Dienstboden uit Zweden naar Kopenhagen. Internationale concurrentie om de dienstvaardigen. ONTWRICHTE SAMENLEVING. (Van onzen Scandinavischen correspondent). Er zijn menschen, die beweren, dat de wereld op het oogenblik op den kop staat. Anderen meenen echter, dat er niet meer aan de hand is dan dat er iets meer dan gewoonlijk scheef loopt. Naar gelang de eene of andere opvatting heeft men meer of minder vertrouwen in het al dan niet spoedig terecht komen der dingen. Een zeer ernstig verschijnsel van onzen tijd is een merkwaardige gelijkheid der problemen, hetgeen erop duidt, dat er op bepaalde gebieden met de geheele menschheid iets gaande is. De bezorgdheid wordt er natuurlijk des te grooter om. Het is zaak zich niet alleen om geweldige erupties te bekommeren, maar eveneens de langzame verschuivingen met zorg te controleeren. Dezer dagen trof me een bericht in de Scandinavische pers, dat ik twee keer moest lezen, vooraleer ik het me vóór den geest kon stellen. Kopenhagen heeft gebrek aan dienstboden, voornamelijk in de villabuitenwijken, zoo luidde het begin. Verder werd beweerd, dat de mevrouwen van vertwijfeling niet meer weten, wat ze zullen aanvangen. Het slot was, dat men van de veelvuldige aanvragen van Zweedsche meisjes om plaatsen in Kopenhagen en omgeving een dankbaar gebruik denkt te maken. Er zijn natuurlijk menschen, die een dergelijk bericht zoo eenvoudig vinden, dat het hen verbazen zou, indien het anders was. Dat is het echter bij lange niet, wanneer men het ten minste niet absoluut eenvoudig vindt, dat een teringlijder hoest. Om dit te verduidelijken zullen wij het bericht in zijn lokale kleur plaatsen. Kopenhagen is een grootstad met tientallen duizenden jonge meisjes, waarvan vermoedelijk de meeste zich zoo goed als niet bezig houden met of bekommeren om eigen huiselijken arbeid. Zij zijn niet te lui om te werken, maar onwillig om huishoudelijk werk te doen en sjouwen veel liever naar .fijnere" betrekkingen en sloven zich daar af, lichamelijk en geestelijk. In Kopenhagen hebben tientallen duizenden gehuwde vrouwen een betrekking — haar moederlijke roeping hebben zij noch ge. kend noch geacht — in zoo'n groot getal, dat men ze bijna onnatuurlijk beschouwt. De restaurants hebben de natuurlijke zorgen gedeeltelijk overgenomen, de architecten hebben ze tot een minimum gereduceerd, de moderne kant-en-klaarindustrie neemt alle zorgen voor den dag van morgen weg, en wat er dan nog overblijft, wordt in het ergste geval aan een gehuurde dagdienstbode overgelaten, die de huisvrouw zoowel vervangt als representeert. Neemt mevrouw zich den dag vrij, dat wil zeggen: voor zich, dan neemt de dienstbode zich den avond, eiken avond. Er wordt zooveel mogelijk gelijk op gedeeld. De pliohtontloopende huisvrouwen mopperen over de loopende dienstboden en omgekeerd. Ondertusschen staan in diezelfde stad tienduizenden mannen zonder werk op straat, en velen die niet op straat behoevetn te staan, moeten in een lange file van dienstnemenden plaats nemen, waar niet uitsluitend uit ridderlijkheid maar naar economische berekeningen de dames de eerste plaatsen en nog veel meer innemen. Gevolg: honderden gezinnen moeten leven van dubbele loonen, omdat men wederzijds te weinig verdient en omdat men zich te hooge levenseischen aangewend heeft, die men noch voor elkaar noch voor eventueel derden wenscht prijs te geven. Daarvandaan dan weer zoo goed als kinderlooze gezinnen en wat al miseries daaraan vasthangen, zullen we niet verder uitspinnen. De straatloopende categorie leeft