Onderwijs. AMSTERDAM. Cand. ex. wis- en na«. tuurkunde „cum laude" E. Lindeboom,, cand. ex, geneesk. F. H. Leerink, 2e natuurk. ex. A. W. van Tuinen. LEIDEN. Cand. ex. rechten J. Muller en W. N. Abell. UTRECHT. Theor. geneesk. -ex. 26, ged. N. L. Geriach, prop. geneesk. ex. J. M. Kolft. Acte-examens L. O. ROTTERDAM. Geslaagd: L. van Oort te Rotterdam, B. van Gent te Klaaswaal,. J. Versteeg te Giessendam, C. van der t_sch te Dordrecht, A. van der Graaf ts Heen vliet, T. P. de Jongh te Geervliet. 's-GRAVENHAGE. Geslaagd: J. de Jong,-J. van Ootegem, A. A. Holst, H. J. Jacobs en P. A. Jaeger. AMSTERDAM. Geslaagd de dames: G. Hartjes, A, M. Hauer, G. M. Havenith, C. C. Hesse en F. M. Hofland te Am> sterdam. HAARLEM. Geslaagd de dames: H, Bosman, M. C. Samsoii, H. v. d. Graat en A. IJzerdraat te Haarlem, J. J. Eggink en A. M. Schim v. d. Loeft te Leiden, J. M, F. von Glahn en J. O. van Goeverden. te Santpoort. LEEUWAKDEN. Geslaagd de dames: J. Wüst en H. K. Schutte te Gelderingen (Steenwijkerwold), W. Vellinga, J. C. S, van der Meer en A. Kuiper te Harlingen, GRONINGEN. Geslaagd de dames: T. de Vries, A. Doornbos, G. S. Hamming, B. de Hoo en W. Luxwolda te Groningen/ D. de Lange te Hoogezand. ZWOLLE. Geslaagd: J. Weenink, W, Terpstra, H. W. Steegstra en G. P. Vrijburg te Deventer, J. Wanink te Hengelo. ARNHEM. Geslaagd: H. H. Claassen? te Zeeland (N.-Br.), J. W. P. A. M. Pe< ters te Boxmeer. UTRECHT. Geslaagd de dames: H. M. Damen, G. E. A. Rongen, P. H. Bon en B, van den Berg te Utrecht, J. de Vries te Breukelen, L. A van Ravenswaay te Loenen. MIDDELBURG. Geslaagd de damesi D. B. Paul te 's-Gravenpolder, R. Horneman te Vlissingen. BREDA. Geslaagd de dames: M. B. van Eil te Teteringén, E. Dufour, E. A. L Groenewegen, G. Janssen cn H. M. A. van Kinderen te WoendreCht-Hoogerheide, MAASTRICHT. Geslaagd de dames; E. Ameln, M. A. van Beeisel en E. J. van Ockenburg te Maastricht, C. J. van den Berg te Heijthuizen, J. E. Hennen te Echt. Machinisten-examen. ROTTERDAM. Geslaagd voor programma B: W. I. Korteweg, H. F. G. Koli en C. M. Samuels. tx. vrije en ordeoefeningen der gymnastiek. LEEUWARDEN. Geslaagd de dames: D. Hoeneveld en A. de Vries Vries te Leeuwarden, T. O. Mulder te Garijp. 's-HERTOGcNBOSCH. Geslaagd: P. Kortland te Nijmegen, G. G. Klijn te Loon-op-Zand. --- Uit de Pers. t weede blad ***** ROTTERDAM, 4 Mei. E [[s' BEDENKELIJKE OPVATTING, pe heer L. Simons, Amsterdamsc1i gemeenteraadslid, had gaarne wat infchting gehad, zoo lezen wij in "()c rii e en te De lang etn ", over den déLilveikoopprijs der gas-cokes bij lenige voorname gemeentegasfabrieken. gen der directeuren weigerde inlichtingen. „Zijn collegiaal gevoel op tegen het bewustzijn, onwillekeurig mede te werken aan pogingen liet beleid van een confrater te breken, want.... dat is toch [,jj,ia uitsluitend het doel van informaties". De heer Simons noemt dit — en p i. terecht — een zeer bedenkelijk standpunt. En ihsij vervolgt: Een, dat in het openbaar bestrijding vergt. Want het standpunt van dezen directeur komt neer op deze formule: „laten w e die lastige raadsleden toch buiten 0 nze zaken houden." B. en W., colleges, kunnen toch onderling genoeg van gedachten wisselen. En ik stel mijn collega's niet bloot aan liet gevaar, dat met m ij n inlichtingen lum beleid bestreden wordt! Collegialiteit is een respectabel ding. Ik zal er geen kwaad van zeggen. — Althans niet — zoolang het niet gebruikt wordt tégen het publiek belang in. En dat is hier het geval. In hooge mate. Niet om het beleid der heeren directeuren te redden, moet het toch te doen zijn!'