Lepper er >/asco --- Het Youngwell Mysterie. Geautoriseerde vertaling naar het Engelsch van CECIL FREEMAN GREGG. 37). — Als ik de lichten niet had uitgedraaid en je niet door dien achteruitgang had weggeholpen — Ja, ik weet het. Wat moet je er voor bebben ? — He ? Zeg eens ! Je denkt toch zeker niet dat ik het om geld deed, wel ? — Ja, kort. Maar ik heb geen geld, zet dat dus maar uit je hoofd. De ander bleef met een ruk staan. Hij tikte den grooten man met een smoezeligen Wijsvinger op de borst. — Luister eens hier, jij. Ik weet wie je bent en wat je hebt. De groote man schrok en leek dan te verstijven, bedacht op moeilijkheden. —■ Versta me niet verkeerd, vervolgde de ander haastig. Ik veronderstel niet, dat ik hem jou kan afnemen en nog minder, dat ik hem van je zou kunnen koopen. Maar ik krijg mijn commissie voor dergelijke zaakjes. Waar kan ik je vinden? De groote man snoof minachtend. — En vanavond wordt er bij mij ingebroken, verklaarde hij. Hoe oud denk je, dat ik ben ? — Kom dan morgenavond weer in de club. — Om bij een volgende raid door de politie gepakt te worden ? — Dat komt niet iederen avond voor. Ze Waren je toevallig dicht op de hielen, dat is alles. Hoe denk je erover l — Zal er over denken. — Ik kan je in contact brengen met een kooper, ernstig. — Ik zal er over denken, vaag, maar met ietwat geprikkelde stem. — Maar — drong de ander aan, en voelde zich dan vastgegrepen door een sterke linkerhand. — Luister eens hier. Ik ben je erg dankbaar en zoo. Maar ik wil naar huis. En als ik iets van waarde bij me had, zou ik er bezwaar tegen hebben, gevolgd te worden. Als ik dat niet had, zou ik er toch bezwaar tegen heben. Gesnopen ? Smeer 'm dan. Hij liet den ander los.' De groote man had met kalmen ernst gesproken. De ander probeerde van zijn gelaat te lezen wat hij aan hem had, maar de duisternis en de pet met breeden klep beletten hem dit. Berustend haalde hij zijn schouders op. — Allright, bromde hij. Goeienavond. Hij slenterde weg. De groote man bewoog zich niet, totdat de ander uit het gezicht was verdwenen. Dan ging ook hij voorzichtig verder. HOOFDSTUK XXIV. WAARIN EEN LICHT WORDT GEZIEN. Onverschillig leunend tegen den glazen wand van een telefooncel nam inspecteur Higgins den hoorn van den haak, stak twee pennies in de gleuf, draaide WHI 1212, drukte knop „A" in, zooals dat op de gedrukte instructies was voorgeschreven, en noemde zijn naam aan den telefonist van Scotland-Yard. — Hoofdinspecteur Dryan wil u hebben, sir. — Right. Een korte pauze, een gekraak in het toestel en dan de diepe stem van den chef. — Jij daar, Higgy? Met Dryan. We hebben je klok voor je gevonden. — Goed. — Heelemaal niet zoo goed — op geprikkelden toon. Je hebt ons in de war gebracht met die rivier-geschiedenis. — Hoe bedoelt u, sir?. — Het is een tamelijk eind van de rivier, zeker een halve mijl. De bocht van de rivier vormt een groot hoefijzer en de kerk staat precies in het midden. Je hadt echter gelijk met die dichtbevolkte buurt. Er staan daar zóóveel huizen, dat je de klok van de rivier af niet kunt hooren. We hebben het geprobeerd. — He? Hoe heet die kerk ? — St. Monica in het moeras. — In het moeras, he ? — Ja. Ik vermoed dat er vijfhonderd jaar geleden wel eens een moeras geweest is. Nu zijn het allemaal huizen. — En dat is de eenige klok, die voor in aanmerking komt ? — De eenige, welke wij tot dusverre gevonden hebben. We blijven het onderzoek voortzetten. — Klink niet zoo mooi, sir — nadenkend. Maar een halve mijl is voor een krachtig geluid tenslotte niet te ver. — Wel, probeer het zelf maar eens. Ik heb agent Sanders erheen gestuurd om te luisteren. Ik dacht, dat het een gemakkelijk werkje zou zijn, toen hij zich weer present meldde na dien klap op zijn hoofd voor het huis van Tompson, vooral aangezien htj je in deze zaak toch