UIT ONZE OOST. ("Van onzen correspondent.) VOORSPEL Peze -r da (yen is in Indië de driejaarlijksche komedie, het politieke Festspiel opgevoerd, getafeld: de verkiezingen voor den Volksraad. (Op hot oogenblik, dat wij onderstaande be$rhinwing neerschrijven, is de uitslag of ontknocping hier te lande nog niet 'bekend. Zulks doet er ook minder toe; het kiesstelsel is nu eenmaal oorzaak, dat die uitslag van Indië omgaat, in -welke richting of richtingen zij leeft £n «treeft. Het is, om iets heel eigenaardigs te noemen, niet onmogelijk, dat de Nedeflandseh-Indischo (Vrijzinnige Bond weer een buit aan zetels haalt, cTie verre van overeenstemt met zijn politieke pn maatschappelijke beteekenis, al zal een verrassende overrompeling van 's lands vergaderzaal izooais drie jaar geleden, ditmaal wel uitblijven. Het is met de organisatie der Indische (vrijzinnigheid een rare politieke historie; nog kort geleden leek ze zoo dood als een pier, (Stopte ze de uitgave van haar eigen orgaan (regens gemis aan medewerking en belangstelling, oen overtuigend bewijs van politiek afsterven. En waarschijnlijk is nooit een overledene ïninder beklaagd, voelde men nooit minder leegte en leemte na zoo een politiek heengaan, clan in dit zielig geval. Op het veelkleurig laken van problemen en van groepeeringen gezet, barstte de bond na vele kle-urverschietingen als een kameloen in alle richtingen uit meikaar — aldus de heer Bergmeyer in den Volksraad. Zelfs was heel wel na te gaan, in welke lichtingen de bom gesprongen was, bij welke partijen en greepen de stukken en brokken van de vrijzinigheid waren terecht gekomen. Het ontbindingsproces -was in zijn opvolgende stadia precies na te wijzen. Maar vlak voor de Volksraadverkieizingen wordt de Oost opeens verrast met de konde, Öat de Bond weer op zijn prineipieele beenen staat, als uit den doode is herrezen, dat vele politieke tegenstanders wel met voorbarig genoegen hebben gedanst op zijn graf, maar dat hij zich in deze zijne nieuwste reïncarnatie frisch voelt en jeugdig en bij de verkiezingen •wel eens even bewijzen zal, dat er nog zoo iets bestaat als een levensvatbare, strijdbare Indische vrijzinnigheid. Wie echter op het politiek sohouwtooneel, daarginds in Indië, niet iran gisteren is, de politieke samenvoegingen jen differentiaties daarvan nabij,, ja aan den lijve, heeft meegemaakt, zoovele groepeeringen, om niet te zeggen klieken, heeft zien ontstaan en vergaan, die laat zich door een of andere snorkende verkiezingscampagne niet van de wijs brengen. Die weet, hoe makkelijk het is een of andere club uit te geven voor een partij, een gezicht te zetten, of gij de halve wereld achter u hebt en met dat ■jezic-ht de Oost politiek te intimideeren. Waf allerminst izeggen wil, dat -deze nieuwe vrijzinnige organisatie, eigenlijk niet meer dan een zwevend iverkiezingscomité — het aviaitieke beeld zij ons (vergeven — geen electoraat succes zou kunnen hebben. Want gesteld eens, dat de vrijzinnigheid in een ander lijf maar in den ouden, ma£onnie>ken geest is herrezen, dat deze acte in bet voorspel der driejaarlijksche komedie tusjschen de kolommen ontworpen is, wel, dan kunnen we nog voor verbijsterende uitkomsten komen te staan. Maar dan zouden die uitkomsten tegelijk demonstreeren, hoe weinig deze irerkieaingen en over het geheel genomen de samenstelling van den Volksraad den wil en rdi uit ats>ha hilhet ing iuu. punx van uit urgentie-program bewijst, dat hier niet wordt meegewaaid op alle winden, noch meegedreven op alle stroomingen, linaar, vrij van leuzen en veelal holle politieke machtspreuken, wordt aangestuurd op een reëele politiek. Hier wordt de Indische staatsordening niet aangepakt asfa den bovenkant, maar met de grondslagen begonnen. Wat