— Kan dat den aanval niet lijden van een beroep op andere inzichten, elders toegepast, dan moet het immers maar wijken. Aanvallen kunnen gebeuren uit domheid en misverstand, zeker; doch dan ligt de remedie in — ophelderingen en mededeelingen. Zij kunnen gebeuren om verschil van inzicht — en ook dan kan kennis van zaken toch alleen weer goed doen. Maar in ieder geval: de raad fs eenmaal verantwoordelijk voor het gemeentebeheer; niet, in laatste instantie, B. en W. of de directeur. Beslist de raad tegen de inzichten dier laatsten in, jict is zijn wil die hier wet is. Ot men zooveel mogelijk winst zal halen uit de fabriek, dan wel de gemeentenaren-tabrieks-mede-eigenaren zooveel mogelijk indirect ontlasten door lage tarieven; hoe men loonen en werktijden regelen wil — dat zijn vragen van gemeente-beleid, te beslissen door den raad. Daarom moeten m.. i, den Raadsleden e bepaling van het tweede lid is ook ten deze van toepassing. „ledèr vorderingsrecht des arbeiders krachtens dit artikel vervalt na verloQp van zes maanden." De heer TROELA i KA verdedigde het amendement strekkende om niet te bepalen, gelijk het i egeeringsartikel wil, dat de arbeider sleets vordering heeft op den werkgever, maar ook Qp een derde, namelijk den winkelier, tenzij deze aan de gedwongen winkelnering onschuldig is. De heer LOHMAN achtte dit laatste onrechtvaardig, men moet den arbeider, behalve de schadevergoeding niet het recht geven, ook de waren te behouden. De heer VAN DEN BERQH (Helder) trok na de regeeringswijziging het door hem ingediend amendement Jn. De MINISTER verdedigde het regeeringsartikel, waarbij de rechter bevoegd is naar omstandigheden aan den arbeider schade toe te kennen. Bij die bepaling heeft hij twee grenzen, een minimuin-grens, dat is de werkelijk geleden schade, en een maximum-grens, dat is ."iet bedrag dat voor de winkelwaren is betaald. Op verzoek van den iieer HEEMSKERK splitste de heer TROELSTRA zijn amendement. Het eerste amendement-Troelstra (vorderingsrecht ook op een derde, dat is den winkelier) werd verworpen met 47 tegen 17 stemmen. Het tweede amendement-Troelstra (het vervallen van de minimum-grens) werd mede verworpen. Het regeeringsartikel werd a a n g enomen. (Reeds geplaatst in een deel onzer vorige oplaag.) Loon bij ongeval of ziekte. (Algemeene beschouwingen). De heer VAN DEDEM merkt op, dat uitkeering bij ziekte of ongeval in directen strijd is met de voorafgaande bepaling, dat geen loon verschuldigd is bij niet-verrichting van den bedongen arbeid. 'Maar deze afwijking praejudicieert op de komende ziektevérzekering, die' vermoedelijk geen uitkeering zal toestaan gedurende de eerste twéé ziektedagen, en dat ter voorkoming van simulatie. Daarom staat dit artikel, dat den werkgever ook nog verplegingskosten oplegt, zonder beperking van tijd een góede ziekteverzekering in den weg. Ver- ' pleging van zieke 'ondergeschikten is een iilanthrqpie, die niet bij de wet mag worden bevolen. Zoo zullen vele werkgevers worden verbitterd en ontevréden gemaakt, tot schade van een goede verhouding tusschen arbeider en patroon. De loonuitkeering bij ziekte of ongeval is zóó mild geregeld, dat zij als liet ware tot simulatie verlokt. Ook de vergoeding van loon hij verzuim wegens vervulling van wettelijke voorschiften (kiesrecht, enz.) is veel te ruim ojjgevat, waarmee weer in strijd