al hielp. Misschien heeft die klap zijn gehoor echter wat bedorven — spottend. Inspecteur Higgins fronste het voorhoofd. Agent Sanders had dienst gehad op den avond dat mr. Tompson ontvoerd werd; nu slaagde hij er niet in.... — Gosh! Het Meteorologisch Instituut riep hij. — Verdraaid! Jij hebt toch zeker óók geen klap op je hoofd gehad, wel? van den hoofdinspecteur. — Wat bedoel je ? — Meteorologisch instituut, herhaalde Higgins enthousiast. — He ? Een korte pauze. Hoofdinspecteur Dryan was vlug van begrip, moest hij wel zijn, wilde hij zijn baantje behouden. — Ik snap het. Zorg jij er voor, of zal ik het doen ? — Ik zal het wel doen, sir. — In orde. Twee horens werden tegelijkertijd opgehangen. Het Meteorologisch instituut had een filiaal in de havenbuurt in het East End van Londen, waar Higgins zich nu direct heet» begaf. Het kantoor was officieel gesloten, maar op zijn dienstkaart kreeg Higgins terstond toegang. Hij vertelde wat hij verlangde. De dienstdoende ambtenaar was uiterst gedienstig. — Richting van den wind, gistermiddag tot zes uur? Dat is gemakkelijk na te gaan. In deze buurt? informeerde hij. — Ja. St. Monica kerk. — H'm. De man raadpleegde zijn gegevens. Dan keek hij op. — Tamelijk krachtige wind den heelen dag met wisselende sterkte, oost-zuid-oost, net als vandaag. Nog iets anders, sir? Higgins dacht even na. — Een plattegrond van dit district, als u die hebt, zei hij eindelijk. De man begaf zich naar een muur en trok aan een koord. Langzaam rolde een groote kaart uit. — Oost-Zuid-Oost van de kerk.... begon de inspecteur. — Zou daar zijn, besloot zijn mentor, zijn vinger op een deel van de kaart leggend, dat blauw gekleurd was: de Theems. — Dank u. Na de plek goed in zijn geheugen gegrift te hebben, spoedde de inspecteur zich weg. Hij had eindelijk iets gevonden om op voort te werken. Hij begaf zich terstond naar het dichtstbijzijnde wijkbureau, waar hij de hulp van zijn collega's inriep en vandaaruit telefoneerde hij aan de rivierpolitie teneinde hun assistentie op het water in te .-oepen. In den geest zag Higgins andermaal dien brief van mr. Tompson voor zich. Hij vertelde zijn collega's, waar zij naar moesten zoeken: Een raam, getralied, waardoorheen de rivier zichtbaar is. — Dat moeten er wel honderden zijn somber. — Dan zal het wat langer duren, eer we het gevonden hebben — beslist. We weten min of meer, waar we moeten zoeken. Kom aan. Langs de rivieroevers stonden pakhuizen, kantoren en werven. In gezelschap van een van de menschen uit dat district, won inspecteur Higgins voorzichtig informaties in. Oude en achtenswaardige scheepvaartkantoren sloeg hij over, op de verklaring van zijn collega afgaand, dat zij volkomen respectabel waren en bedenkend, dat hij die zoo noodig altijd later nog kon probeeren. Hij concentreerde zijn aandacht op wat hij noemde de verdachte gebouwen. — De douanen zouden ons kunnen helpen, sir, stelde de ander voor, die een beetje genoeg kreeg van dit werkje en er naar verlangde terug te kunnen gaan naar zijn bureau. — Misschien, maar daar hebben we geen tijd voor, zuchtte Higgins. — Wat denk je hiervan? Heeft getraliede ramen. — Dat hebben ze allemaal, sir. Anders zou er geen stuk in huis blijven. Hij ging een pas achteruit en liet het licht van zijn zaklantaarn op het bordje van een huizenmakelaar schijnen. Het pand bleek te koop te zijn. — Het staat leeg, sir. Natuurlijk ook al weer een slachtoffer van de malaise. Maar het staat met den achterkant aan het water. We kunnen 't beste de rivierpolitie.... Hij brak zijn betoog plotseling af, toen hij bemerkte, dat Higgins in het geheel niet naar hem luisterde. De inspecteur staarde gespannen naar het stof en vuil voor de deur van het pakhuis. — Hier, sergeant. Laat hier je licht eens op schijnen. Ik zag hier net iets schitteren, terwijl je