NEDERL. MUNT --- SMAAKVOLLE ORNAMENTEN SMAAKVOLLE ORNAMENTEN N.V. COUZY in groote verscheidenheid, voor elk interieur le Middellandstraat 72, Telefoon 30340-31293 Recl. 1815 45 --- Advertentie VOEDT ü GO EN FA" HAVERMOUT VLUGKOKEND Kwaliteit 't HOOGST en prijs t LAAGST N.V. Kon. Peil. „Mercurius" Wormerveer ■GEEF BABYMOLENAAR's KINDERMEEL — *­ --- GEBR.V.EMBDEN GEBP.V.EMBDEN ^ mekoekstp 20 --- HET KORTE VERHAAL VREDE.. IN DEN OORLOG Het was in het jaar 1916 voor het groote Russische offensief. Wij — dat wil zeggen het regiment veld-artillerie, waartoe ik behoorde — hiuisde ergens in de omgeving van Luck in een bosch- en moerasachtige streek, waarvan de oneindige uitgestrektheid nauwelijks in Europeesche maten is weer te geven. Onze stelling had haar voor- en nadeelen. De voordeelen waren, dat het zelfs voor de meest waaghalzige vliegers niet mogelijk was de standplaatsen van het geschut van ons regiment te ontdekken en dat het ondoorzichtig kreupelhout ons volkomen aan het gezicht van den vijand onttrok. Het voornaamste nadeel bestond in de onoverkomelijke verzorgings- en verplegingsmoeilijkheden, een omstandigheid die er te ernstiger door werd, omdat het naastbijzijnd dorp nog dertig kilometer van ons verwijderd lag, terwijl ons rollend materieel door den moerassigen grond regelmatig wegzakte. Sinds maanden hadden wij vrijwel niets anders te eten gekregen dan oud, taai en onverteerbaar ossevleesch en de zgn. „zandknoedels", achter welke populaire benaming zich een gerecht verborg, dat ook al voornamelijk van dit oneetbare vleesch was samengesteld. Wij snakten naar wat afwisseling en ik geloof, dat wij met het grootste genoegen gekookte leeren riemen en gewerenvet zouden hebben gegeten, ware het niet, dat deze voorraden staatseigendom waren en dientengevolge beslist „taboe" voor consumptie. Op zekeren morgen verliet ik mijn batterij om ver vooruit in het gebied der loopgraven mijn vier-en-twintig-uurs-wachtdienst waar te nemen. Het was vrij koud en er lag een fijne wittige nevel over het terrein, dat ik passeeren moest. Ik had nog maar een paar honderd meter geloopen, toen iets roodachtigs mijn aandacht trok. Toen ik wat scherper keek zag ik, dat het een ree was, die zoo dicht onder het bereik van ons geschut rustig liep te grazen. En tegelijkertijd zag ik, dat hij in gezelschap was: drie geiten en een bok. Onbekommerd en zonder eenige aandacht voor de menschen in hun nabijheid, stonden zij. daar bij elkaar en zochten hun voedsel in de sappige gewassen. Ik was blijven staan om het ongewone schouwspel in mij op te nemen. In de aanwezigheid van deze dieren en in hun manier van doen lag zulk een wereld van rust en vreedzaamheid, van vertrouwen ook, dat ik erdoor getroffen werd. Een tafereel, even vreemd als onvergetelijk: alsof er plotseling geen oorlog meer bestond, geen bloedvergieten. Maar dat was slechts mijn eerste impulsieve gedachte. De tweede was: vleesch! De dieren stonden nauwelijks op dertig pas afsiand van mij en mijn repeteer-pistool bevatte zeven kogels. Twee van de dieren zouden zeker achterblijven nog voor de rest gevlucht zou zijn. En dan zou er.... gebraden reebout zijn! Ik voelde een bezwaar: het zou geen fier jagers werk zijn! Maar dat schoof ik in mijn gedachten terstond terzijde. Hier immers ging het niet om het sportieve van een jacht, hier gold de noodzaak van het oogenblik. Dwaasheid om zulk een zekere buit te laten loopen! Langzaam gleed mijn hand naar beneden naar het wapen. Toen hief de bok zijn prachtigen kop op en met een diepen dierenblik staarde hij mij aan. Oog in oog stonden wij, ik weet niet meer hoe lang wel. En in de oogen van het dier lag noch angst