SPOTTERNIJ EN ZOTTERNIJ i René Clair heeft in Engeland geen overmatige successen geboekt. Na „The ghost goes west" heeft hij lang niets van zich laten hooren en met deze film „Break the news" is haar oorspronkelijke titel, blijkt dat hij aan de industrie rijkelijk den prijs heeft moeten betalen voor de vooruitgeschoven positie, die hij jaren lang heeft ingenomen Het verhaal is slechts een onbeduidend geval. Twee revue-artisten, die geen succes hebben, ensceneeren een moord om de aandacht van de pers op zich te vestigen- De eene verdwijnt, de andere tracht zich te laten arresteeren. Dat lukt hem aanvankelijk heelemaal niet en als hij er eindelijk toch in geslaagd is, wordt hij ter dood veroordeeld. Op dit moment zou de verdwenen vriend terug moeten komen. Maar hij is intusschen in het buitenland bij vergissing in een revolutie verwikkeld geraakt en kan dus niet komen. Op het laatste oogenblik komt alles natuurlijk toch nog terecht en de twee artisten worden de sterren van de revue. Het gegeven heeft niet veel te beteekenen zooals men ziet. Maar René Clair heeft zich altijd bezig gehouden met gegevens die niet veel te beteekenen hadden. Zij kregen hun effect door de geestige manier, waarop hij ze vertelde en de charmante statyre, die hij er altijd van wist te maken. Daarover waren een zekere zelfstandigheid en onafhankelijkheid noodig, die Clair hier voor het grootste deel verlaten schijnen te hebben. Zijn film is een gladde, egale klucht, waaraan men slechts een enkelen keer den ouden Clair herkent. Men kan er zich eenige lichte verstrooiing mee verschaffen, maar een op verstrooide wijze verteld verhaal blijft onder het niveau van een filmmaker, die altijd excelleerde in de treffers van zijn pointes. Voor beperking in de toelaatbaarheid van deze film bestaat geen reden. --- STAN LAUREL EN OLIVER HARDY NAAR EUROPA. Volgens een bericht in de Amerikaansche bladen hebben de bekende filmkomieken Stan Laurel en Oliver Hardy een contract geteekend, om op te treden in een reeks variété's van de voornaamste Europeesclie steden. Het lijkt niet uitgesloten, dat ze ook Nederland zullen aandoen. Als resultaat van een tusschen Duitschland en Japan gesloten overeenkomst zullen dit jaar in Duitschland verschillende Japansche films worden uitgebracht. --- METRO-GOLDWYN-MAYER VIJFTIEN JAAR. r In de studio bij Metro-GoldwynMayer's jubileum film ,Marie» Antoinette"» Waar de camera te kort schiet, helpt de stift van den vaardigen teekenaar: bovenstaand panorama is een in de studk/s der MetroGoldwyn-Mayer te Culver City gemaakte schets van een opname tijdens de groote jubileumfilm der MetroGoldwyn-Mayer „Marie Antoinette", met Norma Shearer en Tyrone Power onder regie van W. S. van Dyke. In de film duurt deze scène slechts 90 sec. en de dialoog bevat welgeteld tien woorden. Het geheele studio-apparaat en een kleine honderd man, spelers en technici was echter noodig om deze scène te verfilmen. PLANNEN VOOR HET NIEUWE JAAR. Dit jaar herdenkt de Metro-GoldwynMayer haar vijftien-jarig bestaan en ofschoon zulk een feit nergens ter wereld als een jubileum geldt, is het toch niet vreemd, dat de Metro-Goldwyn-Mayer het met bijzonderen nadruk memoreert en het als een soort van jubileum viert. In de bioscoopwereld wordt een één-jarig bestaan reeds als voldoende reden beschouwd om een jubileum te vieren, hoe veel te meer reden voor een herdenking is er dan niet als een onderneming den stokouden ouderdom van vijftien 'aar bereikt heeft .En vijftien jaren zijn niet eens zoo heel weinig in de wereld van de film, die zelf nog nauwelijks en niet zonder luidruchtigheid haar veertigsten verjaardag gevierd heeft. In die verhoudingen gedacht, bestaat de Metro-Goldwyn dus lang. Er zijn ook weinig ondernemingen, die op een vijftien-jarig bestaan kunnen bogen. Het ontstaan van Metro-Goldwyn-Mayer valt samen met den eersten tijd van den grooten industrieelen opbloei van het