„WITTE VANEN". Uitmuntend spel van Fay Bainter en Claude Rains. „Witte Vanen" (Wlhite Banners) behoort fot die films, welke de Hollywoodsche producenten ibij tijd en wijle op de markt meejaen te moeten brengen, om ook de „religie" of wat men in Amerika daaronder vaak pleegt te verstaan — haar beurt te geven jn het spel van licht en donker op het witte doek. Eenlgen tijd geleden maakten we in „The green light" kennis met een Amerikaangchen geestelijke, die het leven bleek te beschouwen als één groote verkeersstad met door O. L. Heer bediende roode en groene Stoplichten en nu zijn het weer witte vlaggen, die Üe hoofdpersoon in deze film door bet leven draagt als symbool voor haar tamelijk Amerikaansche religie, die hoofdzakelijk bestaat uit de negatieve leus: „geen 6trijd, geen verzet". Aldus is „Witte Vanen" een film geworden, die ofwel een zeer belangwekkende en ontroerende geschiedenis van belangelooze zelfopoffering, ofwel een ware orgie van sentimentaliteit geworden, al naar gelang den gezichtshoek van waaruit men haar bekijkt. De centrale figuur is een vrouw, die huis aan huis aanklopt en met een of ander ingenieus apparaat aan de deuren leurt. In een sneeuwstorm klopt ze aan bij de vrouw van een leeraar aan een technische school, die haar vol medelijden binnenlaat. Ze is nog nauwelijks in huis, of ze laadt de lasten van de vrouw des huizes, die geen verstand blijkt te hebben van het besturen der huishouding, op haar eigen schouders, kookt ongekend lekkere maaltijden, ruimt alle moeilijkheden weg uit de levens van het gezin, helpt den leeraar een „ijslooze ijskast" (de geschiedenis speelt zich af in 1911) uitvinden, voedt de kinderen op, vindt nog tijd om te pas en te onpas haar „religie" te propageeren en slaagt er bovendien in, een door rijke lui geadopteerden jongen te redden van een nutteloos en verspild leven. Deze jongen (u heeft het ongetwijfeld al geraden, want u hebt al eens meer een film gezien) is haar eigen kind, dat ze in onwetendheid laat omtrent zijn afkomst, om hem kans te geven „vol vertrouwen en trots de toekomst in te gaan". , Aan het slot van de film, als ze haar taak heeft volbracht, gaat ze eenzaam en verlaten de koude, wijde wereld weder in, niets dan liefheid en liicht achterlatend. „Witte Vanen" is d:or Edmund Goulding geregistreerd en hij heeft zich op zoo conservatief moge,lijke wijze van zijn taak gekweten met camera-instellingen, welke alle beweeglijkheid ontbreekt. Wellicht heeft hij dit gedaan, om het waarlijk uitmuntende spel der acteurs beter tot zijn recht te doen komen. .Want het spel verleent juist aan deze film haar waarde, een constatatie, welke eigenlijk een tegenspraak in zich sluit, omdat „zwaar" epel in bijna alle gevallen de film haar karakter ontneemt. Intusschen doet Fay Bainter, die de rol wan eenzame, zelfopofferende moeder vervult, zich kennen als een actrice van groote kwaliteiten en het zou ons niets verwonderen als ze binnen niet al te langen tijd in aanmerking zal komen voor een der vele academische onderscheidingen, welke in Amerika plegen te worden uitgereikt voor het uitmuntend spel. Nog geen twee jaar geleden heeft Fay Bainter haar intrede gedaan in Hollywood om een rol te spelen in „Quality Street". Sindsdien heeft ze gespeeld in „The Shining Mour" en in „Jezebel", in welke laatste film zij eveneens onder regie van Goulding heeft gestaan en thans treedt ze voor het voetlicht in een rol, welke haar eigenschappen als actieve wel in het volle licht plaatst. Ook Claude Rains, die zich reeds lang een Uitstekenden naam heeft weten te verwerven en die thans den ingenieuzen uitvinder-leeraar speelt, toont zich een acteur van klasse, terwijl Jackie Cooper, in wien wij de jonge liefde van Deanna Durbin in „Bakvisch" terugkennen ook in deze film eenzelfde soort rol speelt, welke hem blijkbaar goed „ligt". Een eenvoudig verhaal, uitmuntend geacteerd en eenvoudig verteld en in dezen eenvoud ligt juist de kracht van de film. „White Banners" wordt deze week vertoond in Studio '32 te Rotterdam. Voor personen boven 18 jaar. PAX VOBISCUM". 