noch wantrouwen verborgen. Ernstig en rustig onderzoekend keek hij mij aan en het was als peinsde hij erover, hoe het raadsel van mijn verschijning verklaard moest worden. De andere dieren vraten rustig door. Mijn hart begon te kloppen bij het schouwspel. De metalen greep van de pistool werd ijskoud in mijn handen. En dat gebeurde mij, die nu al twee jaar lang tot taak had te dooden, levens te vernietigen Mij bekroop een gevoel van ontzetting alsof datgene wat ik op het punt stond nu te doen, een gemeene laaghartige moord was, of het de slechtste daad van mijn heele leven zou zijn. Het was mij te moede, alsof mijn schoten eerst nu voor goed den vrede voor eeuwig uit de wereld zouden jagen. De bok had zijn onderzoek gestaakt en boog zijn kop weer naar de andere toe. Langzaam gleed mijn hand naar beneden — zonder pistool. Nog eenmaal nam ik het geheele schouwspel in mij op en verblijdde mij met het tafereel. Toen liep ik door. Tien minuten later vocht ik tegen de manschappen van den vijand, die in de stelling waren doorgedrongen, jongens, op wie waarschijnlijk eveneens een moeder, een zuster, een verloofde, een man wachtte, en het werd een sabelduel op leven en dood. De stelling, waar ik mij met enkele anderen verbergen kon, vatte vlam en brandde af tot enkele zwartverkoolde stompjes. Een halven dag laaide de reuzenfakkel als een aanklacht omhoog. En tusschen de vlammen door zag ik in flitsend voorbijschieten een ree.... Ik hoopte, dat hij het veege lijf zou kunnen redden.... (Nadruk verboden). --- KERKELIJK LEVEN. TWEE NIEUWE UITGAVEN VAN PATER OSCAR HUF. De bekende pater Oscar Huf S.J. gaf enkele jaren geleden twee boekjes uit over het Kind. Het eene, getiteld „Als 'n kind", streefde er naar om een blijden inkijk te geven op het paradijs der kinderziel. Het tweede, dat „Weer terug naar het kind" heet, beoogde den weg naar dit verloren paradijs zoo duidelijk en lokkend mogelijk uit te stippelen. Beide werken waren geinspireerd op de gedachte dat wij als ware christenen weer worden moeten als het kind, willen wij het rijk der hemelen binnengaan. Aan deze beide werken heeft pater Huf nu nog een derde boekje toegevoegd dat de bedoeling heeft om in overweging en gebed als de onmisbare voorwaarden van Gods hulp den gelukkigen weg naar het kindschap Gods te doen vinden. Dit derde boekje „De Bede om het kindin-ons" wil ons helpen om door schoone overdenkingen en diepgevoelde gebeden deze genade te verkrijgen. Daarom is aan deze laatste uitgave den vorm gegeven van een meditatie- en gebedenboek, door de Kinheim-Uitgeverij te Heiloo met aesthetischen zin verzorgd, zoowel wat typografische uitvoering als de verluchting van Frans Hamer betreft Een boek dat zich leent voor een fijn geschenk zoowel voor jong als oud, dat innerlijk als uiterlijk behaaglijk en aangenaam zal aandoen. Pater Huf, die niet alleen naam heeft als ascetisch schrijver beweegt zich ook al jaren op het rijke terrein der liturgie. Onlangs heeft de schrijver ook een zeer gelukkig geschrift uitgegeven over „Twee Wijdings-Sacramenten", het doopsel waardoor wij lidmaat worden van Chrustus' Mystiek Lichaam, en het H. Vormsel, waardoor wij tot getuige en strijder voor Gods' eer worden geslagen. In aansluiting daarmede heeft pater Huf nu een plechtige en officieele „Doop-Oorkonde" ontworpen, welke bedoeld is als een soort adelbrief van ons Goddelijk Kindschap, waarop wij, heel ons leven groot eit fier moeten gaan. De Oorkonde van pater Huf opgesteld in „style lapidair", ook weer door Frans Hamer in een artistiek karakter gezet, is door de „Centrale Drukkerij" te Nijmegen typografisch prachtig in kleuren verzorgd. Deze Doop-oorkonde is