NIEUWE BURGEMEESTER VAN ZWOLLE. De heer A. van Walsum, burgemeester van Vlaardingen, benoemd. Naar wij vernemen is met ingang van 15 Febr. a.s. benoemd tot burgemeester der gemeente Zwolle de heer A. van Walsum, thans burgemeester der gemeente Vlaardingen. De heer van Walsum werd geboren te Krimpen aan den IJssel op 30 Januari 1890. Hij bezocht de handelsschool te 's-Gravenhage. Zijn loopbaan in de gemeente-administratie* begct. hij als volontair op de gemeentesecretarie te Ouderkerk aan den IJssel onder burgemeester, Waning. Op 21 Juni 1915 werd de heer van Walsum benoemd tot burgemeester der gemeente Krimpen aan den IJssel, terwijl hij bij Kon. besluit van 27 Jan. 1928 werd benoemd tot burgemeester der gemeente Vlaardingen, alwaar hij op 14 Febr. 1928 werd geïnstalleerd. In het college van B. en W. te Vlaardingen beheerde de heer van Walsum de portefeuille van financien. De heer van Walsum is de ChristelijkHistorische beginselen toegedaan. --- IN EEN REGENPUT VERDRONKEN. Te Oud Gastel is vanmorgen de echtgenoote van den landarbeider F. de Veth in een regenput achter haar woning gevallen en verdronken. --- HET „DRAMA" OP HET BLAUWE ZAND. Mussert ontslagen van rechtsvervolging. Beroep op noodweer gegrond verklaard. # De rechtbank te Amsterdam heeft vandaag vonnis gewezen in de strafzaak tegen ir. A. A. Mussert ,leider van de N. S. B.,«die terecht heeft gestaan, verdacht van mishandeling, gepleegd tijdens het bekende incident op het Blauwe Zand te Amsterdam op 14 Mei j.1., kort voordat de verkiezingen plaats hadden. Conform den eisch van den officier van justitie, mr. B. Kist, heeft de rechtbank ir. Mussert ontslagen van rechtsvervolging en het beroep op noodweer, dat door verdachte was gedaan, gegrond verklaard. De rechtbank veroordeelde daarentegen Melchers ,die wegens mishandeling van ir. Mussert terecht heeft gestaan, tot vijftien gulden boete, subsidiair tien dagen hechtenis. Diens beroep op noodweer werd door de rechtbank verworpen. In deze strafzaak had de officier van justitie vijftien gulden boete, subsidiair tien dagen hechtenis gerequireerd. Ir. Mussert noch zijn verdediger mr. Van Vessem waren ter zitting aanwezig om kennis te nemen van de uitspraak. Melchers was in persoon verschenen. --- OPHEFFING LOCOMOTIEFDEPOT. Naar wij vernemen zullen de Ned. Spoorwegen, met ingang van de a.s. zomerdienstregeling, het locomotiefdepot Coevorden opheffen. Hierbij is ongeveer een dertigtal personen betrokken, die voor verplaatsing naar elders in aanmerking komen. --- KIND OVERREDEN. Woensdagmiddag is te Seppe (gemeente Bosschenhoofd N.-Br.), het 8-jarig zoontje van de familie Vergouwen aldaar, bij het uitgaan der school, toen de knaap plotseling den rijweg overstak, aangereden door de auto van dr. v. Són uit Oudenbosch, met het noodlottig gevolg, dat hij op slag gedood werd. --- Mode van den dag. Een eenvoudip, elegant model van blauwe stof met een vierkant afgewerkten kraag en een ceintuur. --- Het witte paleis in de sneeuw. Prins Bernhard rijdt uit. Hedenochtend een nieuwe en tot nu toe ongekende sensatie voor de velen, die zich in Baarn ophouden in afwachting van de blijde gebeurtenis ten paleize. Een sneeuwlaag bedekte de boomen en de velden. Niet dik en ook niet van langen duur, dat zag eenieder. Maar toch was het een verrassend gezicht, toen men vanmorgen uit het raam keek en alles wit was. Daarbij was het weer bijzonder zacht en een mild lentezonnetje lokte velen naar buiten om een flinke wandeling te maken door de bosschen, welke in de vroege ochtenduren nog met een volstrekte blankheid overdekt waren. Rustig, als steeds in de laatste dagen, lag het paleis. Het gazon aan de voorzijde was