5? Reportage van het Internationaal Eucharistisch Congres te Boedapest. Naast de film „Witte Vanen", welke elders op deze pagina besproken is, wordt deze week in Studio '32 te Rotterdam de film „Pax vobiscum" vertoond, een reportage van het Internationale Eucharistische Congres, dat bij gelegenheid van de St. Stefansfeesten te Boedapest gehouden is, welke weer actueel is geworden, doordat dit congres, zooals men Weet, werd bijgewoond door den nieuw-gekozen Paus Pius XII, toen nog kardinaallegaat, Z. H Em. Eugenio Pacelli. Aan deze reportage, welke wordt uitgebracht door Profilti, kleven alle gebreken, Welke aan iedere reportage-film inhaerent •ijn, zooals een onlogische beeldwisseling en opnamen, die foto-technisch vaak veel te wenschen overlaten. Niettemin is „Pax vobiscum" met ongewoon groote piëteit opgenomen en getuigen tal van beelden, dat men zich van katholieke zijde op deskundige wijze heeft laten voorlichten, zoodat de film, die toch niet meer is dan een reportage, maar een goede reportage, verschillende roerende momenten bevat, terwijl het zien van de innig-devote en toch zoo indrukwekkende figuur van kardinaal Pacelli, die thans tot den Stoel van Petrus is uitverkoren, het katholieke hart sneller doet kloppen De Paus-hymne, waarmede kardinaal Pacelli bij zijn aankomst in Boedapest als pauselijk legaat werd begroet, doet hier als een omen aan. Aan de eigenlijke reportage van het congres te Boedapest sluit nog een kort filmpje aan van den Eucharistischen dag, op Houtrust in Den Haag gehouden j terwijl tot slot flitsen worden gegeven van den Vaticaanschen Staat en de aankondiging van de Pauskeuze, gevolgd door den eersten zegen Urbi et Orbi van Z H. Paus Pius XII. Jammer is, dat bij deze overigens zoo goed verzorgde film wel wat weinig aandacht aan de teksten is besteed. Wij struikelden o.a. over het woord „reliqui". Wij kunnen katholieken een bezoek aan „Pax vobiscum" aanbevelen, al dient echter, met het oog op de hoofdfilm voorbehoud te worden gemaakt voor personen boven de 18 jaar. De bekende cineast Viktor Seastrom zal in Zweden een film maken, welke de politieke scheiding tusschen Noorwegen en Zweden in beeld brengt. Volgens het rapport van de Amerikaansche schatkist gaan de ontvangsten der Amerikaansche bioscopen nog steeds achteruit. In October verleden jaar b.v. waren de ontvangsten 1.596.330 dollar) of 72.461 dollar minder dan de voorafgaande maand. Vergeleken bij 1937 bedroeg de achteruitgang in October 370.251 dollar. Een beeld uit de film „Witte Vanen' met Claude Rains en Jackie Cooper. --- Student Razumov Tusschen samenzweerders en spionnen. In het Haagsche Studio-theater draait deze week een film met 'n heel eigenaardig gegeven, een vondst, zooals men alleen van Franschen kan verwachten. Het is een variatie op een thema, dat den laatsten tijd herhaaldelijk is behandeld, dat van spionnen en revolutionnaire samenzweerders, maar een heel interessante variatie. Niet de psychologie van een van deze twee groepen wordt er in uitgebeeld, doch van een mensch, die er niets mee uitstaande wil hebben en er door een noodlottige omstandigheid toch bij betrokken wordt. Misschien ergens in Roemenië of