ONDERWIJS. LEIDEN 12 Febr. Na verdediging van ,,SfoK lingen" Werd' heden bevorderd tot doctor in de rechtswetenschap de heer Wilhelm Friedrich Düll-n mann, geboren te Krefeld, wonende te 's—Gra .Vöni' 'venhage i ' ' "" CURSUSSEN VOOR GODSDIENSTONDERWIJS}. De Nederlandsche R. K. Schoolraad heeft met instemming van het Doorluchtig Episcopaat besloten, om in samenwerking met de Katholieke organfeaties van onder wij zers(essen), cursussen te geven voor Godsdienst-onderwijs. Het doel van deze instelling is niet het aanbren-i gen van al die godsdienstige 'kennis, welke de onderwijzer eigenlijk noodig heeft. Daartoe is de tijd, die aan zoo's cursus gewijd kan worden, te kort. Het doel is wel en zeer bijzonder: bij de R. IC onderwijzers en onderwijzeressen de belangstelling voor godsdienstkennis en godsdienstonderwijs te verhoogen en hun de richting en de middelen aan te wijzen, om door zelfstudie zich op dat gebiesd verder te bekwamen. De R. K Schoolraad besloot onder de reeds geR ir.elda goedkeuring van het Doorluchtig Episcopaat, deze cursussen te organiseeren in samenwerking met de erkende R ,K. onderwijzers(essen)-vereenigingeiil en wel op de volgende wijze. Een plaatselijke afdeeling van zulke erkende organisaties verzekert zich allereerst, dat minstens vijftig deelnemers(neemsters), bij het lager onderwijs be^ trokken, zulk een cursus zuilen volgen. Zij zendt dan deze namen op naar den WelEerw. heer W. v. d.Hengel (Rector St. Ludgeruskweekschoot te Hilversum) die op verzoek van den R. K. Schoolraad zich welwillend belast heeft met de werkzaamheden, aan de voorbereiding van deze cursussen verbonden* Deze lijst van namen gaat vergezeld van een verzoek,om voor een cursus voor godsdienstonderwijs in aan-! rr.erking te komen, met aanwijzing van de plaats: waar men den cursus wenscht te laten geven. Daar deze cursussen op de eerste plaats voop het R. K. onderwijzend personeel worden gegeven,wil dc R. K. Schoolraad zich op deze wijze ver-i zekeren, dat het hoofddoel der cursussen zal be-i reikt worden. Is dit verkregen, dan wordt verdel! de deelneming dooi» andere belangstellenden vol-strekt niet uitgesloten. Is nu zulke aanvrage bij den gedelegeerde van den R. IC. Schoolraad ingekomen, dan zorgt de Schoolraad voor het uitnoodigen van de leeraren en de regeling met de plaatselijke Kerkelijke Overheid. (Kath. SchoolbladJ Men meldt ons uit Apeldoorn: Sommige bladen vermeldden dezer dagen, dat de heer Jan Ligthart te 's-Gravenhage voorkomt op een lijst ter aanbeveling ter benoeming van hoofd der Koningsschool te Apeldoorn, een functie, die, naar men meende, wel kon worden waargenomen met die van onderwijzer van II.K. H. Prinses Juliana. Wij zijn in staat, van de beste zijde ingelicht, dit bericht ten steii gste tegen -te ^prek:a: de heer Jan Ligthart behoort niet tot de 151 naai die betrekking dingende sollicitanten. --- UIT DE PERS. Treub's ontwerp op de ouderdomsrente. < De „Rotterdammer" schrijft: „Treub's ontwerp op de ouderdomsrente is verschenen. iVoor de spoedige indiening hebben Wij 1 lof. iVoor den inhoud echter allerminst. | (Wij 1 stellen ons voor in een reeks klednei stukjes merkwaardige punten naar voren te brengen. Nu zij 1 slechts gewézen op de verbijsterend! boude taal waarmee Minister Treub in de M. v. T. zij r n overgang tot |rle staatspensioeneeiring zoekt te verdedigen. Het bekende beroep op art 369, olp de brug, kien overgangsmaatregel, die aan de nu levendei Zeventigjarigen zonder premiebetaling eens uiit— keefring toekent, doet dienst voor de stelling: door dat artikel is de strijd ten gunste van staatspensioen beslecht Wij voelen voor die verbluffende bewering ï$ets. Ja, nog niet zoo lang geleden voelde Mh Treub zelf daarvoor ook niets. Als onwrikbaar vast stond 1 , dat na aanneming van dat artikel staatspensiionnecring moest koenen, dat de staatspensionneering getriomfeerd had, waarom keerde de concentratie zich dan verleden zomer zoo verwoed tegen de verplichte Verzekering? Een vechten tegen windmolens? En waarom keerde zich öp grond van haar staatspensioenzwendel de heer Treub van die concentratie af? , , ; Een schijnmanoeuvre?'' ; "I 1 ! : i i j --- LETTEREN EN KUNST. OUDE KLOOSTERS IN DEN BOSCH. Niet alleen is den Bosch rijk geweest aan mannenkloosters, ook de kloosters voor vrouwen waren er in grooten getale. Het oudste klooster moet dat van de Clarissen geweest zijn in de Hinthamerstraat, vandaar nu nog de naam van Clarastraat. De stichter van dit convent was Jonkheer Willem van den Bosch, zoon van Gerlacus Heer van Erp, die in 1335, behalve vele goederen, zijn huis aan de Clarissen vermaakt heeft. Zijn medewerker tot die stichting was Dirk van Hoorne, Heer van Craanendonk, die in 1344 bij dit convent eene kerk bouwde. In 1423 stichtte Walther van Oeckel een klooster op den Uilenburg, genaamd Marienburg. De zusters namen in 1469 den regel van Franciscus aan,. In 1427 begon Elisabeth van Ortheni een; klooster in de Triniteitstraat, dat later overgebracht is naar de Hintham erstraat. Daar leest men nog op een straatje: Zusters van de Orthenpoort. Dit klooster dankt zijn oorsprong aan den Ridder, Jan van Orthen, die in 1409 zijne goederen voor de stichting bestemde. Deze zusters hadden een lakenweverij met 700 .getouwen. Tot dit klooster behoorden ook de zusters van St. Elisebeth en de H. Agnes achter de Tolbrug. Haar huis was door steun van Vrouwe Joanna van Vlierden begonnen in de Windmolenbergstraat