egaal wit, links en rechts strekte het park zich uit, nu vol teere kleuren: de sneeuw langs de boomen, de takken tegen de grijze lucht, de zon schaduwen tooverend tot in de verten. Later in den ochtend, toen er meer verkeer was, werd de straatweg glibberig en modderig. Om half twaalf was de auto van den Prins nog niet voorgereden en men uitte reeds het vermoeden dat Z.K.H. vandaag niet zou uitrijden. Was het omdat de wegen glad waren of werd zijn aanwezigheid op het paleis noodzakelijk geacht? Een ieder verkeerde in spanning. Deze verdween echter weer, toen tegen kwart voor twaalf de „Cord" van Prins Bernhard uit de garage werd gereden en voor het paleis werd gebracht. Enkele minuten later verscheen de Prins op het bordes en nam hij in den wagen plaats, naast den chauffeur. De auto verdween in de richting van den Amsterdamschen straatweg. Enkele oogenblikken later kwam een andere auto het paleispark binnenrijden. Het was de wagen van dr. J. de Groot. Hij was vanochtend reeds vroeg uitgereden en keerde eerst tegen twaalf uur terug. Onder de personen, die geruimen tijd voor hel paleis hadden gestaan waren er enkelen, die beweerden, dat zij de Prinses in den tuin hadden zien wandelen. Zekerheid hieromtrent was niet te verkrijgen. --- HANDELSBETREKKINGEN MET JAPAN. Regeling tusschen Nederlandsche exporteurs in Japan en de Japansche export. associatie. Aneta meldt heden uit Batavia: Nadat de handelsbesprekingen tusschen Nederland en Japan, eenige jaren geleden aangevangen, leidden tot het „Hart-Ishizawa-agreement", bleef de verhouding tusschen Nederlandsche exporteurs in Japan en de Japanscha export-associatie nog ter regeling over Ook deze verhouding is thans in een overeenkomst vastgelegd die gemakshalve kan worden aangeduid met „Van Mook-Kotani-agreement" Deze overeenkomst werd heden gesloten, •waarmede dus de besprekingen geheel en bevredigend voor beide partijen zijn beëindigd. Hierover kan nog worden gemeld, dat officieel geen mededeelingen zullen worden gedaan. De overeenkomsten zullen verder hun weg vinden naar 's Gravenhage en Tokio. --- EIEREN NAAR DUITSCHLAND. Het geldcontingent voor den uitvoer van eieren naar Duitschland is voor de maand Februari voorloopig vastgesteld op hetzelfde bedrag als voor Januari. --- INVOER DEENSCH VLEESCH. In de week van 17—23 Januari zijn van Denemarken uitgevoerd naar Nederland 63.800 kg. rundvleesch, 4200 kg. slachtafval (darmen, enz.) en 130 paarden. --- DE MIJNEN EN DE NATIONALE FEESTDAG. De Minister van Waterstaat heeft aan den Prot. Christelijken mijnwerkersbond naar aanleiding van zijn telegrafisch verzoek, om bij de mijndirecties aandrang te oefenen, om alsnog terug te komen op haar besluit, om op den nationalen feestdag geen vrij-af te geven, het volgende antwoord gezonden: „Op mijn verzoek om inlichtingen naar aanleiding van uw telegram heb ik vernomen, dat de directies van de Limburgsche mijnen ernstig overwogen hebben of het mogelijk is hare bedrijven bij gelegenheid van de verwachte blijde gebeurtenis in het Vorstelijk Huis stop te zetten. De directies zijn evenwel tot haar leedwezen tot de conclusie moeten komen, dat aangezien hiervoor verschillende voorbereidingen moeten getroffen worden, het vooral met het oog op den geregelden gang der werkzaamheden in het ondergrondsche bedrijf en ook met het oog op de veiligheid het niet mogelijk is op den nationalen feestdag, die op den dag volgende op dien der geboorte bepaald is, de mijnen stil te leggen". --- DE INDISCHE POSTVLUCHTEN. Vanmorgen te 6.57 uur is het K.L.M.-vliegtuig ,Valk" met gezagvoerder Kooper van Schiphol naar Indië vertrokken. Aan boord van dit vliegtuig bevindt zich 66,930 k.g. vracht, 416,57 k.g.