in een der andere Oost-Europeesche Staten wordt de minister-president doodgeschoten. Wie den aanslag heeft gepleegd? Niemand komt er achter. Doch wanneer de student Razumov 's avonds op zijn kamer komt, vindt hij daar een jongeman verscholen. Het blijkt een zijner studiemakkers te zijn, Haldin, die bekent den minister te hebben vermoord. Razumov heeft zich immer buiten alle politiek gehouden, ging geheel in zijn studie op- Zijn eerste reactie is dan ook Haldin de deur te wijzen, maar deze medestudent, die vertrouwen in hem stelt, verraden, dat kan hij ook niet. Als mensch tegenover mensch staande, wordt hij toch door medelijden bewogen, verbergt hem eenige uren en gaat zelfs naar het door Haldin aangegeven adres om den koetsier te waarschuwen, met wlen Haldin zal vluchtenWanneer hij terugkeert, ziet Razumov voor het woonblok, waarin zich zijn kamer bevindt, de overvalsauto van de politie staan- Er is geen twijfel meer mogelijk. De politie heeft het spoor gevonden en Haldin zal natuurlija gearresteerd worden. Nog wel in zijn woning. Daardoor wordt hij gecomprommiteerr, komt onder zware verdenking van medeplichtigheid, terwijl natuurlijk zijn toekomst is gebroken. Razumov vlucht weg en begeeft zich ten einde raad naar de eenige, die gelooven zal en nog redden kan: zijn natuurlijke vader, die ook minister is. Dezen vertelt hij alles, de geheele pijnlijke situatie, waarin hij is gekomen, doordat de moordenaar zïch op zijn kamer heeft verstopt. Zijn vader stelt zich in verbinding met den politiecommissaris en hoort.... dat men den moordenaar nog niet heeft gevonden en de overval een heel andere bedoeling had. Intusschen heeft Razumov hiermede geheel tegen zijn bedoeling in verraden, wie de moordenaar is en waar hij zich bevindt. De politie gelast hem naar zijn kamer terug te keeren en te zorgen, dat Haldin op een bepaald uur naar een plaats gaat, waar de politie hem opwacht, en arresteert. Enkele uren later is hij reeds terechtgesteldRazumov denkt dat hiermede het avontuur voorbij is. Doch zonder te willen, wordt hij er nu verder in meegesleept. De revolutionnaire studenten denken, dat hij Haldin op zijn kamer heeft genomen om hem te helpen ontvluchten en beschouwen Razumov als een stillen medewerker. De politie komt dit ter oore en besluit Razumov als een spion te gebruikenRazumov moet naar Genève, zoogenaamd om een opdracht voor de revolutionnairen uit te voeren, doch in werkelijkheid om achter het geheele complot te komen. Een rechercheur reist met hem mee en prest hem zijn opdracht uit te voeren Razumov walgt van het hem opgedragen verraderswerk en komt er tenslotte toe den rechercheur bij een woordenwisseling te dooden, om zich daartoe in de aanwezigheid van de revolutionnairen te beschuldigen, dat hij Haldin niet heeft geholpen, doch juist in den dood heeft gezonden. Doe nu maar met me, wat je wilt, zegt hij tot het hoofd der conspirateurs. Men laat hem evenwel vrij. Vrij, maar is deze man ftog vrij? Hij ziet geen uitweg meer. Het eenige wat hij wilde, niets, maar dan ook niets te maken te hebben noch met de politie, noch met de revolutionnairen is hem onmogelijk gemaakt. Hij zwerft door de straten, niet wetend, wat te beginnen, tot een revolverschot hem treft. Een der revolutionnairen, die niet kan begrijpen, dat men een verrader vrij uit laat gaan, is hem gevolgd en heeft hem neergeschoten. „Ik dank je" zijn Razumov's laatste woorden, terwijl hij neerstort. Een somber, droefgeestig verhaal, benauwend 'in de steeds dreigender beklemming, waaruit inderdaad geen andere verlossing meer mogelijk schijnt, dan die welke neer komt: de dood als een