je licht op dat bordje richtte — Ah! Merci. Higgins boog zich diep voorover en woelde met uitgestoken wijsvinger in het stof. — Aha! Een uitroep zoo vol intense voldoening, dat de sergeant zich eveneens bukte om den vondst te bekijken. — Waardevol, sir? vroeg hij hoopvol. — Wat denk jij er van? Inspecteur Higgins stak zijn vinger omhoog. In de straal van de lantaarn van den sergeant glinsterde een druppel olie. Voor de sergeant een antwoord gevonden had, nam Higgins hem de lantaarn uit zijn hand en richtte hij het licht op de deur. Er viel niet aan te twijfelen, dat de scharnieren kort geleden geolied waren. Hij onderzocht het sleutelgat — geen krasie te bespeuren .... — Dat soort sloten is niet open te steken, sir, verklaarde de sergeant beslist. Higgins keek hem aan, maar zei niets. De een of ander had natuurlijk een sleutel van den makelaar geleend schijnbaar om het pand te bezichtigen, maar in werkelijkheid om een wasafdruk van den sleutel te nemen... Duplicaat sleutel.... Morgenochtend zou hij daar naar kunnen informeeren, maar nu.... — Geef me eens een zetje, sergeant. — U gaat hier toch zeker niet inbreken, sir? op ontstelden toon. — Toch wel, kort. — Maar sir, dat zou— dat zou.... — Wij zagen een licht en moesten een onderzoek instellen. — Ik heb heelemaal geen licht gezien, sir koppig. — Je moet probeeren helderziende te worden, net als ik. Vooruit nu. De breede rug van den onwilligen sergeant bood een heel wankele standplaats voor het onderzoek van een getralied raam. Higgins, die zich ten volle bewust was van zijn eigen gewicht, maakte het den ander zoo gemakkelijk mogelijk door de tralieis vast te grijpen. Hij moest opeens denken aan Youngwell House en Beefy Bullen op den avond, dat Cantrel vermoord was. Hij kon Beefy's stem bijna weer hooren, terwijl hij hun belevenissen verhaalde. Gummiestok, beval de inspecteur kort. Veel gekreun en gewring omlaag en dan het in den blinde omhoogsteken van het officieele wapen. Als hefboom was het ding voldoende want de tralies waren volkomen doorgeroest. (Wordt vervolgd.)' --- AUTOREPARATIE?? AUTOREPARATIE?? UITDEUKEN - SMJITEN - BEKLEEDEN CARROSSERIEFABRIEK LITH ROTTERDAM - HII, LEGERS B ERG CEINTUURBAAN 66, TELEFOON 45100 --- KERKELIJK LEVEN. MAGISTER CLEMENS SUERMONDT O.P. Pater Magister Clemens Suermondt neemt als Nederlander een heel bijzondere plaats in onder de Dominicanergeleerden te Rome. Hij is voorzitter van de Commissie der Editio Leonina van de complete werken van den H. Thomas van Aquino. En als hij voorzitter , van deze Commissie is beteekent dat meteen, dat hij er de stuwkracht en de grootste werker en voortrekker van is. Als zoodanig vertegenwoordigt hij er zelf een eerbiedwaardige familietraditie. Want zijn Heeroom Pater Magister Constantius Suermondt heeft heel zijn leven aan dezen Thomas-arbeid gewijd, en heeft zich niet minder dan 44 jaren aan deze zeer ingespannen studie gegeven. De Commissie toch der Editio Leonina is indertijd ingesteld door een grooten St. Thomasvereerder Paus Leo XIII met het doel een geheel nieuwe en gerestaureerde uitgave van de werken van Sint Thomas samen te stellen, welke kon gelden als de authentieke tekst. Wat deze wetenschappelijke arbeid beteekent kan men alleen al opmaken uit het aantal jaren, dat er aan besteed "wordt. Pater Magister Clemens Suermondt heeft nog het voorrecht gehad enkele jaren met zijn Heeroom te Rome te mogen hebben samenwerken en in deze heel afzonderlijke studie van teksten lezen te worden ingewijd. Bij den dood van zijn geleerden Heeroom heeft Pater Magister Clemens Suermondt de leiding van de Editio Leonina overgenomen Hij zelf werkt er nu op zijn beurt al twee en twintig jaren aan; ook voor hem zal 't wel een levenswerk worden. Pater Magister Clemens Suermondt geldt thans te Rome als de Thomas-kenner per