in het jaar 1452. Zeven jaren later bouwden Zij bij hun klooster achter de Tolbrug eene kapel. Dit klooster is later in eene kazerne veranderd. Ten jare 1449 stichtten Peter de Gorter en zijne huisvrouw, AJeida Froijaarts, in de Orthenstraat, dicht bij de Brusselsche poort, net klooster van St. Geertrui, waarin acht zusters den regel van den H. Dominicus volgden, onder geestelijke directie der Predikheeren. Dit zou echter niet zoo blijven. Immers omtrent 1470 zijn uit het klooster te Diest zes of zeven Reguliere Kanonikessen naar den Bosch gekomen, om de zusters van St. Geertruvd in de regels der orde van St. Augustinus te onderwazen. Na de inneming der stad is een gedeeite van die zusters naar elders geweken, sommigen bleven, totdat het klooster uitgestorven was. Een gedeelte van de kloosterkerk wordt nog altijd gebruikt als houtmagazijn. Denaam van St.Geertruikerkhof is nog een blijvende herinnering aan dit klooster. De Reguliere-Kanonikessen hadden nog meer kloosters in den Bosch voor 1629. In de Windmolenberg straat woonden de zusters, die uit het huis Betnanie, te Vucht, waren gevlucht en later te Vilvoorde het klooster Sion stichtten. In de Verwerstraat, in het klooster der Bogaarden, woonden een menigte van ReguliereKanonikessen, uit verschillende kloosters verdreven, o.a. uit het' klooster St. Annaburch', te Rosmalen in 1505 door den edelman, Jan Back gesticht!. In 1478 werd op den Papenhulst een klooster geslicht, dat den naam droeg van Nazareth en toegewijd was aan den H. Alexius. De zusters volgden den regel van Auguslinus en verzorgden de zieken. Dit klooster was in 1G69, op twee: zusters na, uiigestorven. Do Algemeene Staten lieten het toen inrichten voor geneeskundigen dienst. Later is het aan particulieren verkocht. De oudste brieven hebben wel de Begijnen gehad. Zij bewoonden de tegenwoordige Parade. Haar kerk werd reeds in 1304 ingewijd en had reeds in 1274 het privilegie van exemptie van de parochiekerk te Orthcn. In 1749 werd het aeheel Begijnhof gesloopt. De Teresianen kwamen in 1622 uit Antwerpen in de stad en vestigden zich in de St. Jorisstraat, doch moesten in 1629 vluchten. Van al deze zusters zijn het alleen de Teresianen, (lie inden Bosch zijn teruggekomen. Zij hebben haar klooster in de Clarastraat'. ALBERT NEUnUYS f r Men schrijft ons uit Den Haag: Beeds werd met een enkel woord medegedeeld, wie aan de groeve van Albert Neuhuys het woord voerden. Allereerst trad uit den breeden kring van belangstellende vrienden en vereerders van dein ontslapene, die rond de groeve geschaard stonden, naaf voren de heer Wesseling van Amsterdam, om namens Arti et Amicitiae, aldaar, van welke maatschappij Neuhuys sinds 1871 steeds een getrouw lid was gebleven, een woord van diepgevoelden eerbied en dank te spreken ter nagedachtenis van den ontslapen grootmeester der Nederlandsche Schilderschool. Spreker huldigde Neuhuys als den voortreffelijken weergever van de intieme schoonheden van net Hollandsche binnenhuis, verzekerde dat de herinnering aan den betreurden doode biji Arti et Amicitiae steeds in eere zou worden gefiouden, en dat diens naam meï gulden letteren in het geschiedboek van de Nederlandsche Schilderschool zal blijven gegrift. Vervolgens werd hei woord gevoerd door den, heer Haverman, namens de Hollandsche TeekenMaalschappij, bij ontstentenis van Blommers. Ook deze spreker roemde in Neuhuys den ialentvollen meester wiens naam 'in de toekomst een •blijvende en sprekende beteekenis zal behouden. Ook de heer Wolbers, die daarna namens het Schilderkundig Genootschap „Pulchri Studio", het woord voerde, wees op de eervolle vooraanstaande plaats, welke Neuhuys in de rij der Nederlandsche kunstenaren innam. Al telde Pulchri hem niet onder zijne leden, toch had ook' dit Genootschap gemeend hier ter j>laatse getuigenis te moeten afleggen van hulde en waardeering jegens den ontslapen kunstenaar, en de verzekering te geven, dat diens naam in blijvende herinnering bij het Genootschap zal voortleven. De vice-president van „St'. Lucas" te Amsterdam, de heer Krabbé, schetste vervolgens Neuhuys als den grooten kunstenaar, die door zijn groote werkkracht, welke zich aansloot bij zijn groot talent, voor de jongeren een voorbeeld was s en wiens geest, waaraan zooveel schoons te danken is, onvergankelijk zal blijven voortleven. «Tenslotte huldigde de heer Willem Roelofs Jr.. den overledene als een der grootste mannen van de oud-llaagsche school, welke hij heeft helpen vormen, en waaraan zijn naam verbonden zal "blijven. GENOOTSCHAP „CONCERT DILIGENTIA". Men schrijft ons uit Den Haag, d.d. 11 Febr.: Onder zeer veel belangstelling gaf het genootschap ,,Gon&ert-DiIiigenlia", hedenavond in 't gebouw voor Kunsten en Wetenschappen, haar zevende concert, door het residentie-orkest, en met medewerking van prof. Josef Pembaur, pianist uit Leipizig. Het residentie-orkest opende met eene gelukkige en goed-verzorgde uitvoering van ,~Symphohie nol. 2 in A-mineur op. 55 van Saint-Saëns". Een heel aardig werk met een mooi adagio en een zwierig scherzo, doch dat toch maar heel gewoon aandoet, 't Is zoo ccht opschikkenig, pronkend met geroutineerde instrumentatie's, en klank-kleur aanwendingen, doch alles zonder diepte, geen enkele melodie die ons omhoog bracht, en ons heimelijk kwam vertellen van subtiele, verhevene dingen. En Zoo ook was het met 't rapsodie's' „Piano-concert no. 2 in Adur van Fr. Liszt, doch Josef Pembaur deed hier