LETTEREN EN KUNST. HET LOUVRE TE PARIJS. Naar „Le mois litteraire et pittoresque" meldt, heeft M. Pujalet, directeur der nationale musea, een zeer jjelukkig plan bedacht. Er zullen in het Louvre een aantal zalen ingericht worden, waar, in series, de 40.003 teekeningen en prenten, die heit museum bezit en diie tot nu toe fiijna onbekend in de kartons verborgen lagen, zullen worden uitgestald. Achtereenvolgens zal men de teekeningen tentoonstellen nu eens van een bepaald tijdperk, dan weer van een enkelen meester of eene zekere school. En daarenboven wordt er nog een speciaal vertrek gereed gemaakt, waar de kunstenaars rustig zullen kunnen studeeren of werken. LARENSCHE KUNSTHANDEL. Men Schrijft ons uit Amsterdam: De Larensche Kunsthandel te Amsterdam houdt deze maand een tentoonstelling van een aantal werken van ongeveer veertig, meest bekende, schilders. Verschillende doeken hebben wij reeds hier of in de villa Mauve geëxposeerd gezien als van Hetty en André Broedelet, Gabriël, Garf, Kever, Gorn. Kuypers, Jac Snoeck. Maar met genoegen zien Wij er vele nog graag eens terug; wijzen we bijv. eens op de mooie „Kerk te Naarden" van Snoeck voor wien dit stuk nog nieuw is. Ook geven de doekjes van Suze Bisschop—Robertson geen nieuwe inzichten in de Kunst van deze artiste. Toch blijft het karakterestieke werk van deze krachtige schilderes altijd bezienswaardig. Intusschen Zijn er enkele groote schilderijen op kltoze November-expositie, die bijzonder de aandracht trekken. Voornamelijk hebben wij hierbij het oog op een drietal werken van Frans Lange veld Aan den ingang van de kleine achterzaal staat een prachtig doek „Paarden in de sneeuw" geititeld. Het zal menigeen verbazen, die de ontwikkeling van onze schilders aandachtig en belangstellend volgt, Langeveld plotseling met Zulk superieur werk voor den dag te zien komen. De sneeuwvlakte met het langharige bruine paard op den voorgrond werkt sterk suggestief. Ook het dichtbijstaande havengezicht is een frisch en vlot geschilderd stukje, alleen lijkt ons het geheel wat te blauw. Maai - in de groote schilderij „Westen-Wind" in de achterzaal, toont Langeveld, dat zijn ,,paarden in de sneeuw'', niet het werk is van één beau jour. Deze groote compositie met de prachtige belichting uit de regenlucht, verraadt Zulke uitnemende kwaliteiten, dat wij de verdere ontwikkeling van Frans Langeveld met belangstelling tegemoet Zien. Een ander merkwaardig doek op deze tentoonstelling is een groot schilderij van Jozef Israëls „Geloofsvertrouwen". De titel doet eenigsZins zonderling aan, maar de bedoeling is bij het Zien der voorstelling wel duidelijk. Een vrouwenfiguur met ineengevouwen handen en opgeheven hoofd, de droeve, doch vertrouwvolle oogen. ten hemel geslagen, is het sujet. Zooals van een meester als Israëls te verwachten is, zijn de handen prachtig gemodeleerd, is het gelaat talentvol geschilderd; geheel de rijzige vrouwenfiguur spreekt van den krachtigen opzet van Israëls. Toch drukt o.i. de gelaatsexpressie niet krachtig genoeg de bedoeling uit. 't Is geen innigvrome figuur, maar meer een goedgeslaagde theater-pose. Bij een in bekenden trant geschilderd landschap van Hart Nibbrig, hangt een schilderij van Johan Meijer, „Koeien in de weide", dat eveneens volgens de regelen der stippelkunst geschilderd en in Zijn soort zeer verdienstelijk is. Wij wijzen verder nog op eenige mooie doeken van Garf, Louis van Soest — een groot winterlandschap — en fijne stukjes van Pi J. C. Gabriël, vooral een prachtige aquarel in de voorzaal. Alles te zamen een interessante expositie. AMSTELS WERKMAN. Men schrijft ons uit Amsterdam: Een onzer grootste liedertafels is Amstel'si Werkman eri sedert zij onder leiding staat van den heer Willem Robert uit Haarlem, ook een onzer beste. Zondagavond nu gaf zij een concert in het Paleis voor Volksvlijt en wij werden opgetogen door haar fraaie Draestatie. Zii gaf o.a. Requiem, Benedictus en Sanctus voor dubbel koor van '71. Zöllner, een lieel moeilijk nummer, en het T» Deu:n van Joh. Verhulst, eraf ook een voortreffelijke uitvoering behoeft, wil het tot zijn reent Komen. Maar neieien deze composities gewerd een verlolking, diie van de zeer go^de krachten, waaruit het koor bestaat, getuigenis a'Iegde en opnieuw een schit-terend blijk gaf van Roberts talent als koorleider. De phoaiek en de techniek waren uitmuntend verzorgd, de voordracht „qua talis" zeer indrukwekkend. Vooral in het Te Deum viel veel te genieten wat coloriet en ook wat expressie betreft. De heeren Joh. Zimmermann en E. J. Hoefman zongen in Verhulst's opus de solo-partijen; deze met deugdelijke wijze van zingen en voordragen, gene met mooi gefuid maar minder fraaie manier, hetgeen jammer was, want hierdoor leed het slot wel wat schade. De heer Zimmermann gaf nog een paar solonummers ten beste (waaronder de aria uit Méhul's Joseph) natuurlijk met dezelfde goede en kwade kwaliteiten. Beter kweet zich van de taak" van solist mevr. Engelen-Sewing, die inzonderheid succes hadj me) de voordracht van een Viertal Nederlandsche liederen. De heer Louis Robert bespeelde het orgel meesterlijk, en wekte ware geestdrift met zijn vertolking van Elfes van J. Bonnet, Cantabile van Enrico Bossi en Marche sur ün theme di Haendel van A. Guilmont. De zaal was eivol en het