verlossing uit de afschuwelijkste situatie, welke men zich kan denkenDe belangrijkheid van deze film schuilt in de prachtige psychologische uitbeelding van het gemoedsleven van Razumov, 'np rachtig menschelijk type, vol van generositeit, edelmoedigheid, trouwhartigheid, maar beklagenswaardig in de onmacht om het noodlot, dat boven hem hangt, nog te kunnen ontloopen. Het verhaal is met een voortdurend stijgenden climax naar het fatale einde geschilderd en toont ons weer de Franschen als filmmeesters met den verrassend scherpen kijk op de innerlijke roerselen van het menschelijk gemoed Pièrre Fresnay in de titelrol geeft een inzichtelijke vertolking, welke bijzonder geroemd mag worden, Jean L- Barrault, Jacques Copeau, Pierre Renoir en vele andere sterke spelers geven ook de nevenfiguren als een levenden achtergrond van deze gruwzame, akelig-donkere roman. Mare Alegret voerde de regie en leverde in talrijke zeer suggestieve opnamen met veel stil spel een bewijs, dat hij het flimmaken niet is verleerd Voor personen boven achttien jaar. Jean Renoir over de film. Jean Renoir, de maker o.a. van „La Grande Illusion", heeft voor het Film Institute te Londen een lezing gehouden, waarin hij enkele waarheden vaststelde, die niet genoeg kunnen worden herhaald. „Er bestaat", zoo zei hij, „geen internationale film. De beste internationale film, in dien geest dan, dat ze tot alle volken spreekt, is noo nationaal mogelijk, maar geinspireerd op waarden, die voor alle menschen gelijk zijn." Hij betreurde het, dat momenteel in de Fransche filmindustrie zoovele buitenlanders hun invloed doen gelden, er op wijzend, dat die geen andere bedoelingen hebben dan geld verdienen, desnoods ten koste van den Franschen geest en het Fransche belang. Zulke lieden produceeren vandaag in Parijs, morgen in Buenos Aires. Maar hun bijdrage aan de ontwikkeling van de film is waardeloos en dikwijls zelfs gevaarlijk, aldus Renoir. Er wordt wel eens betoogd, dat een programma met twee groote films nadeelig is voor 't bioscoopbezoek in het algemeen en de menschen filmmoede maakt. Een bioscoopexploitant te Marseille schijnt daar anders over te denken. Hij neemt n.1. een proef met een programma van niet minder dan zes hoofdfilms en dit programma duurt acht uur. De toegangsprijzen zijn normaal. Hij wil zijn cliëntèle een zoo groot mogelijke keuze uit de filmproductie geven en hen, wanneer bepaalde film hun niet bevalt, in de gelegenheid stellen, toch een film naar hun keuze te zien, instede dat ze naar een concurreerende bioscoop loopen. Hij rekent er blijkbaar op, dat acht films voor den meest verwoeden filmliefhebber te machtig zijn. De Duitsche onderwijzers zullen een cursus in cinematografie moeten volgen, zulks in verband met het steeds toenemend gebruik van leerfilms en documentaires in de scholen. In verband met het eeuwfeest van de fotografie is in Frankrijk een film gemaakt, waarin de ontwikkeling er van in beeld wordt gebracht, van de dagen van Daguerre, den uitvinder, tot op heden. --- DE PLOEG DER GEDOEMDEN. De nitroglycerine-arbeider in zijn levensgevaarlijk beroep gefilmd. Onder de min of meer gevaarlijke beroepen, welke de mensch, hetzij omwille van het bijna almachtige geld, hetzij om wille van de sensatie uitoefent, is het werk van de nitroglycerinearbeiders, wier taak het is, de nitroglycerine, een onschuldig uitziende, gele vloeistof, die echter bij den minsten schok of door het kleinste vonkje ontploffen kan, naar de Amerikaansche petroleumvelden te vervoeren, waar ze gebruikt wordt bij het aanboren van oliebronnen of voor het blusschen van oliebranden. Met „De Ploeg der