is de algemeene klacht over den Volksraad, meteen de grondoorzaak van al zijn feilen en tekortkomingen 1 ? Het is gemis aan onderbouw, aan onzakelijk verband met de gemeenschap; hij is niet uit de gemeenschap, voorzoover aanwezig, gegroeid; bij is daar zelfs niet boven op geplant; hij is als het ware zwevend boven de Indische samenleving opgehangen aan niets of bijna niets; vandaar dat hij, heel natuurlijk, slag op slag jammerlijk valt. Of nu bijvoorbeeld de herzieningsoommissie al komt vertellen, dat iemand heel best rijp en bekwaam kan zijn voor den arbeid in een parlement en tegelijk minder bekwaam óf onbekwaam voor een lager college, dat neemt niet weg, dat een parlement pas dan eeu volksvertegenwoordiging in den waren zin kan wezen, wanneer het organisch uit volksvertegenwoordigingen op lager plannen, in besoheidener en beperkter vormen is gegroeid. Wat natuurlijk nog niet zeggen wil, dat met bet Indisch parlement moet worden gewacht, totdat de Indische democratie in al hare lagere geledingen tot den top js volgroeid en tot den grond van haai staatkundig wezen is verdiept. Maar, wie op bet oogenblik een program van staatkundige borroming voor IndiS opzetj dio_zal ifQ.eid.oenj niet in de eerste plaats te denken aan den uitbouw en de emancipatie van den Volksraad, maar aan zijn fundatie op lagere vertegenwoordigende colleges. Aan dezen eisoh van gezond©, constructieve staatkunde beantwoordt dit verkiezingsmanifest, waarin de invoering van desa-, regentschaps en provinciale raden voor urgent wordt verklaard. Tussoben de voorstanders vaai een unitarischen staat eenerzijds en van een federalistischen anderzijds houdt dit manifest, naar het ons voorkomt, in overeenstemming met het program der Indische Katholieke Partij, het juiste midden. Hoe eene staatsinrichting moet worden geconstrueerd, die tegelijk voldoet aan de verschillende behoeften, rekening houdt met de verschillende staatkundige en maatschappelijke capaciteiten der zoo onderscheiden bevolkingsgroepen, en tevens die bevolkingsgroepen binnen één staatsverband vereenigt op den grondslag van wat hun wezenlijk gemeen is, dat is een vraag, die een verkiezingsmanifest niet behoeft op te lossen. Voor zoo een manifest is het voldoende, dat daarin wordt aangekondigd een staatkunde, die rekening houdt met,: eenerzijds de eenheid der bevolgingsgroepen van Indië, gegrond op overkomsten o.a. van ras, godsdienst en nader bevestigd door het feit der overheersching, later leiding en opvoeding door N ederland; anderzijds door de verschillen tusschen die bevolkingsgroepen, niet alleen naar volkskarakter in den meest algemeenen zin, maar ook in maatschappelijke en staatkundige rijpheid, 't Manufest biedt dus de waar-borgen, dat de pertijen, die met- behulp van hun geestverwanten in het moederland meer invloed zullen uitoefenen op den ontwikkelingsgang van Indië dan op het oogenblik menigeen vermoedt, staatkundig niet zullen verdeelen, wat de natuur vereenigd heeft, noch binnen een al te star en bindend staatsverband zullen samendringen, wat aleen in autonomie vrij en volgens zijn vollen aanleg zich ontwikkelen kan. Het wil ons overigens voorkomen, dat het manifest op dit punt niet zoo ver van het zoogenaamd federalistisch staasontwerp des heeren Colijn staat, als menigeen moge toeschijnen. Want er bestaat alle aanleiding toe om aan te nemen, dat de heer Colijn in conseptie zijn staatsinrichting niet zóó federalistisch heeft gedacht, als zij door de buitenwacht, afgaande op zekere uitdrukkingen in zijn bekende brochure, is opgevat. Terecht vinden wij in dit manifest de niet weg te cijferen onderscheidenheid en ook ongelijkwaardigheid tusschen de verschillende bevolkingsgroepen, behalve in de staatsinrichting