gelieel verdwenen. Als in oorlogstijden da muren der versterkte stad geleden hadden en hersteld moesten worden, was het zoo gemakkelijk, om de groote brokken marmer, die gekapt en wel de arena vormden eenvoudig te gaan halen en in den stadsmuur te metselen, evenals de Barbarini en barbari te Rome het deden. Maar wat er overblijft, de groote ring van het rose witte marmer die bet gelieel gave binnenste gedeelte omgeeft, geeft u oen volledig idee van de oude arena. Niet de afmetingen van het colliseum, maar regelmatig heffen de treden zich omhoog. Als ge daar te midden van dat strijdperk staat, leeft alles voor u op: de duizenden daarboven, die met bruten zin naar het bloed verlangen der zwaardvechters, die de 'dieren hitsen om de slaven te verslinden, om de eerste Veronezer Christenen, welke werkelijk in de arena voor de beesten zijn geworpen, te zien verscheuren. Als dia tijden veranderden reden hier de ridders ten tournooi, en de 17e eeuw zag de stieren- en hondengevechten totdat onze tijd het openluchtspel in de arena brengt, en zooals voor eenige maanden de opvoering van Verdi's Aïda nog de bevolking van stad en land van Verona in groote drommen tot zich trekt. Vanaf de „panes et clrcenses" tot het voedsel, waarmee de heerlijke muziek van den grooten componist de geesten verzaadt. Men zou niet over Verona geschreven hebben, als men niet twee standbeelden gedacht, wélke da stad heeft opgericht voor twee harer zonen, en wel dat van Poalo Calinari, meer bekend onder den naam van Poalo Veronese en het standbeeld van den grooten Scaliger, den Cangranda Het eerste staat op het plein vóór den dom, en geeft den grooten schilder wèèr, die de trots is van Verona. Werkelijk mag de stad groot gaan op haren talentvollen meester, maar al heeft het museum eenige zeer goede proeven van zijn kunst, toch hc«ft deze in Venetië een meer dankbaar en ruimer arbeidsveld gevonden, en zal er daar meer. gelegenheid zijn om ze te bespreken. Maar meer trekt u het andere standbeeld, dat tegelijk het grafmonument is voor den machtigen burgervorsit van Verona voor Cangrande. Midden tusschen, of liever terzijde van de rijke met torens en' kanteelen, met beeld en relief gesierde graven der Scaligers, rijst boven het. kerkje Santa Maria Novella, hoog het beeld op van den geheel in wapenrus (ng en op zijn bekleed? paard zittenden heerscher. Van boven af ziet hij als liet ware over Verona heen, over Verona, dat hij heeft groot en sterk- gemaakt, vol trots en vol leven, alsof hij neer wilde dalen, om den gouden tijd terug te roepen, die heen is gegaan. Geen monument des doods is het, waar uit de trekken de volhe'd des levens blinkt, maar, ga da sombere kerk binnen onder het standbeeld door, en de gedachte des doods komt over u met grooten druk. Daarboven het leven, Beneden de somberheid, dia den dood verbeeldt, die niemand voorbijgaat, geen heerscher, geen mensch, geen stad, geen volk! Scherper rag ik nooit het elkander niet kennende, het elkander vluchtende en toch beroerende, nooit zag ik dood en leven scherper tegenover elkander gesteld. Of is hat een beeld van het leven, dat eens onder den man diarboven Verona bezielde, Verona de machtige, Verona de bloeiende, Verona da Christelijke, uit de,n tijd der Scaligers en ziet hij, de vertegenwoordiger van dat volle leven van toen met zijn tartenden blik naar beneden, waar Veirona niet meer dat leven bezit, waar da paleizen bewoond worden door den proletariër dij schmierende paleizen van eertijds, nu vuile woningskazexnen geworden, waar Verona het onverschillige wel brult en loeit, als de avond komt, maar geen levensui ing geeft dan eene dia den kern des doods in zich bevat? Ik weet het niet. Maar waar thans geen weemoed reeds ons bezielen moet, als wij verder gaan naar Venezia, eens la bella genaamd, daar moet de bewondering voor hetgeen de middeleeuwen hier wrochtten, de grootste indruk zijn, dien wij medenemen, bewondering voordehooge kunst, voor dein rijkdom van schoone lijnen, die Lombardije ons gaf in de gebouwen, vooral in do kerken, welke het Christelijk Verona eens stichtte. „ £«£@5 KAMERMUZIEKVEREENIGING VAN „TOONKUNST". • Op het eeriste avondi-concert, dat de Kamermuziekvereeniging van „Toonkunst", Maandagavond 13 October a.s. des avonds ten acht ure in den Tivoli-Schouwburg te Rotterdam geeft, is Mevrouw A. Voordiewier Reddingius soliste. Zij zingt 1 iederen van Handel, Mozart, Beethoven. Schubert. Brahms, Diepenbroek en Richard' Strauss. De heeren Verhey en Mossel zullen een sonate van Beethoven (piano en cello), de heeren Verr hey en Röntgen een sonate van Brahms (piano en viool), uitvoeren. ROTTERDAMSCHE KUNSTKRING. De Rotterd. Kunstkring herbergt van heden 11 October af de acht-en-derfcgste tentoonstel;ing ^an de Hollandsche Teekenmaatschappij. De tentoonstelling omvat teekeningen van Akkeringe, Hans van Bartels, Suze Robertson, Blommers, Bosch, Briët, Cipriani, Chattel, Le Comte, Cos'air, Thérèse Schwartze, Haverman, Henkes, Hans Herrmann, Hoytema, Israëls, Joris, De V'rios, Van der Maarel, Willem Maris, Willy Mariens, Mastenbroek, Xavier Mellery, Ter Meulen, Wally Moes, Clara Montulba, Nakken, Roelofs, Van Soest, Tarenglii, Zoetelief, Tromp en Wilsen. De I aliaansche inzendingen van Cipriani, P. Joris en Tarengtoi zijn nog niet aangekomen. Deze tentoonstelling is ook vqor niet-leden van den Kunstkring tegen entree van f 0.23 te bezich'ijen. In de Groote Nutszaal te Rotterdam, wordt Maandag 27 October e.k, des avonds ten acht ure een liederen- en duettenuitvoering gegeven door de dames M. van der Held—Hazeu (sopraan) en J. Vei team p Helbach—Plemp v. Duiveland (mezzo-sopraan), met medewerking van den heer A. de Vogel Jr. (piano). Het program ma bevat werken van Peter Cornelius. Schubert, Schumann, Brahms, Sachs, Franck. Trémisot, Giordani en Dina Appeldoorn. ---