TOONEEL EN FILM. HET RESIDENTIETOONEEL „De firma Monestier", tooneelspel in drie bedrijven en een epiloog door Denys Amiel. — Kon. Schouwburg, Den Haag. „Een huwelijk uit berekening" zou men 10.20 10.85 10.20 Januari n .30 iu .-JO 10.30 lO .ao Maart 10.35 10.20 10.40 10 .25 Mei 10.51) 10.40 10.50 10.35 Juli io.55 10.50 10.65 10.50 September .... — Stemming prijshoudend. Dagomzet 40 tons. Gedaan werd aan de call Des. tot ƒ 10.25, Mei tot ƒ 10.40 en Juli tot ƒ 10.50. RUBBER. LONDEN, 6 November 1939. (R. B. D.) RUBBER. (Opening.) Ribbed Smoked Sheet. Stemming prijshoudend. Loco ll^, Dec. 11^ koop., Jan.-Maart 11% bet. en koop., April-Juni 10% bet. en waard, Juli-Sgpt. 10fJ waard. LONDEN, 6 November 1939. RUBBER. (Bericht van Cantzlaar & Schalkwijk, Rotterdam) (1.30 n.m.) Loco sheets 11A d., Dec. 11^ d., Jan -Maart 11% d., April-Juni 11 d., Juli-Sept. 10}-j d. Stemming prijshoudend. METALEN. BERLIJN, 6 November 1939. (R. B. D.) METALEN. (Slot.) Aluminium 133, ld. 99 pet. 137. Zilver baren 35.40—40.00. TEXTIELS TOFFEN. ROTTERDAM, 6 November 1939. KATOEN. (Vereeniging voor den katoenhandel.) Universal 28 m.M. staple ƒ 0.24% (gebaseerd op vracht- en molestrisicopremies van 31 October) (vor. not. ƒ 0.24%). ROTTERDAM, 6 November 1939. VLAS. Blauw 900 kg. ƒ 0.95—1.10, geel 4250 kg. ƒ 0.90—1.10, D. R. 350 kg. 70—80 ct. Op het land was een vlugge handel, waardoor de aanvoer heden niet groot was. Er bestond ter beurze goede vraag met vaste prijzen. Alles werd verkocht. VEEVOEDER. ANTWERPEN, 6 November 1939. (R. B. D.) VEEKOEKEN onveranderd. METALEN. LONDEN, 6 November 1939. (R. B. D.) METALEN. Tin stand, cash £ 230 genoteerd, 3 maanden £ 230 genoteerd, settlementprtjs £ 230. Nikkel £ 190 a 195. Aluminium home trade £ 191. Antimonium Eng. £ 95 a 96, dito Chin. £ 65 a 70. Platina 200/-. Kwikzilver 109 Am. dollar. Wolframerts c.i.f. Europ. hav. 55/- a 65/- nom., dito ex pakhuis Londen 47/- a 49/- nom. Blik 31/- a 32/-. Kopersulfaat 24/3. Cadmium 5/6. Chroomerts 115/- a 125/- nom. Ferro Tungsten 4/4 nom. SUIKER. SOERABAJA, 6 November 1939. (ANETA. 1 SUIKER. Tweedehands exportsuperieur ƒ 10.60 aanbod. De prijzen voor consumptie-superieur waren onveranderd. ZUIVELPRODUCTEN. KOPENHAGEN, 2 November 1939. BOTER. De markt is nu verscheidene weken onveranderd, feitelijk zonder zaken. De onderhandelingen met Engeland betreffende de prijzen zijn nog niet afgeloopen, zoodat de officieele prys onveranderd bleef 240 kronen. De productie neemt de laatste weken geregeld af en zal nog sterk verminderen. De buitenlandsche prijzen liggen beduidend lager dan normaal om dezen tijd van het jaar, terwijl de productiekosten veel hooger zyn. In Engeland is een maximumprijs vastgesteld (145 sh.) en het is uitgesloten, dat Deensche boter hooger kan worden betaald. In Duitschland liep de productie de laatste ■weken 2% pet. terug maar deze is toch beduidend hooger dan verleden jaar. De verhooging van het rantsoen van 80 op 112% gram per inwoner, wijst er op, dat de situatie zich geleidelijk gaat verbeteren. GRANEN, MEEL, ZADEN. BUENOS-AYRES, 2 November 1939. GRANEN. Verwacht wordt, dat als gevolg van het aanhoudend regenachtige weder, verder prijsgeven van bebouwde oppervlakte zal plaats vinden. TARWE en MAIS sloten prijshoudend, tarwe onveranderd op $ 6.10 en mais 20 ct. hooger op $7.15. HAVER sloot kalm en 15 ct. hooger op $ 5.45. LIJNZAAD sloot vast en $ 1.30 hooger op $ 