filmbedrijf in de jaren na den oorlog. In 1923 kwamen er drie ondernemers samen : Marcus Loew met de Metro, Sam Goldwyn en Louis R. Mayer. De Metro was de naam van een oude, kleine studio in Hollywood, eigendom van Marcus Loew, die tevens de Loew's bioscooptheaters in verschillende plaatsen van de Vereenigde Staten exploiteerde. Ook Sam Goldwyn had zich voordien reeds ingelaten met filmproductie. Hij had in Culver City een filmstudio gebouwd en had aan zijn onderneming het handelsmerk van den leeuw en de zinspreuk Ars Gratia Artis gegeven. Louis B. Mayer was bioscoopdirecteur en filmverhuurder in Boston, die eerst de oude Selig Polyscope studio te Los Angeles opkocht en daar, met Irving G. Thalberg als zakelijk en artistiek medewerker en Norma Shearer, thans de weduwe Thalberg als voornaamste ster, onafhankelijke films maakte, welke door de grootere Metro op de markt werden gebracht. Dez« drie partijen, die reeds het heele bedrijf van productie, distributie en theaterexploitatie omvatten, raakten geïnteresseerd bij de film „Ben Hur", die door Goldwyn geproduceerd werd. Goldwyn ondervond groote moeilijkheden bij de productie, men besloot samen te gaan doen en „Ben Hur" werd voltooid, terwijl de Metro-GoldwynMayer geboren was. Irving Thalberg werd de opperste leider van de onderneming, die sterk was in het bezit van veel zakelijk en artistiek talent. De historie van de Metro-Goldwyn-Mayer is niet interessanter dan die van welke industrie ook. De M.-G.-M. is een fabriek, een zakelijke onderneming, die natuurlijk ook idealisme kent, maar idealisme, dat in wezen niet verschilt van het idealisme, dat iedere met ambitie geleide industrieele onderneming drijft: het verlangen om een steeds beter product te vervaardigen en het steeds beter te verkoopen, om daardoor de zaak steeds grooter te maken. Deze ondernemingsgeest geldt in hooge mate voor Metro-Goldwyn-Mayer. Zij levert producten af, waar vraag naar is en daar heeft zij veel succes mee gehad. Zoo heeft zij de filmindustrie ver vooruit geholpen, maar de filmkunst, althans de vrije uiting van den zelfstandig scheppenden geest heel wat minder. Natuurlijk zijn er wel eens zeer opmerkelijke films uit haar studio's te voorschijn gekomen, waaronder waarschijnlijk „Fury" en „De goede aarde" wel de beste zijn. Zij hebben gelukkig ook zeer groote successen geboekt. Zij verdienden het ten volle. Ook heeft de M.-G.-M., gedreven door een mengelmoes van idealisme en ondernemerseerzucht, zich wel eens gewaagd aan experimenten, zooals 't verfilmen van Shakespeare, die men alleen maar onbekookt kon noemen en een bewijs van gebrek aan gefundeerd artistiek inzicht. Op zulke momenten leed de M.G.M. groote schade, hetgeen haar, zoolang het slechts tot een enkelen keer beperkt bleef, ook niet volledig onwelkom kon zijn, aangezien het ook iets waard is voor een filmonderneming om te kunnen zeggen, dat zij voor haar artistieke idealen risico's loopt en schade lijdt. Al met al heeft de Metro Goldwyn een reeks van opzienbarende films op haar naam staan waarvan de wereld, al of niet terecht gedaverd heeft. Wij zullen ze hier niet alle noemen, want het is doorgaans niet de moeite waard aan oude industriefilms nog aandacht te schenken. De grootste en de duurste films, de „machtige kunstwerken aller tijden", zooals dat in het vakjargon heet, zijn meestal slechts ééndagsvliegen, leerzaam en nuttig voor het oogenblik, waarop zijn verschijnen, doch gedoemd om na korten tijd volkomen onmogelijk te worden. Wanneer wij er dan toch enkele noemen, dan is het bij wijze van liefelijke herinnering: „Ben Hur", die wij reeds memoreerden, „De groote parade", „Broadway Melody", een van de eerste sprekende films, „White Shadows", „Trader Horn", en „Eskimo", in het bekende genre van de gedramatiseerde documentaire, „Grand Hotel" en van de laatste jaren „A tale of two cities", „The barretts of Wimpole Street", „Mutiny on the