St. Willibrord's herdenking te Oegstgeest. Z. H. Exc. Mgr. P. Giobbe draagt Pontificale Hoogmis op. Het twaalfde eeuwfeest van het zalig afsterven van den grooten apostel Sint Willibrord is dit jaar op tal van plaatsen in Nederland met heiligen ijver en geestdrift herdacht. Natuurlijk kon de St. Willibrordus-parochie te Oegstgeest, de door den grooten heilige zelf gestichte parochie-gemeenschap van Kerkwerve, bij deze feestviering niet achterblijven. Reeds maanden lang waren de plannen voor een grandiose herdenking voorbereid, om deze viering zoo grootsch mogelijk te doen zijn. Nu zou de bekroning komen in een week van vurig gebed en feest. De huidige tijd eischte echter, dat de viering van dit twaalfde eeuwfeest voor een groot gedeelte werd ontdaan van den uiterlijken luister, welke men zich daarbij gedacht had. Daarom had het feestcomité voor deze Sint Willibrord's herdenking besloten het feest meer aan te passen aan de tijdsomstandigheden en de feestweek te veranderen in een dank- en smeekweek. De inzet daarvan werd vorige week bereids gegeven in den vorm van de plechtige wij ding der nieuwe klokken, door den hoogeerw. heer A. H. M. J. Homulie, deken van Leiden verricht. Deze klokken zijn genaamd St. Willibrordus, St. Laurentius en St. Petrus, Deze klokken zongen met haar heldere stemmen de inleiding tot de herdenkingsplechtigheid, welke Zaterdagavond jl. begon En terwijl de klokken haar schoone lied zongen, stroomde de intieme parochiekerk vol met geloovigen. Te acht uur volgde dan het plechtig openingslof door den pastoor der parochie den zeereerw. heer J. J. C. M. Looyaard met assistentie van de weleerw. heeren H. L. J. M. Sondaal, rector van Huize „Duinzicht" te Oegstgeest als diaken en S. Steur, kapelaan der parochie als subdiaken, terwijl als ceremoniarius fungeerde de weleerw. heer A. L. Umans, kapelaan der parochie. De zeereerw. pater Gilbertus Lohuys O. T. M., die gedurende deze feestweek iederen avond in het Lof conferenties zal houden over de verschillende sacramenten, opende deze conferenties met een toespraak over Sint Willibrord, die in 739 te Echternach stierf en als de grondlegger moet beschouwd wor den der christelijk-Germaansahe cultuur. Spr. wekte de geloovigen op tot dankbaarheid door het erfgoed van Sint Willibrord trouw te bewaren en te bidden, dat Hij allen ook in de toekomst zal beschermen. Zondagmorgen te kwart voor negen was de kerk weer tjokvol met geloovigen. Z. Hoogw. Exc. mgr. Paolo Giobbe, apostolisch internuntius, had de uitnoodiging, om op dezen Willibrord-Zondag een Pontificale Hoogmis op te dragen, aanvaard. Z. H. Excellentie werd bij het H. Misoffer geassisteerd door den zeereerw. heer J. J. C. M. Looyaard, pastoor der parochie als presbyter assistens; diaken was de weleerw. heer H. L. J. M. Sondaal, rector van Huize „Duinzicht", subdiaken de weleerw. heer N. van Schaik, kapelaan te Den Haag. Als troondiakens fungeerden de zeereerw. heeren pastoor R. Smitz O. F. M., pastoor te Leiden en pater drs. B. de Goede O. F. M., directeur der R. K. H. B. S. te Leiden. De overige functies waren als volgt verdeeld : ad mitram kap. H. F. Coppens uit Schiedam, ad baculum kap. W. Blok uit Den Haag, ad librum kap. A. Martens uit Amsterdam, ad thuriferarium Dom. v. d. Laan O. S. B., van de St. Paulus Abdij te Oosterhout, ad candelam rector E. Bernefeld uit Leiden, ad gremiale, de eerw. heer W. v. Velzen, student in Frankrijk, terwijl ceremoniarius was de weleerw. heer A. L. Umans. Onder leiding van den weleerw. heer A. Sanders werd door de geloovigen gezamenlijk gezongen de Kyrie, Sandtus,Agnus Dei van de eerste Mis en de derde Credo. Het groote feestkoor onder leiding van den heer W. Mizée en begeleid op het orgel door den heer Abr. Martij n bracht voorts ten gehoore de Gloria en de Benedictus uit de Mis van Diepenbrock. Een treffend oogenblik in deze Pontificale Hoogmis was de Communie der geloovigen. Z. H. Exc. mgr. Giobbe deelde zelf de H. Communie, aan de geloovigen uit. Wijl de plechtigheid evenwel te lang geduurd zou hebben, assisteerden daarna twee priesters bij het uitreiken der H. Communie. Na de H. Mis trad Z. H. Exc. zegenend tusschen