publiek buitengewoon enthouiast gestemd. , ZELDZAME AANWINST VOOR HET BRITISH MUSEUM. Het British Museum te Londen heeft eene kostbare aanwinst gekregen in een twaalf voet fang cn bijna elf voet breed mozaiek, dat van Romeinséh-Gallische herkomst en heel eenig fn zijn soort is. De teekening bestaat uit een middelstuk, dat een naakt figuur met een hond voorstelt, en in de hoeken vier medaillons: een buste van Dionysos, twee saters en een Pan met Maenade. flet mozaïek 111 zwarte, witte, roode en geit' kleuren, is in uitmuntenden staat. Tegelijkertijd werden door het museum nog eenige andere antieke kunstwerken aangekocht: een borstbeeld van k eïzer Titus, drie belangrijke bronzen beeldjes en eene Keltisch bronswerk, dat ongeveer uit het jaar 1000 v. Ghr. moet stammen. GOEDKOOPE FRANSCHE DOEKEN. In tegenstelling met andere landen — vooral Engeland en Duitschland gingen in dezen vöor — is Frankrijk laat begonnen met het uitgeven van goed gedrukte, goedkcope gebond|"n boeken. De twee eerste uitgevers,' die in Parijs daarmee begonnen, zijn nog wel een Engelsche en eene Amerikaansche firma. De uitgevers vennootschap „Nelson" bracht hare bekende Fransche boekjes van 1.25 fr. op de markt en de firma Dent in Londen maakte de Fransche klassieken in een goedé en goedkoope uitgave voor de groote massa toegankelijk. Nu is een jonge, ondernemende Fransche firma gevolgd, Georges Crès et Cie op den boulevard Saint-Germain, dezelfde d;ïe verleden maand een luxe-uitgave van het veel besproken werk' van Leoin Boy: „Le désespéré" in de prachtige serie: „Les Maïtre? du Livre" uitgaf en binnenkort eveneens ilieins „Sueur de Sang" en „Histoires desóbligeantes" herdrukken zal. Van de goedkoope serie van Crès et Cie. zijn reeds zes deelen vei schenen. Technisch munten zij uit door zorgvuldigen druk op royaal papier; zij zijn in klein 8° gehouden, in smaakvolle linnenbanden gebandlen en met eene schoone titelprent versierd. De reeks zal moderne Fransche werken bevatten in tegenstelling met de uitgaafjes van Nelson en Dent, die hoofdzakelijk uit andere letterkundige werken bestaan. Ook bevat ieder boek eene inleiding van een bekenden letterkundige. Het eerste deel vormen de „Contes philösophiques" van Balzac, ingeleid door den Paul Bourget. Het tweede deel brengt de „Imitatio Christi", gevolgd door de „RéHections" van Lammenais met een voorrede van den bekenden Engelsohen romanschrijver R. N. Benson. Dan volgen de „Poésies nouvelles" van Alfred de Mussel, de v Pensées de Pascal" met eene voorrede van Emile Boutroux en eene inleiding van Vicfor Giraud, „Le Princesse de Clèves" van madame de la Fayette en ten slotte „La Tentation de Saint-Antoine" van Flaubert. Als v erdtere nummers der reeks worden aangekondigd o. a. werken van Fontaine, Baries, Balzac, Huijsmans, Villiers de 1'Isle-Adam en eene Fransche litteratuurgeschiedenis van Emile Faquet. Men ziet er is allerlei: goed en slecht door elkaar. Men zij idus uiterst voorzichtig. --- RECHTSZAKEN. HOOGE RAAD. (Zitting van 10 November;'. De Hooge Raad deed heden uitspraak in da zaken van R. Th. V., kantoorbediende te Amsterdam, door het Hof aldaar veroordeeld tot 4 maanden gevangenisstraf, wegens verduistering van en valschheid in een postwissel ten nadeela van zijn patroon. 1 Het cassatieberoep werd verworpen. A. R,. apotheker te Arnhem, door de rechtbank aldaar veroordeeld tot .f100 boete of 10 dagen hechtenis wegens het afleveren van mopphine niet op verzoek van een geneeskundige of op eene schriftelijke en ondergeteekende aanvrage met opgave van het doel waarvoor het benoodigd was aan eene dame die daardoor morphiniste werd. Aangevoerd was dat de aflevering mocht geschieden op een recept, voor een vorige aflevering door een geneesheer afgegeven, nu daarop niet voorkwamen de woorden „ne iteretur" (niet herhalen). 1 Maar de Hooge Raad overwoog dat blijkensf art. 13 der wet van 1865 vergiften niet mogenl worden afgeleverd dan op voorschrift van een geneeskundige (of op schriftelijke aanvraag met aanwijzing van het doel) maar niet op een vroeger voorschrift van een geneeskundige. Het beroep werd dus verworpen. W. F. B. en J. D. L., door de rechtbank te Groningen veroordeeld resp. tot f 10 boete en tot tweemaal f5 boete subsidiair eenige dagen hechtenis wegens het verkoopen of ten verkoop in voorraad iiebben van aandeel en in eene loterij, uitgegeven door de firma Ha'ighton en Co. te 's-Gravenhage, tot het aanleggen en houden waarvan de bij de wet vereisehte toestemming niet was verleend. De Hooge Raad achtte geen der in deze zaak' aangevoerde vier cassatiemiddelen gegrond en verwierp het beroep. C. J. A. E., electricien te 's-Gravenhage, dooij het Hof aldaar veroordeeld tot 6 weken gevangenisstraf wegens diefstal van een beursje met * f 10 benevens nog een bedrag in geld van f6.80 en een gouden ring uit een In aanbouw zijnde villa in het park „Zorgvliet 1 ". Het beroep werd verworpen. J. -C. de J., te Woensel, door Het kantonigerecht te Eindhoven tot f 2 of 2 dagen hechtenis veroordeeld wegens het zonder daartoa gerechtigd zijn loopen over eens anders weiland. Ambtshalve werd het - vonnis wegens vormgebrek vernietigd en de zaak ook ten aanzien 1 ' van den niet in cassatie gekomen medebeklaagda P. H. J., verwezen naar de rechtbank te 's-IIertogenbosch. De