BOTH drie dagen OUPONS Kjser ooordmtLg!/ BOTH PASSACE NOORDB LAAK. VI SSCHERSDUK RceL 56715 15 --- De strijd om de Blue River. Geautoriseerde vertaling naar het Engelsch van E. B. MANN. 26). Pedro Sanchez! Steve herinnerde het zich nu.... De Mexicaan, een diergenen, wier dood de moord op King Crandall gewroken had! Hij had Sanchez gevonden in een café in een klein plaatsje ten zuiden van de Mexicaansche grens. Hij had zijn beschuldiging uitgesproken en Sanchez had gelachen. Hij had zijn vrienden om zich heen verzameld en den Gringo tot een gevecht uitgedaagd. Steve had vier kogels afgevuurd. De eerste vond zijn weg tusschen de oogen van zijn vijand, terwijl de drie andere de lampen in het lokaal verbrijzeld hadden, zoodat alles in diepe duisternis gehuld werd. Er was toen een afschuwelijk lawaai ontstaan; gegil en geschreeuw en het gebons van slagen. Een mes had Steve's fiemd van zijn schouder tot aan zijn pols opengereten alvorens hij de straat bereikte.... — U hebt hem gedood, senor.. een kogel precies tusschen de oogen.... zoo zult U ook sterven, over een minuut, senor! Ik heb het al eens meer geprobeerd, maar U bukte net op tijd! Het was dus Pascal geweest, di® een lok van Steve's haar had weggeschoten, terwijl hij in het ranchhuis van de W. A. had zitten kaarten! Crandall herinnerde zich den afdruk van kleine voeten naast de schuur; schoenen met afgeloopen hakken. Pascal had Texas' paard genomen om de schuld op hem te werpen. — Je zult me toch moeten laten omkeeren, Pascal, als je me op de aangegeven plek wilt raken. Steve sprak luchtig, bijna vroolijk. Hij had een klein kansje, indien Pascal hem zich liet omdraaien.... m— Si, senor, daar heb ik aan gedacht. — Misschien heb je er dan ook wel aan gedacht, wat Shannon daarna met je zal doen? De man lachte. — Senor Shannon (is een dwaas, zei hij. Ik ontvang betaling van hem, terwijl ik voor senor Blaine werk! Gisteravond heb ik Shannon's opzet bedorven en dat gróote varken, Texas, verdenkt mij.... Senor Shannon zal niets doen! Steve liet den man maar praten, terwijl hij koortsachtig naar een uitweg uit deze situatie zocht.... — Nu, Senor, draai U langzaam om, heel langzaam. Bedenk dat ik U onder schot heb, senor Bliksem! — Ik zal me voorzichtig omdraaien, Pascal. Eigenaardig hoe iemand aan het leven hangt, zelfs wanneer hij weet, dat hij nog maar een paar seconden te leven heeft. Ik kon evengoed naar mijn revolver grijpen en vechtend ondergaan, omdat ik weet dat je me in ieder geval zult dooden, maar dat wil ik niet, met het oog op die laatste seconden. ... Crandall sprak maar door, zonder veel bij zijn woorden te denken.... alles doende om Pascall's aandacht, al was het maar voor een seconde af te leiden.... Steve drukte den „Gost" met zijn knie in den rechterflank, zoodat het paard naar links keerde. Door dien kant uit te draaien zou zijn rechterhand gedurende één seconde achter zijn lichaam verborgen zijn Een beetje aarzelend, niet heelemaal zeker van Crandell's verlangen, begon de „Ghost" te keeren. De druk van Steve's knie was maar heel licht geweest met een schuinschen blik ontdekte Steve de figuur bij den rotswand, ongeveer op dezelfde plek, waar Tommy Dell gestaan had De rechterhand moest nu onzichtbaar zijn! Zij bewoog, nauwelijks