is de gemakkelijkheid, om van de" verschillende voorschriften af te wijken. Spr. zal om al deze redenen, maar 'voornamelijk wegens praejudicieeren op de ziekteverzekering tegen de betrekkelijke artikelen stemmen. De heer TYDEMAN verschilt met den heer v. Dedem in veel opzichten van meening. Als de waarneming van plichten als verzorging van de kraamvrouw, begraving vari bloedverwanten, enz. niet op loonderving te staan komen, is dat geen betalen van de vervulling dezer plichten. Integendeel heeft men zich er over te verwonderen, dat dergelijke eischen van gewone plichtsbetrachting nog tot wettelijke plichten moeten worden gemaakt. Dat is een weinig fraaie zijde van de sociale wetgeving en voor spr. is het de vraag, of zjj practisch wat gal uitwerken. Met den heer v. Dedem heeft spreker echter bezwaar tegen op dit oogenblik reeds een stuk ziekteverzekering te regelen, te meer omdat de regeling thans privaatrechtelijk zal zijn, terwijl wij ten aandien onzer arbeïdsverzekering destijds duidejijk partij gekozen hebben voor een publiekrechtelijke regeling. Maar dan is afwijking ook niet meer toe te laten en is de rggéüng in dit arbeidscontract misplaatst. Niet omdat spr.'s bezwaren alleen juridiek zijn, maar omdat publiekrechtelijke en privaatrechtelijke verzekeringssystemen niet harmonieeren. Waarom dus een paftieele regeling op een tijdstip, dat ons nog maar kort verwijderd houdt van belangrijke beslissingen op arbeidersverzekeringsgebted ? Een incidenteele beslissing is te onraadzamer, omdat ten aanzien dér ongevallenverzekering bevestigd is de vrees van hen, die eén laksohe werking der Ongevallenwet vreesden en veel simulatie. Daarom moeten thans geen beslissingen over dit onderwerp genomen worden en is het in het arbeidscontract niet op zijn plaats. Dat uitkeering uit fondsen bij ziekte niet jjeheel op het gewone loon gekórt zal worden, dat dus bÖj ziekte een loon van 130 of 140 pCt. van het gewone loon zal genoten kunnen worden, is een verleiding tot simulatie, die moeilijk zal zijn te weerstaan ; daarbij is goéde controle nagenoeg uitgesloten. Spr.'s hoofdbezwaar is echter, dat thans op ongelegen tijd getreden zal worden in een partieele regeling der ziekteverzekering, wat later tot groote moeilijkheden aanleiding zal kunnen geven, vooral omdat de Kamer van het komende ontwerp nog niets weet De heer DE KLERK bepleit tegenover den heer Tydernan de nietigverklaring van bedingen, in strijd inet de hier. voorgestelde bepalingen; anders leiden zij tot niets. Dat in afwachting van de Ziekteverzekering, welke nog" niet zoo spoedig in het Staatsblad zal kunnen komen, de Regeering nu reeds hét ,goede beginsel in dit ontwerp neerlegt, is allerminst 'te verwijten en zeer góed verdedigbaar. Op de praktijk der Ongevallenwet zal spr. thans niet ingaan, alleen ontkent hij tegenover den heer Tydeman, dat de arbeiders de Ongevallenwet zouden hebben misbruikt. Dat de arbeider géén loon-uitkeering zal krijgen indien hij lijdende wordt aan een ziekte, die hij bij indiensttreding opzettelijk .geheim heeft gehouden, vindt spr. onbillijk. De man zou dus al zijn kwalen aan den patroon moeten vertellen; dat is niet te eischen. Daarom is het beter de uitkeering te onthouden, indien de arbeider zijn patroon opzettelijk beliegt. De vergadering wordt daarna tot morgen halftwee gesloten. * * • De Drankwet Het hoofdbestuur van den Bond vat) vergunninghouders heeft aan de afdeel ingen het concept voor een adres doan