17.10. Gedurende de afgeloopen week werden van hier verscheept 474.000 qrs. tarwe (vor. week 469.000, vor. jaar 120.000), 253.000 qrs. mais (248.500 en 289.500), 63.000 qrs. haver (28.000 en 7000) en 18.000 tons lijnzaad (10.000 en 27.000). De zichtbare voorraden bedragen thans —? tons tarwe (—? en 300.000), 315.000 tons mais (330.000 en 265.000), 30.000 tons haver (30.000 en 20.000) en 60.000 tons lijnzaad (60.000 en 80.000). Voor rekening van de Engelsche regeering werd deze week veel ruimte opgenomen, voor laden tot in 1940, op basis van 32/6 (onveranderd). Voor spoedig beschikbare neutrale schepen werd door de Engelsche regeering 55/- betaald voor Ver. Kon. lossen. ANTWERPEN, 6 November 1939. (R. B. D.) TARWE. Stemming prijsh. Manitoba no. 2 Atlantic S 3.90, no. 3 $ 3.86, no. 4 disp. $ 3.77, Rosafe 82 kg. disp. $ 3.23, Bahia 80 kg. $ 3.45. Necochea 79 kg. $ 3.45. GERST. Stemming kalm. La Plata 64/65 kg. disp. frs. 120, 65/66 kg. stmd. frs. 121%, Donau 58/59 kg. disp. frs. 113%. MAIS. Stemming kalm. La Plata gele disp. frs. 114, stoomend frs. 111. HAVER. Stemming kalm. Inlandsche nieuwe frs. 93%. ROGGE. Stemming kalm. Foolsche (72/73 kg.) stmd. frs. 103, Donau (71/72 kg.) insch. Oct. frs. 106, La Plata 74/75 kg. stmd. frs. 109, Canada Western II stmd. frs. —. DE WERELDTARWEOOGST. De London Graen, seed and oil reporter raamt den wereldtarweoogst 1939/40 op 676, 121.000 qrs., tegen een opbrengst van 713.415.000 qrs. in 1938/9 en 629.205.000 qrs. in 1937/8. RUBBER. BATAVIA, 6 November 1939. (ANETA). RUBBER. Op basis van het uitvoerrecht 1939, sheets 35% cent, crepe 36% cent. De noteering voor rubberlicenties-A bedroeg 39 a 39% cent per kg. SPECERIJEN. BATAVIA, 6 November 1939. (ANETA). PEPER. Zwarte Lampong eerste kosten Batavia aanbod Nov.-Dec. geen noteering; eerste kosten Telok-Betong aanbod Nov.-Dec. ƒ 8.40 aanbod; witte Muntok f.o.b. Banka, aanbod Nov.Dec. ƒ 19.75 aanbod. KOFFIE. KOFFIEVERSCHEPINGEN UIT BRAZILIë. Gedurende de afgeloopen week werden verscheept van Santos naar de Ver. Staten 175.000 en van Rio 19.000 bn;, naar Scandinavië en Duitschland niets en niets, naar Nederland resp. 17.000 bn. en niets. België niets en niets, Frankrijk niets en 41.000 bn., Italië niets en niets, overig Europa 58.000 en 12.000 bn. en Zuid-Afrika 1000 en 4000 bn. RIO JANEIRO, 4 November 1939. KOFFIE. Aangevoerd 13.000 bn. Sedert 1 Juli 1.069.000 (v. j. 1.150.000) bn. Voorraad 435.000 (490.000) bn. No. 5 16.300 (vor. not. 16.400). No. 7 14.500 (vor. not. 14.200). SANTOS, 4 November 1939. KOFFIE. Aangevoerd 51.000 bn., sedert 1 Juli 4.350.000 (v. j. 4.275.000) bn. Voorraad 2.296.000 (2.135.000) bn. No. 4 zachte 19.300 (vor. not. 19.400). No. 4 harde 18.200 (vor. not. 18.200). SOERABAJA, 6 November 1939. (ANETA.) KOFFIE ƒ 17 vraag. De markt was stil. OLIËN, OLIEZADEN. ANTWERPEN, 6 November 1939. (R. B. D.) LIJNZAAD. Stemming kalm. La Plata disp. frs. 235. MESTSTOFFEN. ANTWERPEN, 6 November 1939. (R. B. D.) MESTSTOFFEN onveranderd. SCHIEDAM, 6 November 1939. MOUTWIJN. (Officieele noteering van de commissie uit de Kamer van Koophandel). 