Bounty" en „Stormduivels". Met zulke films neemt het reusachtige bedrijf te Hollywood een eervolle plaats in temidden van de groote filmbedrijven. En nog altijd wordt de M.G.M. met groote energie en voortvarendheid geleid, zooals men kan opmaken uit de respectabele lijst van films, die het productieboek voor het op til zijnde seizoen omvat. Daarin leest men „Marie Antoinette" naar het boek van Stefan Zweig, onder regie van W. S. van Dyke en met een zoogenaamde „all star cast", waarin Norma Shearer in de titelrol als ster van de eerste groote schittert. Victor Fleming regisseerde „Test-piloot" welke film met Clark Gable, Myrna Loy en Spencer Tracy in de hoofdrollen reeds deze week begint te draaien. In een operette „Het meisje uit het verre Westen" kweelen Jeanette Mac Donald en Nelson Eddy. Omtrent Greta Garbo is nog niets vastgesteld. Wellicht zal zij optreden in „Ninotschka", een comedie, en de eerste, waarin zij zou optreden. William Powell zou haar tegenspeler zijn. Wellicht zal het ook worden een film over Madame Curie, wellicht ook over George Sand. Gereed is de verfilming door Frank Borzage van Remarque's boek „Drie kameraden", die gespeeld worden door Robert Taylor, Franchot Tone en Robert Young. Frank Borzage maakte ook „Mannequin" met Joan Crawford en Spencer Tracy. Julien Duvivier vervaardigde in Hollywood een film over de familie Strauss, „The great Waltz" geheeten met Louise Rainer in de hoofdrol. Clark Gable en Myrna Loy zal men nog eens tezamen zien in een film, die handelt over de ervaringen van een filmoperatuur in oorlogstijd, „Too hot to handle". King Vidor, een van de ernstigste regisseurs in Hollywood vervaardigde een film naar „The citadel" van Cronin. „Helden der tropen" is de titel van een film over de gele koorts. William Powell en Myrna Loy, die reeds in menige spannende en komische film een charmant paar zijn geweest zal men ook dit jaar weer bij elkaar zien in een film, die voortborduurt op het succes van „De magere man", „The return of the thin man". Wallace Beery wordt de held in „De Kroegbaas", naar het tooneelstuk „Marius" van Marcel Pagnol. Dan zijn er Laurel en Hardy, wier nieuwste film IJsco-toeristen" genoemd is en tenslotte is het van belang te weten, dat Reinhold Schünzel, die het om de gebruikelijke redenen in Berlijn, waar hij voor de Ufa werkte niet heeft kunnen uithouden en van wien men sedert eenige jaren niets meer vernomen heeft, in Amerika een film gemaakt heeft naar de operette „Balalaika". Als bijzondere verrassing zal men dit jaar ook weer een stereoscopische film kunnen waarnemen. Aldus in het kort het programma voor het komende seizoen. Als de winter voorbij is, dan zullen we weten, hoe het is uitgevallen en de directie van de M.G.M. zal weten of zij op het goede paard gewed heeft. --- „De test-piloot". Spence Tracy, Myrna Loy en Clark Gable. Met „Test-Piloot" heeft de Metro Goldwyn weer eens een nieuwen uitblik geopend op het vliegeniersdrama. Geen oorlogstaferelen, geen helden temidden van knetterende machinegeweren, geen driehoeksdrama op den grond en een sensationeele vliegtocht de eenige sensatie van de heele film, tot besluit, maar vliegsensaties door de heele film, de eene nog schokkender dan de andere. Dat is het nieuwe en overbluffende van deze film, waardoor zij voorafgaande vliegfilms weer een eindje overtroeft. De Metro-Goldwyn is een commercieele onderneming, die denkt aan de kassa en den publieken smaak. Zij is zoo gelukkig geweest een nieuwe, nog sterkere sensatie te vinden, maar zij is, wat zij en andere filmondernemingen niet altijd zijn, dezen keer ook zoo verstandig geweest haar sensatie acceptabel te maken met een god drama, ook een noviteit in zekeren zin, ofschoon het wederom een huwelijksdrama is. Maar het is een drama tusschen man en vrouw en het speelt zich af tegen een menschelijken achtergrond, een toeschouwer, die er heel dicht bij staat en die een