toekomen, hetwelk aan den minister van Binnenlandsche Zaken zal worden gericht in zake wijziging der Drankwet. Dit concept zal met de daarbij gevoegde aanteekeningen worden behandeld in een op 25 Mei te Amsterdam te houden vergader ring van afdeelingsbesturen. De ,,N. R. Ct." deelt uit die beschouwingen het volgende mede: Het wordt als een groote fout beschouwd, dat liet stelsel der splitsing in de wet is gekomien. Al de last van capsules, minimum-inhoud, de strafbepalingen, die er aan vastzitten en die reeds nu veel zijn toegepast, zijn gevolgen van dit stelsel, dat geen enkel moreel voordeel heeft, integendeel nadaeten geeft. Ben verbetering zou het zijn, als de splitsing, zoo zij blijft bestaan, niet toegepast werd bij overplaatsing of vergrooting. De ondervinding heeft reeds afdoende getoond, dat het maken van onderscheid tusschen societeits- en andere vergunningen tot niets heeft geleid dan last, nadeel en onbillijke bevoordeeling. Waarom blijft de logemetntsvergunning vrij en is deze niet aan maximum gebonden en aan vergunningsrecht onderhevig? Een ongerijmdheid is bet, dat de verkoop van sterken drank bijv. in cantines en dergelijke geheel vrij is. Het vaststellen van een maximum aamtal vergunningen naar het aantal inwoners eener gemeente is en blijft i?en bureaucratisch beginsel, vooral treffend in druk bezochte marktplaatsen. De verlaging van het maximum geschiedt soms onder de meest vreemde omstandigheden. Het is wenschelijk ia dit opzicht een betere regeling te scheppen. In zake buitengewone inrichtingen voor maatschappelijk verkeer vormen de voordeden, aan sommige bevoorrechten toegekend, een groot onrecht. De regeling: één nieuwe voor twee oude vergunningen is zóó in die wet vastgelegd, dat herziening dringend noodig is. Aa,u het woord „kuuueti" is een zoo vérstrekkende beteekenis gegeven, dat het voor velen tot een ramp is geworden. Het zou een groote verbetering zijn, als de wet erkende: afstandsverklaringan onder beperkende voorwaarden. Als het maximum aantal vergunningen met één of twee wordt overschreden, kan de bepaling „zoolang het aantal vergunningen het vastgestelde maximum overschrijdt", door deze omschrijving geien toepassing vinden. Onbillijk 'is bet, vergunningen, die ten koste van zeer veel geld verkregen zijn, aan een tijdperk van 10 jaar te binden. Het zou beter zijn het gelieele art. 6 te schrappen en aan de Woningwet cn groeiende begrippen van hygiëne, aesthetica enz. de zaak over te laten. In zake het aanwijzen van het aantal wijken, waar niet ineer dan één vergunning mag zijn, heeft de korte ondervinding reeds lang bewezen, hoe een artikel, hoe goed ook bedoeld, tot een geheid niet bedoelde toepassing kan leiden. In verschillende gemeenten bestaan de meest onbillijke verordeningen betreffende sluiting op Zon- en feestdagen. Noodig is het alies uit de wet te verwijderen, dat tot willekeur aanleiding geeft, Verkoop van sterken drank in wachtkamers te verbieden lijkt een totaal onnoodige beperking. 