Hooge Raad verwierp heden de cassatieberoepen van: J. B., zich noemende eersten Nederlandschem uitvinder om tuberculose le genezen, wonende te Wouterswoude, gemeente Dantumadeel, tegen zijne veroordeeling door de rechtbank te Leeur warden tot tweemaal tweehonderd guldén boete of tweemaal zestig dagen hechtenis wegens onbevoegde uitoefening van de geneeskunde dooi behandeling van een paar personen te Sneek. .1. F. D. H., door het gerechtshof te Amsterdam veroordeeld tot 8 maanden gevangenisslraf wegens „laster" jegens een agent van politie door dezen te verwijten dat hij uit een ongunstig bekende inrichting kwam terwijl hij op straat moest surveilleeren. L. R., pensionhouder en zijn dochter J. Ri., beiden te Amsterdam, door genoemd Hof veroordeeld, met bevestiging van een vonnis der rechtbank te Amsterdam, tot veertien dagen gevangenisstraf wegens mishandeling van hun buurvrouw mevr. N. en hare werkvrouw mef wie zij in onmin leefden, aan de Prinsengracht" Rozengracht te Amsterdam. P. J. H. M., tegen het arrest van het gerechtshof te 's-Heftogenhosdh waarbij hij mei bevestiging van een vonnis der rechtbank te Roermond is veroordeeld tot 4 jaar gevange- nisstraf met ontzetting uit het yeaht om het beroep van onderwijzer uit te oefenen voor den tijd van 9 jaar wegens het plegen van ontucht in 1902 en 1903 met aan hem als onderwijze!' toevertrouwde minderjarigen te Belfeld bij Venlo. De Hooge Raad heeft nog verworpen het cassatieberoep van J. B. Jz., visscher te Buren, door het Hof te Arnhem veroordeeld tot 6 •weken gevangenisstraf wegens mishandeling, zoomede dat van den bierbottelaar P. H. V. L'. te Amsterdam, door het Hof aldaar veroordeeld tot 2 maanden gevangenisstraf, wegens het opzettelijk niet voldoen aan een ambtelijke vordering. - HAAGSCH GERECHTSHOF. (Zitting van 10 November). (, Overtreding der Auteurswet. Het Gerechtshof alhier deed heden uitspraak in de zaak van den oud -hoofdinspecteur der Amsterdamsdhe recherche Batelt tegesi den uitgever der „Haagsche Courant" betreffende het nadrukken van een gedeelte van het boek „Duister Amsterdam'. De Haagsdie rechtbank had den uitgever der „Haagsche Courant"' veroordeeld tot schadevergoeding. Het Hof verklaarde de overneming door de „Haagsche Courant" wel onrechtmatig, maar achtte de daad niet schadevcroorzakend, omdat, even waarschijnlijk als er lieden geweest kunnen zijn, die, nu zij het pakkendste verhaal uit het boek in de courant gelexen hadden, daarom het boek niet gekocht hebben, even waarschijnlijk daartegenover anderen kunnen hebben gestaan, die juist omdat zij het verhaal zoo mooi vonden, zich het boek hebben aangeschaft. HAAGSCHE RECHTBANK. Zitting van 10 November. De rechtbank veroordeelde heden L. M., gelwezen oberkelliier in het Grand' Hotel te Scheveningeai, die den fooienpot der kell'ners zoek maakte, wegens verduistering, tot 3 maanden gevangenisstraf. J. v. O., opkooper te Leiden ,was bij verstek veroordeeld tot 8 dagen gevangenisstraf, omdat hij een ander een blauw oog had geslagen. Daarmee was v. O. niet tevreden en daarom teekende hij verzet aan, doch het O. M. eisehte heden bekrachtiging van het vonnis, wijl de getuigen bij hun vroeger afgelegde 'verklaringen bleven. Een loswerkman uit Sassenheim, H. W., stond heden voor de Haagsche rechtbank terecht, beklaagd, een veldwachter die hem bekeurd had, omdat hij een paar malen zonder licht des avonds met een rijwiel gereden had, te hebben mishandeld, door hem met een mes o. a. een Stuk van den neus af te snijden. Beklaagde beweerde van het gebeurde niet veel te weten, omdat hij dronken was; en voorts, dat kameraden hem hadden opgestookt, Hij zeide nu erg veel spijt) ervan te hebben. Het O. M., den beklaagde schetsende als een zeer gevaarlijk persoon, voor wien de ingezetenen van Sassenheim bang waren, eisehte zijn veroordeeling tot 4 jaar en 1 maand gevangenisstraf, daarbij er nog op wijzende, dat er aanleiding had kunnen bestaan den beklaagde Wegens poging tot doodslag te vervolgen, indien velen die eerst bang voor hem waren, met hun verklaringen vroeger voor den dag waren gekomen. H AMSTEBDAMSCH GERECHTSHOF. |.l (Zitting van 10 Novejnber). / 1 Devergiftigingszaakte Abben broek. Het Gerechtshof zette heden in 3e zitting, In vervolg op die van 6 en 6 dezer, de bebehandeling voort van de zaak tegen G. Spoon, landbouwer te Abbenbroek, beklaagd van moord ©p den landbouwer W. H. WesterveH, door middel van morphine, op of omstreeks 4 Mei 1912. (De rechtbank te Rotterdam had heiü lot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld); in ftooBer beroep werd dit vonnis door het gerechtshof te 's-Hage bevestigd' — in beide instantiën was door het O. M. levenslange gevangenisstraf gerequireerd — doch tegen het arrest iwerd cassatie aangeteekend, met het gevolg, dat Ide Hooge Raad overeenkomstig de vordering Van het O. M. het arrest vernietigde en de Kaak naar het gerechtshof te Amsterdam' verIwees, ter nieuwe feitelijke behandeling. Onder even groote belangstelling van het publiek als beide vorige keeren wordt' het getuigenverhoor voortgezet. net eerst wordt gehoord J. W. Boers, burgemeester van Abbenbroek. Hij verklaart, dat op 13 Juni op de begraafplaats een lijk werd *>p~ Igegraven, in tegenwoordigheid van de doktoren en welk lijk door hem werd herkend als dat Van Westerveld'. Gei. A. van Ekelenburg verklaart, nooit van bekl. of van een ander tost te hebben gekregen, morphine te koopen, of daaromtrent te informeeren. De advocaat-generaal: „Beklaagde, houdt u vol, niet in den winkel van Sandwijk te zijn geweest?" Bekl.: „Nooit. Alleen bij Spetter. Nergens anÜers." Adv.