het geheel e werk veranderen en bracht net met zijn eigene hevige expressie's in een geheel andere stemming. Pembaur is een geniaal pianist met wonderlijk mooie aanslag, hij is iemand, die zich zelf prikkelt en aanzet tot de onstuiimigste uitvieringan zijner telkens zoo plotseling optredende affectie's, en zich dan verliezen gaat in de exaltatie, los van alle bijomstandigheden, de geheele wereld, en zich zelf, als 't ware, vergetend, opgaand in de verrukking, waaruit zich de geweldigste, en de teerste uitingen naar buiten treden. Zoo was hij' aan het slot van 't „Pianoconcert van Liszt." Mr. Viotta kon hem niet vasthouden, en Pembaur kon Viotta niet in zijn onstuimige vaart meekrijgen, de groote Blü Hm er-vleugel kreunde onder dien machtigen, fanatiek en drang van zijne kracht. TMaar ook kon hij stil Zijn, moe, diep getroffen van. een nieC te overwinnen leed; berustend, bijna onhoorbaar voor zich uitfluisteren, de gelouterde smartaccoorden, dan hing zijn zwarten kop op de borst, en was alles van een ingehouden passie, een zich zelf verwerken, door het met geweld versmoren en terugdringen zijtner brandende hartstochten, zooals in de „Fantasie" in F-moll op. 49 en „Ballade" in As-Dur op. 47, beiden van Chopiai. Hij' bracht de gansche Zaal onder zijne eigene metamorpho.se, en men luisterde ademloos, naar de zachtst denkbare aocoordgolvingen, die dan plots, door een woest opstormende for o wer len Afgebroken. Hij had zeer veel succes, zoodat er een toegiftje volgde. Het orkest had als noviteit ,,La Processiori" nocturne van H. Babaud. Een vriendelijk werk, met geen nieuwe gezichtspunten, en ook' weinig intensieve conceptie, 't werd mooi gespeeld zoodat het een warm onthaal had. Don Juan van R. Strauss was 't slot,, als men met Strauss naar huis moet gaan, is de terugweg nooit prettig of gelukkig.... Strauss geeft ons altijd zoo weinig mee, waarover men nog eens denken kan of moet Hij' plaagt ons altijd, juist omdat hij ons zoo weinig zegt.... Het orkest hield zich uitstekend, 't is anders wel een zwaar werken voor 't Residentie-orkest. ï j CONCERTZAAL-DILIGENTIA. I Men schrijft ons uit den Haag d.d. 11 Febr.; Op het Concert van heden middag in Diligentia gegeven, door Magjgy Breittmayer, violiste uit Ge"nèvé en Hans Goemans, pianist, hiet medewerking van Jonkvr. Wanda Hooft, violiste, is weer opnieuw gebleken, dat het dan toch maar beter is, wat meerdere muzikaliteit en wat minder techniek, dan Wel juist 't tegenovergestelde, dat men toch tegenwoordig haast niet anders hoort. Want al dadelijk voelden wij in de „Sonate in D—Mineur van J. Guy-Ropartz, de bij'zonder warme toch ingehouden muzikaliteit van Maggy Breittmayer. Haar spel was zielvol, 't leefde van heel veel in| dividueele schoonheden, zoodat er iets verhevens j kwam in haar toon—vibrato's. dat Zij 1 ook bewees ! in „La Folia" van A. Corelli, met die mooie Gandenz en in de beide kleinere solo's „Nocturne'' van Jaques 'Dalüroze, ten „Menuet", van Hand-el. En tóch was haar techniek niet zoo schitterend, Idat men kon zeggen, zie, dat is nu eens af.... 't Was dan ook juist de inhaerentië*' van haar aanvoelings vermogen waardoor de Sonate van Guy—Bopartz, trots de technische vlekjes, zulk een indruk maakte. Het werk zelf verdient veel gespeeld te worden, 't heeft wonder mooie en boeiende eigenschappen vooral in het „Lento" met die ranke, klassieke Cantilene, die aldoor rijker en voller wordt en zoo volgroeit tot een zeldzame voornaamheid. Voor deze interpraetatie zijn wij' Magjgy Breittmayer 't meest van alles dankbaar. Mej-onkvr. Wanda Hooft speelde met haar „Suite Concertante" van William Bastard; hoewel technisch niet onverdienstelijk, was toch het samenspel niet essentieel in orde. Wanda Hooft domi neerde te veel, hetgeen ook Hans Goemans nu en dan deel, daarbij bezit 'Wanda Hooft's spel ... ' , • , l geen fijne roerselen, en Weet zij met met een stille bewondering, de etherische schoonheden^ van een werk, als bij intuïtie te analyseeren. Haar spel is daarom doorgaans hard en koud. Hans Goemans gaf eenige pianonummers, waarvan ons „Impromptu" van Chopin, en „Au bord d'une sourco" van Liszt, veruit het bes.te bevielen. Hans Goemans verdient niet alleen oln' zijn ernstig willen, maar om zijne niet geringe praestaties, de meest mogelijke erkenning, inSéir hij moet zich bethoedon voor te weinig' stijluitbeelding en het tö weinig naar buiten brengen van karaktereigen*schappen van een werk. Ook zijn pedaalgebruik, . dat vooral bij Brahm's „Drei Intermezzi" erg hinderlijk was, moet hij verminderen, daar werkelijk de voordracht heel wat er onder gebukt ging. Ér waren veel menschen en veel bloemen. BOND VAN |». K. ZANGKOREN IN TWENTHE. 'Men schrijft ons uit Hengelo d.d. 11 Febr. Heden werden de eeste lessen van den uitgeschreven cursus te Hengelo (O.) door een Pater Franciscaanjiit het klooster te Wijehen, gegeven. Hoewel zich bij dezen Bond ongeveer 25 £ 23 koren hebben aangesloten, kan men toch zeggen, dat de belangstelling voor dezen cursus buiten verwachting was, want het getal deelpemers was 148 personen. Dé lessen werden gegeven volgens de handleiding van Bector Beukers, met bevattelijke voorbeelden nader toegelicht en de Bomeinsche uitspraak in toepassing gebracht. Het laatste half uur werd,, besteed aan eene repetitie van het vooraf behandelde, waarmede deze goed geslaagde lessen voor dezen dag eindigden. De tentoonstelling der borduurwerken van Christine van der Meer de Walcheren in de kunstZalen der firma v. h. Caramelli en Tessaro te Utrecht heeft plaats van 7—21 Februari. --- FEUILLETON. De lucht der bergen. 