- briefpost en 24,940 k.g. pakketpost. Twee passagiers voor Alexandrië, één voor Karachi, één voor Calcutta en twee voor Napels zijn aan boord. Te Napels stappen nog vier passagiers in, n.1. twee voor Alexandrië, één voor Karachi en één voor Allahabad, terwijl er nog twee passagiers staan ingeschreven, een voor de route Calcutta Rangoon en een Calcutta—Singapore. De „Wielewaal" is hedenochtend van het vliegveld Tiililitan vertrokken met medeneming van 280 kilogram post, 11 kilogram pakketpost en 88 kilogram goederen. Voor tusschentrajecten werden 7 passagiers geboekt. De „Gier" wordt op de thuisreis tusschen vier uur en half vijf op Schiphol verwacht. --- Een gezelschap Zuid-Afrikaansche studenten, dat een rondreis maakt door Europa, is gisteravond voor een 4-daagsch Een gezelschap Zuid-Afrikaansche studenten, dat een rondreis maakt door Europa, is gisteravond voor een 4-daagsch bezoek aan ons land, in Amsterdam gearriveerd. De aankomst op het C. S. --- UIT DE N. S. B. GETREDEN. Ontevredenheid onder Groningsche kringleiders. In een telegram, gedateerd 26 Januari, aan den heer A. A. Mussert, heeft ds. Bronneger Onnekes, Ned. Herv. predikant te Wedde (Gr.) den leider der N. S. B. medegedeeld, ontslag te nemen als kringleider en als lid van de beweging. Als motiveering geeft ds. Onnekes op, dat de heer Mussert geen rekening hield met bezwaren van Groningsche kringleiders tegen zijn beleid ingebracht. --- UITLOKKING TOT MEINEED ? De Zaansche bakker vrijgesproken. De 34-jarige bakker P. H. uit Zaandam heeft in Februari 1936 de Arbeidswet overtreden .doordat hij in het midden van den nacht zijn knecht werk heeft laten verrichten. Toen hij voor het kantongerecht te Zaandam moetst verschijnen, zou hij zijn knecht overgehaald hebben meineed te plegen en deze knecht legde onder eede een valsche verklaring af, n.1. dat hij 's nachts niet gewerkt had. De knecht was door de Haarlemsche rechtbank veroordeeld tot drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf, de bakker wegnes uitlokking tot meineed tot acht maanden voorwaardelijk. Het Amsterdamsche gerechthof, waarbij de bakker in appel ging, verminderde deze straf tot vier maanden. H. ging in cassatie en de Hooge Raad verwees de zaak ter verdere behandeling naar het Haagsche Gerechtshof. Dit rechtscollege sprak den bakker gisteren van het hem ten laste gelegde vrij. --- DE ONTSLAGKWESTIE TE ASSEN. Ontslag door centralen raad van beroep gehandhaafd. De centrale raad van beroep voor ambtenaarszaken te Utrecht, heeft vanmorgen uitspraak gedaan in het twistgeding tusschen den burgemeester der gemeente Assen, mr. J. B. Lohman, en den heer H. R. van der M., gewezen hoofd-inspecteur van politie te Assen, betreffende het door hem ingestelde beroep tegen het door den burgemeester van Assen gegeven ontslag. De raad van beroep heeft het ontslag van den hoofd-inspecteur gehandhaafd. --- DRIELING GEBOREN. Het echtpaar Kort—van der Zalm, wonende in de Heerenstraat te Monster, is vannacht verblijd met de geboorte van een drieling. De moeder en de drie kleine meisjes maken het goed. In totaal heeft het echtpaar thans tien kinderen. Reeds eerder werd in dit gezin een tweeling geboren. De drielingen hebben de namen Juliana, Bernarda en Wilhelmina gekregen. --- INBRAKEN TE NEDERWEERT. In den laatsten tijd hebben in de gemeente Nederweert een reeks inbraken plaats, waarvan de daders tot nu toe onbekend bleven. Eerst de inbraak bij zekeren D. aan de Kerkstraat, waar een bedrag van ƒ 700 werd ontvreemd, waarvan later een gedeelte in een boomgaard werd teruggevonden. Enkele weken terug werd in de St. Barbara-kerk in Leveroy-Nederweert een offerblok