46 pet. ƒ 17 per H.Li. SPOELING (niet-officieel) ƒ 1.40—1.50 per H.L. ANTWERPEN, 6 November 1939. (R. B. D.) PETROLEUM, TERPENTIJN en VETWAREN onveranderd. ROTTERDAM, 4 November 1939. VETWAREN. (Weekbericht van de makelaars F. N. & W. H. Montauban van Swyndregt.) In de afgeloopen week bestond er over het algemeen niet veel belangstelling. Het» aanbod van verschillende grondstoffen wordt iets minder, terwyl de vraag te wenschen overlaat. PREMIER JUS werd op aflading van ZuidAmerika in prys verlaagd, doch bleven de moeilyke bepalingen remmend werken op een vlotte manier van zaken doen. Loco, voor zoover aanwezig en spoedig verwacht blijven een groote premie bedingen. TALK. Ook hier verlaagde Zuid-Amerika de afladangsnoteeringien, doch vermocht dit nog geen kooplust op te wekken. De handel bepaalde zich hoofdzakelijk tot loco partijen gebleekte talk en een enkele post Z.-Amerikaansche no. 1 Beeftalk. Australische talken zyn op aflading, indien koopers de gewenschte verklaringen afleggen, ijl beperkten omvang wel te koop, tot prijzen, welke niet onaantrekkelijk lijken. De moeilijkheden echter zyn ook hier van grooten invloed voor het afsluiten van eenige transacties. Inlandsche talk, zoowel gebleekt als ongebleekt vonden koopers tot onveranderden prys. PALMOLIE. Sumatra palmolie werd van de tweede hand by kleinigheden aangeboden en vond het artikel, voor zoover loco, goede belangstelling. De animo voor de z.g. ,.zwevende olie", welke tot den richtprijs werd aangeboden, was minder groot hoewel een en andere toch de attentie van consumenten bleef behouden. Met groote belangstelling blijft men uitzien naar de aankomst van verschillende booten, welke tot op heden werden opgehouden. COCOSOLIE. Van Java-olie hoort men uiterst weinig, terwyl de ruwe inlandsche op Nov.-levering tot den richtprys op betrekkelijk groote schaal werd aangeboden. GRONDNOTENOLIE. Ook hier wat meer aanbod voor Nowlevering. De belangstelling echter hoofdzakelijk uit naar het geraffineerd product. SOYAOLJE. Byna uitsluitend vanuit de tweede hand werd hier en daar een postje genoemd en hadden eenige afdoeningen plaats. VETZUREN. Hierin werd het anabod bepaald veel ruimer, hetgeen ongetwijfeld de prijzen iets zal doen teruggaan. De omzetten waren van middelmatige beteekenis, vooralsnog tot onveranderden prys. --- HET ANTWOORD OP DE GROOTE VRAAG waarom in dit zoo bij uitstek gezegende land Amerika een crisis noodig was is dit: Die crisis was NIET noodig; dat millioenen gebrek leden evenmin, WANT DE AARDE WAS EVEN VRUCHTBAAR GEBLEVEN DOOR W. C. SICKESZ (schrijver van „QUO VAD IS? ) In verschillende Nederlandsche dagblalen is in de laatste week van October een >eschouwing gewijd aan de wereld-crisis, die juist 10 jaar geleden in Amerika een aanvang nam. In één dier artikelen van een Amerlkaanschen correspondent (kortheidshalve zal ik dezen verder den heer „X" noemen) wordt de vraag gesteld: „Waarom was in dit zoo bij uitstek gezegende land (Amerika) een crisis noodig? De aarde bleef even vruchtbaar en millioenen leden gebrek." De vraag, die de heer X voor Amerika stelt, geldt echter vrijwel voor heel de wereld, want in een groot deel daarvan is 10 jaren lang crisis geweest, terwijl er toch overvloed van rijkdom, en welvaartsmogelijkheden aanwezig zijn. Reeds gaf ik in den aanhef het antwoord op deze vraag, (dat dus niet alleen voor Amerika geldt, doch voor ieder land, waar nog in meerdere of mindere mate crisis en werkloosheid Is), en wel: „Die crisis was niet noodig, en ook niet, dat millioenen gebrek leden, want de aarde was even vruchtbaar gebleven." Deze veelbeteekenende woorden zal Ik hieronder nader toelichten, en daarbij, voor zoover noodig, aanhalingen doen uit genoemd dagbladartikel. Daarin