-gen.: „Bent u niet in de van der Takstraat geweest?" . Bekl.: „Neen." Adv.-gen.: „Hebt ge u daar niet bij Mulder opgehouden ?" JPfkl.: „Neen." Adv.-gen.: „Er is bericht ingekomen., dat in Maart iyi2 in den winkel van Mulder is gevraagd naar een kilo morphine. Spr. legt nu aan het Hof het proces-verbaal over van denCommissaris van politie te Rotterdam en requireert tot het hooren van verschillende door hem genoemde getuigen. Aan de verdediging wordt inzage verleend van genoemd proces-verbaal. Van de bedoelde getuigen wordt het eerst gehoord J. van Ree, van der Takstraat te Rotterdam. Hij verklaart, dat hij vaak kwam bij 1 rijn buurman Mulder, een winkelier in chemicaliën enz. In de eerste dagen van Maart 1912 heeft hij daar iemand gezien met een boerpohtig uiterlijk, gezet, zonder baard, maar een kneveltje (uiterlijke kcnleckenen van bekl.) met een stok in de hand en een groenachtige pet |op. Mulder zei hem later: „Ik heb een goeIden dag gehad; ik heb een kilo moiphino verkocht!" Gevraagd zich om te keeren, verklaart get. kich niet te herinneren, of deze bekl. het (Was, dien hij in den winkel zag. Op de vraag van den president, of hij gewoonlijk een stok draagt, antwoordt bekl: „Zeilden." En op de vraag: „Een groenachtige pet?" pntwoordt hij: „Nooit 1" Get. herinnert zich ook niet, dat de zooieven gehoorde van Ekelenburg 't was, dien hij aai den winkel heeft gezien. De verdediger tot getuige: „Heeft de behanHeling van de zaak te Rotterdam niet uw Bandaeht getrokken?" ' Getuige: „Neen, Alleen zei ik later, dat ze friog steeds zoeken naar den verkooper van de Imorphine. Op de dagbladverslagen had ik te Ulotterdam niet gelet. "Wel toen in den laatBten tijd daarin gemeld werd, dat de zaak voor Iden Hoogen Raad was behandeld en naar hier verwezen. Toen gaf ik van zooveel ik wist kennis aan de politie." Get. Gh. J. Mulder, de winkelier in chemicaliën, van der Takstraat te Rotterdam, zegt Idai in de eerste dagen van Maart iemand een kilo morphine bestelde en alvast f 3.20 betaalde. Get. betrok die van de Pharmac. Hahdelseeniging te Rotterdam. De klant zou eenige Idagen later het bestelde komen halen. Intus6cben was de prijs opgeslagen; het verschil' Werd bijbetaald. De klant merkte wel oj), dat hij vroeger minder had betaalde. Hij noemde zich veearts en zei, het artikel nogal 1 eens te moeten gebruiken. In den vroegen ochtend van 19 Maart werd het aan denzelfden persoon ter hand gesteld in een blikken doos (cakesblik). De man droeg een donker costuum. Getuige zegt echter, beklaagde niet als dien Juan la herkennen. Omtrent stok of pet weet hij ook niets. Hij weet alleen, dat de man een gezond uiterlijk had. Voorts verklaart hij, dat het de eerste en eenige maal was, dat dergelijk quantum morphine bij hem was betrokken. Een ioaam van den klant in kwestie had bii niet gevraagd en geen kwitantie — die trouwens niet gevraagd was — gegeven. Aan deh verdediger antwoordt getuige, dat hij do vakbladen niet leest, dus ook niet gelezen heeft de navraag naar leveranciers van de morphine. De veearts M. G. van Buren verklaart, Tiat ten behoeve van het vee morphine slechts bdj hoeveelheid van grammen betrokken wordt. Get. van Ree verklaart dezen getuige te kennen, maar deze gelijkt niet op den man met het kneveltje. Mej. Nieuwenhuis, bediende van den winkelier Mulder, geeft overeenkomstige verklaringen als deze, ook wat de persoonsbeschrijving betreft, maar herkent evenmin beklaagde. Nadat door dr. Hofman was verklaard, dat do overledene steeds harig van gelïiat was, een verklaring die bevestigd wordt door de •weduwe en haar twee zoons, ging het Hof over tot een verhoor van beklaagde, doch op verzoek van de verdediging, in geheime zitting in het belang van de openbare orde. (Wordt vervolgd.) Voor de Rechtbank te Leeuwarden stonden terecht 'de V. en zijn vrouw, beklaagd van moord op hun één-jarig kind, door vergiftiging met vitriool. Tijdens de instructie hadden zij bekend gezamenlijk het misdrijf te hebben gepleegd, doch ter openbare terechtzitting bleek, dat de man alleen schuldig was. Mitsdien werd door het Openbaar Ministerie tegen de vrouw vrijspraak en tegen den man op den nog jeugdigen leeftijd van 26 jaar, levenslange gevangenisstraf geëischt Tegen het vonnis van de Rechtbank te 's-Gravenhage, waarbij de Leidsche s'.udent Van Leeuwen is veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf wegens den moord in de Van Merlenstraat aldaar, is, naar meïi verneemt, hooger beroep aangeteekend dóór den officier vin justitie, die eiene veroordeeling had geëischt tot 15 jaar gevangenisstraf. --- 's-GRAVENHAGE. DE POLITIE IN DE RESIDENTIE. Een onzer medewerkers schrijft: De behandeling van de begrooting der gemeente heeft ons, behoudens die besliste houding, die B. en Wl hebben aangenomen tegen de onderwijzers van den Bond;, in het algemeen genomen, weinig nieuws gebracht. Toch is er één onderwerp, waaromtrent wij een en ander in het midden zouden willen brengen. Het is de dienst