35) — Als arme onervaren monnik, besloot ie schrijver, kan ik niet uitmaken, of dit mogelijk is. Zeker is het een bezwaar het meisje nogmaals in aanraking te brengen met den man, voor wien de moeder haar dochter heeft willen beschermen. Docili deze is niet hier, en kamt misschien niet spoedig terug. Misschien hebt gij ook de middelen, gravin, om uw pleegkind tegen hem te beschermen. Ik zelf meen. een middel te bezitten om den betreffende vrees in te boezemen. Gij, gravin, moogt beslissen, wat gedaan moet worden. Mafgaretlia zal ook dit, haar hoogste verlangen, aan God weien op te offeren. Zij heeft grootere offers gebracht. Zelden, heb ik een hart ontmoet, dat grooter overgeving aan God getoond heeft. Maar het zou de dochter wellicht ten heil strekken, als zij de moeder nog eens kon zien en hooren. Als gij er evenzoo over denkt, doe dan wat ge kunt, want Margaretha's dageu zijn geleld I^og voor Lucie den brief van pater Mauritius ten einde gelezen, bad, wist zij, wat moest gebeuren. Raimonda zou den wenseli barer stervende moeder vervullen. Zelfs als zij nog bij Irene geweest was, had dit moeten gebeuren, meende Lucie. Temeer nu zij hier meer was, en haar huidige omgeving niet door de familiebetrekkingen onteerd werd; daarenboven zou het voor Raimonda zeker goed zijn, uit den mond der moeder zelf, die deze monnik zoo hoog scheen te achten, de laatste waarschuwingen voor haar gevaarlijke loopbaan te vernemen. En zij bedacht de middelen, hoe d;eze tijding tot Raimonda zou doordringen, en wel zoo snel mogelijk. Dat hiermede het gevaar van pen ontmoeting met Alfred zooveel geringer werd, stond haar daarbij duidelijk voor den geest, en was een nog sterker drijfveer voor al haar bemoeiingen dan de redenen, die door den pater opgegeven waren Raimonda's juiste adres over Milaan te onderzoeken, kon te lang duren. Sneller zou het gaan de moeder zelf de middelen aan de hand te doen om haar dochter te roepen. Doch beide wegen konden ingeslagen worden. Lucie legde den brief van dea pater m een couvert, waarop zij Raimonda's naam schreef, en Zond het geheel zoo aan haar zakenman in Milaan met de opdracht het door te sturen. Dan schreef zij een ander couvert aan Margaretha Posserini in Parpan, en sloot daarin tien briefjes van 100 francs met de woorden: — Uw dochter heeft ons vrijwillig verlaten. Zij verblijft op het oogenblik in Parijs, waar zij zich, naar men zegt, binnenkort aan de groote Opera zal engageeren. Ia elk geval kunt ge daar haar adres, vernemen. Bijliggende 1000 francs kunnen als reisgeld dienen. Gravin L.-Stahrberg. Meer kon Lucie niet zeggen. 'Zij 1 voelde, dat haar hand een wonde sloeg, en durfde er zelfs niet naar zien. Wat kon zij doen, om dezelve (e verzachten. Het eenige was Margaretha de middelen te geven waardoor deze haar dochter van deze loopbaan kon terughouden. En waarom moest men die lieden altijd gelooven. Wie weet of het niet alleen om het geld te doen was. Maar Lucie gaf ditmaal gaarne geld, wijl daardoor haar zorgen om Alfred eenigsfzins verminderden. Zij slaalde met deze gedachten haar hart tegen alle weekheid, en ademde op toen beide brieven door een ijlbode naar het station gebracht waren. 1 Gravin Irene mocht voorloopig niets Van het gebeurde vernemen. Dit stond vast bij Lucie en zij zocht naar wierk, om zich zelf bezig te kunnen houden. Maar. toen zij des a,vonds alleen bij haar lamp zat en slechts het tikken van het horloge de diepe stilte verbrak, kwam 't beeld klier bleeke vrouw met't fijne uiterlijk voor haar oogen, en liet zich niet moer verdrijven. Verwijtend blikten de treurige oogen. op haar en vroegen: Hebt gij zoo voor het welzijn van mijn kind gezorgd? Hebt gij het ooit echte liefde bewezen? iels gedaan om haar hart te winnen, om het goed en gelukkig te maken, waar het gelukkig kon worden. En al schreef Lucie al het kwaad aan de onverslandigheid van Irene toe, daar zij zelf geen enkele verplichting had voor een opvoeding te zorgen, die zij niet gewild had, het bleeke beekl week niet, en kwam met de woorden van den pater overeen. Zij ; gevoelde, dat het verwijt, Raimonda op een gevaarlijke baan gedreven te hebben, haar trof. en haar alleen. — Mijn oude vloek, zeide zijl trotsch. Irene veroorzaakt- het kwaad en mij treft de haat. Doch de erkenning, dat haar 'liefde steeds eenzijdig geweest w;i.s, dat zij' slechts voor Alfred bezorgd geweest Was, en t°£ dusverre steeds zonder gewetenswroeging aan de eenzaamheid van Raimonda gedacht had, liet haar niet meer met rust'. En weldra vroeg zij zich zelf af, of het niet mogelijk geweest was, Raimonda's vertrouwen reeds van haar Vroegste jeugd te winnen en haar zoó tegen zich zelf en tegen de lieïde van Alfred met krachtige wapenen te beschermen. Zij had geen rust meer 1 , Voor de gedachte haar inviel, pater Mauritius" brief uitvoerger te beantwoorden. En dit antwoord viel deemoediger nit', dan zij zelf had kunnen denkten. Zijl vertrouwde öen pater de beweegredenen tAa, 'die Raimonda's verwijdering iwxxlzakelijlk genaakt hadden, en het viel haar zelf op, feoe) ma tig jieze ffed,en ,en| moesten zijn voor een taan, die van standen niets verstond, en slechts (voor het heil der zielen bezorgd was. i . < , Slechts? Zij, kreeg een kleur, toen' naar dit „slechts" ontsnapt was»je» aj. bij -te voegen: Pater Mauritius moest maar 'doen, wat hij, voor Raimonda goed en nuttig achtte; hij kon hierbij op Lucie rekenen; voor zoover hij hulp noodig had. Het deed haar leed, het kind niet zoozeer bemind te hebben, als dit wel verdiende. • Deze bekentenis braoht een weinig rust aan het hart van Lucie, en toen 'zij, dien avond het gewone avondgebed bad, voelde zij voor ,de eerste maal sinds jaren haar hart bewogen door de woorden der schuldbekentenis. Zij, de rechtvaardige, had ten slotte tooh look een reden om de ernstige woorden van het confiteor anders dan uit gewoonte uit te spreken. En rust kwam 1 over haar, en zij gevoelde, dat Gods leiding verder reikte dan de hare, en bolven de hare stond, zoodat len slotte nog veel zich ten goede kon keeren. XXV. IN DE SEINESTAD. 