'Een kinderachtige bepaling is, dat één persoon niet meer dan één vergunning mag bezitten. Het komt nu toch voor; men laat iemand anders de vergunning verzoeken en verbindt dezen contractueel. Al deze omwegen geven dikwijls aanleiding tot fraude en processen. Waarom niet toegelaten dat de vergunning op eeu firma, maatschappij enz. zal komen te staan? Wat de wetgever wilde voorkomen geschiedt nu juist: de eigenlijke drankverkooper gaat achter een ander schuil. Wenschelijk is het in kleine gemeenten, bijv. beneden 10.003 inwoners, andere winkelnering slechts toe te laten, mits onder de voorwaarden van art. 35 en voor kleine plaatsen, bijv. onder de 3000 zielen, onbeperkt of met goedkeuring van Oed. Staten. Het is noodig gebleken in de wet een definitie op te nemen van wat verslaan wordt onder openbaar ambt. Vestandig is het de pen te halen door art. 11, dat tot niets anders gediend heeft dan tot aansluiting en belachelijkheid. Eveneens wat betreft de bepaling omtrent de commissies van controle uit de ingezetenen. Men wijzige ten spoedigste het artikel betreffende de lijst van verzoekers om een vergunning. De wet spreke duidelijk omtrent de, vraag, of de vergunningen van art. 5, le lid, meetellen bij het maximum ot niet. De wijze, waarop het vergunningsrecht berekend wordt,. is_in die meeste gevallen een wassen neus. Er is maar één eerlijke en goede manier: de belasting wordt geheven naar de winst, die de verkoop van sterken drank heeft opgebracht. Betaling in termijnen dient mogelijk te worden gemaakt. Wenschelijk is het in alle gevallen, waarin van de vergunning geen gebruik wordt gemaakt, het recht kwartaalsgewijze terug te betalen. Wijziging der akte, wat de localiteit betreft, kan nog heel wat beter geregeld worden. Voorts is het ©en ongemotiveerde belemmering de overplaatsing der vergunning tiaar een ander peroeel aan den termijn van 1 Mei te binden. Overal waar het maximum met niet meer dan twee is overschreden, vinde de overschrijving op een ander persoon voor iedere vergunning fals de splitsing mocht blijken bestaan, ook voor de b) toepassing, Wat kan hier tegen zijn, nu de wet aan persoon en localiteit zware eischen stelt? De wet mist een zeer belangrijke wijziging nl. van de a- in de b-vergunning en omgekeerd, zoo de splitsing mocht blijven bestaan. Art. 28 no. 2 vervvijdere, men gehed uit de wet. Waarom mag de vergunning b door een zetkastelein worden aangenomen en a niet? Waarom wordt aam het geheel-onthouders-café geenerlei localiteitseisch gesteld ? Wie kan precies zeggen, ot iemand onder of boven de 16 jaar ot meerderjarig is ? De in theorie goed bedoelde bepaling betreffende uitbetaling van arbeidsloon is door den vergunninghouder roet den bes» ten wil niet te handhaven. Het zou een goede daad zijn de bewoordingen te verduidelijken van art 55 betreffende het verloren gaan der bestemtning. Waarom (vet erfrecht aan bepaalde data en localiteiten gebonden? De vergunning is geheel losgemaakt van het pand; cein groote verbetering; maar in art, 55 heeft men aan het verkeerde beginsel der oude wet krampachtig vastgehouden. Men voere het beginsel héelemaal door zon. deir eenige beperking. Ingevolge de bepaling van art. 58, 5e lid, gaat door een klein verzuim de veiPgunning onherroepelijk te loor. Men sdheppe hiervoor oen andere regeling,' evenals voor art. 59, 3e lid, waarvan de straf op vrij veel ongelukkigen inderdaad is toegepast. VAN HET HOF. H. M. de Koningin-Moeder kwam hedenochtend per mailboot Koningin Regentes te Vlissingen aan en zette per trein van 5.44 de reis naar Rotterdam D. P. voort waar zij te 8.02 aankwam. Hier werd Hr. Ms. salonrijtuig aangehaakt aan den H. S. M. trein, die te 8.16 naar Amsterdam vertrok, waar Hr. Ms. hedenochtend te 9.35 aankwam. o—o 's-HERTOGENBOSCH, 3 Mei. In eene gisteren gehouden vergadering der St. Vincentius-vereeniging is besloten tot het stichten van een diocesaan-gesticht voor kinderverpleging. Uit de bijzondere raden van conferenties alhier, te Tilburg, Eindhoven, Nijmegen en Helmond zal eene commissie worden samengesteld, die zich met alles wat die stichting betreft, zal hebben te belasten. De verpleging, die voorloopig alleen betrekking zal hebben op jongen», zal worden toevertrouwd aan fraters van de congregatie van O. L. Vr. Moeder van Barmhartigheid le Tilburg gevestigd. --- FEUILLETON FLEURANGE. (Naar het Fransch van Mevrouw AUGL'STA CRAVEN.) 