der gemeentelijke politie. Bij bespreking van het onderdeel „politie" der begrooting, vond de burgemeester gelegenheid, uiteen te zetten dat een nieuwe dienstregeling voor de politie op komst is, waarbij met het 2 ploegenstelsel wordt gebroken, In het verslag van „de Avondpost" van de zitting van 31 October vinden wij dit gedeelte van de rede des burgemeesters als volgt weergegeven (de „Handelingen" van den Gemeentelraad zijn terwijl wij schrijven nog niet gedrukt verscih enen): Wat de nieuwe reorganisatie betreft, deze is niet het gevolg van een physieke over belasting van 't personeel, al is het aantal ziektegevallen sedert Maart grooter dan in 1912, maar.... kleiner dan in 1911 en haast niet grooter dan in 1910. Spr. heeft zelf den indruk gekregen dat het 2 ploegenstelsel in meer dan één opzicht aan bedenking onderhevig is. Het dienstverband der agenten moest verkort. Zijn ideaal is een kort dienstververband 'ein intense praestatie. Het drieploegenstelsel, met 8 uur dienst, zonder den tijd, van aan- en aftreden, is wel degelijk in te voeren, hoewel 't voorgestelde niet het stelsel is, dat de agenten wilden, daar het een andere verdeeling bevat. Met enkele wijzigingen is de regeling gebaseerd op de best bestaande, die van Londen, 4 uur dienst, 4 uur vrij, 4 uur dienst. Dit stelsel brengt groote voordeelen en gaat verslapping tegen. De nachtelijke diensttijd verbetert er zeer door; Vroeger was na 1 uur wel niet te weinig politie op straat, maar 't ware was 't toch niet. De nieuw ontworpen dienstregeling voor de politie is ongeveer als volgt: Ploeg A b.v. van 7—11 u., en van 3—7 uur dienst, daartussohen vrij, ploeg B van tl—3 en van 7—11 uur, verder vrij; ploeg C van 11—7 uur 's nachts met rustpoos. (De uren zelf staan nog niet vast). Een en ander met dien verstande diat bij eerste indiensttreding 'n half uur vroeger wordt opgekomen, (dus resp. A 6i/ 2 uur, B 10'/ 2 uur, C 91/2 uur), en na afloop van het 8ste uur nog de nooli ge tijd ter beschikking blijft tot regeling van de gevo'gen van den dienst (opmnken processen-verbaal b.v. i/ 2 uur). Dit kost doordat in dienst niet meer gerust worcty (behalve 's naöhts), voorhands geen agent meer bij gelijke bewaking,, dan bij het 2 ploegenstelsel. Ook voor den geest in het korps verwacht spr. veel van de reorganisatie. Indertijd is in dit blad: besproken, dat aan den dienst der politie een en ftnl ( ir haperde. Omtrent de werking van het systeem bereikten de pers verschillende klachten, doch or die mogelijkheid alleen eene verbetering zou worden aangebracht, die innerlijk van groote waarde zijn zou dan een half uur meer dienst per dag. En zeker zou ook dit van gróoten invloed zijn op het ontzag, het overwicht, dat de politie moet bezitten bij het minder goedwillige deel eener grootsteedjsche beevolking. Dit zijn verbeteringen, die Den Haag zijne agenten zouden doen behouden. Nu ziet men het regelmatig gebeuren dat zij die maar eenigszjns kunnen, het corps van Den Haag zoo spoedig mogelijk verlaten voor dat van eene andere stad of Koloniën, waar de salarieering beter is en de kosten des levens bezwaarlijk hooger kunnen zwijn dan in de dure residjentie. Wij hooren het argument al: het kan niet, er is geen geld. Die politie is een oonsumeerend, geen revenu-brengend deel der gemeente-ambte^ naren. Er is geen geld. Zoo wij ons niet vergissen heeft Den Haag wel eens bewegen bij vissohershaven, bij sahouwburgquaesties, bij.... nu ja, — waarom verder gedetailleerd — bij tal van gelegenheden, willen wij maar zeggen, dat de beurs niet altijd even stijf dicht is. Den Haag heeft een goed politiecorps, dat goed geleid wordt ein geheel voor zijne taak berekend is. Daarover zijn bij de behandeling der begrooting niet dan gunstige woorden gesproken. Wij hooren hier nog niet van gevallen als in New-York, waar de politie voor een deel mee bleek te doen aan de dingen die zij had te voorkomen of te achterhalen. Toen daar op zeker moment een 500 agenten en meerderen ontslagen werden, kon het hoofd d(er politie met een gerust hart zeggen: Nu is mijn corps 500 man kleiner, doch ik heb de zekerheid dat het korps der beeren „banditti" met 500 man is vêrsterkt. Dergelijke dingen beleven wij hier gelukkig niet. Doch naar ons oordeel mag bij de salariëering der politie, wier zorgen, evenals die der brandweer, dfrect ten goede komen aan veiligheid en bezit der gemeeintenaren, * niet in bespreking komen de vraag of die arbeid al dUn niet financiëele revenuen afwerpt. Die salariëering, die maatscnappelijke positie, moet samenhangen met de éischen 3es levens en met de diensten die van haar wordpn gevraagd. Waar die diensten zwaar zijn en dte levenseischen hoog, mag die regeling zeker niet blijven beneden de grens van het 111 idld[eilmatige, zooals dat in de residentie het geval is. --- STATEN-GENERAAL. TWEEDE KAMER. Vergadering van Maandag 10 Nov. (Vervolg). Voortgezet wordt de beraadslaging over het WETSONTWERP TOT VEREENIGJNG VAN HOEK VAN HOLLAND EN ROTTERDAM. De heer LOHMAN repliceert zeer uitvoerig, betoogende, dat niemand, ook zelfs de tegenwoordige bewoners niet, het reoht heeft om de burgers van Hoek van Holland hun recht op locale vertegenwoordiging te ontnemen en dat men hier feitelijk heeft te doen met een protectie van Rotterdam. De heer VAN DOORN