uitgegeven in drie formaten, groot- middel en klein, en kan ook als doopgedachtenis-prentje gebruikt worden De Doop-oorkonde als zoodanig is bedoeld om als „document" boven het wiegje van den boreling gehangen te worden, om eerst boven het sterfbed te worden weggenomen. Deze uitgave is een zeer gelukkige gedachte van den fijnen strijder voor een innige beleving van de schoone katholieke liturgie. Moge zijn doop-oorkonde weldra een algemeen gebruik worden in het katholieke gezin. --- ROTTERDAM - BATAVIA PASSAGE ROTTERDAM - BATAVIA PASSAGE vanaf fl. 295.— Wm H. MÜLLER & CO'S REISBUREAU DEN HAAG - PLAATS 33 - TEL. 117323. --- WETENSCHAPPEN. RIJKSMUSEUM G. M. KAM HEROPEND. De gemeente-archivaris van Nijmegen, de heer M. P. M. Daniels onderscheiden. Hedenochtend is te Nijmegen in tegenwoordigheid van vele autoriteiten het rijksmuseum G. M. Kam, dat thans tot een geheel is vereenigd met de Romeinsche afdeeling van het gemeentemuseum, officieel heropend, welke plechtigheid destijds moest worden uitgesteld. De directeur van het museum dr. J. H. Holwerda, sprak een kort welkomswoord, waarin hij in de eerste plaats den minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen prof. dr. J. R. Slotemaker de Bruine, begroette. Hij sprak verder zijn bijzonderen dank uit jegens het gemeentebestuur voor de verleende medewerking bij de totstandkoming der collectie en jegens den arbeid van den gemeentearchivaris, den heer Daniels. Rede van den minister. De minister zeide gaarne te willen voldoen aan het Verzoek om het museum te heropenen. Hij liet daarom een enkel woord over de taak van da musea, met name van de musea, die oudheden bevatten, voorafgaan. Deze taak is het verleden te bewaren. Daardoor kunnen wij het heden leeren verstaan, dikwijls het leeren waardeeren, een enkele maal leeren zien, dat het verleden schoonheden bevatte, die niet meer in ons bezit zijn. In elk geval wordt de blik verrijkt door een verkeer met het verleden. Dit is een schoon werk. Uit de rede van dr. Holwerda is gebleken, dat op dit terrein soms zekere rivaliteit zich voordoet. De minister gaat hierop niet in, maar hij constateert met te meer voldoening, dat de regeling thans in Nijmegen getroffen bewijs is van het tegendeel, namelijk van een vlotte samenwerking, die aan het geheel is ten goede gekomen. Rijk en gemeente hebben hier een weg ingeslagen, waardoor het gezamenlijk bezit nog beter tot zijn recht kan komen en met name de heeren, die de behandeling der zaken in de hand hebben gehad, namelijk de gemeente-archivaris-.beheerder van het gemeentemuseum en de didirecteur van het rijksmuseum verdienen onzen grooten dank. De heer Daniëls zal met weemoed aan eenige voorwerpen denken, die het stadsmuseum hebben verlaten, maar hij smaakt de voldoening daardoor de gemeenschap te hebben gediend. Trouwens door zijn werk en zijn publicaties heeft hij dit reeds veelszins gedaan en daardoor zijn stad en ons volk belangrijke diensten bewezen. Het verheugt den minister dan ook te kunnen mededeelen, dat de Koningin den heer Daniëls benoemd heeft tot ridder in de orde van Oranje Nassau. Dat de heer Holwerda een deel van zijn tijd aan het rijksmuseum te Nijmegen geeft en er in geslaagd is de kunstschatten opnieuw in overleg met den heer Daniëls te etaleeren, verhoogt de waarde van het geheel. Het zal ook hem zelf tot groote voldoening zijn. Wij staan hier voor de resultaten van een streven, waardoor de historie bewaard wordt, de kunst verlevendigd wordt en de samenwerking practische toepassing gevonden heeft. Dit kon den minister slechts verheugen en met de beste wenschen voor hetgeen thans is tot stand gebracht verklaarde hij het