in het algemeen, in het stelsel van vertegenwoordiging, in de verkiezing en benoeming voor de vertegenwoordigende lichamen, weerspiegeld. Alweer behoeft een manifest zich ook op dit punt niet te begeven in de oplossing van een zeker lastig probleem, maar mag het zich bepalen tot het stellen van het juiste beginsel, aan de practische staatkunde toepassing en uitwerking daarvan overlatende. Heit beginsel, dat wij hier vinden uitgesproken, indien technisch juist in de staatsinrichting toegepast, voorkomt de overheersching van de minwaardige door de meerwaardige bevolkingsgroepen, — een allesbehalve denkbeeldig gevaar, ondanks alles wat onzen Oositerschen vrienden daarginds aan Westersche leuzen van democratie, vrijheid, gelijkheid en broederschap is aangewaaid. Inderdaad, dit zij een der groote zorgen van den inrichter van den aanstaanden Indischen staat: de verzekering van de socialeen staatkundige belangen van de minwaardige, meer- of minder hulpelooze bevolkingsgroepen, de waarborg van hunne opvoeding en opheffing in en door het te scheppen staatsverband. Behalve door juisten inhoud en tactisehen vorm munt dit manifest uit door voorbeeldige eerlijkheid. Het eischt, dat er voor worde gezorgd, dat de invloed der analphabeten op de samenstelling der vertegenwoordigende lichamen niet worde uitgeschakeld; het kon daarmee den even valschen als goedkoopen schijn verwerven, van de gansche Indische vooruitstreverij te willen overtroeven, van nog meer en nog radikaler te wiUen herzien dan de Herzeningscommissie zelf. Maar in de toelichting worden zulke, door de verbonden partijen allerminst gewenschte misverstanden van te voren recht gezet door de opmerking, dat onder de analphabeten de voor maatschappelijke en staatkundige ordening vaak beste elementen schuilen. Precies; en daarmee is tegelijk gezegd, dat de Indische samenleving niet zóó verwilderd en ontredderd is, als de alphabeten zouden doen gelooven door veler raddraaiende handelingen. En daaruit valt weer af te leiden, dat het intellectualistisch onderwijs, waarmee de inlander is bezocht, heelemaal niet zoo opvoedend en zaligmakend is, als zijn ethische promotors voorstelden te gelooven. Waarachtig, na al de excessen der inlandsche alphabeten blijven wij gelooven aan de inlandsche beweging, omdat juist in de millioenenmassa der analphabeten zoo een onbedorveu »n ongerepte kracht voor de Indische toekomst steekt. De verbondenen wenschen ten slotte dat " e Jke bestuurshervorming de verlegging van het zwaartepunt der Regeering van Nederland naar Nederlandsch-Indië bevordere". Voor dien wensch zijn de tijden rijp, zullen zij naar alle waarschijnlijkheid rijper worden met den dag. Dit is een juiste formule, toe te passen overeenkomstig het tempo, waarin hot rijpingsproces zich voltrekt. Die verlegging bevorderen oi haar eischen op den dag van vandaag, dat is twee; de katholieken en de christelijken hebben hier het verstandigste en beste deel gekozen. Naarmate de Indische storm luwt, zullen zij trouwens in die keuze minder alleen staan. --- TOONEEL-KRONIEK. HET NOODLOT. Menschen, die den moed hunner overtuiging missen, schuiven het al gauw op het „noodlot", als het niet loopt, zooals zij het gaarne zouden zien. Wij werden aan deze waarheid herinnerd bij het lezen van een uitspraak van de bekende Nederlandsehe tooneelkunstenares Mien Vermeulen in een stukje, dat ze in de N. R. Ct. van 25 dezer wijdt aan den in ruste gaanden Jan C. de Vos. „Al dwingt het noodlot me dikwijls rollen te spelen, die U en ik in rond Hollandsch „vuiligheid" zouden noemen, U hebt in mij wakker geroepen, verstevigd en bevestigd het geloof in de liefde voor Hollandsch werk". Nu kennen we wel de oogenblikkelijke onmacht van de leden onzer