meer dan een voet: Misschien heb je liever dat ik van mijn paard afkom, Pascal? Nu nog één seconde...» De „Ghost" was nu heelemaal rondgedraaid en Crandell's hand vloog omhoog, terwijl zijn vingers den kolf van zijn revolver omknelden. Steve's knieën knelden zich plotseling dwingend om de ribben van den „Ghost" en het groote paard sprong vooruit. Twee schoten. Pascal's revolver, omhoog gericht op het gelaat van den ruiter en Crandall's wapen, omlaag vurend.... — Stil, jongen! Kalm.... De „Ghost" bleef staan, zenuwachtig dansend. Ergens links op het spoor riep een heesche stem een verwensching. Crandall hoorde het nauwelijks. Hij had enkel oog voor den man bij den rotswand.... een man, wiens lichaam achteruit geworpen was door den stoot van een doodelijken treffer. Pascals' schot had de plek tussdhen Steve Crandalls' oogeni niet bereikt. De onverwachte sprong van den „Ghost" had dit voorkomen. De kogel had zijn doel misschien een voet gemist; was fluitend langs Crandell's ooren gegaan. En Tonio Pascal viel; in elkaar schrompelend, toen zijn beenen hem niet meer droegen, omlaag glijdend, tot hij een onbeweeglijke schaduwplek vormde aan den voet van de rotsen.... — Steve? Wat is hier gebeurd? Crandall keerde zich dan om en staarde omlaag naar de hijgende figuur, die buiten adem naar den top van den heuvel gesneld kwam. Het was Peter May. Steve liet de rookende revolver in zijn holster glijden en wandelde naar den rand van het plateau. — Halo, Peter May. Wat doe jij hier? — Dat moet je mij noodig vragen! Wat voer je hier zelf .uit? Peter May bereikte den top en bleef Crandall verbaasd staan aanstaren. Wat waren dat voor schoten? Heeft iemand op je gevuurd? Ben je gewond? — Iemand heeft op me geschoten en ik ben niet gewond. Steve wenkte met zijn hoofd in de richting van de ineen geschrompelde figuur onder aan de rots. Pascal, zei hij. Peter May liep op de rots toe en boog zich even over het daar liggend lichaam. Dan richtte hij zich weer op en kwam langzaam bij Steve terug. — Hoe is dat gekomen? vroeg hij. Steve vertelde hem kort en zakelijk wat er gebeurd was. Pascal's motief voor zijn daad verzwijgend. Peter May hoorde hem aandachtig aan, terwijl zijn oogen Steve's gelaat geen moment loslieten. Toen het verslag ten einde was, luidde zijn eenige commentaar: Precies tusschen zijn oogen getroffen. Dat noem ik nog eens schieten! Het was ongeveer twee uur later, toen Peter May den laatsten schep aarde op een heuveltje van zes voet lengte wierp. Het was zijn idee geweest Pascal daar meteen te begraven, want, had hij gezegd: Je kunt hem op den „Ghost" niet meenemen. Je hebt geen zadel en het dier zal het niet toelaten; en ik verdraai het om mijn zadel met hem vuil te maken! En daarom hadden zij in de verlaten ranch een spade opgezocht en waren zij aan het werk getogen. Onder het graven wisselden zij zoo nu en dan een opmerking, daardoor eikaars kennis van de gebeurtenissen van den nacht aanvullend. — Ik heb Shiela niet zien weggaan, verklaarde Peter May. Maar ik zag jou langs het bijgebouw sluipen en op de „Ghost" wegrijden. Toen zag ik iemand anders uit de schaduw te voorschijn komen en achter je aan gaan. Dat leek me tamelijk interessant en dus ging ik hém achterna! Hij liet zijn paard aan den voet van