4j „Welke plannen koestert gij dan?" „Dat weet ik zelf nog niet niet," sprak Fleurange. „Doch er zijn vele middelen om zijn brood te verdienen, is niet? Welnu, ik zal er een pogen te vinden, dat niet boven mijne krachten gaat." De dokter zag haar aan en zeide vervolgens: „Er zijn vele zaken, waarvoor gij toereikende krachten bezit, maar die gij toch niet zoudt kunnen doen." „Waarom?" vroeg Fleurange. „Omdat uwe jaren het niet veroorloven." „Waarom?" herhaalde Fleurange. „Ik zal het u duidelijk maken, wanneer C'j mij uwe plannen meedeelt." „Komaan," sprak juffrouw Joséphine Ongeduldig, „er behoeft niet met zooveel terughouding gesproken te worden, wanneer men haar beduiden wil, dat me.n op naar jaren en met hare schoonheid dubbel voorzichtig wezen moet bij hetgeen fnen onderneemt. „Zoo de kleine dit bijgeval nog niet w eten mocht, wordt het hoog tijd, dat lrie n haar dit onverwijld aan het verstand Poogt te brengen." >Jong, en schoon," herhaalde Fleurange, zonder dat de minste verlegenheid haar klos aanjoeg; „ja, ik weet wel, °at mij dat zeer veel moeilijkheden wer°or?aken zal. 't Ware beter tien jaar ouder en wat leelijker te zijn. Maar wat '' ik er aan doen overigens ?" 1} e dokter glimlachte; nooit had hij fene vrouw met zoo weinig ijdelheid over are eigene schoonheid hooren spreken. lUe eenvoud van Fleurange, de kinderlijke oprechtheid harer groote oogen, wier blik met dat al ernstig en doordacht was, troffen hem en hij voelde zijne belangstelling voor het jonge meisje aangroeien. Tot nu was het meer de staat van verlatenheid geweest, die hem belangstelling voor het meisje inboezemde. Lachende hernam hij: „Wat „het ongeluk" uwer jeugd betreft, daarin zult gij u minstens nog twintig jaar dienen te schikken." Ziende dat Fleurange niet lachte, maar integendeel nog ernstiger werd, vervolgde hij: „Stel u overigens gerust, wanneer het zoover komt, zullen wij ook deze moeilijkheid te boven komen." Flet gelaat van Fleurange helderde weer op. Zij zeide: „Wel verplicht, mijnheer. Zoo u wist, hoe moedig ik ben! Bovendien, dat verzeker ik u, er zijn heel wat dingen, die ik verrichten kan." „Noem eens op," zei de dokter. „Eerstens kinderen onderwijzen. Ik geloof daartoe de noodige bekwaamheid te bezitten; ik houd van ze en zij beminnen mij en gehoorzamen mij gaarne." „Wat nog meer?" „Ik ken Duitsch en Italiaansch. De taal mijner moeder leerde ik gaarne. Ook was mijn vader van oordeel, dat ik zeer goed hardop voorlas. Hij had veel hooren declameeren en lezen en hij verzekerde mij, dat ik eene mooie uitspraak en eene fraaie stem bezat, die hij liever hoorde dan welke ook. Mogelijk verblindde hem zijne genegenheid; misschien had hij gelijk. riet is altoos te beproeven." „Hum!" zei de dokter, „er is veel voor en veel tegen dit talent." „Overigens, mijnheer, ben ik bekwaam tot alle werkzaamheden. Naaien kan ik, wasschen, strijken, het huis schoon houden; ik kan zelfs een beetje koken." De dokter bekeek andermaal het edele geiaat van het meisje, terwijl zij