enkelen keer wil ingrijpen als de spanning hem te machtig wordt. Hij is een vriend van Jim Lane, den invlieger, hij ,is zijn mecanicien en hij is de beste vriend van Jim's vrouw, Ann. Hij ziet toe bij dit onmogelijke, hopelooze huwelijk tusschen een man, die dagelijks zijn leven op de meest roekelooze manier moet wagen en een vrouw, die van haar man houdt en weet, dat zij hem iedere minuut verliezen kan, alleen niet weet, wanneer die minuut zal aanbreken. Goner, de mecanicien, weet beter dan wie ook hoe gevaarlijk het is en begrijpt het drama dat zich afspeelt in Ann, ,die in een onnadenkend oogenblik met,den wilden Jim getrouwd is, zelf te laat beseft tot welk een leven zij zichzelf gedoemd heeft. Hij weet dat alles en verdraagt het zelf bijna niet meer en hij meent zoodoende de rol op zich van het publiek in de zaal, Hij is in zekeren zin dezelfde als de toeschouwer en door zijn reacties geeft hij uiting aan de gemoedsbewogenheid, die het publiek bevangt. Hij vormt dus het levende, geactiveerde derde element van drie, die ieder drama dragen: het stuk, de spelers en het publiek. Het is een dramatisch zeer werkzaam effect, dat hiermee ontstaan is, vooral omdat deze rol zeer zuiver is uitgewerkt en omdat zij wordt gespeeld door een prachtige persoonlijkheid als Spencer Tracy, een van de zeer weinige acteurs, die er slechts in al hun soberheid behoeven te zijn om alles te beteekenen. En deze rol en deze acteur beteekenen zeer veel in dit stuk, dat — hoe weinig Amerikaansche films ontkomen aan dit gevaar — de overdrijvingen tot het uiterste drijft, de sensaties zoo hard op elkaar stapelt, de eene nog onmogelijker dan de andere, Jim, de test-piloot een zoo onnadenkende losbol laat zijn en van Ann een vrouw maakt, die zulk een mirakel van liefde, van gevoeligheid en begrip is, dat door de samenvoeging van zooveel op zichzelf zeer lofwaardige kwaliteiten alleen al dit drama menigmaal de grens van de kitsch alweer overschrijdt. En dit wordt nog sterker geaccentueerd door de vormgeving, waarnaar de regisseur, Victor Flemming, streeft. In zijn regie spitst hij het effect tot het uiterste toe, niet alleen door de wijze, waarop hij ze laat uitspelen, maar ook door de directe felheid, waarmee hij de montage volbrengt. Het is alles zeer knap, uitermate gekund, uit de beide andere spelers Clark Gable en Myrna Cloy, beiden volmaakt geschikt voor deze rollen, is gehaald, wat er uit te halen viel. Het is voortdurend een lust te zien, hoe de camera vliegtuigen in hun bewegingen volgt en vasthoudt, hoe raak daar tusschendoor de menschelijke emoties gemonteerd zijn. Fleming heeft precies bereikt wat hij wilde, maar het is per saldo onmogelijk overdreven het is „overdone". Maar hij heeft daarnaast Spencer Tracy gehad en een uitstekende rol, die hij beiden begrepen heeft. En daarmede is het meiïschelijk element in dit drama gekomen. Het wordt de moeite waard zich erdoor te laten meenemen, omdat men de eenvoudige kern ontdekt onder alle bombast: een drama tusschen man en vrouw en een derde, die meelijdt, omdat er ook al was slechts de helft waar, van wat men ons hier vraagt te gelooven, toch nog oorzaken genoeg voor dit conflict zijn. Zonder die overdrijvingen en de valsche poging om van deze film een noodlotsdrama te maken, — de manier, waarop Jim en Ann elkaar ontmoeten is niets anders dan een industrie-schablone — zou „Test-piloot' grooter van allure zijn geweest. Nu is zi een drama met een goede gedachte, eenige goede rollen, een pakkende dialoog en een menigte onzin. En al beleeft men hier en daar door de directe werking van beeld en geluid ook treffende momenten, film in den eigenlijken zin is „Test-piloot" toch niet. Daarvoor zijn er teveel sterren, daarvoor wordt er veel teveel gespeeld en gesproken en in het geheel teveel gereproduceerd tooneel. Maar „Test-piloot" is wel een van de beste dingen, waartoe de industrie in staat is. Zij zal niet zonder suc ces blijven, en wij voor ons bevelen haar gaarne aan de aandacht van personen boven achttien jaar. *— kr — --- Pierre Blanchar en Madeleine Renaud in Pierre Blanchar en Madeleine Renaud in „De Groote Schaduw". (Luxor !