gedoemden" (Danger Patrol) heeft de regisseur Lew Landers een film vervaardigd, welke, hoewel er geen „beroemde sterren" in optreden, een aangrijpend beeld geeft van het leven van die arbeiders, die hun arbeid verrichten met den dood als trouwen metgezel. „De gemiddelde levensduür van een nitroglycerine-arbeider is zes jaar." Dat is de waarschuwing, welke den sollicitant bij de Goliath Springstof Maatschappij, die zich met het transport van de nitroglycerine belast, aangrijnst van den muur van het kantoor, waar Rocky Sanders (Frank M. Thomas), de ploegbaas zetelt. Daardoor laat Dan Loning (John Beal) zich echter niet afschrikken, want hij heeft het hooge salaris, dat de maatschappij haar nitro -arbeiders uitbetaaldt (40 dollars per dag) dringend noodig, om zijn studie in de medicijnen te kunnen voltooien. „Eary Stroet (Harry Carey), een der arbeiders, die den gemiddelden levensduur reeds met vijf jaar overschreden heeft, zal Dan inwijden in het gevaarlijke werk en wordt door hem voorgesteld aan zijn dochter, Cathie (Sally Eilers), die spoedig op Dan verliefd wordt en hem smeekt ander werk te zoeken. Dan weigert echter, omdat hij zoo spoedig mogelijk zijn studies wil voltooien. Dat doet verkoeling tusschen de beide jonge menschen ontstaan. Cathie tracht Dan te vergeten en besluit te trouwen met een rijken jongeman, die reeds lang vergeefs naar haar hand had gedongen Voor zij echter den grooten stap zet, krijgt de Goliath-maatschappij een spoedbestelling uit Mexico, waar een hevige oliebrand woedt. Dan, aangelokt door de groote premie van 1000 dollar, neemt de gevaarlijke opdracht aan, doch „Eary", wetend, dat zijn dochter van Dan houdt, weet zijn plaats in te nemen. Het vliegtuig verongelukt en, diep onder den indruk van dit gebeuren, belooft Dan, die intusschen weer met Cathie is verzoend, haar, zijn gevaarlijk beroep op te geven. Dit verhaal wordt, zooals gezegd, door den regisseur, Lew Landers, met veel verve en goed vakmanschap verteld, terwijl het spel van de nog zoo goed als onbekende acteurs die den regisseur nog niet over het hoofd zijn gegroeid, frisch en weldadig aandoet. Als tweede hoofdfilm draait deze week in het Rotterdamsche Olympia Theater, waar „De Ploeg der Gedoemden" wordt vertoond, een nieuw exemplaar van de Hopalong Cassidy-serie „Cassidy is opstandig", met William Boyd wederom in de hoofdrol. Een echte cowboyfilm van het oude slag met veel revolverschoten en felle achtervolgingen te paard, met lage veedieven, sympathieke Indianen en dappere cowboys, die recht en wet doen zegevieren, zelfs over degenen, die feitelijk de verdedigers van de wet moesten zijn. Een programma, dat door jong en oud gezien mag worden. Lee Patrick, John Beal en Ilarry Carey in „Danger PatroV' (De Ploeg der Gedoemden). --- Pierre Fresnay als de student Razumov en Pierre Renoir als de chef der geheimen. Pierre Fresnay als de student Razumov en Pierre Renoir als de chef der geheimen. politie Mikulin in de film „Student Razumov". --- „Ochtendpatrouille". Reprise van een bekende vliegerfilm. Hollywood heeft gebrek aan goede, origineele scenario's. Men merkt het aan de gegevens der huidige films, die in wezen weinig of niets van elkaar verschillen, men merkt het aan het, den laatsten tijd veelvuldig voorkomend teruggrijpen naar vroegere successen. Eenerzijds kan dit gebrek toegeschreven worden aan de weinig origineele krachten, die aan de scenario-departements der verschillende filmmaatschappijen werkzaam zijn, anderzijds aan den geringen durf der producers om een nieuw, frisch gegeven eens een kans te geven, zelfs als dit gegeven nu eens niet het aan alle