de rijen geloovigen door om daarna doo- den tuin naar de pastorie terug te ke' 3n. Des avonds te 7 uur werd het plechtig Lof gecelebreerd door den zeereerw. heer pastoor J. J. C. M. Looyaard. De feestpredikatie werd gehouden door pater prof, dr. B. Molkenboer O.' P., die naar het woord van Simon den Macchabeër : „Laat ons vasthouden aan het erfdeel onzer Vaderen" schetste wat St. Willibrord voor Nederland is geweest. Met den zegen met het Allerheiligste werd deze eerste schoone dag besloten en wij twijfelen er niet aan, of hij zal een diepen indruk achterlaten bij degenen, die het voorrecht iiadden tegenwoordig te zijn. Op den sluitingsdag a.s. Zondag zal Z. H. Exc. mgr. J. P. Huibers, beschermheer van de St. Willibrords-viering te Oegstgeest, geassisteerd door de priesterzonen der parochie, een Pontificale Hoogmis opdragen, terwijl die dag en daarmede de dank- en smeekweek zal worden besloten met een plechtig Lof met Te Deum en predikatie van den zeereerw. pater Borromaeus de Greeve O. F. M. PATER GOUDEN PROFESSIEFEEST H. VAN; RUTH S.J. De praeses van de katholieke Gezellen' vereeniging te Nijmegen, de zeereerwaarde pater H. van Ruth, oud-pastoor te Amsterdam, vierde Zondag onder zeer groote belangstelling het feest van zijn intrede voor 50 jaar in de Societeit van Jesus. Maandagmorgen werd in de St. Canisiuskerk door den grijzen jubilaris een plechtige H. Mis opgedragen, waaronder de leden van de K. G. V. en der St. Josephcongregatie ter Heilige Tafel gingen. Het mannenkoor „Adolf" van de K. G. V. met medewerking van het knapenkoor der broederscholen, zong de misgezangen onder leiding van den heer P. van de Staay. De orgelpartij werd vervuld door broeder Remigius. De kerk was geheel gevuld. In de patronaatszaal van het gebouw der K. G. V. werd een receptie gehouden, welke tot ruim een uur duurde. Hier mocht de jubilaris ondervinden, hoezeer zijn werk op geestelijk en sociaal gebied in Nijmegen gewaardeerd wordt. Onder de velen, die den jubileerenden priester hun gelukwenschen kwamen aanbieden waren o.m. de burgemeester en meerdere raadsleden, de hoogeerw. heer deken, kanunnik J. L. van Mulukom, meerdere pastoors der stad en verder vertegenwoordigers van de R. K. W. V. van de Kath. Jeugdbeweging en andere sociale organisaties. Zondagavond werd voor de leden van K. G. V. en St. Josephcongregatie in de tooneelzaal van het Gezellenhuis een revue opgevoerd onder den titel: „Een halve eeuw", waarin de levensloop van pater van Ruth op boeiende wijze geschetst werd. Prof. dr. H. Beijersbergen S.J. Dinsdag 26 September a.s. zal pater dr. Beyersbergen S. J. het feit herdenken, dat hij 50 jaar geleden zijn intrede deed in de Societeit van Jezus. Op uitdrukelijk verlangen van den jubilaris zal dit gouden kloosterfeest in verband met de tijdsomstandigheden in alle stilte herdacht worden, zoodat ook geen receptie zal plaats hebben. Talloos velen, vooral de armen, zullen den jubilaris op dien dag dankbaar herdenken. Pater Beyersbergen werd 5 Mei 1870 te Rotterdam geboren en bracht het grootste deel zijner jeugd te Breda door. Na zijn studies volbracht te hebben aan het St. Aloysiuscollege te Sittard, deed hij zijn intrede in het noviciaat te Mariendaal, bij Grave en studeerde wijsbegeerte te Oudenbosch, waarna hij eenige jaren verbonden was als leeraar en surveillant aan het College te Sittard. Om zijn blijmoedigheid zullen velen, die hem daar gekend hebben hem met dankbaarheid herinneren. Na vervolgens te Maastricht zijn theologische studies schitterend volbracht te hebben, werd hij op 26 Augustus 1903 tot priester gewijd. In opdracht van zijn oversten ging hij te Rome het doctoraat in het kerkelijk recht behalen. Daar verwierf pater Beyersbergen zulk een faam als scherpzinnig canonist, dat hij na 2 jaren te Maastricht gedoceerd te hebben in 1909 door den Generaal der Orde, den vermaarden jurist pater Wernz naar Rome werd geroepen om aan de Pauselijke Gregoriaansche Universiteit het kerkelijk recht te dooseren naast mannen van internationale reputatie als Vermeersch, Ojetti en Vidal. Ziekte dwong pater Beyersbergen echter zijn colleges te staken, zoodat hij in 1910 naar