*. te Rotterdajn). --- Clark Gable, Myrna Loy en Spencer Tracy in „Test-piloot". Clark Gable, Myrna Loy en Spencer Tracy in „Test-piloot". --- William Powell en Myrna Loy spelen de hoofdrollen in „De dubbele bruiloft", William Powell en Myrna Loy spelen de hoofdrollen in „De dubbele bruiloft", (Doublet WeddingJ, \in Capit ol-theater te Rotterdam. --- „Double wedding" William Powell wederom in een „mad comedy", ditmaal met Myrna Loy. „Doublé wedding" is een film uit de serie z.g. „mad comedies", waarvan we ons met genoegen herinneren „My man Godfrey" en „The baroness and the butler". Toevallig speelde in alle twee William Powell de hoofdrol en hij is het wel in het bijzonder, die van deze films, waarin de grenzen van het aannemelijke vaak tot in het dolzinnige overschreden worden, iets wist te maken, dat hangen bleef. Hij is in den laatsten tijd bijzonder naar voren gekomen en toont zich sterk in de rol van gentleman-in-de-verdrukking. Zelfs de dwaaste situatie weet hij met zijn uitstekend spel te redden, ook al mompelt de toeschouwer zooiets van „nu steek je geloof ik den draak met me". Altijd de lachers op zijn hand hebbend, durft hij het aan, het onmogelijke waar te maken. In „The baroness and the butler", deze vermakelijke politieke farce, liet Amnabella hem deerlijk in den steek, ofschoon buiten haar schuld, want het was nu eenmaal dwaasheid, haar in zoo'n typische dialoogfilm te plaatsen, waarin haar sanguineuze persoonlijkheid als een geest te dwalen liep tusschen het cerebrale woordenspel van den butler en den baron. Als baronesje deed ze haar best, maar het resultaat was dank zij haar armelijk Engelsch — aan den eenen kant is het toch wel prettig, dat deze merkwaardige Frangaise er niet in slaagt, het lang niet altijd fraaie Amerikaansche accent te pakken te krijgen'— tamelijk poover en teleurstellend. Hier had een Claudette Colbert op haar plaats geweest, die in menige „mad comedy", van „It happened one night" af, dat ze samen met Clark Cable tot zulk een succes maakte, zich in dit soort filmkluchten de evenknie van William Powell toonde. Ditmaal in „Doublé wedding" (Nederlandsche titel „Dubbele Bruiloft"), zag hij Myrna Loy naast zich gezet en deze toonde zich haar plaats waardig. Met z'n tweeën dragen ze een film, die in den grond niets meer met het oude, soms moraliseerende genre te maken heeft en weinig anders is dan een klucht en zelfs een tamelijk grove. Het is niet doenlijk, het verhaal na te vertellen. Genoeg zij aan te halen, dat William Powell een Bohemien speelt, een schilder, die zijn eerste vrouw verliet, omdat ze te veel geld had en niet aan de voortreffelijkheid van zijn onbezorgde bestaan geloofde. Hij woont in een „trailer", een gemotoriseerde woonwagen, als hij Margit ontmoet, een hoogst ernstige, methodische zakenvrouw, die haar ietwat vrijer aangelegde zusje tyranniseert en wil uithuwelijken aan een al te bedeesden aanbidder. De intrige loopt dan langs allerlei kronkelpaden en er is een groote dosis toegevendheid noodig, om in haar te gelooven. Ze leidt naar het moment, waarop Myrna en de Bohemien na een eindelooze reeks vergissingen in elkanders armen vallen en ook het zusje met haar bedeesden aanbidder trouwt. In deze film wordt de echtscheiding als een fair accompli aanvaard en op z'n Amerikaansch gewaardeerd. Dit moet bij de appreciatie van „Doublé Wedding" tot een zekere reserve manen. Dat doet trouwens de trouwscène eveneens, die in een nogal laag bij de grondsche klucht ontaardt en na! al het kluchtige een beetje al te kluchtig lijkt. De verschillende bij-rollen zijn goed bezet en de verfilming geschiedde fotografisch heel goed. Menige grappige scène maakt van het