opengebroken. Dezer dagen kreeg de St. Lambertuskerk te Nederweert bezoek. De offerblokken bij de Communiebank werden opengebroken en van hun inhoud beroofd. Een drietal andere offerblokken werden blijkbaar met een valschen sleutel geopend en eveneens geledigd. Dinsdagnacht werd ingebroken in het kantoor van de stoomzuivelfabriek, waarbij de dief of dieven om niet gezien te worden, de vensters van het kantoor blindeerden. Hier werd getracht, de brandkast te farceeren, waarin men niet geslaagd is. Slechts een' bedrag aan klein geld wordt vermist. Door het uitsnijden van een ruit had men zich toegang weten te verschaffen. --- AAN DE GEVOLGEN OVERLEDEN. Mei. S., die Woensdagmorgen in haar woning aan de Lievelderstraat te Groenlo zoo noodlottig kwam te vallen is Woensdagavond zonder weder tot bewustzijn te zijn gekomen, overleden. --- GEMEENTERAAD VAN VELSEN. In de gisteravond gehouden zitting van den gemeenteraad van Velsen, deelde de heer J. Heeremans mede, dat hij uit de R.K. raadsfractie getreden was en door de kiezers uitspraak zal laten doen of hij zijn zetel ter beschikking moet stellen. --- „JAN VAN BRAKEL" TE ST. VINCENT H. Ms. Politiekruiser „Jan van Braker', onder bevel van den luit. ter zee le klasse jhr. N. J. C. Versluys, is heden te St. Vincent aangekomen en zal 28 dezer weder van daar vertrekken. --- HET VERKENNEN VOOR MISDEELDEN. Toen Lord Baden Powell in het jaar 1908 de „Scout movement" stichtte, zal hij er wel weinig aan gedacht hebben, welke een groote uitbreiding de beweging over de heele wereld zou nemen. Tijdens een audiëntie bij koning Eduard VII, stelde deze aan B. P. voor „patent" te nemen op zijn idee, zoodat „Scouting" alleen voor Engelsche jongens zou blijven, waarop B. P. antwoordde, dat hij zich niet kon indenken, dat jongens uit andere landen dit systeem zouden willen hebben'.... En nu is de Verkennersbeweging uitgegroeid over meer dan 50 landen van de wereld. Was ze oorspronkelijk alleen bedoeld voor jongens van 12 tot 16 jaar, nu zijn er organisaties voor welpen, en voortrekkers bijgekomen; er zijn zeeverkenners en ook die wonderlijke tak met zijn heel eigen geest en cachet, de diepzee-verkenners. Duizenden en duizenden over de heele wereld hebben, dank zij het verkennen, een blije en frissche jeugd gehad en zijn opgegroeid tot stevige, eerlijke menschen in de maatschappij. Maar er zijn nog andere jongens, ook duizenden en duizenden, die niet mee kunnen doen met de gezonden, wier jeugd gebukt gaat onder de neerdrukkende gedachte, dat ze minder zijn dan anderen, wier denken en handelen altijd beinvloed wordt door dat ééne woord: „ik kan niet". Dat zijn de lichamelijk gebrekkigen, de zieken, de blinden, de doofstommen en de geestelijk gebrekkigen. Gelukkig wordt er voor al die ongelukkigen goed werk verricht in de verschillende inrichtingen, welke ons land telt. En velen van die misdeelden, die niettegenstaande hun gebrek toch in staat zijn hun eigen onafhankelijke plaats in de maatschappij in te nemen, danken dit aan de tijdige medische behandeling, aan de opvoeding, school- en vak-opleiding, geheel aan hun mogelijkheden aangepast, welke zij in die inrichtingen ontvingen. Maar het lag toch geheel in den geest van de verkennersbeweging ook deze misdeelden in haar rijen op te nemen. Want de verkennersbeweging is — al telt ze enkele millioenen leden — toch niet een massabeweging in dien zin, dat alles en alles volgens één schabloon gebeurt. Ze wil juist iets persoonlijks houden en maakt binnen het kader van één wet en één belofte ontelbare variaties mogelijk. En juist dit „verkennen" geeft een geheel nieuwe en frissche noot aan het leven van die ongelukkigen; hier voelen ze zich „broeder-verkenners" — wat zij inderdaad ook zijn — van al die verkenners over de wereld. Door de verkennersbeweging komt er romantiek in hun jongensleven, waar ook zij behoefte aan hebben. Ze gaan zich „net als andere jongens" voelen, wat het groote ideaal van hun leven is. Ze moeten werken voor klasse-eischen en vaardigheidsinsignes, „net als andere verkenners". En zoo ontwikkelen ze een levensvreugde en een energie, die hen gemakkelijker geestelijk boven hun gebrek doet uitgroeien. Dikwijls zullen de resultaten verbluffend zijn, zooals bij dien Engelschen verkenner, wiens beide armen verlamd zijn, maar die toch in staat is de verschillende vaardigheden, zooals knoopen leggen, vuur aanleggen en eten koken in het kamp, te verrichten met zijn voeten.... Maar, waar men niet zulk een succes zal bereiken, zal het verkennen aan die misdeelden toch in ieder geval een nieuwe belangstelling in het leven geven, en een nieuwe vreugde, die ligt in het overwinnen van moeilijkheden. Het spreekt vanzelf, dat die misdeelde verkenners niet in alles aan dezelfde eischen kunnen voldoen als hun volwaardige broers, maar daarvoor hebben ze dan hun „Bijzondere Eischen", die ook weer geheel zijn aangepast aan hun mogelijkheden, en in hun omstandigheden even streng zijn als de gewone eisch voor de volwaardigen. Zoo komen die gebrekkige jongens zelf tot de overtuiging dat ze even goed verkenner kunnen zijn als wie dan ook. De „Bijzondere Eischen" hebben in ons land aan dezen tak van de verkennersbeweging haar naam gegeven, welke gewoonlijk afgekort wordt tot B. E. In Engeland heeft de B. E. al enkele jaren met veel succes gewerkt; in bijna alle orthopaedische klinieken, sanatoria voor t.b.c., inrichtingen voor blinden, doofstommen en achterlijken bestaan B.E.-groepen. Daar heeft zoo goed als iedere misdeelde jongen gelegenheid om „verkenner" te worden en aan die vaardigheden deel te nemen, waar hij misschien al zoolang naar verlangd had en die vroeger onbereikbare droomen voor hem bleven. Ook doktoren en andere leiders van dergelijke Engelsche inrichtingen zijn vol lof over den goeden invloed, dien het verkennen heeft, zoowel op het genezingsproces als op de jonge patiëntjes zelf, omdat ze zelfvertrouwen krijgen en gelukkig zijn in de overtuiging, dat ze iets bereiken kunnen, wat hun eerst een onmogelijkheid toescheen. Het is dan ook van harte toe te juichen, dat enkele maanden geleden ook in onze katholieke verkennersbeweging het initiatief is genomen, het B. E. werk ter hand te nemen. Dr. W. J. F. Nuyens, de ass.-hoofdkwartier-commissaris voor B. E., stichtte de eerste B. E. welpenhorde voor de leerlingen van de B. L. O.-school te 's-Hertogenbosch. Deze horde, die al enkele maanden aan het werk is onder leiding van alleszins bekwame en enthousiaste leidsters, is een sprekend bewijs voor de levensvatbaarheid van de B. E. en kan al als een voorbeeld gelden van frisschen welpengeest. Ook in Nijmegen bestaat sinds enkele weken een horde voor de leerlingen van de B. L. O.-school, terwijl het in de bedoeling ligt binnen korten tijd te beginnen met een welpenhorde voor lichamelijk-gebrekkige jongens in de St. Maartenskliniek. Het zou een goede daad zijn de B. E. gedachte uit te breiden over andere B. L. O.scholen, over andere inrichtingen voor misdeelden en ongelukkigen. Het beteekent zoo heel veel voor die ongelukkigen, die toch al zooveel minder hebben dan volwaardige jongens. Het beteekent nieuw leven, nieuwe hoop, nieuwe belangstelling!! Even zullen ze hun pijn, hun gebrek, hun isolement kunnen vergeten; ze zullen zich bewust worden tot een wereldbroederschap te behooren.... net als meer dan twee millioen gezonde jongens. " , De leiding van zulk een B. E.