kanten bekeken probleem van „boy meets girl" behandelt. Maar er zal heel wat moeten gebeuren voor Hollywood den veiligen weg van 't liefdes-drama en zijn uiteenloopende mogelijkheden zal verlaten om naar andere problemen, die de moeite van het verfilmenwaard zijn, te zoeken en tot zoolang zullen wij ons tevreden moeten stellen met den happy end-kus of met dt reprise van een reeds vroeger gebleken kas-succes. Zoo'n reprise is „Ochtendpatrouille" van Edmund Goulding, een film, die acht jaar geleden door Howard Hawks eveneens voor Warner Bros gerrjaakt werd en die destijds deel uitmaakte van een reeks oorlogs- en vliegerfilms, die niet zoozeer het pacifisme, dan wel de sensatie wilden dienen. En hier is tegelijk dan een scenario, dat afwijkt van het serie-pToduct, bekend uit de meeste films: hier is een dramatisch gegeven, een serie menschelijke conflicten, minder alledaagsch, maar zeker niet minder interessant en spannend dan het probleem of mejuffrouw A na veel moeilijkheden het hart van meneer B zal winnen. Om het maar ineens te zeggen: in de héele film Ochtendpatrouille komt geen enkele vrouwenfiguur voor. Er is slechts sprake van een groepje mannen, een afdeeling der Koninklijke Britsche luchtmacht, ergens in Noord-Frankrijk tijdens den wereldoorlog. Dit groepje slinkt, wordt man na man neergehaald uit de lucht door het overmachtige luchteskader van Von Richter en wordt aangevuld door steeds jongere krachten met minder ervaring, minder vlieguren en meer kans op den doodUit dit zinloos den dood insturen van jonge menschen wordt het conflict geboren tusschen den commandant en eenige oudere leden der patrouille en tusschen den commandant en de opperste legerleiding en dit conflict vindt geen oplossing, althans niet in de film, omdat in de film de oorlog niet tot een einde komt. Een dergelijk gegeven, dat zich, behoudens eenige luchtgevechten, jn een enkele ruimte localiseert, houdt voor den regisseur typische moeilijkheden in. Uit den aard der zaak wordt er veel gepraat en ter vermijding van een langdradige film dienen deze gesprekken kort en bondig te zijn en moeten zij handig opgenomen zijn in de handeling. Regisseur Goulding heeft met veel vaardigheid deze problemen zoo goed mogelijk opgelost. Hij heeft tempo in zijn film weten te houden en, wat ook veel waard is, hij heeft zijn spelers weten te behoeden voor een goedkoop heldendom, waartoe het onderwerp vaak alle aanleiding geeft. Dat toch in deze film de oorlog voor een spörtief gokspel met winsten verlieskansen doorgaat, is een bezwaar, dat men bij vrijwel iedere oorlogsfilm kan aantreffen. Het is aan den toeschouwer — in dit geval aan den toeschouwer t|>ven 18 jaar — om zich achter de beelden der film de gruwelijke realiteit te denken. --- De onsterfelijke wals. Duvivier's Amerikaansche Straussfilm. De bekende Fransche regisseur Julien Duvivier is naar Hollywood gegaan om er een enkele film te maken en bij zijn terugkomst heeft hij erg geklaagd over het productie-systeem in de Amerikaansche filmstudio's en over de beknotte vrijheid van den daar werkenden filmer. Een dergelijke klacht was te verwachten, want iedere aandachtige filmbezoeker kent uit de goede Fransche film van den laatsten tijd, de sterke persoonlijke visie, die uit ieder der werken spreekt, in tegenstelling tot het meer technisch-volmaakte, maar onpersoonlijke product uit Hollywood. Nu zijn er minder sterke persoonlijkheden dan Duvivier, die zich wel laten gelijkschakelen en gewillig hun vrijheid in ruil geven voor den stabielen dollar. We hebben, nog niet zoolang geleden, hiervan het voorbeeld gezien in Anatole Litvak, die