Maastricht terugkeerde tot herstel van zijn geschokte gezondheid, om daarna aldaar opnieuw kerkelijk recht te onderwijzen aan de jonge paters. In diverse tijdschriften o.a. de Nederl. Kath. Stemmen, de Periodica van de Gregoriaansche Universiteit te Rome, Studiën, Verbum enz. verschenen van zijn hand talrijke bijdragen. Een standaardwerk over de bestuurscolleges der Kath. Kerk kon, alhoewel in druk zijnde bij Herder in Freiburg, wegens het uitbreken van den wereldoorlog in 1914 niet uitgegeven worden, terwijl na dien wereldbrand het nieuwe Kerkelijk Wetboek verscheen, zoodat de uitgave niet kon worden voortgezet. Naast dit alles gaf pater Beyersbergen eenige ascetische geschriften voor kloosterlingen en leeken uit, die zoo'n aftrek hadden, dat de oplagen varieerden tusschen de 40en 100.000 exemplaren, terwijl zeker niet vergeten mag worden zijn uitgebreide correspondentie over moeilijke kwesties met geestelijke overheden, zielzorgers en leeken, waarin de jubilaris zijn adviezen geeft. Pater Beijersbergen is verder als biechtvader zeer gezocht. Reeds voor dag en dauw is hij present om de velen te helpen, die zijn hulp en leiding vragen. VEERTIGJARIG PROFESSIEFEEST PATER D. DE WIT O.P. Te Hees-Neerbosch, in de parochie St. Antonius, herdacht Zondag de zeereerwaarde pater Damianus de Wit, die bijna geheel zijn priesterleven gewijd heeft aan de geestelijke en sociale belangen vooral van de jongeren van Hees en Neerbosch, zijn veertigjarig professiefeest. Om tien uur droeg hij een plechtige H. Mis op in de parochiekerk, met assistentie van de paters Lemeer en van Dieren.. Na de kerkelijke plechtigheid werd er in de pastorie van Neerbosch een zeer druk bezochte receptie gehouden, waarin aan den jubilaris meerdere geschenken werden aangeboden. Veel bloemen werden gezonden. Heel het katholieke en sociale organisatieleven, vooral van de jongeren, was vertegenwoordigd. 40-JARIG PRIESTERFEEST. Zaterdag herdacht de Zeereerw. Father A. v. d. Burg van de St. Jozef-Congregatie van Mill-Hill zijn 40-jarig priesterfeest. Als zoon van de parochie Berkel en Rodenrijs heeft hij Zondag dit feest aldaar op feestelijke wijze herdacht. Te negen uur droeg de eerw. jubilaris aan het feestelijk versierde hoogaltaar een plechtige H. Mis van dankbaarheid op met assistentie van pater Vlasveld, directeur van het Missiehuis te Tilburg, als diaken, den zeereerw. heer J. Velthuyse, pastoor dezer parochie als subdiaken, terwijl de weleerw. pater J. v. d. Burg als ceremoniarius fungeerde. De feestpredikatie werd gehouden door pastoor Velthuyse. « Door het zangkoor werd, onder leiding van directeur den heer H. J. v. d. Spek op schoone wijze gezongen de Missa St. Servatius van Th. Bartholomeus. Om één uur werd door de R.K. muziekvereeniging een feestelijke muzikale hulde gebracht. Namens een door eenige vrienden uit de parochie gevormd comité, bood de heer A. C. van Zwieten een geschenk ontjer couvert aan. Des middags celebreerde de jubilaris een plechtig Lof, waaronder hij allen heeft dank gezegd voor dezen dag. NIEUWE R. K. KERK TE APELDOORN De bouw van de derde katholieke kerk te Apeldoorn, de St. Theresia-kerk aan den Trekweg, is tot de afwerking gevorderd. Naar verwacht wordt, zal de kerk tegen het begin van November voltooid zijn. Onder architectuur van den heer Jan van Dongen te Apeldoorn is een bouwwerk verrezen, dat de landelijke omgeving tot ver in het rond beheerscht. Het terrein heeft een oppervlakte van 28.465 vierk. M., de breedte langs den Trekweg is 50 meter. Achter de kerk met de pastorie staat afzonderlijk het eerste gedeelte van het parochiehuis. De gebouwen zijn uit geel-genuanceerde waalsteen opgetrokken en gedekt met miskleurige roode pannen. De lengte van het kerkschip is 37 meter, de breedte 16, de hoogte 20 meter. Het is een kerk zonder pilaren, zij biedt 700 zitplaatsen. --- BENOEMINGEN in het bisdom Haarlem. Z. H. Exc. de bisschop van Haarlem heeft tien Weleerw. heer C. J. Lansbergen, thans kapelaan te Amsterdam (O. L. Vroinv Rozenkrans), benoemd tot pastoor te Schiebroek en den Weleerw. heer J. F. van der Kolk, thans kapelaan te 'sGravenhage (H.H. Engelbewaarders),, tot pastoor te