wordt nl. In de eerste plaats gewezen op de geweldige bodemschatten, waarover Amerika beschikt, op den ontzaglijken omvang der voortbrenging van de bodem-oppervlakte, op de olie-bronnen en dus den geweldigen olie-rijkdom, op de millioenen fabrieksarbeiders, de 250.000 mijl spoorwegen, het ontzaglijk productievermogen der staal- en auto-industrie, en dan zijn wij verbaasd, dat bij zooveel rijkdom en voortbrengingsmogelijkheid er een crisis is, armoede dus en werkloosheid, en dat al 10 jaren lang, terwijl niemand weet, hoe er een eind aan moet komen, want schrijft niet de heer X: „Welk probleem, of welke problemen, moesten staatslieden, economisten, financiers en de democratische regeering te Washington oplossen? Die zeven of acht millioen werkloozen zijn er, maar niemand kan beweren, dat er iets fout is in de physieke structuur der Amerikaansche industrie. Het land is er, even vruchtbaar en even vruchtbarend als tien jaar geleden of nog beter. Wat Is er gedurende die langdurige depressie geschied? Er zijn geen twee deskundigen, die het eens kunnen worden over een-uitvoerbaar' programma, met het doel de economische machine regelmatig en voorspoedig te doen werken, zoodanig, dat er volop arbeid is voor iedereen, die kan en wil arbeiden." En terwijl die paar regels voor onze oogen afgedrukt staan, waaruit de onmacht blijkt van geleerden en deskundigen om het crisisvraagstuk op te lossen, zien wij vlak boven die regels afgedrukt een plaatje, waaronder geschreven staat: „Eén der centra van Amerika's automobielindustrie: Chrysler-Bullding te New York, waar de draden van een groot concern samenkomen", en op dat plaatje zien we hooge wolkenkrabbers, uitwendig van deugdelyken steen, inwendig het product der geweldige Amerikaansche staal-industrie. Welnu, lezer, indien het mogelijk zou zijn, eens over honderd of honderdvijftig jaren terug te komen en dat stadsbeeld nog eens opnieuw te zien, dan zouden wij vermoedelijk dat zelfde Chrysler-Building zien staan, want dat staat daar om de eeuwen te trotseeren, onverwoestbaar door zijn deugdelijke staal- en steen-constructie. WAAR DE FOUT ZIT Dat Is nu de fout. Die onverwoestbaarheid van dat gebouw, die 100, 150 jaar en langer, dat Chrysler-Building mee kan en vermoedelijk mee zal gaan. D&ér zit de fout en dat is het, wat onze economische organisatie in het honderd stuurt, ons doet verstikken in onzen rijkdom en ons de crisis bezorgt, en daarmede armoede en werkloosheid. De mensch heeft zich door zijn vernuft een productie-apparaat geschapen, dat een ontzaglijke voortbrengingsmogelijkheid heeft, doch die moet dan ook gebruikt worden, en doet men dat niet, dan loopt het vast en er komen crisis, armoede en werkloosheid. De heer X schrijft zelfs, dat de staalindustrie, die vanzelfsprekend 100 % capaciteit bezit, in de crisisjaren tot 25 % terugliep. Logisch, volkomen logisch. Als die prachtige staal-industrie producten bouwt voor de eeuwigheid, dan is het volkomen duidelijk dat deze eenmaal stop, althans ten deele stop komt te staan. Wil dat zeggen, dat er minder solide geconstrueerd en dus gebouwd moet worden, dat dus Chrysler-Building zwakker, minder deugdelijk had moeten zijn? Neen, absoluut niet, dat zou maar ongelukken geven, doch dit gebouw moet na een zeker aantal Jaren weer afgebroken worden, om plaats te maken voor een nieuw, om gelegenheid te geven dat er nieuw gebouwd kan worden en dus de