museum te zijn heropend. De burgemeester van Nijmegen, de heer J. A. H. Steinweg, daarop het woord verkrijgend, zeide, dat de gemeente had afstand gedaan van een dierbaar pand. Niet het minst was dit het geval voor den archivaris der gemeente, die vele jaren het beheer over het gemeentemuseum had gevoerd. Het getuigde echter van een juist inzicht, dat de gemeenteraad in 1935 het besluit heeft ge nomen, waarvan wij heden de voltooiing registreeren. Spr. dankte den minister, dat hij persoon lijk de heropening van het museum heeft willen verrichten en wenschte den heer Daniëls namens het gemeentebestuur geluk met zijn hooge onderscheiding. Spr. dankte hem in het bijzonder voor alles wat door hem in de laatste achttien jaren in het belang der Nijmeegsche verzameling is verricht. Ook gaf spr. uitdrukking aan de dankbare gevoelens van het gemeentebestuur tegenover dr. Holwerda, van wien het initiatief tot samenvoeging der beide te Nijmegen aanwezige Romeinsche verzamelingen is uitgegaan. Moge het doel, dat dr. Holwerda daarbij voor oogen stond, namelijk de totstandbrenging van een goed en aantrekkelijk museum van het Romeinsche Nijmegen, geschikt om een grooter publiek te boeien, in vervulling gaan. Aanwezig waren o.a. mr. S. baron van Heemstra, commissaris der Koningin in Gelderland, dr. F. Schmidt Degener, directeur v. het Rijksmuseum te Amsterdam, dr. J. Visscher, chef van departement onderwijs, kunst en wetenschappen, de reetor-magnificus van de Kath. universiteit, prof. dr. K. L. Bellon en prof. dr. R. R. Post, en verder de leden der stedelijlte commissie tot behoud der monumenten van kunsten en wetenschappen. CATHOLICA. Ludwig Rosenthal's Antiquariaat, dat tot voor kort in München gevestigd was, heeft een nieuwe woonstede gevonden te den Haag (Willem de Zwijgerlaan 135.) Sinds gaf de firma reeds een tweetal catalogen uit de nrs. 186 en 187. Bevat eerstbedoelde 'n kleine vierhonderd interessante oude boeken op allerlei gebied, op den tweeden mogen wij wel even de bijzondere aandacht vestigert vermits hij uitsluitend aan katholieke uitgaven — en welke! — is gewijd. Een kostbare collectie van handschriften en incunabelen, waarvan de prijzen oploopen tot ƒ 4200 (voor een Grieksch psalterium), en \oorts allerlei waardevolle oude boeken over de geschiedenis der kloosterorden, liturgie, scholastiek, theologie, missie, etc. ten getale van ruim 500 stuks. EXPEDITIE NAAR BINNENLANDEN VAN NIEUW-GUINEA. Gisteren te middernacht plaatselijken tijd is Richard Archbold van Weke Island vertrokken aan boord van een vliegboot om een expeditie te leiden in de binnenlanden van Nieuw-Guinea. Archbold vliegt thans met zijn vijf'metgezellen naar Hollandio. Dit is de eerste keer, dat een vliegtuig over dit deel van den Stillen Oceaan vliegt, een tocht van 2300 mijl. Archbold is voornemens gedurende twee jaar een studie te maken van vogels en andere dieren op de hellingen van den Wilhelminaberg. De leden van de expeditie zullen door vliegtuigen met valschermen van voorraden en levensmiddelen worden voorzien. Uit Humboldtbaai wordt geseind: De expeditie van Archbold is hier geland, na een vlucht van 3700 kilometer van WakeIsland over den Stillen Oceaan. NEDERLANDSCHE BIOLOGEN NAAR ZUID-AFRIKA. In aansluiting op het bericht omtrent de voorgenomen studiereis van Nederlandscho biologen naar Zuid-Afrika kan nog worden gemeld dat ook mej. dr. A. Kleinhoonte uit Delft en dr. J. Lanjouw uit Utrecht deel zullen uitmaken van het gezelschap. --- De strijd om de Blue River. Geautoriseerde vertaling naar het Engelsch van E. B. MAMX. 12) Crandalls stem was nog steeds zonder eenige uitdrukking, maar hij was zich heel goed bewust