Tuitjehorn. --- JOHNSON s MEUBEL SATIJN JOHNSON s MEUBEL SATIJN -heldere glans en bescherming ii Recl. 84288 3 --- HET KORTE VERHAAL De schuilloopgraaf, van alle gemakken voorzien. ('n Historische Braibantsche vertelling). Fonske Jansen was op 't idee gekomen en hij had zijn vijf naaste buren uitgenoodigd om 's avonds cim half negen in „De Rooien Arend" bijeen te komen. In het kleine zijkamertje naast de cafézaal trokken de zes menschen zich terug en toen de kellner een flesch cognac-mee-zes-glaaskes bij hen had neergezet (ze mochten niet gestoord worden en daarom was het idee van het bestellen van een flesch cognac-ineens óók al van Fonke uitgegaan!) haalde de initiatiefnemer een pak papieren uit zijn binnenzak en stak mee zijn voorstel van wal. Kijk eens, zij woonden hier mee hun zessen in de buitenwijk van de stad, zoo ongeveer begon Fonske Jansen. Ze hadden achter hun tuintjes een groot open terrein, dat aan een slooper toebehoorde. Dat stuk terrein mochten ze gerust gebruiken en de slooper had óók gezegd, dat ze de beschikking hadden over de daar opgeslagen balken en oude deuren.. Hadden ze nou mee hun zessen geen uitgezochte gelegenheid om een schuilloopgraaf aan te leggen?! Over de noodzakelijkheid van zooiets hoefde hij toch in dezen tijd niet verder uit te weien! Neen, neen, dat snapten de vergaderden genoeg. Toontje de Koning, die wijd en zijd bekend staat als een eerste klas praatjesmaker, wilde al van wal steken mee een uitgebreid „ekspezee van de internasjonaale sietoewasie", maar Fonske snee hem den pas af, want de vergadering behoefde niet gerekt te worden, zee ie. Aan de hand van de teekening legde hij uit, dat het een flinke loopgraaf zou worden. Er zou electrisch licht in komen, waterleiding nood-W.C.'s, maar het voornaamste vond hy toch wel zijn idee, om.... Ja, kijk eens, da kon ie nie zoo maar in twee of drie woorden zeggen. Ze moesten hem goed begrijpen; hij was geen drinker.... en., e.. ee.. voorzoover hij ze kende, waren ze dat geen van allen. Ja, ze dronken bij tijd en wijle hun glaaske bier of genever.... — Omda 't nou eenmaal nie veur de góénzen gebrouwen is! schoot Toontje de Koning rumoerig lachend op. — Sjuust, zee Fonske, „maar, daar hou 't dan ook mee op. We moeten alevel — en hij trok een heel ernstig gezicht — we moeten rekening houden mee allerlei omstandigheden. Ik heb nog nie lang geleden ergens gelezen, da soldaten, die bij oorlog in de loopgraaf liggen, een flesch cognac of een kruik genever meekrijgen, om,.... allee, om er den moed in te houden, za'k maar zeggen. — Mee andere woorden, wilde Toontje ertusschen komen. — Mee geen andere woorden, kaatste Fonske terug, maar mee mijn eigen woorden wil da zeggen, dat ik veurstel, dat we vooral niet vergeten mogen per hoofd een flesch cognac in de loopgraaf aanwezig te doen zijn. Ze vonden het allemaal een lumineus idee, en toen diejen avond de flesch cognac in den Rooien Arend was leeggeschonken, was Fonske's voorstel er mee vlag en wimpel door.... * * * Het duurde ongeveer veertien dagen vooraleer het plan geheel ten uitvoer was gelegd. De caféhouder van den Rooien Arend nochtans had gewenscht, dat het nog langer zou duren, want de zes gravers waren al dien tijd des avonds zijn vaste en goeie klanten geweest. Prompt iederen avond waren ze na 't graafwerk tegen negen uur bijeen gekomen in *iet café, om de vordering van het werk te bespreken en tegenover de stamgasten hoog op te geven over wat zij tot stand brachten.. ♦ • » * Eindelijk was alles gereed en diejen avond zou men een „groote-oefening-net-ècht" houden! Om negen uur kwamen de zes mannen in den tuin van de Jansens bijeen. Nu waren er ook de rspectievelijke wederhelften bij, mitsgaders de oudste kinderen. Een paar vaste klanten van den „Rooien Arend" hadden wel hemel en aarde beroerd om diejen avond óók van de partij te zijn, maar Fonske had dat resoluut van de hand gewezen — „mee 't oog op die cognac, verstade!" — Ziezoo, zei Jansen, zijn we er nou allemaal? We moeten nou aannemen, dat er luchtgevaar is en we hebben te zorgen zoo vlug mogelijk in de loopgraaf te komen. Ik geef het sein: Eén twee, drie! Het moet gezegd: het