staal-industrie en de bouwvakarbeiders weer werk krijgen. Hetzelfde geldt voor schepen, machinerieën en auto's (wellicht later zelfs voor nog meer producten). Ik zag dezen zomer tijdens mijn vacantie op een reis door Frankrijk, in de buurt van Lyon een vehikel, dat ik met stomme verbazing en aandacht nagestaard heb. Het was een auto-model van omstreeks 1900, een museumstuk, dat met een tweetal passagiers nog lustig langs de Fransche wegen reed. Bijna 40 jaren doet dat karretje reeds zijn dienst, dus zeker 32 è 33 jaar te lang, en zeker 4 of 5 auto-geslachten hadden dit karretje al op moeten volgen. Al die jaren door is dus dg wereld-autoproductie de kans ontnomen om daarvoor in de plaats een nieuwe auto te maken, productie-mogelijkheid te creëeren, dus werk te geven voor de auto-fabriek — 3e staalnijverheid — en, om het verdere lijstje van den heer X te volgen — arbeid te geven aan de timmerfabrieken en de boutkappers, de katoenplukkers en de spinnerijen en weverijen, de glas-fabrikant, de lood- en nikkelmljnen, de wolverwerkenae industrieën en de schaapherders — zoomede aan tal van andere producenten en handelaars, aan de transportbedrijven (scheepvaart, spoorwegen) doch bovenal werk te geven aan duizenden en tienduizenden werkloozen, die thans doelloos en arbeidsloos rondloopen. Wat lezen wij omtrent het verbruik van Amerika'3 auto-industrie? De heer X schrijft: „Zij verbruikt in gemiddeld goede tijden per jaar — afgezien van haar enorme hoeveelheden ijzer en staal — 329.000 ton rubber, 63.000.000 vierkanten voet glas, 191.700 ton lood, 12.600.000 lbs. nikkel, 619.434 balen katoen, 100.000.000 vierkanten voet timmerhout, 19.718.000.000 gallons (4i liter) benzine, 16.000.000 pond wol. 265.000 ossehuiden." Deze industrie geeft werk, zoowel direct als indirect, aan 6.300.000 personen. Welnu, verkort den levensduur van de auto, laat al die karretjes van 7 of 8 jaar en ouder van de wegen verdwijnen, en de wereld-auto-industrie, die in het recordjaar 1937 6.35 millioen auto's maakte, zal zeker 25 % meer kunnen maken, of wel 8 millioen auto's per jaar (dit kwantum is uitgerekend aan de hand van de statistiek) en werk geven, in Amerika alleen reeds, niet aan ruim 6 millioen, doch aan 25 % meer, of wel 7J millioen arbeiders, waarmede reeds IJ millioen van de werkloozen productief, goed-betaald werk zouden hebben. En van al die materialen, hierboven opgesomd, die de auto-industrie jaarlijks verbruikt, zou ook 25 % meer noodig zijn. WAAROM? Waarom toch laat men de schepen de zeeën en rivieren bevaren, totdat ze nog slechts als oud-roest voor de slooping geschikt zijn? Waarom wordt de levensduur der hulzen gerekt, tot men nog slechts van krotwoningen kan spreken, en zulke woongelegenheden nog slechts de kwalificatie „niet menschwaardig" verdienen? Waarom machines in de werkplaatsen te benutten, zelfs nadat ze op de balans geheel zijn afgeschreven, totdat ze geheel uit den tijd zijn, en/of volkomen opgebruikt, nog slechts als oud ijzer naar den smeltkroes gaan ? Waarom dat alles, terwijl de staalindustrie op 25 %, hoogstens 50 % der capaciteit werkt, duizenden en tienduizenden fabrieken ter wereld eveneens slechts op gedeeltelijke capaciteit werken, en 20 tot 25 millioen werkloozen den tijd, dien zij nuttig zouden kunnen gebruiken om te produceeren, in nietsdoen verhangen. Waarom ieder product gebruiken tot het op den draad versleten is, terwijl er zooveel