van de nieuwsgierige belangstelling, met welke Shannon en Shiela deze kleine scène gadesloegen. Zijn vraag was een waag en het succes op de mislukking van zijn maskerade hing geheel van het antwoord daarop af — Neen — maar verdraaid! Ik weet, wie Steve Crandall is! Ik — Je vergist je, vriend, viel Crandall hem haastig in de rede. De man, aan wien jij denkt, is dood! Texas keek den man voor zich eens onderzoekend aan en langzamerhand verscheen er een blik van twijfel op zijn gelaat. De Crandall, van wien hij gehoord had, zou niet ongewapend rondloopen in een land, waar een oorlog zoo nabij was als hier in de Blue River streek. Deze vreemdeling droeg bovendien de onmiskenbare sporen van een groen. Zijn oogen ontmoetten die van Crandall nog steeds twijfelend. — Hoe weet je dan, aan wien ik denk, als jij het niet bent? vroeg hij. Crandall glimlachte vriendelijk. — Ik ben al eens meer voor hem aangezien, zei hij. En dat was bijna mijn dood ook! Een man maakte dezelfde vergissing als jij en trok zijn revolver tegen mij. Gelukkig maar, dat hij niet eerst sdhoot om daarna naar verklaringen te luisteren. Ik zou die vergissing maar niet verder vertellen, als ik jou was. Het zou wel eens gevaarlijk voor mij kunnen zijnl Hun blikken ontmoetten elkaar en beide mannen staarden elkaar enkele oogenblikken onbeweeglijk aan, terwijl zij elkaar als het ware probeerden te taxeeren. Crandall's oogen waren rustig en open; klaarblijkelijk zóó oprecht, dat de ander eindelijk licht zijn schouders ophaalde en knikte. — Dan is 't een vergissing, zei hij. — Sorry! Crandall draaide zich om en keerde glimlachend naar Shannon terug. — Spijt me, dat ik u in de rede viel, zei hij. — Kwestie van persoonsverwisseling. Zijn hart klopte wat sneller dan gewoonlijk, maar uitwendig was hij volmaakt kalm. HOOFDSTUK VI. HET SCHOT, DAT MISTE. Het was zuiver toeval, dat Crandall, aan een invallende gedachte gehoor gevend, gezegd had, dat de Steve Crandall van Texas dood was; het eerste antwoord, dat hem zoo opeens te binnen schoot. Het verzinsel omtrent een vorige, gelijksoortige vergissing daarentegen was meer het resultaat van eenig nadenken. Maar het was een gelukkig toeval! De vergissing van Texas had de nevelen in Shiela's herinnering rondom den naam Crandall plotseling verscheurd; zij begreep direct, dat Texas op Bliksem doelde, „Bliksem" Crandall van Mesa Verde! En zij herinnerde zich ook het briefje van Travis. „De man aan wie jij denkt, is dood". Steve's toevallige woorden klopten zoo precies met andere woorden in een briefje uit Mesa Verde, dat het niet in Shiela opkwam om aan hem te twijfelen. John Travis was nog handiger geweest dan hij zelf kon vermoeden, toen hij schreef: „De man, die Bliksem genoemd werd, is dood"! Shannon ging weer in zijn stoel op de verandah zitten, terwijl Kittridge de mannen meenam naar de bijgebouwen. — Wel Crandall, indien je nog steeds van plan bent hier een ranch te zoeken, ondanks de waarschuwingen van Peasely, Hall, Blaine, Kincaid en — van Shiela, — hij glimlachte listig, — dan geloof ik niet, dat je ergens iets beters kunt vinden dan de W. A. De vorige eigenaar was een kerel uit het oosten, die geen snars verstand had van veefokken, want dan zou hij er nooit een hypotheek op hebben benoeven te nemen. Acht-duizend acres, hoofdzakelijk aan den noordelijken oever van de Blue. Het is een beetje te ver uit de buurt voor mij. Anders zou ik er niet aan denken om er afstand van te doen. En aan beide kanten' is er nog genoeg grond te koop, voor het geval je mocht willen uitbreiden. — Dat klinkt goed. — Het is goed. Het huis beteekent niet veel, maar je zult toch zeker wel iets nieuws naar je