van den steun, zoowel van den publieken als van den privaten. Deze laatste valt hoofdzakelijk den jongsten ten deel van den kant van zeer jeugdige, zeer onervarene of avontuurlustige, levenslustige en levensmoede jonge dames, waarvan de van het land nieuw geïmporteerde een aanzienlijk contingent leveren. De ouderwetsche opvatting, dat de man verzorging en bescherming van het gezin van nature toekomt, is zichtbaar en voelbaar ontwricht. De jongen onderhoudt soms het meisje, maar anders het meisje den jongen en in het beste geval onderhouden ze elkaar. Het gezin wordt zoowel vóór als na zooveel als doenlijk uitgeschakeld. Ziedaar zoo niet de algemeene toestand, dan toch de algemeene mentaliteit. Dat daardoor vertwijfeling moet ontstaan zoowel bij de mevrouw met dienstbode als bij de dienstbode met mevrouw en nog veel meer bij de mevrouw zonder dienstbode, is duidelijk. Het aantal voor haar taak berekenden daalt meer en meer ten gevolge van de eigenaardige eischen, die men hoofdzakelijk door eigen tekortkomingen aan anderen stelt en door de gezamenlijke abnormale eischen, die men aan het leven stelt. Typisch daarvoor is het feit, dat de buitenwijken van een grootstad meer geteisterd worden dan de naderbij gelegen buurten. Men schuwt het isolement, het al te innig contact met de te straffe gebondenheid aan, de onafgebroken persoonlijke verantwoordelijkheid voor eigen werk. Men heeft behoefte aan vertier, afwisseling en verpoozing gelijk een moderne stad aan pleinen, parken en speelterreinen. Maar laat ons niet al te veel filosofeerer en irriteeren. Hoofdzaak was vast te stellen, dat men in Kopenhagen geen dienstboden krijgen kan en dat men ze in Zweden wil gaan halen waar ze zich aanbieden. Dus zien wij eens in Zweden, hoe het daa> staat. Zweden is een kinderarm land, waar het grootste gedeelte der gezinnen slechts een kind hebben, als men de laatste statistieken gelooven mag en waar men heeft uitgerekend ,dat het voortleven van de Zweedsche gemeenschap vier kinderen per gezin vergt. Gelijk elders hebben de armsten hier tevens de meeste kinderen, daarom rekent men nu al uit, dat zoo langzaam aan het Zweedsche volk uit afstammelingen van de minst welgestelden zal bestaan. Men ziet daarin een bedreiging der cultuur, die velen veel erger toeschijnt, dan dat vele welgestelden hun levensgeluk ruïneeren en aan de toekomst een aanzienlijk getal slappelingen nalaten, wier volgens sommigen grootste verdienste en volgens anderen grootste bekoring het potverteren zal wezen. Nu wel, in Zweden klaagt men steen en been over het gebrek aan dienstboden niettegenstaande hooge loonen- en uiterst soepele arbeidsvoorwaarden. Om daarin te voorzien richt men zijn blikken naar Denemarken, waar men het neusje van den zalm zegt te vinden! Het schijnt, dat men zich schaamt in eigen land te werken of speelt de ongebonden lust naar avonturen een nog grootere rol ? In Zweden vluchten de meisjes van het land naar de stad, het platteland onvolkt van hoog tot laag .Het probleem is zoo ernstig, dat men van boven af uit Finland meisjes importeert, die men zooveel mogelijk in het Noorden probeert vast te houden om de overstrooming wat te dammen. Honderden jonge mannen kunnen in de buurt geen levensgezellin meer vinden, de vreemde meisjes zullen de plaatsen aan den Zweedschen haard gaan innemen, die de steedschgeworden dametjes op het land verlieten. Een breed opgezet onderzoek geeft de schuld aan de woningtoestanden; geef allen een goede woning — met bad en centrale verwarming — dan bindt ge ze thuis, is