-troep of horde, eischt heel wat geduld en tact en opoffering; het is een werk, dat weinig tot het „publiek" zal spreken. Het zal vaak moeilijk zijn een horde te leiden bij de bedjes van kinderen, 4ie maandenlang in het gips moeten liggen, en het zal vaak een geest van opoffering vragen, om de teleurstellingen te dragen, die een achterlijke horde soms zal geven. Maar daar tegenover staat, dat het B. E. werk het nobelste verkennerswerk is. Dat is de verkennersgeest, opgevoerd tot de hoogste idealen van het zichzelf willen geven aan ongelukkigen en misdeelden, van wie Christus eens zeide: „Wat gij aan dezen, mijne geringsten, gedaan hebt. hebt eii Mij gedaan". H. B. --- EEN MILLIOEN POSTZEGELS. En een misleidend sprookje. Herhaaldelijk wordt de vraag gesteld of het juist is, dat voor een millioen gebruikte postzegels een t.b.c.-patiënt voor een bepaalden tijd gratis in een inrichting verpleegd kan worden. En telkens moet dan het antwoord luiden: dat kan niet. Doch niettegenstaande deze ontkenning hoort men nog maar al te vaak het tegendeel beweren. Een paar cijfers laten zien, hoeveel die zegels gemiddeld opbrengen, hoe dergelijke verpleging niet mogelijk is, schrijft het „Hbld.". Gebruikte postzegels, zoowel Nederlandsche als buitenlandsche, worden vaak verkocht als z.g. kilo-goed. Zulk een kilo, dat gemiddeld 75 cent opbrengt, bevat ongeveer zeven a acht duizend onafgeweekte zegels. Deze prijs geldt zoowel voor binnenlandsche als buitenlandsche zegels. Slechts als zulk kilo-goed bijzondere zegels (dus b.v. kinderpostzegels e.d. bevat), dan betaalt de handel er wel eens iets meer dan 75 cent voor. Men kan dus zelf wel nagaan, welk een enorm aantal zegels men moet hebben, om tot een bedrag van b.v. vijfhonderd gulden te komen. „Zonnestraal" wijst in het Januari-nummer ook op het veel voorkomende euvel van deze voorspiegeling. Al haar informaties daarnaar bleven zonder resultaat. Het is, zoo schrijft de redactie, een misleidend sprookje, dat valsche hoop opwekt, bij stakkerds, die naar hulp uitzien! En zij voegt er aan toe: „De opbrengst van ettelijke millioenen postzegels, die men ons schonk, leverde geen bedrag op, waarmede de verpleging voor een patiënt mogelijk is." --- MGR PROF. DR. JOS. SCHRIJNEN † De figuur van den docent. Nijmegen, 26 Januari 1938. Op een dag als vandaag weet en begrijpt men pas wat een energie en hoeveel levensjaren de stichting van onze R. K. Universiteit aan hare oprichters en eerste professoren heeft gekost. De rangen van hen, die op den dag der opening het Concertgebouw „De Vereeniging" het professorengestoelte innamen, zijn sterk gedund in de nog geen 15 jaren tijds van het bestaan der Universiteit. De vlaggen hangen vandaag halfstok. Mgr. Schrijnen, die met Mgr. Hoogveld het grootste aandeel had in de oprichting der R. K. Universiteit, is heengegaan; in alle eenzaamheid is hij gestorven, ondanks zijn ziekte en hoogere jaren, toch schielijk en onverwacht. Onze Universiteit is groot door de energie van veel mannen, die hun jaren, hun levensdagen en het laatste van hun levenskracht gegeven hebben voor haar bloei en opkomst. Als men meer dan negen jaren lang het Universitaire leven in Nijmegen van dichtbij heeft meegemaakt, dan weet men, dat er vandaag een leegte is gekomen, die lang, zeer lang zal worden gevoeld. Want niet alleen was Mgr. Schrijnen één van de mannen, die het grootste aandeel in de oprichting der R. K. Universiteit gehad heeft, hij was het óók en vooral, die het prestige van deze jonge Universiteit in en buiten Nederland gegrondvest heeft. Hij met zijn Universitaire ervaring, als buitengewoon hoogleeraar aan de