eigen idee willen neerzetten. Als je wilt, kan ik je ook een partij goed vee verkoopen om te beginnen. — Ik zal er morgen heengaan om eens poolshoogte te nemen. — Haast je maar niet. Zal me een genoegen zijn, indien je hier een tijdje onze gast wilt zijn. Er lag een warme hartelijkheid in deze uitnoodiging, welke Crandall's instinctieve waardeering voor den man nog deed toenemen. Wëslie Shannons rustige vriendelijkheid vormde wel een sterk contrast met de onmeedoogende kracht, welke Crandall in Caison Blake ontdekt meende te hebben. Shannon liet hen spoedig daarop alleen en Crandall wachtte, tot Shiela het gesprek zou voortzetten. — Die man Texas hield je zeker voor dien „Bliksem" Crandall uit Texas, is het niet? Die vraag verraste Crandall en hij keek vlug op. Zij — wist het dus! Wel, dat beteekende het einde. Liever dan zijn oude identiteit weer op te nemen, zou hij morgen verderrijden naar een andere streek Het zou doelloos zijn te probeeren tegenover haar te liegen; die scherpe oogen zouden hem doorgronden — Ik was dit voorjaar in Texas op bezoek, vervolgde zij, en daar sprak iedereen over dien man, Bliksem Crandall. De laatste naam was mij ontschoten, maar, toen ik den jouwe hoorde, kwam die me bekend voor, al kon ik hem niet thuisbrengen. Ik was zoo geimponeerd door alles wat ik hoorde, dat ik, toen hier die moeilijkheden begonnen, een brief geschreven heb aan „Bliksem" te Mesa Verde, waarin ik hem vroeg hierheen te komen! Ik was bang, dat die brief niet terecht zou komen, omdat ik mij den naam Crandall niet kon herinneren Ik kreeg echter antwoord van een zekeren Travis, die me schreef, dat de man, die Bliksem genoemd werd, dood was. De bezorgde blik in Crandall's oogen maakte plotseling plaats voor een blik vol opluchting. Hij dorst bijna niet spreken, bevreesd de betoovering van zijn geluk te verbreken! Shiela's brief was na zijn vertrek in Mesa Verde aangekomen. Travis kende Steve's wensch om zijn identiteit geheim te houden en had Bliksem-Crandall daarom maar „gedood"! — Het — het spijt me, dat ik niet de goede Crandall ben, zei hij langzaam. — Als je hem hier had willen hebben. — Ik vermoed, dat jij veel aardiger bent dan hij gebleken zou zijn, zei ze. Hij was tenslotte waarschijnlijk al net eender als iedere andere gunman, ondanks mijn romantische ideeën omtrent hem! Neen, ik ben blij, dat jij — jij bent! Zij excuseerde zich dan en Crandall slenterde in de richting van de kraal. Terwijl hij het erf overstak, zag hij van achter de stallen een man wegrijden, die den weg naar Ogallah insloeg. Steve herkende hem als den man, die hem door Shannon als Tonio Pascal was voorgesteld en hij vroeg zich af, waarom die man er zoo geheimzinnig vandoor ging. Hij vergat dat echter direct weer in zijn blijde opwinding over het alibi, dat Travis hem verschaft had en dat zoo volmaakt klopte met hetgeen hij aan Texas gezegd had. Shiela Shannon zelf kon nu voor hem getuigen, wanneer er opnieuw twijfel omtrent zijn identiteit mocht ontstaan; en niemand kon een betere advocate verlangen! Het souper dien avond, met Shiela Shannon tegenover hem aan de keurig gedekte tafel en den glimlachende Charley, wiens staart in een mutsje verborgen zat, die de dampende schotels binnenbracht, was een maaltijd, welke Crandall niet spoedig zou vergeten. Er heerschte hier een gezellige, huiselijke sfeer, zooals Steve die nooit gekend had. Zijn eigen huiselijk leven was er een van enkel mannen geweest, gespeend van allen vrouwelijken invloed en de aanwezigheid van het glimlachende meisje aan Shannon's linkerzijde verleende het gehee» een onbeschrijfelijke charme. De gesprekken gingen over vee, het land, de regeering