dezen heuvel achter, zoodat ik wist, dat hij niet ver weg kon zijn. Ik sloop naar boven, toen mij een ruiter tegemoet kwam. Dat bleek nota bene S'hiela te zijn! Ik dook weg en, toen ik ietwat van den sdhri'k bekomen was, hoorde ik die schoten.. Je wilt toch niet zeggen, dat Shiela beloofd heeft met Blaine te trouwen, Steve? Dat zou zij niet doen....? — Zij zou vermoedelijk ongeveer alles doen om een eind te maken aan dezen strijd. Ze heeft het echter niet beloofd. Blaine gaf haar een week tijd om tot een besluit te komen. Hij zei, dat hij zijn mannen gedurende een week noordelijk van de Blue zou houden. Daarna zal de hel losbarsten, tenzij Shiela zegt wat hij van haar wil hoorenl — Het zal eerder losbarsten, dat verzeker ik je! Ik rij recht naar Carson Blaine toe en zal hem zóó vol lood schieten, dat hij zal kunnen dienen voor raam-gewicht! Ik ga direct na het ontbijt naar hem toe! Ik zal hem leëren, dien vuilen hond ... Als hij wilde, kon Peter May aardig welsprekend zijn! Crandall glimlachte. — Dat zal niet gaan, Peter, zei hij. — Op de eerste plaats zouden Blaine's scl" 'tters je in een zeef veranderen; en op de tweede plaats zou je hebben te verklaren, waarom je dit deed — en we kunnen Shiela's naam hier niet in mengen. Peter May droogde met zijn mouw zijn voorhoofd af en ging op een rotsblok naast Pascal's graf zitten. De zon was nu opgekomen. — Je eerste bezwaar zou geen beletsel voor me zijn. En je tweede, ik zou kunnen zeggen, dat het een wraakneming was voor dien armen ouwen Jed.... Maar, als je een beter plan hebt, zal ik er naar luisteren! — Ik heb heelemaal geen plan.... nog niet, Peter. Maar ik zou graag zien, dat je het voorloopig even aan mij wilde overlaten.... Peter May keek op en wierp een onderzoekenden blik op Steve's gelaat. Wat hij daarin zag legde hem het zwijgen op. Toen hij eindelijk opnieuw sprak, v/as dit om van onderwerp te veranderen. — Dat was wat je noemt een gelukkig schot, Steve; te moeten trekken, terwijl een ander je onder schot heeft en hem dan van een bewegend paard af midden tusschen zijn oogen te raken.... Niet slecht! Steve keek achterdochtig op, maar Peter May had een stok opgeraapt, waarmee hij fantastische figuren in de aarde aan zijn voeten trok. Zijn volgende vraag betrof weer iets heel anders. — Ben je van plan het W. A. merk over te nemen, Steve, of is het je bedoeling je vee onder een eigen merk te laten registreeren? — Ik zal waarschijnlijk een eigen merk nemen Peter. Waarom? — Ik dacht juist.... Peter May keek op en zijn oogen ontmoetten die van Crandall. — dit hier zou een goed merk voor je kunnen zijn. Steve staarde naar den grond aan Peters voeten. Deze had met de punt van zijn stok een paar eigenaardige lijnen getrokken en, terwijl Crandall ze bekeek, werd de bedoeling hem langzamerhand duidelijk. De teekening gaf een zig-zag lijn te zifen dwars door de primitieve figuur van een stier; een lijn, welke vlak onder den schouder van i' et dier begon en in scherpe hoeken tot aan de flank afliep.... Het leek eigenaardig veel op de zig-zag-lijn van een bliksemstraal door een donkere donderwolk.... — Eenvoudig aan te brengen, zooals J e ziet. En verdraaid moeilijk om onder een ander merk te verbergen, ook.... Je zoU het den bliksemstraal kunnen noemen..