tooneelgezelschappen om besissenden invloed uit te oefenen bij de keuze der stukken, we kennen ook den grooten invloed, dien z.g. kasstukken — helaas zijn dat meestal stukken met „vuiligheid"' — op die Directies uitoefenen, maar toch zijn we het met de schrijfster niet eens, wanneer ze spreekt van het noodlot, dat haar en haar collega's zou dwingen, alle vuiligheid maar voor lief te nemen. Wij zouden wel eens willen zien wat de Directie van een tooneelgezelschap zou doen, wanneer de artisten, onder leiding van de besten, zouden weigeren een stuk met vuiligheid op te voeren. Zoo'n tooneelspelersstaking zou zeker meer sympathie vinden bij de weldenkende Nederlanders, en zou ook meer kans van slagen hebben dan de onlangs verlorene. En wanneer de artisten niet bij een gezelschap, maar bij alle, eens zooveel ruggegraat toonden, wat zou dat aan de verheffing van het Nederlandsch toonoel ten goede komen, wat zou dat ten goede werken ook op de schrijvers en het publiek. Maar vooral, wat zou bet prachtig zijn, als het initiatief tot wering van allo vuiligheid eens uitging van een Nederlandsehe vrouw! Als ze goed aanpakt, kan ze het noodlot dwingen. --- UIT DE PERS. Werkloosheidsverzekering. Mr. C. J. baron van Tuyll van Serooskerken te Zeist brengt in het Tijdschrift van den Ned. Meikloosheidsraad eenige bezwaren naar voren tegen de huidige regeling van de werkloosheidsverzekering, zooals die is vastgesteld in het Werkloosheidsbesluit 1917. In dit stelsel werken de toeslagen op de contributies van alle leden der kassen. Of er veel of weinig aan de werkloozen wordt uitgekeerd, is voor de financiën eener gemeente tan hoegenaamd geon belang meer. Ook de gemeenten waar weinig werkloosheid voorkomt of voorkomende werkloosheid gemakkelijk te bestrijden is, moeten bijdragen voor de werkloosheid over het geheele land, want daarop zijn de contributies berekend. De gemeenten hebben wel toezicht op de controle over de werkli ozen, maar geldelijk belang bij eene goede eontrolo is er niet, ol zeer indirect. De eene gemeen. - sal trachteu voor haar werkloozen zoo spoedig mogelijk werk te vinden, een andere zal ze rustig laten trekken van de kassen, de kosten der verzekering worden er voor haar niet lager of hooger door. Hier zal eene goedo controle op de werkloozen de uitkeeiingeu zooveel mogelijk beperken, ginds men veel door do vingers, financieel maakt het voor die gemeenten geen verschil. Dit stelsel kan niet goed werken, het belang der gemeenten bij de werkloosheidsverzekering moet weder hersteld worden! Ik meen, dat eene andere oplossing mogelijk is, waardoor de Bijkssteün tot zijn recht kan komen, en daarnaast eene gemeentelijke steun, die meer in overeenstemming ig m'et het gemeentelijk be... laa#». . Het Rijk bljjve de werkloozenkassen steunen op dezelfde wijze als thans geschiedt floot toeslag op de contributies; laten daarnaast de gemeenten toeslagen geven op de uitkeeringen. Administratief geloof ik niet, dat hieraan moeilijkheden verbonden zullen zyn. In een opzicht is er zelfs vereenvoudiging, daar de jerrekening tusschen Rijk en gemeenten vervalt. Het Kijk betaalt dan dadelijk, maar de gemeenten doen dit alleen wanneer de uitkeeringen geschieden, ten slotte is beider bijdrage gelijk. Door dit tusschenstelsel, eene combinatie van het Gentsohe en Deensche hebben we het voordeel van de huidige regeling, dat er voor kapitaalvorming van de kassen gezorgd wordt, maar daarnaast wordt de band, die vroeger de verzekering aan de gemeenten bond weer in eere hersteld. Hierna bespreekt sehr. het toezicht op de werkloozenkassen. Thans is de regeling zoo, dat de vakvereeniging de controle heeft en de gemeente daarop toeziet. Maar veelal is het bestuur der vakvereeniging niet