ging voortreffelijk. Fonske Jansen constateerde zelfgenoegzam, dat ze allemaal binnen de vijftig seconden veilig in de loopgraaf zaten. De oudste dochter van Keeske Theunissen ging wel wat te keer, omdat ze den hak van haar schoen verloren had, maar toen Toontje de Koning had opgemerkt, dat „ge altij nog beter den hak van oewen schoen dan oew hoofd kunt verliezen", was 't gehuil gauw in lachen verkeerd. Fonske Jansen toonde vol trots aan de vrouwen en kinderen, wat ze hadden tot stand gebracht. En ze waren het er allemaal over eens, dat 't „dik in orde" was. — En dèt is nou ons „hemeltje op aarde"! riep Toontje de Koning opeens, terwijl hij het luikje opende, waarachter de flesschen cognac stónden opgesteld. Fonske Jansen was niks gesticht over deze al te groote mededeelzaamheid en hij keek tersluiks naar zijn vrouw, hoe die op deze mededeeling zou reageeren. Maar hij kreeg geen tijd om deze reactie vast te stellen, want reeds had juffrouw de Koning d'r eigen naar voren gedrongen en mee 'r armen in de zij, had ze gezegd, dat haars inziens de loopgraaf „wel mocht wor. ren ingewejen"! Het idee vond algemeenen bijval en de glazen liepen vol. — Op den goeien afloop! riep Toontje de Koning. —Proost! Santee! Gezondheid! klonk 't dooreen» Maar, toen gebeurde er plotseling Iets heel onverwachts. Niet zoo gauw had Toontje de Koning het vocht in zijn mond, of het kwam mee rumoerig gesmak alweer op den grond terecht en de anderen volgden subiet zijn onwellevend voorbeeld. — Da's ! stotterde Fonske. — Geene cognac!" snauwde Toontje. — Thee met zout! veronderstelde juffrouw Theunissen. Algemeene consternatie. Men monsterde de zes flesschen één voor één, proefde voorzichtig den inhoud van alle, maar van de cognac, die er zonder twijfel in geweest was, was geen spoor meer overgebleven Diejen avond was voor de zes huurlieden een groote deceptie. Ze durfden uit schaamte zelfs niet eens naar den „Rooien Arend" te gaan, ofschoon.. enkele menschen daar tot over het sluitingsuur mee ingehouden pleizier op hen wachtten .... t:Ze weten nü nóg niet wie hun deze kool stoofde en uit schaamte vermijden ze ook er in 't openbaar over te spreken. Maar, dit is zeker, dat ze voorloopig geen cognac meer in hun overigens zoo voortreffelijk gebouwde schuilplaats zullen onderbrengen.... VAN R. --- SPA De Gebouwen van het Casino en de Baden blijven gedurende den geheelen winter open, evenals talrijke hotels. PASPOORTEN VERPLICHT. Voor vervoer per auto zich te wenden tot BELGISCHE A O TACATIVT I? M GARAGE BIDELOT, AK li Ju II Pltill Maastricht, Telef. 5865. Recl. 83943 16 --- CORRESPONDENTIE. P. G. te U. — Ja. M)ej. \y. M. S. te G. — Daartoe hebt u geen rechit. --- HANZEMEL HANZEMEL Een heerlijke cacaodrank bereid uit VOLLE MELK EN DROSTE CACAO VRAAGT UW MELKHANDELAAR HANZEMEL Let op de naam, „DE HANZE" op het etiquet MELKINR. „CE HANZE", DEN HAAG Telefoon 33.32.17. --- ONDERWIJS. De studie van onze maritieme geschiedenis. Ambtsaanvaarding j$ep. kapitein ter zee J. C. M. Warnsinck. Bij de aanvaarding van het ambt van bijzonder hoogleeraar in de maritieme geschiedenis aan de rijksuniversiteit te Utrecht, heeft de gep. kapitein ter zee J. C. M. Warnsinck een rede uitgesproken over: „de zeeoorlog vain Holland en Zeeland tegen de Wendische steden der Duitsche Hanze (1438 —1441. Spr. betoogde dat de achterstand vam onze maritieme geschiedschrijving zoo groot is, dat buienlandsdhe historici hun ongeduld niet langer weten te bedwingen, onze archieven doorsnuffelen en de journalen en brieven van Tromp, de Witt ,Evertsen en de Ruyter in hun taal publiceeren ,omdat er geen Nederlandsche uitgaven van bestaan of geen Nederlander ze verwerkte. Tot zijn onderwerp komende, vertelde spreker ojn. het volgende: Den 14den April 1438 verklaarde de Raad van Holland op een toon en met een heftigheid, zooals wij die thans alleen uit den mond van moderne dictators hooren, dat de goede onderzaten van Holland en Zeeland gedurende volle drie jaren groote verderfe'jjKe schade hebben geleden aan lijf en goed door de zes steden van de Wendische Hanze: Lubeck, Hamburg, Luneburg, Rostock, Wismar en Stralsund; dat alle pogingen om door