'i De winterkotude, die zoo'n streng regime aan den oever der Elbe voerde en gravin Irene daar aan haar kamer bo(nd, heersohte veel zachter -langs den loop der 'Seine, en bracht den Parijzenaars bij hun gewone vermaken nog een -nieuw: het schaatsenrijden. Onder degenen, die bij den vijVer van het Bods de Boulogne wegens hun kunst gehuldigd waren of bewonderend toegekeken hadden, bevotid zich ook graaf Alfrecl von Stahrberg. Als de bezorgde dames in Elbwitz hem hadden kunnen aaen, hoe hij, van een lange wandeling terugkeerend, frisch en vroolijk doorliep, met ieen blos van gezondheid op de wangen en niet stralende oogen, zon haar bezorgdheid spoedig voor blijde verwachtingen plaats gemaakt hebben. Zoo zag geen zieke er Uit, waarvoor men bevreesd moest zijn, en niemand zou geloofd hebben, dat hij^ zooveel reden tot bezorgdheid gegeven had 3o° r zijn gemoedstoestand en zij 11 IjciiameJijk lijlden. In elk geval zou de seherptziende blik van Lucia nit weer andere zorgen g^ïï^-hebUxiWat had hein- dezen vroolijken lach der jeugd terug geschonken? Was het vreugde óf hoop, die in zijn oogen schitterde, en wat dacht hij, nu hij! door de drukke straten wandelde, zonder op de menigte t® letten of zelfs de elegante rijtuigen te zien, die hem voorbij 1 - reden. Het Parijsche leven interesseerde hem' weinig, en hij had even Vroolijk en opgewekt kunnen zijn als hij! op een eenzamen boschweg gewandeld had. Maar hij had een spoor 'gevonden om- zij ! n geliefde Raimonda terug te vinden. En hoe verwijderd dit vooruitzicht ook was, het had zijn levenskracht weer opgewekt, en nu zocht hij den tijd, dat hij nog wachten moest, met blijde herinneringen en schoone plannen te vullen. Alfred zag dan ook weinig van hetg-cen rondom hem gebeurde, zelfs niet, dat hij het voorwerp was van de oplettendheid Van een groep jonge mannen, die op eenigen afstand in een café een sigaret zaten te rooken. — Ik ken hem- goed, Zeide de een, een jonge man van Russische type. Het 'was geen officier, dus geen rechtstreeksche vijand, en ook geen Pruis, ofschoon hij uit een adellijk Duitsch huis stamt. Hij is de zoon van een rijke familie, die gaarne als verkapte prinsen leeft. Jk ken hem- heel goed uit Nizza; het is een zonderling, die misschien niet in onzen krng thuis hoort; Veroorloof mij echter hem als een Ouden bekende te groeten. Hij zou het mijl anders kwalijk nemen. Vroolijk zagen de Vrienden den Rus na, toen deze opi Alfred toetrad; want zij kenden zij ! n ijdelheid, die gaarne met Voorname bekenden praalde. Dit moest ook nu weer de drijfveer zijta, want niets noodzaakte den Rus den jongen man aan ite spreken, die zelfs geen notitie van hem- nam. Alfred zag verwonderd op, toen hij zijta. naamhoorde noemen, en het- antwoord klonk tamelijk koel, .Maar Uchenieff liet zich niet afschrikken, en voerde Alfred naar de Parijsche heeren, die hij zijta vrienden noemde. — Het is een waar geluk voor mij, beste graaf, dat ik u gevonden heb. Gij leeft hier zoo eenzaam, dat gij weldra menschenschuw zult worden., Gij hebt redenen daartoe; ik weet het, van uwen broeder; den vorigen winter waart gij' ziek. Gij hebt er goed aangedaan een bet-ere gezondheid naar Parijs mede te brengen, om! van de koningin der steden te kunnen genieten. Innerlijk was Alfred vertoornd, dat hij 1 dezen mannen in handen gevallen was, doch hij hield zich goed, en toonde zich zeer vriendelijk, met het vaste voornemen deze mannen in het vervolg te vermijden. Maar* Uohenieff dacht er anders over. — Hoe jammer, dat mijn vrouw nog niet hier is. Zij zal echter spoedig komen, en verheugd zijn u te zien. Eiken Woensdag is zijl van vijf tot zeven uur thuis. — Uw vrouw? — Wist gij dan niet, dat ik gehuwd was? Ik ben het reeds gedurende een halve eeuw. Mevrouw de Melville is reeds sinds Mei mijn echt gen 00 te. Alfred feliciteerde en scheen den scherts over den langen duur van dit voorbeeldig huwelijk niet te hooren. — A propos, Stahrberg, zeide Uchcnieff, ik 1 weet iets, wat u zal interesseeren. Bij mevrouw Woloff, een Bussin, worden Wagner-avonden gegeven; zelfs mijn Parijsche vrienden zijn er verrukt over. Hebt gij zin den volgenden muziekavond bij -mevrouw Woloff te komen? — Ik ken die dame niet, en ben ook niet van plan bezoeken af te leggen. — Gij moet komen. Zoo iets verzuimt een kuns^ liefhebber, zooals gij niet. Het bezoek bespaar ik u. Gijf geeft mij' uw kaartje, en ik zal zorgen, dat ge uitgenoodigd wordt Gij 1 zult er mij voor danken. Gij kunt dan tevens mijn vrouw begroeten, die met mevrpuw Monetti naar FontaimeH bleau is. ^ . . i . v ' ' " --- RECHTSZAKEN. AMSTERDAMSCH GERECHTSHOF. (Zitting vani 11 Februari). Wederspannigheid. Het gerechtshof