geheel een amusement, dat voor volwassenen toelaatbaar kan worden geacht. „Doublé Wedding" gaat deze week te Rotterdam in het Capitol. Het programma van het Capitol Theater omvat een tweede hoofdfilm, „Toroughbreds don't cry" geheeten (Nederlandsche titel „Alarm op de renbaan"). Hierin spelen o.a. de jeugdige filmsterren Judy Garland en Mickey Rooney. Hoewel hun spel nogal vroegwijs aandoet, is het toch wel interessant te zien, hoe 't tweetal zich weert en van een ingewikkeld verhaal een aardig kijkspel weet te maken. „Toroughbreds don't cry" is een typisch Amerikaansche film, wat de omgeving betreft, waarin de geschiedenis plaats vindt. Ze is op zich zelf toelaatbaar voor personen boven de achttien jaar en gaat te Rotterdam ook in het City Theater, welks program nog een gelijksoortige film bevat, eveneens toelaatbaar voor personen boven de achttien jaar. --- „PROFESSOR, PAS OP !" Harold Lloyd doet aan Egyptologie en aan boksen. Er zou heel wat te schrijven zijn over de lijnen, waarlangs een film zich dient te bewegen, om de lachspieren van het groote publiek — tot hetwelk het Amerikaansche filmproduct zich uitsluitend richt — in beweging te brengen. Waarom een plenomeen als Charlie Chaplin in 't tijdperk van de stomme film zijn grootste triomfen vierde en waarom zoovele andere ridders van den lach tegelijk met de stomme films van het witte doek in de bioscopen zijn verdwenen. Het is niet alleen de techniek, die evolueerde, ook het publiek, dat de bioscopen bezoekt, heeft zich ontwikkeld en daarmede hebben de smaak en de regels, die bepaalden, wat kluchtig was, zich tegelijkertijd gewijzigd. Desniettemin heeft Harold Lloyd zich al die jaren door weten te handhaven en aldus zijn hij en Charlie Chaplin de eenige komieken uit den tijd der slagroomgevechten en vernietigde café's, wier films het nog bijna even goed „doen" als weleer. Evenals Charlie Chaplin heeft Harold Lloyd zich tot nog toe meester getoond in de beperking. Zijn producten komen slechts zeer geleidelijk op de markt. De jongste films van Lloyd zijn „Movie Crazy" en „De Melkboer", doch sinds haar verschijning is er al weer geruime tijd verloopen en de aankondiging van „Professor, pas op !" („Professor, beware !") zal dan ook voor velen van zijn bewonderaars een aangename verrassing zijn geweest. Harold Lloyd moet blijkens deze nieuwe film een groot bewonderaar zijn van den zeer bekenden „Amerikaanschen" regisseur, Frank Capra, die de regie voerde over films als „Opera Hat" en „Oké mr. Deeds", want hij heeft voor deze film met opzet de voornaamste gegevens geleend van het scenario van „It happened one night", benevens twee van Capra's meest geliefde acteurs : Lionel Stander en Raymond Walburn. Daar zijn o. a. de rijke, weggeloopen erfgename, de landloopers, de huwelijksplechtigheid in de open lucht met den rijken transpireerenden papa op den achtergrond, net als het te laat is. Alleen tegen het einde van de film gaat de oude Harold Lloyd aan den gang met zijn eigen voorraad dwaze gooi-, smijt- en knokpartijen en alleen het slot van de film is dan ook echt kluchtig. We kunnen daarom niet zeggen, dat we in deze film Harold Lloyd op zijn best zien. Zijn vroegere grappen hadden alle dezelfde basis: de komische zijde van den schrik in „Professor, pas op !", verbruikt Lloyd te veel tijd met bijkomstigheden en gevoelsargumenten. Niettemin is „Professor, pas op!", waarin Harold Lloyd de rol speelt van den al te goedhartigen, maar bijgeloovigen Egyptoloog, die door een jongedame uit den nood te helpen, zelf in de meest pijnlijke perikelen raakt, maar die zich tenslotte ontpopt als een vindingrijke jongeman, die niet bang is voor een flinke vechtpartij, lichte en zeer vermakelijke ontspanning voor jong en oud, vooral in dezen vacantietijd. „Professor, pas op !" draait deze week in het Grand Théatre te Rotterdam. Harold Lloyd in ,,Professor Beware" te Rotterdam). (Grand Theatre ---