gemeenschappelijk overleg recht te verkrijgen hadden gefaald; dat de Wendische steden even wreed en hoovaardig waren gebleven; dat de ridderschap en de steden van Holland en Zeeland eindelijk hadden verzocht, haar schade te mogen verhalen op hen, die haar beschadigd hadden, en dat ten slotte de genadige heer van Bourgondië en graaf van Heiland, Philips de Goede, den Raad oorlof en concent had gegeven, nu op zijn beurt, die van de Wendische staten te vangen, te beschadigen en te krenken aan lijf en goed, waar zij zich ook bevonden. Spr. gaf hierna een boeiende beschrijving van de algemeene mobilisatie in die dagen en vervolgens een belangwekkend relaas van den daarop volgenden oorlog. Spr. legde daarbij den nadruk op het feit, dat het lang niet van algemeene bekendheid is, dat de oemanningen van Hollandsche en Zeeuwsche schepen het waagden en er in slaagden ook, in 1441, dus meer dan twee en een kwart eeuw vóór De Ruyter de Theems opvoer, de Elbe en de Weser op te zeilen om onder den rook van Hamburg en Bremen de rijkgeladen Hanzekoggers weg te sleepen. Het doel van den oorlog, aldus spreker, een ongestoorde handel op de Oostzee, werd ten volle bereikt, vooral dank zij het juiste gebruik, dat de Raad van Holland in trouwe samenwerking met de vroedschap van Amsterdam van hun navale macht hadden weten te maken. PROF. DR. N. WESTENDORP BOERMA. Prof. dr. N. Westendorp Boerma heeft heden zijn ambt als buitengewoon hoogleeraar in de wijsbegeerte van den Godsdienst en de zedekunde aan de Gem. Universiteit te Amsterdam aanvaard met het houden van een rede over „De wetenschaps-opvatting van een theoloog". --- EXAMENS. HOOGER ONDERWIJS. DELFT, 25 September. Geslaagd voor het ingenieursexamen voor electro-technisch ingenieur de heer C. P. Copper, secretaris. EXAMEN BEWAARSCHOOLONDERWIJZERES. UTRECHT, 23 September. (R.K. Schoolraad.) Geslaagd de dames L. M. v. d. Steen, H. Thyssen, R. de Vries en. A. P. Vrijsen. EXAMEN NOTARISKLERK. UTRECHT, 24 September. Geslaagd voor het examen ter verkrijging eener akte van bekwaamheid als notarisklerk, ingesteld door den bond van notarisklerken in Nederland, de heeren G. J. Dijkstra, 's-Gravenhage; J. Huisman, Sexbierum; W. P. Kraayeveld, 's-Gravenhage; R. Roodbergen, Zwyndrecht; G. J. Sprokkereef, Ruurlo; J. A. Strick, Oosterhessdelen, en H. Visser, 's-Gravenhage. --- DE BLAUWE VIJVER. Geautoriseerde vertaling naar het Engelsch van VALENTINE. 15) Charteris knikte vol medelijden. Hij wist nu, dat John Smith er geen flauw vermoeden van had wat hem wachtte. Hij begint zich dus af te vragen wat zij zeggen zal, wanneer zij elkaar weer ontmoeten, meende hij. Arme kerel — arme kerel! Ik vraag me af, of ik hem behoor te waarschuwen? Neen! Ik geloof niet, dat ik dat doen zal. Maar wel geloof ik, dat ik er bij wil zijn, wanneer zij elkaar voor het eerst zien. Het zal hun misschien een beetje helpen. En toch weet ik op het oogenblik waarachtig nog niet, wat ik er aan doen moet. Hij verviel andermaal in een diep stilzwijgen. HOOFDSTUK IV. Het was den middag van den 29e en Terence Lessingham was druk bezig in de garage de auto van Gilbert Charteris schoon te maken. Hij zag er vreeselijk uit. Zijn met olie en smeer bevlekte overall zou door iedere, zich zelf respecteerende vuilnisbelt beleefd maar beslist geweigerd zijn. Zijn haar zat in de war, zijn handen waren nat en vuil. Maar onder het werken glimlachte hij, terwijl hij een vroolijk liedje zong. Want morgen zou hij zijn prinses weer ontmoeten en dus voelde hij, dat hij het recht had om te zingen. Gilbert Charteris, die op dat oogenblik / voorbij de garage kwam, glimlachte eveneens. Hij hield er van Lessingham in zijn huidigen toestand te vergelijken met Lessingham in een andere conditie.... ernstig waardig, rechtop, in onberispelijk uniform, met vlugge pet een tikje sdheef, vlekkeloos linnen en keurig-gemanicuurde handen. Het had hem kostelijk geamuseerd, toen een zekere nouveau-riche dame mrs. Charteris een paar dagen geleden had toegefluisterd: „uw nieuwe chauffeur, mrs. Charteris ziet er byna uit als een gentleman". Hij sloeg Lessingham gade, terwijl deze een paar pas achteruit ging om den wagen