en weer over vee, waarbij Shiela's vlugge opmerkingen de gapingen met een bewonderenswaardige vlotheid vulden. — Wat denk je van een herkiezing van Harrison? Shannon grinnikte spottend. Hij verschilt nogal wat van Cleveland, he? Minder gezanik met Hawaiian-koninginnen en hotel-rekeningen en meer actie! Cleveland moest dominee worden inplaats van politicus! Altijd bezig het een of ander te hervormen, dat is hij! Shiela keek Crandall glimlachend aan. — Voorzichtig, vader! zei ze. — mr. Crandall komt uit Kentucky, nietwaar, het conservatieve Zuiden! Hij zal uw republikeinsche ideeën niet deelen. Crandall grinnikte. — Politiek interesseert me in 't geheel niet, zei hij. Lijkt me meer wat voor de lui in het Oosten. — Dat is zoo, gaf Shannon toe. Maar do toestanden veranderen snel. Nu we hier spoorwegen krijgen en er steeds lui zich hier komen vestigen, zullen we hier net zoo goed zeggenschap in de regeering krijgen als in het Oosten. Er komt een tijd, Crandall, d^t het hier zoo vol wordt, dat er geen plaats meer zal zijn voor vee.... — Het zou een schande zijn dat land hier te bederven, meende Steve. Deze Blue River-vallei is het mooiste en vriendelijkste vee-land, dat ik ooit gezien heb. Mooie weilanden, genoeg water en heuvels om de koude winterstortnen te breken.... Het zou zonde zijn dat te bederven. Shannon lachte. — Je praat als een veeman, zei hij. — Ik wist niet, dat ze daar in Kentucky ook al verstand van hadden! Steve bloosde en staarde verlegen naar zijn bord. Hij had vergeten, dat hij hier gezegd had uit Kentucky te komen! — We hebben daar hoofdzakelijk paarden, gaf hij toe. — Maar dat zal allemaal wel zoo'n beetje het zelfde zijn.... Hij zou in het vervolg wat voorzichtiger moeten zijn met wat hij zei, bedacht hij. Dergelijke foutjes zouden hem kunnen verraden, indien zij te vaak voorkwamen. — Nu, het zal nog lang genoeg duren voor het vee hier verdwijnt. — jij en ik zullen het niet meer beleven. Shannon scheen Crandall's verwarring niet opgemerkt te hebben. Het gesprek ging verder over andere onderwerpen; over de J dreigende oorlogswolken, welke boven de Blue hingen; over Shannon's aandeel daarin en dat van Blaine. Steve luisterde nu met grooter belangstelling; hoorde Shannon's stem harder worden, toen hij over Blaine sprak en dan ontspannen in een zelf-beschuldisend lachje. — Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, zei hij. Ik vermoed, dat Blaine denkt, dat hij gelijk heeft, net als ik. Daardoor ontstaan paardenrennen, politiek en oorlogen; verschil van meening! Als je hier lang blijft, zal je de geschiedenis vermoedelijk op de noodige verschillende manieren hooren vertellen. Eindelijk stonden zij van tafel op, waarna zij nog een tijdje voor het knetterende houtvuur in de groote voorkamer bleven zitten. Zoodra de zon was ondergegaan, waren de avonden aardig kil, zoodat de open haard goed te pas kwam. Crandall lag tevreden achterover in een gemakkelijken stoel, terwijl hij den gloed van de vlammen op Shiela's haar gadesloeg; hij zag haar gelaat omlijst in het zachte licht, dat een wondermooie kleur op haar wangen tooverde Den volgenden morgen reed Crandall in gezelschap van Shep Kittridge naar de W. A. Hij had er niet onduidelijk op gezinspeeld, dat Shiela met hem zou meegaan, maar zij had lachend geweigerd. — Dit zijn zaken, had zij gezegd, en daarbij kun je geen meisje gebruiken! In ieder geval zou ik niet weten, of ik je den koop moest aan- of afraden! — Weet je dus niet zeker, of je mij tot buur zoudt willen hebben, beschuldigde hij. (Wordt vervolgd.) --- Zijn er vlekken in gekomen Slxromw ROTTERDAM: SCHIETBAANSTRAAT 49. AMSTERDAM: ALLééN OVER HET Y. ---