rijkdom is aan bodemschatten, aan delfstoffen, oliën en kolen, dus rijkdom aan en overvloed van alles wat noodig is om voort te brengen — machine- en menschenkracht meegerekend —, doch een rijkdom, dien we niet benutten? „Waarom?" — vraag ik — doch gij, lezer, zult mij willen antwoorden: „Omdat er armoede is" en wü dus zuinig moeten zijn, zooals men ons al 10 jaren lang (sedert 1929) voorgehouden heeft, dat wij steeds nog zuiniger moeten zijn, en dan gaat het toch maar niet aan, dat men huizen, machines, schepen of auto's stukslaat of naar den slooper brengt, voordat zij geheel zijn versleten. Hoevele millioenen menschen leven niet in volslagen armoede, of als steuntrekker, wien het nog aan zoo heel veel ontbreekt, en dan zouden wij ons van producten ontdoen, voordat zij geheel opgebruikt zouden zijn? Zooiets is toch niet te verantwoorden bij zulk een armoede? HET ANTWOORD! Mijn antwoord hierop is: „Onze armoede is dezelfde als die van den gierigaard, die in zijn armelijk krot van kommer en ellende is omgekomen, doch onder zijn met lompen bedekte kribbe staat een ijzeren kist, gevuld met gave en waardevolle bankbil jetten, en zijn stervende handen hebben gegraaid in een zak met gouden ducaten." Ook wij zijn rijk, rijk aan alles wat maar noodig kan zijn om te kunnen voortbrengen, maar wü benutten die voortbrengingsmogelijkheid niet, althans niet vol doende. 50 tot 75 % der staal-industrie bleef reeds onbenut, terwijl 20 tot 25 millioen werkloozen 8 uur per dag de mogelijkheid tot voortbrenging onbenut moeten laten En dat zijn 50 tot 75 % onbenutte welvaartsmogelijkheden der staalindustrie en dagelijks 160 tot 200 millioen onbenutte uren, die even zoovele welvaart-produceerende uren zouden kunnen zijn. Oh, wij hebben de lessen der zuinigheid en soberheid, die ons 10 Jaren lang zijn ingepompt, zoo goed geleerd, en wij zijn dus zuinig op onze hulzen — schepen — machines en auto's en wat al niet meer — zuinig zjjn wij op dat „doode" product, die stukken geaccumuleerden, vroeger verrichten arbeid dus, doch wi) vertrappen ter zelfder tijd het levensgeluk en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van 20 tot 25 millioen werkers met hun gezinnen, want, wij smijten met arbeids- en dus productie-uren en machine-capaciteit, die wij onbenut laten, wij laten de delfstoffen, de kolen en aardolie in de aardkorst ten deele onbenut, en het geld ligt bij honderden millioenen in de kelders der banken, renteloos en eveneens onbenut. „Pennywise and poundfoolish" noemt de Engelschman, naar- Ik meen ook de Amerikaan, dat. Wl) ZIJN IMMERS ARM! Dod zult gij, lezer, wellicht tegenvoeren: „Wij hebben geen geld — geen koopkracht om eerder onze huizen, machi nes en schepen te vernieuwen als pas dan. wanneer zij versleten zijn, en geen geld ook om onze auto's te vernieuwen vóór zij nog slechts voor het auto-kerkhof geschikt ~i)n." Logisch, volkomen logisch is Uw opmerking, lezer, en toch hebt gij ongelijk, want het is juist omdat gij zoo handelt als gij doet, dat gij dat geld niet hebt en dus ook niet die koopkracht. Gij ztjt vastgeklampt aan uw bezit als de gierigaard aan zijn duiten. Die vrek gaf zijn geld niet uit en stierf van honger en ellende, gif verwisselt Uw product niet tijdig genoeg en ztjt arm. Daardoor toch onthoudt gij aan de staal- en andere industrieën, en aan die 20 tot 25 millioen werkloozen, de mogelijkheid om nieuw voort te