Utrechtsche Universiteit opgedaan, met zijn prestige, dat hij als wetenschappelijk man in en buiten Nederland genoot, wist de jonge Alma Mater, waaraan alle traditie en ervaring vreemd was, een universitair cachet te geven. Hij heeft gewild en er voor gezorgd, dat de Katholieke Universiteit een Nederlandsche Universiteit was, die ook al was ze jong, op wetenschappelijk gebied, recht van spreken zou hebben. * * * Anderen zijn er, die de wetenschappelijke beteekenis van Mgr. prof. dr. Jos. Schrijnen met meer autoriteit naar voren kunnen bren gen dan wij: Zijn werk op taalkundig gebied, zijn strijd tegen de vereenvoudiging der spelling, zijn baanbrekende arbeid» op het gebied van het Oud-Christelijk Latijn, zijn pionierswerk op het gebied der Nederlandsche volkskunde; zijn publicaties, die een onoverzienbare lijst zouden vullen; zijn medewerking als groot-organisator van congressen en wetenschappelijke bijeenkomsten, zijn internationale relaties, waardoor hij overal zijn invloed ten bate der Universiteit en der studenten kon aanwenden. Sprak hij niet met zelfvoldoening over het feit, dat men in het buitenland op het gebied der taalwetenschap sprak van de Nijmeegsche school? Een wer ker was hij, een voorwerker op het eerste plan en dit mag en moet worden gezegd: zijn verdiensten zijn dan ook internationaal er kend en door vele onderscheidingen en zeer vele eerebenoemingen. Onder zijn studenten zal zijn naam onvergetelijk blijven. Hij was een professor, die het goed meende met zijn menschen, maar die een scherp oog hield op ieder van hen. Bij het begin van het college zocht zijn oog de collegebanken af of er iemand en wie er ontbrak. En als iemand lang wegbleef, kon hij er zeker van zijn, dat hij den een of anderen dag ontboden werd. En dan was de gang naar de St. Annastraat No. 17 een zware gang. En dan was het binnenkomen in de met boeken bevolkte suite, waar de professor aan zijn notenhouten bureau zat, de professor, die zéér stug en zéér kortaf kon zijn, heusch geen plezier. Maar het duurde nóóit lang of de harde stem werd milder en zachter, een hand maakte een beweging van: „schuif nu al dat niets doen van je af en begin opnieuw". We weten, dat het er vaak heet is naar toe gegaan in die studeerkamer, waar de professor vocht voor zijn recht: dat zijn studenten belangstelling zouden hebben voor zijn vak en liefde zouden hebben voor de wetenschap. En het gebeurde ook wel eens, dat het tot een volledige breuk kwam en dat de student ging studeeren aan een andere Universiteit. Maar dan kwam later bij den heethoofdige de spijt, soms direct, soms na jaren. En dan kwam er een brief naar de St. Annastraat: dat hij tenslotte was gaan inzien, dat de professor gelijk had gehad en dat het hem speet, dat het eens zoo geloopen was. Het is een verhaal, dat we, den laatsten keer bij Mgr. Schrijnen op bezoek, van hem mochten vernemen. En toen hij dat vertelde, werd zijn stem een beetje week, sentimenteel was hij overigens heelemaal niet. „Ja, en toen heb ik vlug teruggeschreven, dat alles goed was, want een uitgestoken hand heb ik nooit geweigerd". De zorg voor het wel en wee van zijn studenten, het is steeds de meest aantrekkelijke eigenschap geweest van dezen grooten man. En zij, die hem niet kenden of niet goed kenden, hebben dit vaak voorbij gezien. Dikwijls wanneer hij niet thuis was, dachten zijn studenten, dat Mgr. Schrijnen wéér naar een wetenschappelijke bijeenkomst was, maar dan was hij soms naar een student, die ziek was, of was hij uit om de belangen van een van zijn studenten te behartigen. * * * Daar was in prof. Schrijnen méér, dat in de herinnering van zijn studenten zal blijven voortleven: dat is zijn