zegt, dat een der voornaamste redenen van het verval van den Hoek van Holland is gelegen in dé omstandigheid, dat het domein te veel grond daar heeft uitgegeven zonder behoorlijk voorwaarden te stellen voor de verzorging. De minister van Financiën zorge, dat dit niet weer geschiede in het vervolg. De heer SPIEKMAN repliceert, ook die heer VAN DER MOLEN, waarna de ministers va» Binnenlandsche Zaken en die van Financiën, de heer BERTLING. dupliceeren. Laatstgenoemde zegt tot den heer Van Doorn, dat niet het domeinbeheer in zake rioleering kon optreden en voorwaarden stellen, doch dit aan de gemeente 's-Gravenzande moest overlaten Het wetsontwerp wordt met 51 tegen 5 stemmen aangenomen Aan de orde is vervolgens het wetsontwerp tot verhooging van de i BEGROOTING VAN JUSTITIE in verband met maatregelen ter invoering van. nieuwe militaire rechtspleging. De heer ELAND vreest, dat dit wetsontwerp het den officieren te lastig maakt om tot voorzitter van krijgsraden te worden benoemd De heer VAN HAMEL verdedigt het ontwerp. Hij acht het ook een groote verbetering, dat' de zetel van den zeekrijgsraad niet meer te Amsterdam zal zijn (zooals oorspronkelijk in het ontwerp stond), doch te Den Helder. Hij vraagt publicatie van de overeenkomst met de balie te Alkmaar, gesloten omtrent de verdediging van den krijgsraad Ook wenscht hij, dat een rechtsgeleerde bibliotheek worde verbonden aan den krijgsraad te Den Helder. De heer SASSE VAN IJSSELT verdedigt heol de regeling der benoeming, welke de heer Eland aanviel. De minister van Justitie, de heer ORT, antwoordt. dat hij meent, dat de voorzitter van een rechterlijk college ervaring en geschiktheid moet hebben en daarom menschen moeten zijn, die de rechtspraktijk hebben uitgeoefend, of elders juridische ervaring hebben opgedaan, b.v. in administratieve betrekking. Daarom is zekere leeftijd voorgeschreven. Het is noodig, dat de üresident van den krijgsraad wake teaen excessen, die de leden van een kleine categorie personen nu en dan begaan. Van veel belang is ook dat de rechter wooni in de stad zelve, waar de meeste delicten, welke hij te berechten krijgt, worden gepleegd. Vorming van een bibliotheek zegt hij toe. Het wetsontwerp wordt aangenomen zonder hoofdelijke stemming en de vergadering verdaagd tot morgen 11 uur. --- OCHTENDBLAD TWEEDE BLAD. Het Juristen-Adres. I. [Naar aanleiding ons vorig artikel over | onderwerp, mochten ons van onderscheidein ••i c n allerlei opmerkingen bereiken, en werden ook enkele vragen gesteld. Ook werden ons ° n ^rifturen gezonden, o.m. twven op te nemen — vinden de lezers dezer ^ ran t, die mij schreven — antwoorden op £unne vragen of opmerkingen. Allereerst moet ik mededeelen weinig te weten van de „Christian Science". En ik meen ver•Jicht te Zijn het woord „gezondbidderij", dat E. 0 uwens toch al geen fraai woord is, geplaatst in mijn vorig artikel, hier terug te nemen. Deze „wetenschap", die ik evenwel, ook na nauwkeurig kennis te hebben genomen Van de mij gezonden schrifturen, geen wetenschap kan noemen, is er overigens te ernstig voor; de uiterste afdwalingen en caricaturen, die ook, zoo goed 9 ls in elke geneeswijze, ook de homoeopathisohe, jjit-r voorkomen, niet medegerekend. Welk een ernst bij de mannen en vrouwen der Christian Science". Zij wenschen te leven en t'e genezen alleen door en in 't beeld van den Heiland, Die, het randschrift om hun gekroond kruis verkondigt het, „de zieken genas, de dooden deed verrijzen, de melaatschen zuiverde en de daemonen verdreef." (Xs het niet, of men de litanie herkent, die bijna elk driemaandelijksch tijdschrift der groote Fransche R. K. Artsen-Vereeniging van St.-Lucas, waarvan ik stemgerechtigd lid ben, ons tot een gebed voorhoudt? Daar is ongetwijfeld hooge ernst in de „Christian Science" en in de kerken dier richting. Het voor mij liggend 7a. nummer van het 31e deel van Octobei-, dus van deze maand, bevat 60 breed octavo>bladzijden artikelen, 2 kolommen per pagina. Voorts bevat het maand-numlner 56 bladzijden jnet we zullen hen maar even zoo noemen, dokters" dealer inrichting bevattende, ruim v ij f duizend namen. Het aantal „kerken en vereenigingen" is ruim 700, vooral in Noord-Amerika en Engeland. Er 0jjn zeven colleges en universiteiten. Na alles gelezen te hebben, wat de mij gezonden schrifturen mij kunnen leeren, is mijne gevolgtrekking; le. de richting ondanks bij haar steunen op de H. Schriftuur, is te Zwevend, te vaag, en den mensch, als geestelijk wezen, te eenzijdig opvattend; 2. De medegedeelde genezingen bewijzsn niets voor een extra-medicinale macht dezer richting. 3. Zij is een reactie tegen, het materialisme, agnosticisme en. monisme der offieiëele wetenschap. 