-" nog toepasselijk ook, niet, Steve? HOOFDSTUK Xm. „HIJ WAS EEN KEREL". — Hoe lang heb je dat geweten va ^ die Bliksem-geschiedenis? Steve stelde dez vraag, toen hij en Peter May in het vroeg ochtendgloren naar de Pothook terugredenReeds in de eerste dagen van zijn Kenn'^ making met Peter May had hij- ervaren, da er weinig of niets aan de oogen van d e ^ grooten man ontging en, nu hij daar wede om een bewijs van ontvangen had, was ^ minder verrast dan anders het geval K zijn geweest. — Ik dacht nogal, dat ik uiter voorzichtig geweest was. } — Ik hoorde er over spreken, dat T e * gedacht had, dat hij je herkende, Ste • Daarna stemde dat schot, dat Pascal op J loste, mij tot nadenken. Het is niet norrn ; a ar ' dat een groen, waarvoor jij je uitgeeft, inf direct vijanden heeft, die op een dergely manier op hem loeren, zie je? Zoodra ik 01 dekte, dat Prescott dat schot niet had a vuurd, vermoedde ik, dat er iets niet in ° T was. Dan waren er nog een massa heden. Je weet te veel van vee af, je b er 'J „ een éénmanspaard en kent alle knepen den geroutineerden cowboy. .(Wordt vervolg 1 ^ --- GEBR.V.EMBDEN G ebr.v.embdei* PANNEKOEK5TP.20 --- HET KORTE VERHAAL „VAN ZAND TOT LAND". Met groote voldoening en blijkbaren trots konden Driek en Tienus Meers naar hun boerderij,, hun stallen en landerijen staan kijken en in den blik, dien zij dan soms op elkander wierpen, stond te lezenr Ons werk, allemaal ons werk. Driek en Tienus waren in de streek bekend om hun "béwonderenswaardigé verstandhouding tot elkaar. „Het is omdat zij tweelingén zijn", veronderstelde men. Zij schenen altijd één van gedachte, één van gevoelen te zijn. Eiken avond, wanneer het personeel naar bed was, maakten zij een rooster op voor de werkzaamheden van den volgenden dag. En hadden zij verschil van meening over het een of het ander, dat wel of niet uitgevoerd moest worden, dan werd over het onderwerp niet lang beraadslaagd, want een van beiden gaf weldra, door hun saamhoorigheid gedreven, toe. Soms, als het over den verkoop van een stuk vee ging, dan werd de moeder mede geraadpleegd, omdat ze van dieren hield en zij ze liefst zoo lang mogelijk wilde behouden. Ook bij het keus maken van hun kleeren werd haar oordeel gevraagd. Alles ging naar wensch op de hoeve: „Van Zand tot Land". En dikwijls dacht vrouw Meers met spijt over het vroege afsterven van haar man, die hun bedrijf zoo graag in grooten bloei gezien had. Wat „hij" niet had mogen beleven, maakte zij nu mee, dank haar ijverige jongens, die echte werkers waren. Ook menigmaal peinsde vrouw Meers: Ik word oud. Ze moesten maar trouwen, want als ik er niet meer ben Doch noch Driek noch Tienus scheen zin in een huwelijk te hebben. Ze lachten, als de oude .vrouw er over sprak. „Bende ons muuj, moeder? Wij hebben 't bij jouw nog veuls te goed. Wè kunnen me nog méér hebben?" Maar nu was moedr Meers gestorven en de broers zagen zich verplicht een huishoudster te nemen. „Mar ginnen spring in 't veld", vond Driek. „Des niks gedaon. We hebben hier nog al jonk spul op 't éérf en me meugen de kat nie by 't spek zette". „Neeje, gin jonk vrommes", beaamde Tienus. „En ze most ons ins in de verlaaiing ■brengen, Driek. Me zouwe nog vijanden worre. 