de laatste en nieuwste leuze, die men in alle politieke kleuren begint te verven. Als wij er niet waren, zeggen de exploitanten van de danszalen en vloeren die de boerenjeugd van heinde en ver in het dunbevolkte land Zaterdags en Zondags trekt, dan zoudt ge eens zien, waar de jeugd bleef! Van andere zijde vervloekt men deze instellingen en niet zonder reden. De Finsche meisjes, die men naar Zweden haalt, houdt men bij voorbaat zoo dicht mogelijk bij de Finsche grens, een verkeerde politiek uit nationaal opzicht, waarschuwen velen, maar het schijnt practischer te zijn. Men raakt ze bij een kleinen duw gauwer kwijt ,als ze ten laste dreigen te vallen. Zoo wil Denemarken' liefst dienstboden vanuit het nabijgelegen Skaane nemen, uit het bodemrijkste Zweedsche landbouwgebied, waar ernstig gebrek aan werkkrachten zich elk jaar sterker doet gevoelen, men heeft er zelfs import van Nederlandsche landarbeiders overwogen. Vroeger haalde men ze graag uit Polen. Nu losse men maar al deze raadselen op. Er is een' ontstellend tekort aan dienstboden en vrouwen, die huiselijk werk willen verrichten. Die ervoor te vinden zijn, zoekt men elkaar intërnationaal afhandig te maken. Men vult het tekort tijdelijk aan in een land en vergroot het in het andere. In beide landen zinkt daarmee de lust om dienstbode te worden nog meer. Zakelijke menschen, die aan dezen toestand tegemoet willen komen, of hem homoepatisch willen bestrijden en anderen, die noch inzicht genoeg hebben om de oorzaken op te sporen, noch moed genoeg ze te trachten weg te nemen, bevelen de volgende oplossing aan. Alle schoolkinderen moeten leeren huishouden, wasschen, koken, en wat dies alles meer zij ,niet als aantrekkelijk spel maar als bittere levensbehoefte. Men gaat nog verder. Opdat de mannen meer respect voor de huishoudende en huishoudelijke vrouw zullen krijgen, wil men, dat ook de jongens tot keukenpieten gedressëerd worden en huishoudelijk onderwijs in alie vakken ontvangen. En zóó geschiedt al. Binnenkort zal het „modern" en daarom algemeën „noodzakelijk" worden. Wie nu gelijk heeft en in de toekomst het meeste gelijk zal krijgen: ofwel degenen, die meenén ,dat de wereld op den kop staat of dat er slechts hiér en daar het een en ander scheef loopt, mag de lezer zelf beslissen. Het ziet er somwijlen uit, of men in onze dagen het wel en wee slechts van een stuk of vier vijf mannen afhankelijk acht, die een ontzettende catastrophe kunnen ontketenen ofwel de menschheid redden. Onze grootste fout is misschien, dat we graag overschatten. De kwestie van vrede of oorlog is er een van leven en dood van millioenen, maar de kwestie der volkshuishouding is er eveneens een van leven en dood voor millioenen. Wat die paar hooge en machtige heeren uitmaken is van universeel belang, maar er zijn ontelbaar vele anderen, die het wel en {wee der volkeren in hun handen hebben zonder zich zooveel te bekommeren wat zij er zelf voor doen of nalaten dan dat zij anderen controleeren en becritiseeren. Het is troostend, dat dezer dagen een paraplu de wereldaandacht der cultuurvolkeren trekt. Dat geeft hoop, dat men ook weer andere huishoudelijke gereedschappen in het brandpunt der belangstelling van de redding-zoekende menschheid zal zien opduiken. --- EERHERSTEL HEILIG HART EERHERSTEL HEILIG HART BARCELONA De monumentale Votief kerk van het Heilig Hart, gesticht door den H. Don Bosco op den berg Tibidabo te Barcelona gedeeltelijk verwoest en geheel leeggehaald. Giften voor restauratie: onder motto H. Hart, aan: Helpt het Katholieke Spanje MISSIEPROCUUR DON BOSCO Javastraat 27a, Den Haag, Giro 114821. Recl. 70106-5 24 --- TIM TYLER EN SPUD. Een ivoordief wordt gesnapt. 