4. Als zoodanig verviel zij van het eene uiterste in het andere. De richting is machtig, zeer invloedrijk ,en schijnt rijk te zijn. Toen ik deze lectuur vergeleek met wat de tegenwoordige eerste beheerende redacteur prof. Van Rijnberk schrijft in het nummer van 25 October, van het „Nederl. Tijdschrift voor Geneeskunde" in Zijn aUerpittigst hoofdartikel over het juristen adres, bleek mij alweer duidelijk, dat dit laatstgenoemd opstel wel ons, artsen, bevestigen en bevredigen zal, maar geen mensch der „Christian Science" en verwante richtingen zal bekeeren. Deze richtingen verstaan elkander eenvoudig niet. Eigenaardig is het, dat in dezelfde aflevering van het „Nederl. Tijdschr. v. Geneesk." prof. Pekelharing een boekbeoordeeling geeft van van prof. Rijnberk's rede: „Over het begrip leven". Wel wordt in die rede elk wijsgeerig monisme verworpen, maar de heer Rijnberk meent, „dat men, voorzoover het de materie betreft, materialist mag wezen, voorzoover het den geest betreft, spiritualist moet zijn." Wij stemmen dit toe, wanneer men onder materie maar levenlooze materie verstaat! En anderzijds is de mensch, ook de zieke, geen engel, geen zuivere geest, ten opzichte van wien alleen loutere spiritualislische overwegingen kunnen gelden. De mensch, ook de zieke mensch, is zonder ziel een lijk. Onze opvatting over leven, mensch en zieken mensch is niet die van „Baker-Eddy", de stichteres van „the Christian Seience-Journal"; ook niet die van professor Van Rijnberk, die trouwens in dit opzicht lang niet de woordvoerder van onzen officiëelem geneeskundigen stand is, maar de Katholieke, zooals zij is uitgewerkt in het stelsel van de Fransche artsen Tessier en Jousset, onder medewerking van eenige Zeereerw. paters Dominicanen en nog den vorigen Zondag herhaald in de allocutie in de basiliek op Montmartre in de kapel der H. H. geneeskundigen Lucas, Cosmas en Damianus bij gelegenheid der algemeens jaarvergadering van alle artsenafdeelin^en der gelijknamige, bovengenoemde Kath. Artsenvereeniging van Frankrijk. Wij, Katholieke artsen, hebben een geneeskundig-wijsgeerige leer, die het midden houdt tusschen de uitersten vaji' materialisme en spiritualisme, omdat de mensch nooli een scheikundig mengsel is, waarop de arts als een chemicus reageerende proeven neemt; noch een engel, die geen stoffelijke artsenijen behoeft. De mensehenziel omvat de stof van 't lichaam, en verecnigt zich met haar zoodanig, dat er geen zuivere geest ontstaat en geen aan de loutere wetten van natuur- en scheikunde onderworpen stoflichaam bestaat, maar een n i e uIwe- substantie komt: de mens oh. Als wij ziek zijn, lijdt niet ons lichaam, niet onze ziel, maar de mensch! Onze ziel kan zonder lichaam leven vanaf den aardschen dood van 't lichaam tot aan de verrijzenis des vleesches. Daarna ontstaat weer de verheerlijkte of verdoemde mensch. Maar het lichaam van den mensch zonder ziel is een lijk en gaat tot stoffelijke ontbinding over. De materialistische, de monistische geneeskunde onzer dagen zou — ik zet hier met opzet een paradox — alleen, krachtens eigen aard, kunnen genezen een.... „ziek lijk". Zij kan een lijk „balsemen" en „verduurzamen". Gelukkig — daarvoor zorgt God — is de huitiige officieele geneeskunst beter en mensch'waardiger dan.... de leer der meeste harer toonaangevende leiders! Want de geneeskunde heeft een goddelijke, historische zending te vervullen teg nover de lijdende menschheid, aan 'wie God, volgens het Boek Ecclesiasticus niet Zijne natuurlijke heilzrfi:!delen onthoud:, ond.mks üe dwalingen d r g leerden, die d enaren, maar geen meesters der geneeskunst blijven. In vroegere tijden waren de geneesheeren ftltijd philosofen en menigmaal leidende christelijke wijsgeeren. Thans versteent een grof materialisme onze verheven wetenschap en zijn mannen als Pasteur. Spronck en ook v. Rijnberk e.m.a. uitzonderingen. En dan staan wij, christelijke artsen, die in 't openbaar geneeskundig leven onze christelijke opvattingen van ons ambt moeten omzeilen ttïs waren het klippen in de levenswateren op straffe van minachting en uitbanning door de ,,'Standseer".. nog verwonderd, als het op eens blijkt dat tienduizenden niets van onze kunst moeten hebben, hun lichaam willen vr ij waren als wettig persoonlijk eigendom tegen onze behandeling; en eigen uiterste dwaalwegen van spiritualisme zoeken, afkeerig als zij zijn van 't God en zijn gebod buiten openbare rekening* en verantwoording latende materialisme ©n scepticisme onzier geneeskunde, die geen remketting houdt met de verhouding van ziekte en zonde. Hier moet \yorden opgemerkt, dat er een reden is. waarom „Christian Science", wel op •den Bijbel steunt, maar niet speciaal de verordening der H. Schriftuur over onzen geneeskundigen stand volgt. Dit komt, omdat het nietkatholieke christendom het schriftuurboek; „Eer clesiasticus" niet als canoniek erkent. En juist dit boek is het „goddelijk geïnspireerd canoniek charter van ons verheven ambt!" (prof. Irnbert.) \ Daarin lezen wij zeer zeker: „Van God komt alle genezing", maar ook: ,,De wetenschap verheft den arts tot eere". „De Allerhoogste schiep geneesmiddelen uit de aarde". „De Allerhoogste gaf de wetenschap opdat Hij in Zijne wonderen zou worden verheerlijkt". „God heeft de vergiften geschapen, opdat de mensch zou leeren kennen hunne waardij". En juist uit de historische studie van dit laatste schriftuurwoord blijkt zoozeer, dat er een historische eenheid is tusschen de geneeskunde als voortschrijdende wetenschap era over gelverde kunst. > Dr. A. C. A. HOFFMAN. Gouda. [ | I • --- UIT DE PERS. I n v al i d i t e i,t s w e.t, Naar aanleiding van hetgeen deze week in de Tweed© Kamer is verhandeld met betrekking tot de artt. 369 en 370 der Invaliditeitswet, heeft „het Centrum" zich gewend tot den Oud-minister Talma. Aan dit onderhoud! ontleenen wij het volgende: „De rente-commissien heb ik voor ieder