heeft heden in hooger beroep onder bevestiging van het vonnis der rechtbank van lj6 yOct. j.l. D. G. veroordeeld tot een maand gevangenisslraf, wegens wederspannigheid in den avond van 16 Juni 1013 in het Lunapark van E. N. T. O. S. MISHANDELING MET DOODELIJKEN AFLOOP. Door het gerechtshof te 's-Hertogenbosoh werd giiteren uitspraak gedaan in de beide volgende strafzaken. J. K., 19-jarig arbeider te Helmond, gedetineerd, met gedeeltelijke vernietiging van het vonnis der rechtbank te Boermond, waarbij beklaagde tot vijf ijaar gevangenisstraf werd veroordeeld, wegens mishandeling den dood! ten gevolge hebbende, werd door het gerechtshof tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld met imputatie van het voorarrest overeenkomstig den eisch van den advocaat-gen era al van genoemd Hof. "H. H. G., 19 jaar, landbouwer te Ilunsel^ gedetineerd, werd met gedeeltelijke vernietiging van het vonnis der rechtbank te Boermond, waarbij beklaagde werd veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf wegenis mishandeling den dood ten gevolge hebbende, door het gerechtshof veroordeeld tot twee jaar en zes maanden gevangenisstraf. Eisch van «jen advocaatgeneraal: drie jaar. —"■» \> RAAD VOOB DE SCHEEPVAART. ^ r ' In zijn gisteren te Amsterdam gefiouden zitting heeft de Raad voor de Scheepvaart een onderzoek ingesteld in zake de stranding op 30 Jan. j.l. bezuiden Egmond van het stoomschip ,,Betsy Anna", reeder W. H. Borghuys te Amsterdam. De stranding had plaats bij paal 45. Het schip, bemand met 17 koppen, was op de reis van Hartlepool naar Amsterdam met een lading steenkolen. Het kwam den 31en met behulp van 'den sleept dienst Zur Mühlen weder vlot en te IJmuiden binnen ,van waar het verder door sleepbooten naar Amsterdam werd gebracht Persoonlijke ongelukken vielen niet te betreuren. Het schip was zelfs tamelijk dicht gebleven: alleen in de voorpiek stond 4 duim water. Als eerste getuige werd gehoord H. P. de Jonge, gezagvoerder op d e,,Betsy Anna", te Amsterdam. Getuige zeide ,dat bij het aanvaarden van de reis op 29 Januari j.l. de zee kalm was, het weer goed. De diepgang van het schip was achter 16.1, voor 13.9. Gevaren werd langs de Engelsehe kust, meende, dat hij zoo juister bestek had. Op 31 Januari na d^ie uur werd het dik. Om 3.15 uur heeft getuige laten looden door den len stuurman met zwaar lood. Het schip lag daarbij stil. De diepte bedroeg negen vaam, waarna getuige, ziende te dicht bij den wal te Zijn, van koers veranderde en Z.W. kwart West stuurde. Sinds 1.40 was de wind in kracht toegenomen. Om 53/4 uur, nadat weer gelood was en weer een diepte van 9 vaam werd geconstateerd, heeft hij gestuurd Z. 3,4 West, en kort daarna n.1. om 5.55 heeft hij ZO. gestuurd — daar hij toen 10 vaam had gekregen — om den wal in te loopen. Kort daarna is het schip vastgevaren tusschen Egmond en Wijk aan Zee. Toen 10 vaam gelood was, heeft getuige den len stuurman nog eens laten looden om zekerheid te hebben dat de diepte 10 vaam was. Het was toen echter vloed. Eenmaal vastgeloopen, heeft getuige hard stuurboord-roer laten geven, hetgeen echter niet hielp. Tot 's avonds negen uur ongeveer bleef liet dik, waarna een sleepboot zichtbaar werd. Deze bereikte hef schip niet. Intussohen was het zoo helder geworden, dat getuige zag .dat men vlak bij de kust was.Het schip kreeg siag-zij over bakboord, water sloeg over het dek. Een reddingsboot uit Egmond is later genaderd, die een paar uur werk had. om door de branding heen te komen. De heele bemanning is vervolgens van boord gegaan, 's Morgens bij hel aanbreken van den dag is getuige weer naar bet schip gegaan, doch kon het schip niet met een vlet bereiken wegens de hooge zee. Drie sleepbooten hebben het schip weer vot geetrokken. G^iiige heeft het srhip verlaten, omdat hij zag. dat liet midden in de sterke branding was en hii vreesde, dat alvorens de reddingsboot ten tweede male het schip zou hebben bereikt, dit had kunnen gebroken zijn De tweede getuige, J. Stutvoet, stuurman, te Rotterdam, verklaarde, gelood te hebben met het zwaar lood. De merken daarvan waren goed. Eerst werd gelood 9 vaam, daarna 91 /2' en 10 vaam. Vergissing is daarbij niet mogelijk geweest: met een lantaarn werden de merken nagezien. Van de koersen, welke getuige in het journaal heeft genoteerd, had hij te voren geconstateerd, dat het schip ze werkelijk voorgelegen had. Op aanraden van den kapitein heet t g etuige naar binnen gestuurd. Gevaar zag getuige daar niet in, daar men nog zooveel water had gelood. Toen th'ct dik was, heeft hij er den kapitein niet over gesproken voor anker te gaan, daar men zulks niet noodig achtte. Aan bakboordzijde werd een sleepboot gezien. Vervolgens werd gehoord Philips Stam, schipper van de reddingsboot, te Egmond aan Zee. Getuige zeide ongeveer half tien naar het schip gegaan te zijn met de reddingsboot, doch eerst om half één daar vandaan te zijn vertrokken, tengevolge van de onstuimige zee. liet was toen zoo dik, dat men geen schip kon zien. Het schip zat Oost in, namelijk met den kop in 't gat en midden op de bank. De. kapitein is met de reddingsboot heengegaan, omdat hij vernam, dat de reddingsboot te lang zou uitblijven, voordat zij terug zou zijn. Inmiddels zoui het schip n.1. hebben kunnen doorbreken, want het zat zóór op de bank, zooals negen van de tien in dien toestand breken. Over bakboord had het schip ietwat slag-zij. Kort achter de strandingsplek is de diepte 10 