excellence. Pater Magister Clemens is thans met verlof in Nederland, waar hij op 15 Augustus a.s. zijn zilveren priesterfeest hoopt te vieren. Hij is geboortig uit Ravenstein, maar aangezien in deze plaats, waar zijn familie nog woorachtig is, op 15 Augustus Maria Hemelvaart de traditioneele groote Maria processie wordt gehouden, zal Pater Suermondt's zilveren priesterfeest herdacht worden op Zondag 21 Augustus. Dinsdag zal de geleerde jubilaris voor zijn vele vrienden en vereerders receptie houden in het Hotel de Keurvorst van den Pfalz te Ravenstein. PASTOOR Th. J. M. VAN ROSSUM. Veertig jaar priester. Op 15 Augustus a.s. zal het 40 jaar geleden zijn dat pastoor Th. J. M. van Rossum, van de St. Ludgerusparochie te Hengelo, tot priester werd gewijd. Geboren in 1875 te Utrecht, zoon van den bekenden uitgever van dien naam, deed hij zijn studiën aan het seminarium te Kuilenburg en Rijsenburg en werd op 15 Augustus 1898 tot priester gewijd. De jonge priester begon zijn priesterlijke loopbaan te Bornebroek, vanwaar hij in 1900 werd overgeplaatst naar Houten bij Utrecht. Hier heeft zijn eerw. een 10-tal jaren gewerkt, waarna hij werd verplaatst naar Amersfoort. Van deze standlaats werd hem de stichting van een nieuwe parochie te Hengelo opgedragen, welke in 1912 werd voltooid, en waarvan het vorig jaar op zoo luisterrijke wijze het zilveren bestaansfeest is gevierd. De nieuwbenoemde pastoor kreeg een standplaats in het zuidelijk gedeelte der gemeente, dat hij heeft zien uitgroeien tot een stadsdeel van bijzondere beteekenis. In 1912 telde de jonge parochie nauwelijks 1300 communicanten en thans loopt dit reeds over de 3000. In deze paar cijfers spreekt de groei der parochie. De jonge en ijverige pastoor begon spoedig met de stichting van een R. K. jongens- en meisjesschool en de stichting van een Zusterhuis. Mede onder zijn auspiciën is in de gemeente een R. K. Mulo-school tot stand gekomen en zeer in het bijzonder mag gewezen worden op zijn daadwerkelijken arbeid dien hij aan den dag heeft gelegd bij de totstandkoming van een nieuw R. K. kerkhof. Naast de dagelijksche zielzorg heeft pastoor van Rossum op vele wijzen gezorgd dat het godsdienstig leven in zijn parochie werd opgevoerd. Onder zijn leiding wefden in zijn parochie de verschillende jeugdvereenigingen opgericht, vereenigingen van socialen, cultureelen en sportieven aard. Door de stichting van een spaarkas wist hij in zijn parochie de spaarzaamheid in de goede richting te beïnvloeden, de R. K. begrafenis „Onderlinge" kwam onder zijn auspiciën tot stand, hetgeen voor tal van gezinnen een zegen is gebleken te zijn. Voor enkele jaren terug nam hij het initiatief tot den bouw van een toren aan de kerk tegelijk met het aanbrengen van de klokken, waardoor de kerk in zijn geheel een zeer verfraaid aspect heeft verkregen. Intusschen was hij de vraagbaak voor velen op geestelijk en maatschappelijk gebied en velen zullen in stilte hem dankbaar zijn voor de goede raadgevingen en blijken van medeleven die hij in het dagelijksch leven met zijn parochianen toonde. Het vorig jaar werd het zilveren bestaansfeest der parochie op feestelijke wijze gevierd doch thans is het de wensch van den jubilaris dat het jubileum van zijn 40-jarig priesterfeest in alle stilte voortbijgaat. KANUNNIK-DEKEN VAN DER WAARDEN. Bij zijn gouden priesterfeest. Katholiek Almelo maakt toebereidselen om op luisterrijke wijze het vijftigjarig priesterfeest te vieren van kanunnik-deken H. A. P. C. van der Waarden pastoor der St. Georgiusparochie en deken van het dekenaat Almelo. Gedurende bijna vijfentwintig jaren — sinds 29 Mei 1914 — oefent hij de zielzorg te Almelo uit en de eerbied voor het grootsche werk dat hij in deze kwarteeuw tot stand bracht wordt 'slechts geëvenaard door de bewondering over de vitale kracht, waarmee