critisch te bekijken. Zooals een schilder een bijna voltooid werk bekijkt, meende hij. Sloeg hem gade, terwijl hy weer op zijn knieën ging liggen om een van de naafdoppen, welke hem blijkbaar nog niet aanstond, nog eens extra op te wrijven. En dan hoorde hij plotseling het zachte geronk van een anderen wagen, die de oprijlaan op kwam gereden en hij stapte haastig achter een groep dichte struiken. Indien dit Sancia was, die thuiskwam, wist hij, dat hij naar de komende ontmoeting tusschen die twee nieuwsgieriger was dan hij ooit tevoren geweest was.... En het was Sancia. Hij zag haar de auto voor de garage laten stappen, zag hoe zij het portier opensloeg en er uit sprong: een slank, in het wit gekleed figuurtje, onberispelijk van haar kleine zwarte cloche-hoedje tot aan haar hooggehakte suède schoentjes. En dan hoorde hij, hoe zij den gebogen-liggenden man aansprak, zag hij hem omdraaien en dan plotseling overeind springen. Gilbert Charteris zou dat tafereel zijn heele leven niet meer vergeten. Jaren later zag hij het nog even scherp voor zich. Hij hoorde den onwillekeurigen kreet van schrik van zijn dochter: schrik, ontsteltenis, pijn, hij wist niet, wat het sterkste was. John Smith, chauffeur, stond voor haar, kaarsrecht, zijn handen langs zijn zijden. De poetslap was uit zijn handen op den grond gevallen. Hij haalde gejaagd adem aüs iemand, die hard geloopen heeft.... E» dfl iblik van stomme smart in zijn oogen trof Gilbert Charteris diep. — Ben jij.... ben jij.... Sancia sprak, haar best doend om haar stem te beheersohen. En John Smith, de chauffeur, kwam haar te hulp, ernstig, rustig, droevig. — John Smith, uw nieuwe chauffeur. Zij knikte stom. Haar gelaat was nog doodsbleek, en haar vader kon zien, dat zij hard haar best deed om haar houding terug te vinden. Maar het smartte hem onuitsprekelijk om naar John Smith te kijken. Hij herinnerde zich mannen zoo te hebben zien kijken, wanneer zij tegenover een vuurpeleton stonden.... En dan hoorde hij zijn dochtertje opmieuw het woord nemen, en zij sprak nu langzaam en beheerscht de stem van iemand, die er op uit is om een ander pijn te doen. — Je zult me een genoegen doen, wanneer je mijn wagen wilt schoonmaken, zei ze. Ik zal morgen misschien uitgaan, hoewel ik het niet waarschijnlijk acht. Zonder zijn antwoord af te wachten, draaide zij zich op haar hielen om, waarna zy met opgeheven hoofd wegwandelde. Maar John Smith bewoog zich niet. Hij stond daar onbewegelijk, als uit steen gehouwen.... een man, uit wien alle leven geweken scheen te zijn. Gilbert Charteris sloeg hem gade, en durfde nauwelijks adem halen. Hij voelde als het ware, dat de bestemming van twee levens van de volgende oogenblikken afhing.... En hij wachtte benieuwd. De chauffeur bleef enkele oogenblikken volkomen onbewegelijk staan. Dan z?g Charteris, hoe hij zijn oogen sloot en het hoofd liet hangen. Eindelijk scheen hij zich met groote inspanning weer te beheerschen. Hij bukte en raapte de poetsdoeken op. Langzaam, heel langzaam, bijna mechanisch, boog hij zich weer over den wagen. Maar hij scheen uiterst vermoeid Gilbert Charteris stak beslist zijn kin naar voren. Daar is de zaak mee afgedaan, mompelde hij, en wandelde langzaam weg naar het huis. Wel een half uur lang liep hij in zijn bibliotheek op en neer, de eene pijp na de andere rookend, het probleem van alle kanten bekijkend. Driemaal greep hij naar de bel, met de bedoeling Sancia te roepen. Maar telkens aarzelde hij en hervatte dan weer zijn wandeling. Herhaaldelijk ook bleef hij voor haar foto staan, bekeek die fronsend.... en telkens wanneer hij zijn wandeling hervatte, keek hij bezorgder dan tevoren. Er werd aan de deur geklopt. — Binnen! riep hij een beetje geprikkeld. Het was Elsie. Of Smith hem even zou kunnen spreken. Charteris knikte. Maar hij was niet weinig verbaasd. — Wel, Smith? De deur was weer gesloten. John Smith stond kaarsrecht, met die ernstige, vastberaden uitdrukking op zijn gelaat, welke alle helden in melodrama's vertoonen, wanneer hun lippen verzegeld zijn. Gilbert Charteris vroeg zich vaag verbaasd af, wat er komen zou. — Wel, Smith? vroeg hij opnieuw. — Ik kom u mijn