vaam. Als vierde getuige werd gehoord J. I. Klein, zeeman, te Terschelling. Deze verklaarde op' uitkijk te hebben gestaan: het was toen heel dik. Toten het schip vastliep, waarvan hij tevoren niets had kunnen vermoeden, voelde hij. dat liet schip met een glijdenden schok vastgeraakte. Eerst stootte het schip, later niet. Getuige vond den toestand gevaarjijk, daar de zee onstuimig was, het schip oud was en midden op de bank vast zit. De kapitein stelde voor van boord te gaan, waarmede allen het eens waren, daar de reddingsboot, eenmaal weer vertrokken, niet meer spoedig terug zou kunnen zijn wegens d e sterke branding. Ten slotte werd nog gehoord A. C. Wiegman, zeeman, te Terschelling. Getuige had van vijf tot zes uur de wacht aan het roer. Gestuurd werd Z.O. gedurende drie, vier minuten. Toen het scthip van ltoers moest veranderen, lag het stil. Het schip bleef zitten NO. ten Oosten. Van de reddingsboot is door allen gebruik gemaakt, omdat het noodig werd geacht. Later zal de Raad uitspraak doen. ! ! --- „J. Sterneberg - Amsterdam" Bestelt het merkt „J. Sierneherg - Amsterdam" Liehle • smakelijke 3 cents sigaar. --- ROTTERDAM. POGING TOT INBRAAK. In den afgeloopen nacht om twee uur werd de politie gewaarschuwd, dat inbrekers bezig waren, om inbraak te plegen in den Manufacturenwinkel van den hoor v. G., aan den Breeden Hilledijk. Op de komst deir politie gingen drie personen op de vlucht. De politie vond' de deur openstaan, terwijl op het slot der deur een valsche' sleutel stak. Niets wioïdt vermist. Eenigen tijd' later werden door de politie als verdacht hiervan gearresteerd de bootwerker D. H., wonende aan den Breeden Hilledijk, de varensgezel A. K., nit dè Blioemfonteinstraat en dö bootwerker B. Iü, ruit de Bothastraat, alle drie 18 jaar oud'. Zij wlaren in het bezit van sleutels, welke ze te voren hadden ontvreemd uit de smederij van den heer A. L., uit de Korte Hillestraat, waar ze eveneens waren binnengedrongen. OPLICHTING. Bij de politie is aangifte gedaan, dat de expediteur, de heer J. iW. F. K., aan het Haringvliet N.Z., is opgelicht voor een bedrag van f 300. Als veTdacht hiervan zijn in het politiebureau aan de Lange Torenstraat in bewaring gesteld, zijn kantoorbediende A. A. S., wonende aan de Rechte Rottekade, en A. H., uit de Haverlandstraat, die vroeger als kantoorbediende bij den heer K. in dienst is geweest. Beiden zijn 17 jaar oud. STAKING ONDER DE VEEMARBEIDERS. Omstreeks half één zijn vannacht aan het Maasstation, alhier, gearriveerd, 150 Dluitschers uit Essen aan de Ruhr, om het werk van de stakenda veemarbeiders van de N. V. Blauwhoedenvecim te verrichten. Toen de trein arriveerde had niemand toegang tot het station De uitgangen waron door een aantal agenten afgezet De waarnemend-hoofdcommissaris, de heer J. J. Soer, was met de inspecteurs van politie, do heeiren F. van 't Sant en | W l Franken, aan het station. De Duitsche werklieden zijn onder politicgeleMe naar de aanlegplaats der veerbooten gebracht. Daar lagen vier sleepbooten gereed, welke, begeleid door een politieboot der rivierpolitie, de werklieden opnamen, en naar de Rijnhaven vervoerden. De arbeiders zullen verblijf houden in een loods van Blauwhoedenvcem. Bij aankomst van de Duitschers, was de heer Heykoop met eenige stakers aan het Maasstation. ^Honderd man zijn nu bezig een rijnaak te lossen in lichters liggende in de St. Jobshaven voor pand St .Job. Twaalf & vijftien man werken in het pakhuis van Blauwhoeden veem aan de Boompjes 57. De arbeiders werken onder streng politietoezicht. Uit de pakhuizen aan de Leuvehaven hebben de eigenaars met eigen personeel goederen afgeihaald'. DIEFSTALLEN. — Ten nadtoele van G. v. S., is in zijn café, aan! (dje Lusthofstnaat, gasteren uit de winkellade een bedrag van f 7.— ontvreemd. — Van oen pakhuis achter de panden 123 en 125 in d'e Jacob Catsstraat, zijn' eenige platen zink gestolen ten nadeele van den confectiefabrikanï H. B., nit de Vijverhofstraat 125a. — Ten nadeele van den winkelier P. H. v. 0_, uit de Vogelenzang 16, zijn 17 paar schoenen verduisterd. • --- GEMENGD NIEUWS. HET SPOORWEGONGELUK TE BEILEN. De „Asser Cl." heeft wederom een Verslaggever naar Beilen gezonden om zoo mogelijk ook van andere zijde bevestiging van het bericht van Stevens te krijgen. Van twee arbeiders van den ploeg waarin ook Stevens bij de maatschappij werkte, vóór hij op 11 Sept. 1913 den dienst der S.S. verliet, vernam hij, dat onder het personeel wel bekend was dat er een slechte rail in den weg was. „Er werd wel eens over gepraat, maar wij zagen er geen kwaad ïn", vertelde een hunner. De andere arbeider wist met zekerheid te zeggen, dat de bewuste rail een knik vertoonde, d. w. z. een neergaande bocht 'in het midden, doch geen slag: een zijwaartsche bocht, Tevens voegde hij er aan toe, vóór het ongeluk geschiedde, gehoord te hebben, dat reeds gedurende geruimen tijd (ongeveer drie maanden) een nieuwe rail aangevraagd was. Beiden verklaarden, dnt op den avond van het ongeluk, de bewusle rail zich nog in het wegverband bevond, en den dag daarna door fle commissie van onderzoek gezien werd, evenals later door de ministers in gezelschap van 3en ingenieur en den opzichter. Of toen de rail weer als gewoonlijk bijgewerkt was, wisten de arbeiders niet te zeggen. Voor de hand ligt net tfsrmoeden, dai Ölt wel het gevai geweest zaï zijn, "daar arrecc met net oprumfingswerk begonnen was, en de weg reeds der» volgenden dag