deze bijna 74-jarige priester nog steeds op allerlei gebied werkzaam is. Henricus Adriaan Petrus Canisius van der Waarden werd op St. Thomasdag van het jaar 1864 te Herwen en Aerdt geboren. Toen de jonge student op 14 Januari 1880 naar Kuilenburg vertrok, kon hij dank zij voorbereidende studies in de derde klas geplaatst worden. Te Rijsenburg voltooide hij zijn theologische studiën, waar hij een dankbaar en geestdriftig leerling was van dr. Schaepman. Achtereenvolgens was de op 15 Augustus 1888 gewijde priester kapelaan te Maarssen (tot 1894) en te Arnhem (tot 1905), waar hij vooral ijverde voor de opkomende Katholieke arbeidersbeweging en met zijn metalen stem de Katholieke kiezers begeesterde voor Schaepman's coalitie-politiek. Van het drukke Velperplein te Arnhem verhuisde hij in 1905 naar het landelijke Geesteren, gemeente Tubbergen, waar hij pastoor der parochie van den H. Pancratius werd en o.m. een vereenigingsgebouw, een parochiehuis, deed verrijzen, dat destijds als een novum kon gelden voor het Twentsche platteland. Na van 1910 tot 1914 pastoor te Naarden te zijn geweest, dat aan hem zijn mooie nieuwe kerk dankt, volgde op 29 Mei van laatstgenoemd jaar zijn benoeming tot pastoor-deken van Almelo. Wie het bijna 25 jaren lange pastoorschap te Almelo wil schetsen, moet de merkwaardige figuur van kanunnik-deken Van der Waarden van vele zijden belichten. Want de jubilaris is een buitengewoon veelzijdig priester. Als onvermoeide zieleherder, heeft hij te Almelo het godsdienstig leven hoog opgevoerd vooral ook door de bevordering der liturgie. Bij zijn komst in 1914 had de uitgestrekte gemeente Almelo slechts één kerk, die in de binnenstad stond, terwijl in deze fabrieksplaats juist de buitenwijken zich sterk begonnen uit te breiden. „Breng de kerk bij de menschen, anders verliezen ze het contact met den priester", was de leuze van den nieuwen herder der St. Georgiusparochie en binnen den tijd van tien jaren bouwde hij twee nieuwe tempels, de kerk van O. L. Vrouw van Altijddurenden Bijstand, die in 1918, en de St. Egbertuskerk, die in 1923 in gebruik werd genomen. De katholieke ziekenzorg heeft aan deken van der Waarden haar ontstaan te danken. Bij zijn komst bestond te Almelo de kath. ziekenverpleging niet. Reeds in 1915 werd echter een bescheiden begin gemaakt. In 1917 werd een patriciërshuis aan de Groote Straat betrokken en toen ook dit te klein werd, nam Z. eerw. het initiatief voor den bouw van een geheel nieuw monumentaal ziekenhuis aan de Hofkampstraat, dat op 31 Mei 1928 werd ingewijd, tegelijk met het aanliggende St. Canisiusgesticht, waar ouden van dagen een onderkomen vinden. Deken v. d. Waarden heeft altijd bijzonder geijverd voor deze beide stichtingen en de feestgave, die de parochie hem op 15 Aug. a.s. zal aanbieden, zal door hem dan ook bestemd worden voor den verderen uitbouw van het ziekenhuis, n.1. den bouw van een kinderpaviljoen. Kind uit een groot gezin, priester met een blij hart en gullen lach, heeft de jubilaris geestdriftig geijverd voor de opvoeding der jeugd. Daarvan getuigen de nieuwe lagere scholen en de M.U.L.O.-school, door hem gesticht, en vooral ook de R. K. Meisjesvakschool, waar de meisjes uit alle standen kunnen leeren, wat zij als huisvrouw noodig hebben. Zoo goed is de roep, waarin zich de kath. Meisjesvakschool verheugt, dat zij ook vele niet-katholieke leerlingen telt, ondanks het bestaan van een gelijksoortige neutrale school. Een apart hoofdstuk zou kunnen gewijd worden aan het sociale werk van den deken. Een eerste plaats neemt zijn geestelijk adviseurschap van den A.B.T.B. in. Als een tweede pater van den Eisen trok deken van der Waarden door het Aartsbisdom en richtte principieele standsorganisaties voor de boeren en tuinders op Hoezeer zijn werk voor den katholieke boerenstand in het