brengen, waardoor meer arbeidsloon betaald zou worden en er meer handel zou zijn, waardoor dus ook grootere geldcirculatie en daarmede tevens „koopkracht" zou komen. Wat is Uw huls, Uw auto, Uw machine en Uw schip anders dan een samenstelling van materialen, die de Voorzienigheid ons menschen in de korst der aarde ad libitum in den vorm van delfstoffen gratis ter beschikking stelt, of op de oppervlakte van diezelfde aarde gratis doet groeien — plus diverse, door den mensch met zijn geest, zijn handen, zijn machines en zijn geld te bewijzen diensten, die noodig zijn om van die grondstoffen van haar primairen toestand af nuttige en bruikbare producten te maken. GELDCIRCULATIE IS „KOOPKRACHT" Dat beloonen nu voor al die te bewijzen diensten geeft geld-circu!atie, en dus koopkracht. Welnu, hoe meer diensten de mensch bewijst door veel te produceeren, hoe meer geld er circuleert, en hoe grooter de koopkracht dus is. Ik herhaal, de mensch heeft met zijn vernuft een geweldig productie-apparaat geschapen, doch hij benut het niet, althans niet voldoende. Een groot deel staat stil. Daardoor is er te weinig geld-circulatie, en dus te weinig koopkracht en daarom is de mensch arm. Daarom ook kan hij niet eerder van zijn product afstand doen dan vóórdat het geheel versleten is. Doch laat hij dat geweldige productie-apparaat nu eens volop in het werk stellen, dan komt die snelle geld-circulatie en tevens die groote koopkracht, waardoor hij wel eerder van zijn product afstand kan doen en dit vernieuwen, en juist dat eerder vernieuwen geeft het groote productie-apparaat dat de mensch bezit, de kans om meer voort te brengen en dus volledig benut te worden. Doch bovendien zal er extra -koopkracht overblijven, ook voor diegenen, die thans slechts weinig bezitten, ook al omdat zij het noodige geld, en dus de koopkracht niet hebben. Ook zij zullen dus meer en betere producten kunnen koopen. 10 jaren lang hebben de geleerden in Amerika, doch ook die van heel de wereld, gezocht naar de oplossing van de vraag waarom er armoede en crisis waren, terwijl de aarde vruchtbaar bleef en er toch zooveel welvaartsmogelijkheid is. Zij hebben het niet gevonden, en de crisis en armoede duren voort. Zij zoeken de fout in de distributie der goederen, doch zij zullen nog lang kunnen zoeken naar de fout, als zij daar zoeken, want zij zullen deze daar nooit vinden. Noch in de productie, noch in de distributie ligt de fout. Waar deze wel zit... bij de menschen zelf, die, gelijk de vrek uit dat armelijk krot zich vastklampt aan zijn bezit, met beide handen het hunne vasthouden en daardoor de productie-mogelijkheid tegenhouden en het productie-apparaat voor een groot deel stopzetten. BEKORT DEN LEVENSDUUR VAN HET PRODUCT, DAT IS DE WEG Gij mensch denkt dat gij zuinig en sober zrjt, en daarmede heel verstandig. Neen, gij zijt gierig en daarmede heel dom Leert afstand te doen van uw bezit eerder dan de dag dat het geheel versieter. is — bekort dus den „levensduur van het product", en gij zult in welvaart leven, grooter, veel grooter dan gij ooit gekend hebt, en er zullen arbeid, levensvreugde en gezondheid komen voor allen, die werken kunnen. Dat is de oplossing van he'. vraagstuk, waarnaar gij 10 jaren lang gezocht hebt, dat alleen! Hoe dit alles in de practijk moet worden toegepast, is beschreven in het boek „Quo Vadis?". dat ruim 1 jaa r geleden van mijn hand verschenen is. Het is voor het