in staat die controle behoorlijk waar te nemen en wordt op verzoek der vakvereeniging de controle door den plaatselijken dienst der werkloosheidsverzekering en arbeidsbemiddeling in de wandeling „de arbeidsbeurs" genoemd — waargenomen. Indien de gemeenten weder direct belang zouden krijgen bij de uitkeeringen, acht ik het ook noodzakelijk, dat de gem.besturen kunnen cischen, dat hun dienst, die- daar bijzonder op ingericht is, de controle op de werkloosheid uitoefent. De gemeenten blijven dan geheel vrij die controle aan de vakvereenigingen over te laten of zelf ter hand te nemen. In de derde plaats wenscht de schr. dat de macht der gemeentebesturen tegenover kwaadwillige afdeelingen van vakvereenigingen aanmerkelijk wordt vergroot. Wanneer thans ergerlijke feiten bekend worden, wanneer bijv. het bestuur eener plaatselijke afdeeling met de leden der vereenigingen geknoeid heeft en willens en wetens onrechtmatige uitkeeringen gedaan heeft, dan wordt daarover gecorrespondeerd met het Hoofdbestuur der Vereeniging en met den Dienst tler TrY erkloosheidsverzekcrinig en Arbeidsbemiddeling te 's-Gravenhage, maar langer dan een jaar kan het duren voordat omtrent dergelijke feiten eene beslissing genomen wordt. Dat ondermijnt het gezag der gemeentebesturen. Deze moeten onmiddellijk kunnen optreden, desnoods den geheelen toeslag op de uitkeeringen stopzetten, totdat de Min.stcr in hoogste instantie beslist heeft. De gemeentebesturen moeten hot recht hebben bij voorbaat alle onrechtmatige uitkeeringen op deu toeslag te verhalen. Als de vakvereenigingen weten, dat de gemeenten een middel hebben om de controle ook effectief te maken, zal dit niet anders dan i>reventieften goede werken. De voorgestelde nieuwe regeling der toeslagen heeft nog enkele voordeelen, waarop ik nog evcu het licht wil laten vallen. Wanneer thans door den Minister besloten wordt dat in plaats van 100 200 pot. toeslag op de contributies gegeven zal worden, dan moeUn de gemeenten, die tot de regeling va-i het Werkloosheidsbesluit 1917 toegetreden zijn, daaraan noodgedwongen voldoen, anders zou de geheele verzekering in de war loopen, ma<»r het is toch eigenlijk in strijd met de autonomie der gemeenten, dat zoo automatisch over de gemeentegelden beschikt wordt. Bij het voorgestelde komt dit niet voor. Indien het Rijk £n plaats van 50 pet. toeslag 100 of moer wil geven om de kas tijdelijk te versterken, dan heeft dit geen invloed op de gemeenten; wil eene gemeente tijdelijk in 't belang oener bepaalde kas den toeslag op de uitkeer; agen in hare gemeente verhoogen, dan kan zulk= geschieden zonder dat 'tBijk of alle andere gemeenten vanzelf moeten medewerken. --- ONDERWIJS. GRONINGEN, 27 Januari. Bevorderd is (ot arts E. 'HaanscSoten. Geslaagd voor het candidaatsexamen in de geneeskunde M. Tetzner; voor het tweede natuurkundig examen L. Brongers; voor het candidaatsexamen ia de s:h?ikunde M. Toxopeus. ROTTERDAM, 27 Jan. Geslaagd voor het examen handelseconomie mej- J. P. H. H. de Koningh en de heer L. v- Zwieten de Blom. Machinisten-examen. 's-GRAVENHAGE, 27 Januari. Geslaagd voor het voorlooqig diploma de heeren J. Flikweert, Middelburg; Th. Vonk, Amsterdam; D. P. Luijt Wieringen; H. J. Voskuijl, Amsterdam, en J. Pieters, Sohellingwoude. DE NEDERLANDSCHE HANDELSHOOGESCHOOL. Verschenen is het zevende jaarverslag der Nederlandsehe Vereeniging voor Hooger Handelsonderwijs te Botterdam, over 1919—1920. In volgorde bevat dit kloeke bock van 127 pagina's het verslag van den Baad van Beheer betreffende den toestand der vereeniging; de winsten verliesrekening en balans aantoonende een nadeelig saldo van ƒ 47.214-30. Voorts zijn in bijlagen afgedrukt het verslag van eurat°ren omtrent inrichting en personeel