Aartsbisdom wordt gewaardeerd, blijkt uit de stichting van het deken Van der Waardenfonds, dat den jubilaris op 15 Aug. a.s. door het hoofdbestuur van den A.B.T.B. zal worden aangeboden en dat dienen zal om de kosten te bestrijden van de opleiding van priesters uit den boerenstand. Ten slotte, wij zouden de figuur van den jubilaris nog onvoldoende belicht hebben, als we verzuimden hem te schetsen als kunstzinnig priester. Het interieur van de St. Georgiuskerk, die in 1902 was gebouwd, was nog vrij armoedig, toen deken van der Waarden in 1914 pastoor der St. Jorisparochie werd. Terstond toog hij aan het. werk en mannen als Bach, Brom en Ten Horn mochten de rijpe vruchten van hun artistieken arbeid een blijvende eereplaats geven in pastoor Van der Waarden's kerk. Dank zij de vrijge vigheid van het echtpaar J. Ten Bos—Verheyen kreeg de St. Georgiustoren een modern carillon, het eerste van Twente en het eerste ook, dat in een katholieken kerktoren van het Aartsbisdom geplaatst werd. In weerwil van het vele werk door deken van der Waarden verzet, is zijn stoere figuur nog ongebroken, gaat zijn belangstelling nog naar alle zijden uit, arbeidt hij nog van den vroegen morgen tot den laten avond tot geestelijk en maatschappelijk heil van katholiek Almelo. PRIESTERJUBILEA. Zestigjarig priesterfeest em. pastoor G. Massa. - Dinsdag werd in intiemen kring in het Pension St. Joseph te Amersfoort het zestigjarig priesterfeest gevierd van den Z.Eerw. heer G. A. P. M. Massa. Na een pastoraat in de parochie te Klarenbeek en Herwen en Aerdt is de 87-jarige jubilaris sedert 1927 rustend in het Pension St. Joseph te Amersfoort. Te half 9 uur droeg de Z-eerw. heer G. J. Massa, heerneef van den jubilaris, pastoor te Uithuizen, in de kapel van het huis een H. Mis op, waaronder aan den jubilaris de H. Communie werd uitgereiktIn verband met de gezondheidstoestand van den jubilaris, bleef de viering beperkt tot een receptie van de bewoners van het huis. Ook vele geestelijken kwamen hun gelukwenschen aanbieden. Zilveren jubileum pastoor G. Smit. De kleine parochie Dokkum heeft op waardige wijze haar herder gehuldigd op den dag van zijn zilveren Priesterfeest. Op plechtige wijze werd de jubilaris aan den vooravond door het parochiaal kerk- en armbestuur, alsmede door de feestcommissie aan het station te Leeuwarden verwelkomd en vervolgens in een stoet van negen auto's naar de parochiekerk geleid, welke op artistieke wijze in een feestkleed was gestoken door de goede zorgen van de heeren de Vries van Harlingen en P. Jansen te Dokkum. Onder leiding van het hoofd der school, den heer A. Smit zongen de kinderen der school en de leden van de vrouwenverenigingen een welkomstlied. Een plechtig Lof, waarbij de oud-pastoor van Dokkum, de zeereerw. heer A. Arends ie Delden fungeerde als diaken en de zeereerw. heer Ph. Inden pastoor te Loil als subdiaken, besloot deze indrukwekkende ontvangst. Gisteren op den dag van zijn jubileum werd pastoor Smit, voorafgegaan door een stoet van bruidjes, misdienaars en commissieleden, waarbij kerk- en armbestuur zich hadden aangesloten, naar het priesterkoor geleid. Bij het plechtig Misoffer werd de jubilaris geassisteerd door den hoogeerw. heer Deken G. Reuvekamp van Zevenaar pastoor te Didum, als presbyter-assistens, door den zeereerw. heer A. Arends pastoor te Delden als diaken en door den zeereerw. heer Inden, pastoor te Loil als sub-diaken. De feestpredicatie werd gehouden door den weleerw. pater Xaverius Luts O.C., kapelaan te Doornenborg, neef van den jubilaris. Het provinciaal zangkoor kweet zich op zeer verdienstelijke wijze van zijn taak. Des middags om 1 uur recipieerde de jubilaris. Onder degenen, die hun gelukwenschen kwamen aanbieden merkten wij op B. en W. van Dokkum, plaatselijke predikanten, medici en andere autoriteiten. Op