't Zo niè den irsten keer zijn, dè zoo iets veurvalt tusschen bruurs Als we.... Nelleke, die taante Bet aon der end heej gebrocht, is Vroege?" „Jé, dè konne wel isi prebeere. Ze zal wel op de begroffenis kome. Dan moesten me t heur mar is vraoge, war?" „Goed", knikte Tienus. Nelleke kwam en aanvaardde den dienst. Alles scheen als vroeger te zijn, maar Driek en Tienus voelden nu eert gemis, dat hen tot dieper nadenken stemde. En, zonder te verraden wat er in hun binnenste omging, begrepen ze, dat zij beiden op een keerpunt in hun leven stonden. Zij dachten over een huwelijk. Ze kozen zich zelfs heimelijk al een vrouw, maar durfden er niet voor uitkomen. Hun groote zorg bleef: Wie zal „Van Zand tot Land" bewonen? En langzamerhand kwam de saamhoorigheid in de vërdrukking. Zij werden minder verdraagzaam, verzetten zich tegen elkaar en kwamen met hun gevoelens in botsing. 4 'o Op een dag kwam Nelleke ertusschen en zei: „Gellie moest trauwen. Ge wordt bekaanst virtig. Laoter wil gin een meske oew nog hebbe". .,Des inne goeje raod, Nelleke", meende Driek en streek zich verlegen langs de kin. En Tienus beaamde: „Innen hillen goejen raód, Nelleke". Maar hij ontweek haar pientere oogjes. Doch hier bleef het bij, want beiden dachten: We zijn even oud, wie zal op de boerderij mogen blijven? De broers durfden elkaar niet aankijken. Nelleke noemde enkele oude vrijsters op, die volgens haar, voor een huwelijk met een van beiden in aanmerking kon komen, maar noch Driek noch Tienus ging er op in. Toch lekte het uit, dat de broers trouwplannen hadden. Driek was gezien met Coba van „De Nieuwe Hoeve" en Tienus met Gonda van boer Staven. „Wanneer de bruileft?" vroeg Nelleke. „Dè zal aon Tienisse liggen", zei Driek. „Of aon Drieke", antwoordde Tienus. „En wie komt dan op Zaand tot Laand wonen?" Beiden zwegen. Dat was een punt, waar zijzelf altijd bij stilstonden als voor een ingewikkeld raadsel en voor hetwelk zij geen oplossing wisten te vinden. „Ge moet der mar om loteren", opperde Nelleke. „Des eerlik". „Neeje", schudde Driek. „Ik ben nooit gelukkig in de loteraai". Hij trok diepe rimpels in zijn voorhoofd. „Van Zand tot Land". Daar zat de knoop. „En ik net zoo min", zei Tienus met een bedrukt gezicht. „Ge zult ze toch nie wille verkoope?" schrok Nelleke. „Dè zouwe oew auwers nie gewld hebben. Ze zuilen zich in der graf omkeeren. Neeje, dè mag nie. Ze hebben zoo gewerkt om ins 'n hofstee te bezitten en nauw zodde gellie ze van de hand wille doen. En dan wordt ze meschien, door innen boer gekocht, die ze verwaorloost en al oew werk is veur niks gewist. Want gij, Driek, en gij Tienus het der ook veul toe bijgedraoge om der tot een van de grotste hoeve van den omtrek te maoke". Driek en Tienus zaten als twee zondaars. Inwendig schaamden ze zich voor elkaar, want ze meenden dat de een van den ander zou denken: hij wilde ze verkoopen. Ze gingen naar buiten. Samen. En, zooals vroeger, keken zij naar hun bezitting met voldoening en trots en in hun oogen stond weer te lezen: Ons werk, allemaal ons werk. De een noch de ander kon afstand van hun erf doen. „Van Zand tot Land" was en bleef hun gemeenschappelijk eigendom, hetwelk- ze niet voor elkaar noch voor een vrouw wilden opofferen. Zij hadden weer vrede met hun leven, hoewel er een verkilling tusschen beiden te bespeuren was, als verweet de een den ander hem te kort te heben gedaan. Zij werkten echter weer als vroeger: voor één doel: nog meer uit te breiden, waarvoor door hun ouders de grondslag was gelgd. En ging soms de blik van Driek naar „De Nieuwe Hoeve" en die van Tienus naar de boerderij van Staven, dan dachten zij aan „Van Zand tot Land" en Cato en Gonda waren vergeten. R. C. (Nadruk verboden.) --- ROTTERDAM — BATAVIA PASSAGE ROTTERDAM - BATAVIA PASSAGE vanaf fl. 295.