met „de Zusters" en „dr. Glitterhouse" bewees, wel heel ver beneden zijn „Mayerling" te durven gaan. Hoe dit ook zij, ondanks zijn klachten over vrijheidsbeperking en opgedrongen scenariowijzigingen heeft Duvivier een film weten te maken, die een groot talent verraadt en een geheel nieuwen kant van den regisseur toont. Duvivier kreeg opdracht, een soort hulde op film te maken aan de nagedachtenis van den walsenkoning Johann Strauss Jr. en hij heeft zich weten te omringen met een staf vtan Europeesche medewerkers en spelers, die een al te groote ver-Amerikaniseering van dit zoo Europeesche onderwerp moesten en ook wisten tegen te gaan. Walter Reisch, die al vaak met Willy Forst samenwerkte, schreef het scenario, een zoon van den grooten Reinhardt assiteerde en in de rolbezetting treffen wij o.a. aan den Franschman Fernand Gravey, de Oostenrijksche Louise Rainer en den Duitscher Curt Bois. Maar belangrijker dan deze medewerking is Duvivier's opvatting van een muzikale film. Het genre is hier niet onbekend. Want vooral Duitschland heeft er Zich tot vervelens toe op toegelegd, maar na „de Onsterfelijke Wals" weten wij, dat dit genre niet onduldbaar vervelend behoeft te zijn en niet bestaat uit een serie close-ups van zingende monden of van een door duetten eindeloos gestagneerde handeling. Geten moment in Duvivier's film staat de camera stil, omdat iemand een lied zingt of een wals speelt Integendeel, wanneer de muziek een oogenblik een belangrijke rol speelt, is het de rhythmisch bewegende camera, die geluid en beeld tot gelijke hoogte opheft. Zoo zijn de fragmenten, waarin Strauss voor het eerst kennis laat maken met zijn walsen en die, waarin. Srauss danst op de melodie van „Geschichten aus dem Wienerwald" van een meesleetpend camerawerk, dat zoowel de muziek als het rhytme van de wals accentueert. En het gedeelte, waarin Strauss en zijn vriendin in een fiacre door het zonnige Wiener Wald rijden en uit de geluiden der omgeving de onsterfelijke melodie «Jntstaat, 'is zoo geestig van vondst, dat men terecht van een geheel nieuwen en vaaik briljanten Duvivier kan spreken, dan men kent uit zijn Fransche productie. En zonder hiervoor de absolute zekerheid te hebben, schuif ik graag eenige grove effecten en goedkoope lachtrucs op de inmenging van hoogerhand, waarover Duvivier klaagde. Femand Gravey speelt Johann Strauss met een eenigszins weeken, melancholieken inslag, meer Fransch dan Weensch, maar zeer acceptabel, Luoise Rainer daarentegen, de geboren Weensche, speelt te zwaar dramatisch en valt uit den toon van dit luchtig gedachte geval. Maar dit alles is van ondergeschikt belang, evenals de intrige, die alleen gewichtig is voor zoover zij Duvivier aanleiding geeft tot zijn geestige en sierlijke vondsten. Zoodat „de Onsterfelijke Wals" voor toeschouwers boven 18 jaar, die gevoelig zijn voor doelbewuste en actieve regie, een voortdurend en hoogstaand genot kan foeteekenen. C. B. In de filmrubriek van de „Catholic Herald" wordt er op gewezen, hoezeer Hollywood in den laatsten tijd zijn houding tegenover den priester in de film gewijzigd heeft. Terwijl deze vroeger stereotiep werd voorgesteld, met in de handen een gebedenboek en de menschen met „mijn kind" aanspraken, is hij thans een sterke persoonlijkheid en dit zelfs in den letterlijken zin van het woord, zooals „Boys Town" bewijst. Van het leven van den bekenden schrijver van crimineele romans, Edgar Wallace, zal 'n film worden gemaakt. Tal van zijn boeken leverden scenario's voor spannende detectivefilms. --- Conradt Veidt in de film „De Schaakspeler" Conradt Veidt in de film „De Schaakspeler" ---