de receptie voor de parochianen offreerde de voorzitter der feestcommissie, de heer H. Demes den jubilaris het parochie-geschenk. Van zeer vele huizen, ook bij nietkatholieken wapperde de vlag. --- HET KORTE VERHAAL DE RODEO IN DE LUCHT. Op de grenzen tusschen Mexico en de Vereenigde Staten vindt sinds jaren een levendige smokkelhandel in verdoovende middelen plaats. En die handel geschiedt niet langs kleine smokkelpaadjes en door arme berg- en woestijnbewoners, maar door goed georganiseerde en over veel geld beschikkende benden, wier afnemers huizen in wereldsteden als Chicago, Los Angeles, Philadelphia en New-York. En het gaat altijd om flinke hoeveelheden, die een waarde van tienduizenden dollars vertegenwoordigen. De leiders der benden zijn kleine kapitalisten en ze laten het hun mannen aan niets ontbreken. Ook in de mid delen, waarvan ze zich bedienen, zijn ze grootscheeps. En zoo verwonderde het inspecteur Wil liams van de grenspolitie allerminst, toen een blijkbaar wraakgierige Mexicaan hem kwam vertellen, dat er ergens over de grens een stout stukje werd voorbereid. Hij had gezien, hoe een aantal „Gringo", eooals de Mexicanen Yankees noemen, in het gebergte iets hadden aangelegd, dat veel op een vliegveld leek. En inderdaad was er kort daarna een Vliegmachine neergestrekken. De Mexicaan had de bewegingen van de bende uit de verte gevolgd en spoedig zekerheid gekregen. Uit het stadje Cihuhua werden op muilezels aanzienlijke vrachten aangevoerd, doozen en stevige linnen zakken, waarin natuurlijk cocaine zat en een verdoovingsmiddel, uit de marihuana gemaakt. De Mexicaansche Indianen zijn verzot op dit kruid. Het windt hen op en doet hen heerlijke droomen droomen, zooals opium. Naar het scheen, wilde de bende dit product ook in de Vereenigde Staten invoeren, bij gebrek aan voldoende opium en cocaine, waarnaar een vraag bestond, die. moeilijk kon worden bevredigd. Inspecteur Williams krabde zich achter een oor. Daar gingen de smokkelaars zelfs met vliegmachines werken. Wat zou hij met zijn slechts over paarden en motorrijwielen beschikkende mannen daartegen kunnen' uitrichten? Hij maakte direct een rapport op voor den chef in San Antonio. Maar het zou wel eenige weken duren, vooraleer men daar de noodige maatregelen genomen had. En de toestemming voor meerdere gelden ten behoeve van de aanschaffing eener vliegmachine zou bovendien uit Washington moeten komen. Er viel niets anders te doen, dan voorloopig met eigen middelen op te treden. Hij was nu in ieder geval een gewaarschuwd man en elke vliegmachine, die de grens passeerde, zou nauwkeurig worden gecontroleerd. Inspecteur Williams gaf er zich rekenschap van, dat de sportvliegers uit Hollywood en omgeving met hun dikwijls zoo dwaze vluchten aardig in de kaarten der smokkelaars zouden spelen. Wellicht hadden die er ook op gerekend, van het gewone verkeer van Californië naar de oorden van vermaak in Mexico als Agua Caliente gebruik te maken. Inspecteur Williams zond een paar verkenners uit, om de smokkelaars te bespieden. Ze keerden met interessante berichten terug. Inderdaad deden de heeren zich voor als sportvliegers en ze beschikten zelfs over de hiervoor noodige documenten. Toen hij zelf eens op inspectie uitging, liet hij zich vertellen, dat de heeren het origineele idee hadden opgevat, in de woestijn een vliegersrodeo te houden, een soort van circus* in de lucht. Behalve het toestel, dat reeds op het geïmproviseerde vliegveld aanwezig was, zouden er nog meerdere komen. Met de belofte, dat hij met het grootste plezier door een van de heeren een keertje als passagier zou worden meegenomen, reed inspecteur Williams naar zijn post in het gebergte. Hij moest erkennen, het was een origineel idee, de cowboys na te volgen en inplaats van een rodeo met paarden, er een met