— Wm H. MULLER & CO'S REISBUREAU DEN HAAG . PLAATS 33 - TEL. 117323. --- REUZE BAAI ! Dobbelmann's PER HALF ONS l IkJlkl I Recl. 2350 32 --- KERKELIJK LEVEN. MGR- F. BLESSING. In pauselijke audiëntie ontvangen Men seint ons uit Rome d.d. heden: Z. H. de Paus heeft in particuliere audiën tie ontvangen den nieuwen Nederlandsche" missiebisschop Z. H. Exc. mgr. F. M, sing O.S.C., apostolisch vicaris van Bond" in den Belgischen Congo. PROMOTIE LECTOR THEOLOGIE. In het Albertinum te Nijmegen promo, veerde tot lector S. Theologiae de weleerw" pater Ambrosius van Groenewoud OP. 0D ' stellingen en dissertatie over „De Schoonheidsleer van den H. Thomas van Aqui no .", EERSTE PLECHTIGE H- MIS. Woensdagmorgen heeft de weleerw. heer J. v. d. Reijt te Princenhage, in de parochie, kerk van den H. Martinus, aldaar, zijn eerste H. Mis opgedragen. De jonge priester wer daarbij geassisteerd door den zeereerw. heer W. Melissen, pastoor te Fijnaart en de weleerw. heeren J. Peters en J. Nooyens. De feestpredicatie werd g e . houden door pastoor Melissen. In den namiddag kwamen velen den jongen priester te zijnen huize gelukwenschen aanbieden. Des avonds werd door de harmo. nie „St. Cecilia" een serenade gebracht. --- WETENSCHAPPEN. STEENEN KOGELS. Tijdens de werkzaamheden van de vernieuwing van den aanlegsteiger van de Texelsche boot te Den Helder is men dezer dagen gestuit op een groote hoeveelheid oude steenen kogels, welke netjes opgestapeld, diep in den grond, circa twee meter onder de waterlijn werd aangetroffen. Op verzoek van den beheerder van het museum van het Historisch Genootschap „De Kop van Noord-Holland", den heer KI. P, Oortgijzen, heeft men een hoeveelheid van circa 300 van deze kogels opgegraven, waarvan er enkele gezonden zijn naar het geologisch instituut te Wageningen, met het verzoek een onderzoek in te stellen naar de steensoort. Daarna zal ook het archeologisch instituut enkele exemplaren ter onderzoek ontvangen, om de oudheidkundige beteekenis van de vondst vast te stellen. De kogels zijn van een soort graniet en van 10 tot 15 cM. in doorsnee. Hoewel er circa 300 zijn opgehaald, ligt er nog een groote hoeveelheid onder den grond, doch in verband met de werkzaamheden aan den steiger kon met het opgraven niet verder worden gegaan. Daar deze oude munitiebergplaats zich echter aan de landzijde van den betonnen deurwand bevindt, zal het mogelijk zijn, om desgewenscht deze kogels later nog op te graven, zonder den steiger te beschadigen. Voor het museum van het Historisch Genootschap „De Kop van Noord-Holland", dat onlangs is opengesteld, beteekent deze vondst een aardige aanwinst. --- Advertentie •GEEF BABYMOLENAAR'* KINDERMEEL EN FA" HAVERMOUT VLUGKOKEND Kwoliteil 't HOOGST en prijs 't LAAGST N.V. Kon. Peil. „Mercurlus" Wormerveer ---