gebruikt werd. Vast staat dus dat de rail zich nog in de spoorlijn bevond, toen het ongeluk gebeurde. Stevens, die 11 Sept. 1913 den dienst der maatschappij verliet, dacht den 24en Dec. 1.1. toen hij het eerst van 't spoorwegongeluk vernam, dadelijk: „als het de rail maar niet is". Deze gedachte sprak hij ook tegen een ander uit, die daarop zeide „zoo denken er meer". Slevens bezag bij het licht eener lantaarn de rail en constateerde, dat het nog dezelfde rail was, die er in September lag. ; Nader heeft de verslaggever van den ploegbaas Willem Emming vernomen, dat de bestelde rail. ter vervanging van de rail met den knik., eerst is aangekomen na het ongeluk. De rail was een heelen tijd te voren reeds aangevraagd. Do gezonden rail kon echter niet worden gebruikt, omdat zij niet paste. Toen is een andere rail op maat gemaakt en, na het gehouden onderzoek, jp de baan gelegd. Toen Emming in Augustus voor een jaar aan dit gedeelte lijn werkzaam werd, vertoonde de rail reeds een knik. Hij heeft de rail later versterkt door onderlegging van een paar extra dwarsliggers. Omdat de dwarsliggers in het begin de rail n^g niet voldoende ondersteunden heeft hij tegen den wegwerker van Gelder, levens hulpbrugwaebttr. die om de and-re wr % k vroegdienst verricht, gezegd, om, in het geval, dat in die week bedoelde knik weer gezakt was, de rail op die plaats op te draaien en met grint opnieuw te onderstoppen; wat ook twee of driemaal door van Gelder is gedaan. Op den 23en December is door den ploegBaas zeiven bedoelde plaats weer bijgewerkt en op 24 December tusschen 10 en 12 uur is bij de voormiddagschouw op het geheeïe ge^ deelte tusschen Hooghalen en Beilen nie'.s bijzonders bespeurd. t 'De rail is thans aanwe>zig op de losplaats te Hooghalen. • In veroand mef de mededeenijgen omtrent de vermoedelijke oorzaak van het spoorwegongeluk, werd gisterenmiddag door technische ambtenaren van de Staatsspoor een onderzoek ter plaatse ingesteld. ' Naar het „N. v. h'. N." meldt,, is de rechterarm van mejj. de Boer, die bij het spoorwegongeluk bij Hooghalen zoo zwaar werd gewond, weer genezen en kan zij er weer handwerken mee doen. Ook de andere verwondingen slaan gunstig. Toch zal zij vóór Mei het ziekenhuis wel niet kunnen verlaten. Een hotelhouder te Delft is de "dupe geworden van een oplichter, die voorgaf monteur te zijn aan de lijm- en gelatinefabriek. De man dineerde copieus en logeerde een nacht en leende van den hotelhouder f5.— om zijn koffers van het statoin te halen. Toen hij liet geld in den zak had ging hij oj> stap en kwam niet meer terug. S. te St. Jansteen, die dezer dagen biji «ten vechtpartij ernstig gewond werdj is aan de gevolgen overleden. De dader is aangehouden. --- 's-GRAVENHAGE. HET 100-JARIG BESTAAN VAN HET DERDE REGIMENT HUZAREN. Aan den vooravond van den lOOsten verjaardag van het 3e reg. huzaren kwamen heden de oud-officieren van het corps en deputatiën van de Haagsche- en andere garnizoenen bijeen in de groote zaal van het Kon. ZoÖl. Bot. Genootschap. De reünisten weiden ontvangen door den kolonel van het feestvierende regiment en d<3 officieren, daarbij ingedeeld. De gep. luit-generaal YVuppermann, oud-inspecteur der cavalerie hield een feestrede, voor het militaire gezelschap, waarin hij het ontstaan van het tegenwoordige 3e regiment schetste uit het den 13en Febr. 1814 opgerichte regiment lichte cavalerie, dat bij Waterloc streed onder den naam van het regiment der lichte dragonders no. 5. Hulde werd gebracht aan de nagedachtenis van de dappere aanvoerders in die gevechtsdagen, den generaal van Merlen en de oversten Mercx en Du Monceau t De feestredenaar herinnerde ook hoe, na 1839 toen het corps als vredesregiment bestond, als gevolg van den bezuinigingsdrang, de cavalerie werd ingekrompen waarlegenover hij als gunstige teekenen heden ten dage, wees op de vermeerderde belangstelling der natie in het leger na afschaffing der plaatsvervanging en op den aan het wapen ten goede komende tweejarigen eersten diensttijd. 1 Een bewijs van den goeden geest die in het korps is blijven bestaan en naar hij hoopte dn de toekomst zou gehandhaafd worden zag generaal Wüppermann ook in de goede verstandhouding met de bevolking der garnizoenen van dit regiment. Aan het slot zijner rede nogmaals den bij Watcrloo gesneuvelden cavalerie-generaal Van Merlen tot voorbeeld stellonde van dapperheid, bood de feestredenaar, ingevolge een beschikking van H. M. de Koningin, op dezen dag de sabel waarmede Van Mer'en bij Waterloo streed cn viel, het regiment als herinneringsgeschenk, aan ter plaatsing in het Wcsteindemuseum van' het regiment dat weldra zal worden opgericht Hedenavond is er in de tat een feestzaal herschapen menage der cavalerie-kazerne een ruin terfeest voor H. M. de Koningin, H. M. de Koningin-Moeder en de hooge legerautoriteiten. 1 Bij die gala-voorstelling der ruiters werken mede zoowel hoofd- als verdere officieren van het jubelende korps met vertooningen van' de hoogere rijkunst Ook gentlemen ruilers, onder;* oïficciren c-n minderen zulle 1 met allerhande oefeningen te voet en te paard behendigheidsbewegmgen uitvoeren. ' De verschillende uniformen die het regiment seder 1814 gedragen heeft, worden in een caroussel van 16 onderofficieren ev korporaals vertegenwoordigd. | j --- CORRESPONDENTIE. Aspirant cand.-notaris. — (Wij vernamen gaarne uw naam en adres. Op anonyme stukken pleegt geen redactie in te gaan. I 1 * ■ -V ---