aldus met welbehagen de nederige en ruwe werkzaamheden, waartoe zij zich bekwaam achtte , opnoemde. Zij sprak ongetwijfeld in alle oprechtheid; alles wat zij zei daareven zou zij ongetwijfeld kunnen en willen doen. Hij gevoelde zich aangedaan en bewaarde het zwijgen. Maar juffrouw Joséphine riep vol geestdrift: „Dat is nog eens ©ene opvoeding! Wie, mijn kind, beeft u toch zooveel nuttige en verstandige dingen geleerd." Tranen van aandoening welden in Fleurange's oogen. „De goede moeder Magdelena," zeide zij. Dit antwoord lokte andere vragen uit, welke Fleurange beantwoordde door in bijzonderheden te vertellen, hoe hare jeugd voorbijgegaan was. De voldoening van den geneesheer groeide bij ieder woord van dit verhaal, waardoor met dat al twee zijner vooroordeelen omvergeworpen werden. Zonder een aïkeer te gevoelen voor aardige bekjes, boezemde zij hem toch een zeker mistrouwen in ot eenige onrust ten minste, welke door zijne ondervinding ongetwijfeld nader bevestigd was. Maar dit jonge meisje ziende, zoo kloek en zoo zedig, zoo sterk en zoo teeder en die met dat al gereed scheen om moedig tegen de moeilijkheden des levens te strijden, hoe kon hij haar euvel duiden, dat zij schoon was? Hoe dat tot op zekere hoogte niet over het hoofd te zien? De dokter had buitendien zeer inconsequente vooroordoelen tegen de kloosters. En nu zag hij, dat deze kloosteropvoeding volkomen strookte met hetgeen hij zich van eene goede opvoeding voorstelde. Hij behoorde op dit punt zijne meening te wijzigen en besloot er met groote gewilligheid toe. Daarna kwam de brief uit Frankfort weder ter sprake. Broeder en zuster begonnen reeds met spijt aan 's meisjes aanstaand vertrek te denken; tij gevoelden echter, dat het geheel en al in haar belang was, dat zij zich nauwer aansloot bij familie, die zich Juist op het geschikte oogenblik harer gedacht. t '\ Op aanraden van Joséphine zette Fleurange zich dadelijk aan het werk. Haar kort en eenvoudig briefje was spoedig geschreven;, zij bracht hem aan juffrouw Joséphine. Defce las met genoegen den inhoud, maar toen zij aan de onderteekening gekomen was, werd haar gelaat plotseling betrokken. „Wat is er?" vroeg Fleurange; „heb ik eëne fout begaan ot een misslag?" „Neen, volstrekt niet; de brief is goed... hiji zou niet beter kunnen wezen maarmaar " „Wat dan toch? Spreek openhartig, bid ik u? " „Welnu, ja waarlijk, ik durf het niet zeggen." „Zeg me toch, wat u niet beviel; er is niets in den brief, wat ik niet zou willen veranderen, om u genoegen te doen en op uw verlangen." „Zoudt gij dat niet kunnen veranderen ? " „Maar wat dan? U maakt me bang, liefste vriendin," drong Fleurange aan met een gelaat, dat duidelijk hare onrust verried. „Kunt gij uw geboortenaam niet veranderen?" „Mijn geboortenaam ?" vroeg Fleurange verrast. „Is het die naam, welke u zoozeer mishaagt? Dat bedroeft me. Moeder Magdelena vond hem zoo mooi. Zij zeide altoos, dat hij beteekende: Bloem der engelen, de schoonste der Engelen, de engel Gabriël, dien Zij als mijn patroon beschouwde. Zij noemde tnij aan ook nu eens Fleurangie, dain weer Gabriella." „Oabriella," riep juffrouw Joséphine met opgewektheid uit. „Oabriella, *aarlijk, dat is nog een naam, d|en iedereen begrijpt. Is dat volgens moeder Magdelena de beteekenis van Fleurange? In dat geval bid en bezweer lk u, neem dien naam van Oabriella en laat den anderen varen." De dokter had zich sinds enkele minuten verdiept in de lezing van professor Qornthal's