ontslag aanbieden, sir. Gilbert Charteris knikte stom. Hij was zich bewust van een gevoel van opluchting, hoewel dit niet onvermengd was met eenige teleurstelling. Dit was blijkbaar een onstuimige jongeman, evenals trouwens alle jongemannen. Hij was natuurlijk woedend over de manier, waarop Sancia hem behandeld had en was nu besloten er vandoor te gaan. Hij was veel te trotsch om ook maar te probeeren zich te rechtvaardigen, maar hij zou haar geen kans geven hem een tweede maal af te snauwen. Gilbert Charteris ging in zijn stoel zitten. Hij voelde dat hij, wanneer John Smith niets gezegd zou hebben, een paar weken gewacht zou hebben en diens moed bewonderd zou hebben. Nu voelde hij zich een beetje geïrriteerd over zijn gebrek aan moed. Indien hij Sancia werkelijk had lief gehad, zooals Charteris dat gemeend had, zou hij haar tijdelijke boosheid begrepen hebben en zou hij ten minste gewacht hebben om te zien of die overging. Hij was echter een té goed advocaat om zich in de kaart te laten kijken, door dit ontslag zonder meer te accepteeren. — Waarom? vroeg hij koel. Iets niet in orde? Er volgde een pauze gedurende welks Charteris inwendig glimlachte. Dan sprak Smith weer. — Ik zit in een groote moeilijkheid, sir, verklaarde hij rustig. Het is mogelijk, dat ik morgen iets zal moeten doen, dat zou kunnen lijken op ontrouw jegens u. En, als ik het zeggen mag, sir, hoewel ik het moet doen, kan ik het niet doen, zoolang ik in uw dienst ben. U bent te goed voor me geweest. Even stilte. Gilbert Charteris probeerde zijn gedachten te verzamelen. Advocaten zijn niet gauw uit het veld geslagen, maar nu voelde hij zich toch volmaakt hulpeloos. Dan zei hij eindelijk: — Doel je — misschien — op iets, dat morden — zou kunnen gebeuren, Smith? vroeg hij voorzichtig. — Juist, sir. Ik zie, dat u het reeds weet. Ik hoop, dat u mij wilt gelooven, wanneer ik u zeg, dat ik, als ik, toen ik de eerste maal bij u kwam, geweten had wat ik nu weet, er nooit aan gedacht zou hebben te komen. En wat betreft uw —■ Charteris stak vlug zijn hand op. — Ik zou prefereeren geen namen te noemen, Smith, zei hij met een flauw glimlachje. En dan: — Feitelijk genomen, — omdat jij openhartig tegen mij geweest bent, moet ik op mijn beurt even openhartig zijn —, weet ik niets. Hoewel ik misschien wel een massa geraden heb, glimlachte hij. Ik begrijp het, sir. Laat ik het dan liever zoo zeggen. Ik heb voor morgen een afspraak gemaakt, welke ik — ik zeg het met alle respect, sir — tot eiken prijs moet houden. Of de andere persoon.... — Wiens naam wij niet zullen noemen, Smith. — Wiens naam wij niet zullen noemen, sir, zal verschijnen of niet, kan ik u onmogelijk zeggen. Daar gaat het echter niet om. Gilbert Charteris knikte nadenkend. — Denk je, dat die andere persoon zal verschijnen, Smith ? — Eerlijk gezegd, neen, sir, hoewel u mij moet gelooven, wanneer ik u zeg, dat ik er riet aan denk die andere persoon onrecht aan te doen. Die.... eh, andere persoon, kan nog wel in grooter moeilijkheid zijn dan ik zou misschien wel willen verschijnen, maar kan heel goed aarzelend tot de conclusie komen, dat er belangen van anderen bij betrokken zijn. Ik zou het die andere persoon waarlijk niet kwalijk kunnen nemen. — Maar, als ik je ontslag accepteerde, Smith, zei Charteris na een lange pauze, en die andere persoon zou nu toevallig wel eens verschijnen, zou de situatie er dan materieel zooveel beter om zijn ? — Ik begrijp uw bedoeling, sir. Mag ik daarop antwoorden met te zeggen, dat, zelfs al kwam die andere persoon de afspraak na en al wist ik, dat ik niet langer in uw dienst was, dat ik u dan toch kan verzekeren, dat ik niet licht zal vergeten, dat ik uw zout gegeten, uw salaris ontvangen, en buitengewone vriendelijkheid van u ondervonden heb. — Ik bij blij je verzekering op dat punt te hebben, Smith, zei hij, hoewel ik, eerlijk gezegd, daarnaar niet verlangd heb. Ik geloof wel, dat ik dat al wist. En dat is de reden, waarom ik — hij keek plotseling op — je ontslag weiger te accepteeren. Lessingham keek hem vast aan. — U bedoelt dus, sir, dat het geen zin heeft, dat ik mij morgen aan de afspraak hou ? (Wordt vervolgd.) J ---