vliegmachines te houden. Maar, als het aan hem lag, zou het feest niet doorgaan, zooveel had hij inmiddels wel gezien. En hij zette zijn grensjagers op de belangrijkste punten uit en reeds na twee dagen vloog er een machine over hem heen, op weg naar de Vereenigde Staten en ver moedelijk vol smokkelwaar. Dit duurde, tot er eindelijk bericht kwam van den chef. Er was een snelle machine onderweg. In Washington had men al rapporten ontvangen, waaruit bleek, dat de groote steden overstroomd werden door verdoovende middelen, waarvan de plaatselijke politie de herkomst niet kon vaststellen. Als inspecteur Williams de smokkelcentrale ontdekte, zou hij er wel bij varen. En daarom popelde hij, toen hij zijn machine kreeg. Met den piloot zocht hij een goede plaats in de bergen, om haar daar neer te zetten, tot de smokkelaars weer een vliegtuig met smokkelwaar klaar zouden hebben staan. En de val werd opgezet. Inspecteur Williams zou beneden blijven en zich op een plek installeeren, waar de piloot, die een echte „daredevil" was, de smokkelaarsma chine tot dalen zou dwingen. Twee grensjagers gingen mee de lucht in, teneinde de bekwaamheid van den piloot in het belemmeren van een tegenstander kracht bij te zetten met een paar machinegeweren. Met ongeduld werd er gewacht op het bericht, dat de smokkelaars startklaar waren. Telefoon en telegraaf werkten en ook de kleine, draagbare draadlooze deed goede diensten. Een half uur, nadat de smokke laarsmachine was opgestegen, verscheen ze binnen inspecteur Williams' gezichtsveld. Hij had zich, met een kijker gewapend, op een vooruitspringende* rots geïnstalleerd. Hier kon hij het langgerekte dal overzien, waar zijn piloot de smokkelaars tot dalen moest dwingen. En binnen een kwartier kon hij op zijn motor ter plaatse zijn, om de heeren te arresteeren en den buit in beslag te nemen. Het duurde nog geen twee minuten, of ook Hawkins, de piloot verscheen. Dit heerschap dat in den wereldoorlog zijn vak had geleerd, aarzelde geen oogenblik en vloog recht op de smokkelmachine af. Hij cirkelde er boven en onder. En werkelijk, de machine begon te dalen. Inspecteur Williams liet zijn motor beneden de rots alvast aanslaan.... Maar daar verscheen opeens aan den anderen kant van het dal, minstens, een half uur ver, een groote, roode auto. En de smokkelmachine vloog daar recht op af Wat er toen gebeurde, deed inspecteur Williams zich voor het hoofd slaan. Hij kon door zijn kijker duidelijk zien, dat men uit de smokkelmachine pakketten in de auto wierp, die direct er onder reed, met een razende snelheid. In een, twee minuten was de lading overgeladen en sprongen twee figuurtjes in de auto. Deze verdween in een wolk van stof, terwijl Hawkins de vervolging van de machine voortzette, in de veronderstelling, dat inspecteur Williams het zaakje beneden wel zou opknappen. De machine der smokkelaars kwam nu recht op inspecteur Williams aan. Wat wilden de kerels? Hij bukte, toen ze vlak over hem heen suisde. Maar wat was dat? Opkijkend, zag inspecteur Williams duidelijk, dat de cockpit ledig was. En hij wenkte Hawkins. Alles speelde zich in- enkele seconden af. Met een oorverdoovend gekraak vloog de smokkelmachine tegen een bergwand te pletter. Hawkins kon de zijne nog net omhoog brengen Hij daalde in de buurt van de rots. In een oogwenk zat inspecteur Williams op zijn motor en hij daverde, door zijn mannen gevolgd, door het dal. Maar er viel geen auto meer te bekennen. En hij zag in, dat de smokkelaars vaklui waren. Ze hadden op alles gerekend en reden nu veilig over de open liggende grens, want inspecteur Wil liams had bijna al zijn jagers rond het dal verzameld.... Maar het was toch hun laatste vlucht geweest. Toen hij na een bliksemsnellen rit op het vliegveld aankwam, was daar niemand meer..., K. van 't St. (NADRUK VERBODEN). ---