oogenblik niet te miskennen, dat de nieuwe wereldoorlog een belangrijke wijziging in den crisistoestand gebracht heeft, en vele ondernemingen, waar jarenlang weinig omzet was, tot groote bedrijvigheid heeft gebracht. Zeer in het bijzonder is dat het geval in Amerika. Toch zijn er ook tal van bedrijven, die als gevolg van deze zelfde oorlogsomstandigheden minder werk hebben, of zelfs stilstaan, zoodat het aantal werkloozen nog altijd zeer groot is. Dit alles echter is dus zeker geen reden, de wereldcrisis als geëindigd te beschouwen, integendeel, deze oorlogstoestand is abnormaal en de kans groot, zeer groot zelfs, dat na terugkeer van oen vrede ook de wereldcrisis weer opnieuw zal inzetten, erger wellicht nog dan voorheen. Daarom Juist is het zaak, wel degelijk het crisisvraagstuk met vollen ernst onze aandacht te blijven schenken, en daarbij leering te trekken uit wat het huidig gebeuren ons aan leerstof biedt. Dit is de reden, dat lk in een volgend artikel beginnen zal met op duidelijke, voor ieder begrijpelijke wijze, den inhoud van mijn boek „Quo Vadis?" in het kort weer te geven, opdat een ieder doei en strekking dezer „Quo Vadis ?"-p!annen kennen en begrijpen zal. Daarna zal lk in enkele artikelen met duidelijke voorbeelden, die ons door het huidig wereldgebeuren, zeer in het bijzonder door den nieuwen oorlog, gegeven worden, de juistheid der „Quo Vadis ?"-plannen aantoonen. Tevens zal daarbij door mij worden uiteengezet, waarom de toepassing dezer plannen onontbeerlijk zal zijn om tot een nieuwen, dan echter deugdelijken en duurzamer vrede te komen. 86613-5 m --- SYMPOSIUM OVER DE METING VAN LAGE EN HOOGE TEMPERATUREN. In het Kamerlingh Onnes laboratorium te Leiden is een symposium gehouden over de meting van lage en hooge temperaturen. Tegen half elf opende prof. dr. L. S. Ornstein uit Utrecht dit eerste, door de Nederlandsóhe Natuurkundige Vereeniging georganiseerde, symposium met een opwekking tot de vele aanwezige niet-leden dezer vereeniging, om deze goede gelegenheid aan te grijpen zich nu als lid op te geven. De opkomst voor deze bijeenkomst was verheugend groot, zoowel van de leden als van personen buiten de Nèderlandsche Natuurkundige Vereeniging. Vervolgens droeg prof. Ornstein de leiding van dit symposium over aan den voorzitter der voorbereidingscommissie, prof. dr. W. H. Keesom uit Leiden, die zelf de rij der sprekers opende met een voordracht over de temperatuurschaal en wel in het bijzonder over den heliumthermometer en de internationale temperatuurschaal. Als tweede spreker voerde het. woord de heer W. P. J. Lignac uit Leiden, die de middelen besprak voor het meten van temparaturen van vloeibaar helium, dit beteekent beneden 5,2 g. De morgenzitting werd besloten met een voordracht van prof. dr. H. B. G. Casimir Uit Leiden, die sprak over temperaturen beneden 1 graad Keivin, dit is dus vlak bij het absolute nulpunt. Op de middagzitting, die gepresideerd werd door prof. dr. W. J. De Haan uit Lew den, werd het woord gevoerd door sprekers buiten Leiden. Eerst behandelde dr. W. de Groot uit Eindhoven de internationale temperatuurschaal voor temperaturen boven 1000 graden Celcius. Hierna sprak de heer J. G. Hagedoorn uit Utrecht over optimische pyrometrie. De laatste voordracht, die gehouden werd door dr. H. Brinkman uit Eindhoven, handelde over de 1 meting van hooge temperaturen van gassen uit het emissiespectrum. ---