district zóó samengesteld — aldus de oud-minister, — dat zij de elementen bevatten, de personen, voldoende bekwaam en onderlegd, om de beslissing door de Rijksverzekeringsbank voor te bereiden. Die co nmissie is de rechterhand voor het bestuur van de £ank, waar deze heeft te beslissen, of de rente al dan niet zal worden toegekend. Voir die rentc-commissiën was de handleiding of instructie dus niet bestemd. Zij was bestemd voor de tusschenpersonen, die eenvoudig zijn aangesteld tot hulp der zeventig-jarigen. Deze oude menschen moesten andere menschen hebben, die hen konden helpen bij de aanvragen. Anders niet. Wat die helpers zeggen heeft geen beslissende kracht. Zij behoeven de wet niet te interpreteeren, noch uitspraak of advies te geven in twijfelachtige gevallen. Daarvoor waren zij niet de aangewezen personen. Maar het is dan ook tevens duidelijk, dat men hum niet de invaliditeitswet kon in handen geven met de vierhonderd' en zooveel artikelen, waaruit zij te zo;ken zouden hebben, wat voor hun taak no xlig was. Zij kregen dus een eenvouiig boekie, dat hun tot handleiding zou strekken vojr de vervulling hunner taak, het helpen der aanvragers, of wie voor de aanvragen in de termen meende te vallen. En wijl zij in 't minst geen rechterlijke taak hebben, kon die handleiding ook niet scherp worden opgezet, of een gids zijn voor allerlei dubieuze gevallen, zooals er vele denkbaar zijn. De tusschenpersonen, hadden en hebben slechts aan te vragen; dan kan de rente-commissie oordeel en en beslist ten slotte de Bank. Ware de handleiding te scherp opgezet, te veel gepreciteerd geweest, dan zou de tuschenpersoon zich gaan verbeelden dat hij te beslissen had; dlit moest worden voorkomen. Mij dunkt, "dat dit toch du del ijk moet wezen en er hier geen reien kan bestaan voor eenig verwijt, of minder gewenschle aansprakelijkheid. De tusschenpersoie» hebbes eenvoudig te beoo'/rteelen, of iemand voor de aanvrage in de termen valt. Niet te verhinderen, dat vele of te veel aanvragen inkomen is hunne taak, maar le belatten, dat er te weinig zouden komen. Te veel aan' vragen ïs geen bezwaar; tegen misbruik moet worden gewaakt door rente-commissie en Bankbestuur; maar er mag niemand worden overgeslagen, die, vo'gens de artikelen der wet, recht op uitkeering zou hebben. Ik zie niet in, dat men yvij daarvan een grief zon kunnen maken." En ten slotte: De heer Talma legde er voorts den nadruk op, dat minister Treub verplicht is de wet uit te voeren. ..Wil de Regeering haar niet uitvoeren", zeide de heer Talma. „dan zal zij een voorstel daar!oe moeten indienen, waarover Tweede en Eerst© Kamer zullen hebben te beslissen, maar nu is zij gehouden de wet uit te voeren." Dat art. 369 door zijne invoering van de wet zou zijn losgemaakt, weersprak de oudminister. „Het is altijd nyjn bedoeling geweest", zeide hij, ,,om de 70-jarigen zoö spoedig mogelijk te helpen en 'ik heb daarvan ook geen gefieun gemaaKt. "Bij de bespreking van liet door mij overgenomen amendement-Duys heb ik er in het voorjaar nog aan.. herinnerd, dat ik reeds in 1911, zooals uit het verslag der oommissie blijkt, ook na aandrang van de commissie zelf, dit voornemen aan de Kamer heb te kennen gegeven. De Kamer verzette zich daar niet tegen. Niemand kwam er tegen op, toen het tijd was, om te spreken. En daarom is het werkelijk vreemd, dat men thans hierover met op- en aanmerkingen komt. Men heeft vooruit geweten, wat geschieden zou zonder daartegen bezwaar te makefl." --- INGEZONDEN. (Builen verantwoordelijkheid der Redactie.) AMSTERDAM Hl. Amsterdam, 8 Nov. '13. Hooggeachte Redactie! Slechts een enkel woord zou ik gaarne wenschen opgenomen te zien naar aanleiding vani zekere passage in uw stukje over Am&terdiam III in uw blad van gisterenavond. Bij voorbaat betuig ik u mijn hartelijken dank voor de opneming daarvan. Ik stelde in ,,De Tijd" drie vragen, welke vragen onbeantwoord zijn gebleven. Zoo de vragen onomwen 'en beantwoord waren geworden, zou door de redactie dr eëriei erkend zijn, te we en: lo. dat de beslissing in Hl in handen is van de reöhtsche kiezers; 2o. dat, dank honderden vrijzinnige kiezers, de heer Oudegeest in 1909 uit de Kamer 'is gehouden; 3o. dat niet klopt de gerustheid, waarmede de Katholieke kierzers den. heer Oudegeest de Kamer zouden kunnen laten binnenkomen met de ongerustheid, die men steeds in Katholieke krengen bespeurt over het veldwinnen der sociaaldemocratie. U leze voorts nog eens mijn stukje met aandacht over, ook de eerste verbetering, die 'ik in het No. van „De Tijd" van 7 November aanbracht, en u zult dan bemerken, dat van eene aanbeveling van den heer Otto geen sprake was en dat ik mijn eerste vraag stelde mede in verband met deze zinsnede in uw blad: „de kerkelijke partijen hebben nu in Amsterdam III de beslissing in handen", wat ook mijne meening was ein is, m. a. w., dat bij stemmen der reehtsche kiezers op den heer Otto den heer Oudeigeest uit de Kamer gehouden wordt en bij thuisblijven het wel zeker is, dat de heer Oudegeest daar binnenkomt. Zoo dit laatste geschiedt, staat ook vast als feit, dat ten slotte de vrijzinnigen in 1909 ger noemden heer uit de Kamer hebben gehouden, en de rechtsche kiezers, zij het dan ook indirect, hem in 1913 er in gebracht hebben. Hoogachtend, P. H. STUURMAN. 1 ---