der Hoogeschool, studenten, hun examens en promoties; en verslagen van den bibliothecarisOok de rede van den rector-magnificus J- Gde Jongt bij de overdracht van het rectoraat is in haar geheel overgedrukt, terwijl als slot is opgenomen de rede van rector-magnificus mr. W. H. Drucker, getiteld „Vooruitzichten op het gebied van het privaatrecht", uitgesproken op den zevenden herdenkingsdag van de stichting der Ned. H andek-IIhogeschoolNIEUWE UITGAVEN. Van de bekende Nederlandsehe bloemlezing „Proza en Poëzie", verzameld door A. Vincent en J. J. Verbeeten, vensohijnt bij L. C. G. Malmberg (Nijmegen—Den Bosch—Antwerpen) een tweede druk. De uitgave is voor dezen herdruk geheel omgewerkt en zal vier deelen omvatten, waarvan twee bundels thans het licht zagen, Bij deze omwerking moest de chronologische volgorde vervallen, waardoor tevens verschillende stukken van oudere schrijvers konden worden wegelaten. Voor het onderwijsmateriaal onzer Roomscho M. Ü. L- O. scholen, H. B. S„ gymnasia en kweekscholen beteekent deze omwerking .een beduidende aanwinst. --- SOCIALE BERICHTEN. DE LOONEN IN DE TYPOGRAFIE. Het Federatie-district Dordrecht en Omstreken der Boekdrukkerij enbonden, heeft de volgende motie aangenomen: „kennis nemende van den op 21 Januari gedane uitspraak der Looncommissie in de Typografie, overwegende dat deze uitspraak is een beslissing inzake te verstrekken uitkeeringen, doch niet inzake loonen; overwegende dat art. 29 der Coll. Arb. Overeenkomst in het typografisch bedrijf 1920/22 de taak en de bevoegdheid dier commissie omschrijft en daartoe niet behoort het beslissen over uitkeeringen, dat derhalve de genomen uitspraak niet berust op art. 29 of eenige andere bepaling van de C. A. O. en die dus geen verplichtingen kan opleggen aan de werkgevers in het boekdrukkersbedrijf; overwegende, dat de ongunstige toestand van het bedrijf op dit oogenblik de grootste financiëele zorgen baart; overwegende, dat, voor zoover bekend, het Algemeen Hoofdbestuur in dezen geen stappen heeft gedaan of doen zal; protesteert tegen de bovengenoemde uitspraak der Loon-commissie, en is van oordee dat daaraan geen gevolgen mogen worc en oegekend; , , , besluit samenwerking te zoeken met andere Federatie-Districten tot het zoo spoedig mogelijk doen beleggen van eene buitengewone gemeenschappelijke algemeene erg adering, opdat de Nederlandsehe Boekdrukkerspatroons zich kunnen verstaan over de noodzakelijkheid deze uitspaak terug t« zenden a-an bedoelde Loon-commissie onder verwijzing naar het t9 dien opzichte in de C. A. O. bepaalde, waarin haar taak alsmede hare bevoegdheid worden omschreven. --- LETTEREN EN KUNST. HAAGSCHE KUNSTKRING. Woensdagmiddag is in het Gebouw van den Haagschen Kunstkring het „Comité tot Bevordering van Belangen van den Haagschen Kunstkring geïnstalleerd door den voorzitter der vereeniging, mr. dr. II. J. Romeyn. Het comité wordt gevormd door de volgende dames en hee- i: Mr. J. A. N. Patijn, burgemeester van s-Uravenhage, eere-voorzititer; mevr. L. Esohauzier Pabst, mevr. de wed. E. K. G. Rose—Molewater, mevr. J.W. J. baronesse Taets van Amorongeu —Viruly, jhr. V. E. A. Boreel, Ilormaarschalk; mr. H. graaf Van Hogendorp, voorzitter Ken. Conservatorium voor Muziek; dr. C. Hofstede de Groot, oud-dir. 's-Rijks Prentenkabinet; dr. W. P. C. Knuttel, onderbibliothecaris Kon. Bi-bl ifltheek ;. ütr.