onuitputtelijke energie. Wanneer men bij hem kwam en zijn belangen besproken had, begon hij over zijn plannen, met een enthousiasme van een jongen van 20 jaar. „Nü moet je toch eens begrijpen", zei hij dan, en dan kwam het verhaal. Zijn doorzettingsvermogen in den spellingstrijd was onuitputtelijk. Hij spande er iedereen voor, dien hij kon winnen. Hij schreef, belde op, correspondeerde. Men had het enthousiasme moeten zien, waarmede hij vertelde, dat in Januari de eerste promotie op het gebied der Volkskunde in Nederland zou plaats hebben. We hebben het proefschrift juist zien liggen op een der bureaux der Universiteit. Voorin staat: Promotor prof. dr. Jos. Schrijnen. Het is niet waar geworden. Daar was ' de humor van den professor, die je met paedagogische onverschrokkenheid tot slachtoffer kon maken op het college, maar daar was ook de goedlachsheid, die in voor den student benauwde situaties, je door de moeilijkheden heenhielp, zoodat je een zucht van verlichting niet kon bedwingen. Zijn werkzaamheid en energie was ook niet in eenigermate vermihderd in de laatste jaren van zijn ziekte. Hij werkte door van den vroegen morgen tot den laten avond; dat er spoedig een eind aan zou komen, daaraan kon hij niet denken, er was nog zooveel, zoo heel veel, dat zijn aandacht vroeg. Hoe ingenomen was hij met het besluit onder zijn voorzitterschap door de Volkskunde-commissie der Kon. Academie van Wetenschappen genomen, dat de volkskunde-atlas van Nederland zou verschijnen! Hoeveel uromotifis v/aren er nog in voorbereiding, die in den loop van dit jaar zouden gereed komen. Als men des avonds om half 12 of 12 uur passeerde, brandde er immer nog licht in de studeerkamer, en wanneer men daarover opmerkingen maakte, was het altijd: „ik kan zoo.vroeg niet slapen en wat heb ik er dan aan om rust te nemen?" In de laatste jaren vond men hem, als men bij hem kwam, wel eens wat moedeloos: „Het gaat niet meer, ik kan het niet meer aan. Ik word te oud". Maar als men er dan over sprak een gedeelte van zijn arbeid er aan te geven, dan kwam hij daar niet van in: „Neen, dat was onmogelijk!" En wanneer men dan weer het een of ander onderwerp aanboorde, veerde hij weer op, liep naar zijn boekenkast, bladerde en wees aan, verklaarde en was zijn vermoeidheid en ziekte vergeten. Een goed Limburger is hij altijd gebleven. En een goed Venlonaar ook. Hij .wist te vertellen in welk opzicht de Venlonaars vlugger en vooruitstrevender waren dan de bewoners van een andere stad in Limburg. Hij kon zich verdiepen in de verhalen van zijn jeugd en zijn geboortestad, met een innerlijk levende vreugde, die nooit in chauvinisme ontaardde. Dat was prof. Schrijnen als mensch. Als priester was hij de leidende, de stuwende, de vergevingsgezinde, in zijn werkkamer de eenvoudige in zijn luster jasje, voor zijn studenten steeds toegankelijk. Den priester trok de studie van het Oud-Christelijk Latijn, de Vaders en de Christelijke schrijvers. Prof. Schrijnen in zijn werkkamer was een andere dan de geleerde Schrijnen met een wereldnaam, dien men daarom niet zou durven benaderen. Onze Universiteit is jong, maar door de verliezen, die zij jaar in, jaar uit lijdt, bemerkt men dat zij ouder wordt. De voorwerkers verdwijnen een voor een. Als de jongere generatie, die de eerste opvolgt, zooveel hart voor de universiteit en de studenten hebben zal, als de eerste generatie dat heeft en gehad heeft, als zij de traditie daarvan doorzet, wel, dan zal onze Universiteit groeien en leven onder Gods zegen. Geen grooter loon kan er zijn voor hen, die haar stichtten en die in God zijn heengegaan en in Hem rusten. Professor Schrijnen ruste in vrede. URI NOOTEBOOM. ---