brief, welken hij sinds den vorigen dag in zijn bezit had. Hij sloeg nu de oogen op en lette op het onderwerp der gesprekken. Terwijl Fleurange nog aarzelde om op de zonderlinge vraag van juffrouw Josephine te antwoorden, zeide hij: „Ik begrijp dat aandringen mijner zuster op dit punt geenszins; mijne meening is de tegenovergestelde van de hare. Met dit al zou het kunnen gebeuren dat de eenvoudigste der beide namen meer in den smaak valt der goede Duitsche familie, die u verwacht en misschien wordt Oabriella beter ontvangen dan dit met Fleurange het geval zou wezen. Bovendien, vervolgde hij lachende, zouden uwe familieleden aan gene zijde van den Rijn dien naam zoo uitspreken, dat alle bekoorlijkheid er van verdwijnt en alle beteekenis zou wegnemen van de vrome, poëtische beteekenis door u er aan gehecht." „Dat zou wel kunnen," zeide Fleurange, op hare beurt glimlachend. „Ik zal in elk geval uw raad in deze opvolgen." „We zullen er nog eens over nadenken," sprak de dokter; vervolgens andermaal den brief doorloopend van den Duitschen professor, zeide hij: „Weet gij bij geval den naam van den vreemdeling, die, het laatste schilderstuk uws vaders gekocht heeft en u daarna zonder het te weten, zulk een goeden dienst bewezen heeft?" „Neen, ik ken hem niet. Dat schilderstuk is verkocht met de andere, toen bij het begin van zijn hervallen in de vroegere ziekte mijn vader zijn inkomsten zag verminderen en hij tevens de hoop verloor, om weder te herstellen. Mijn arme vader was al zeer ziek, toen hij me poseeren liet voor zijn laatste schilderstuk". Fleurange bloosde plotseling en zweeg. De blik van den geneesheer scheen haar te ondervragen. Daarna ging zij voort, ongekunsteld inaar ook zonder ontroering: „Misschien was de kooper een vreemdeling, die toevallig dien dag het atelier bezocht. Zoo ten minste heb ik al menig* maal verondersteld. „En op welke gronden?" „Omdat hij altoos opgetogen stond voor die Cornelia en vroeg, ot hij terugkomen mocht, wanneer zij voltooid zou wezen. Maar na dien dag was mijn vader niet meer bij madhte oen enkele penseelstreek te doen cn liet schilderij werd verkocht gelijk het was met al de andere." „Was die liefhebber een Duitscher?" „Ik weet het niet. Hij sprak uitstekend Fransch, hoewel met een lichten tongval^ ik weet niet, welke." „Was het een voornaam persoon?" „Ik weet het niet. Ik lieb nooit een voornaam heer gezien." „Dodh hoe zag hij er ten slotte uit? die bezoeker, welken God /egene," vroeg juffrouw Joséphine. „Hij had een edel en fier voorkomen, een opmerkelijk schoon gelaat, eene diepe, heldere stem, antwoordde Fleurange. Ondanks de dankbaarheid, welke ik hem misschien schuldig beu, vervult de herinnering aan zijn bezoek mij altoos met droefheid." „En waarom?" vroeg Joséphine. Omdat het de oorzaak was van de laatste en noodlottige crisis van vaders ziekte, die op dat oogenblik reeds niet meer de minste ontroering kon verdragen. Ik weet niet welke woorden de vreemdeling tot hem fluisterde onderwijl hij naar mij zag, inaar zij ontroerden mijn vader diep; hij verzocht mij de werkplaats te verlaten. Gewoonlijk stond hij niet toe, dat ik op het uur der bezoeken daar kwam. Den avond van dien dag sprak hij met opgewondenheid van de verlatenheid, waarin ik mij bevinden zou, en deed mij verschillende onsamenhangende aanbeve» lingen hooren. van welke ik volstrekt niets begreep en niets begrijpen kon. Na dat moment is hij niet meer geheel tot bewustzijn gekomen." ---