-JI- JLoMfin, Jir..Jion Maatschappij; dr. W. W. v. d. Meulen, voorzitter Vólks-Universiteit; jhr. mr. J. H. v. Beenen, lid v, d. Rekenkamer; jhr. mr, J. F. Sohuurbequo Boeye, oud-pres. der Rechtbank; jhr. J. L. Stonm van 's-Gravesande, kunstschilder; L. J. C. L. de Vries e, directeur Rotterdamsche Bankvereeni£iag. De voorzitter van den Haagschen Kunstkring wees in zijn installatie-rede op het kimstenaarecongres, in October in Den Haag gehouden, op welk congres in alle toonaarden over de zoo noodige samenwerking tusschen kunstenaar en maatschappij werd gesproken. De Haagsche Kunstkring hoopt door het comité een dergelijke samenwerking te bereiken. Spreker stelde het daarom bijzonder op prijs, dat de leden van het comité en in het bijzonder de burgemeester, bereid waren gevonden in heii comité zitting te nemen en hij verwachtte van het comité goede vruchten voor de toekomst. Het is een bijzonder soort comité, niet een beschermingscomité, want de kunstenaars wenschen niet beschermd te worden, «ij wenschen vrij te blijven in hun uitingen en slechts datgene te geven, waartoe zij zelf zich geroepen gevoelen. Zij hebben echter voor hun werk belangstelling noodig en de kunst zelve kan slechts worden bevorderd, wanneer in de maatschappij belangstelling daarvoor wordt gekweekt. Spreker hoopte, dat het comité dij belangstelling voor de uitingen van de kunstenaars-leden van den Haagschen kunstkring zou weten op te wekken. Deze installatie-rede werd door den eerevoorzitter van het comité, mr. J. A. N. Patijn, burgemeester van 's-Gravenhage, beantwoord. Na dank te hebben gezegd voor de vriendelijke woorden, tot hem en de andere leden van het comité gericht, zei spr. eenigszins te zijn goschrokken van de groote vraagstukken, die door den voorzitter aan het comité tot oplossing aangeboden waren. Samenwerking tot stand te brengen tusschen kunst en mar-tschappi,, en de belangstelling in breeden kring op te wekken voor de verschillende uitingen van de kunst was een veelomvattende taak. Dat spreker, als burgemeester van Den Haag, was uitgenoodigd, het eere-voorzitterschap van het comité te aanvaarden, wees er intusschen op, dat ook door de kunstenaars werd gevoeld, dat er in dezen tijd een andere verhouding was gekomen tusschen de overheid en de kunatVroeger liet de overheid zich niet veel aan de kunst gelegen liggen, thans voelt zij, dat zij daarvoor een roeping heeft te vervullen. Spr. noemde den Haagschen Kunstkring sympathiek, omdat deze er naar streeft, de kunstenaars van de verschillende richtingen samen te brengen en ook contact to brengen toisschen de kunstenaars en hen, die voor kunst gevoelen. Daardoor heeft de Kunstkring een meer algemeen karakter, en wilde hij gaarne zijn steun verleenen. Van een open oog en een open oor voor al wat de Kunstkring zou gaan doen, daarvan kon de vereeniging, wat spreker betrof, verzekerd zijn. Het comité ging daarna over tot het verkiezen van een voorzitter en een secretaris die in meer nauw contact zouden samenwerken met het bestuur van den Haagschen Kunstkring. Als voorzitter werd gekozen jhr. V. C. A. Boreel, als secretaris de beer L. J. O. L. do Vriese. HAAGSCH MUSEUM MOD. KUNST. Na de sluiting der aanwinsten-tentoonstelling in het Tijdelijk Museum van Moderne Kunst (Panorama Mesdag) korten tijd gesloten gewecjst. Thans wordt het Vrijdag weder ópengesteld. De zalen zijn alle weer geheel nieuw geordend, terwijl ook allernieuwste aanwinsten zijn geplaatst (W. de Zwart, P. v.. d. Hem, PAratzenius, L. Boon, J. Bakker en in bruikleen: J. en W. Maris, Bredtner, F. Latour). --- RECHTSZAKEN. HAAGSCH GERECHTSHOF. Zitting van 27 Januari. Voor het Geneohtshof te 's-Gravenhage werd ■behandeld de zaak tegen A. M-, M. Ph. W. en P. E. P., allen kooplieden te 's-Gravenhage. - Deze hadden een zekere- juffr. O. voorgespiegeld, dat een partij juweelen, welke f 3000 waard was, wel f 80.000 waard was, en de derde bekl. ze van haar voor f 40.000 zou koopen voor uitvoer naar D uitheb land. Ze had toen tegen onderpand f 35-000 aan de beklaagden betaald tegen een onderpand van f 3000 waarde. De derde bekl. wa