36 --- HENNESSY B F3 T ra [33 EB 3 DE NAAM, DIE COGNAC BEROEMD MAAKTE T • GEN. AGENTE V. NEDERLAND N.V. IMPORT EN EXPORT MIJ. V.H. WILMERINK & MULLER A'DAM --- OPZIENBAREND VOORVAL in een rechtszitting. Een der advocaten een beul ? BRUSSEL, 3 Februari. (VAN ONZEN CORRESPONDENT). Voor de boetstraffelijke rechtbank van Charleroi stonden verschillende personen terecht om zich te verantwoorden voor het aanwerven van Belgen om in het Spaansche republikeinsche leger te gaan vechten. De verdediger van deze bebeschuldigden was mr. Jean Bastien, een advocaat van de balie van Brussel. Een der door de beschuldigden geronselde soldaten kwam verklaren, dat hij naar Spanje is vertrokken, omdat men hem beloofd had, hem een premie van frs. 10.000 uit te betalen rè den oorlog, plus een schadeloosstelling van frs. 18 per dag, indien hij in Spanje zpu gewond worden. Een communistisch kamerlid was bij deze aanwerving aanwezig. De ex-soldaat van het Spaansche leger liep ginds ernstige verwondingen op en, na zesmaal te zijn geopereerd te zijn, kwam hij terug in België. Nooit heeft men hem de beloofde 10.000 francs uitbetaald. Af en toe kreeg hij aanvankelijk kleine bedragen, maar het duurde niet lang, of men liet hem speedig geheel aan zijn lot over. Tenslotte was zijn ellende zoo groot, dat hij zijn toevlucht nam tot een door religieusen bestuurde kliniek, waar hij andermaal moest geopereerd worden. Later had hij vernomen, dat de ronselaars een premie ontvangen voor elk der aangeworven manschappen. Een ander slachtoffer der ronselaars legde een verklaring af in denzelfden geest. Het betrof hier een zekere Plaetens. Ook hij was zwaar gewond uit Spanje teruggekomen. De ronselaars hier, hebben zijn certificaten uit de Spaansche hospitalen afgenomen. Een derde ex-soldaat kwam verklaren, dat hij door de ronselaars was aangeworven als metaallasscher, doch toen hij in Spanje kwam moest hij onmiddellijk naar het front vertrekken. Op de vraag van den voorzitter, of hij werkelijk verplicht werd, naar het fronj' te gaan, antwoordde deze man bevestigend. „Degenen, die protesteerden" voegde hij hieraan toe „werden van kant gemaakt. Ik heb gezien, hoe de Fransche communist André Marty talrijke vreemdelingen deed fusilleeren, die niet naar het front wilden opmarcheeren, omdat zij als arbeider en niet als soldaat naar Spanje waren gekomen." „Gij hebt dus tegen uw zin in het republikeinsche leger gevochten ?" vroeg de voorzitter. „Inderdaad, tegen mijn zin en om mijn leven te redden." Degenen, die ip de Gerechtszaal aanwezig waren, zagen ineens den ex-soldaat Plaetens zeer opgewonden worden. Hij hield niet op naar den advocaat der beschuldigden, Bastieu te kijken en wees met den vinger in diens richting. Aan een nieuw getuige, oudstrijder uit Spanje, deed Mr. Bastien de vraag stellen: of hij ooit in Spanje iemand had zien fusilleeren. Alsdan sprong Plaetens op en riep op de meest verbolgen wijze: „Ik begrijp niet, hoe deze advocaat een dergelijke vraag durft doen stellen. Ik herken hem. Hij was ook in Spanje, waar hij deel uitmaakte van de bende van André Marty en van den krijgsraad van Albacete, die talrijke soldaten deed fusilleeren. Ik vergis mij niet, hij is het, ik herken hem absoluut!" De voorzitter : „Zijt gij wel zeker van wat gij zegt?" Plaetens : „Hij heeft zelfs vrienden van mij doen fusilleeren! Hij reisde met een bende officieren in een limousine. Op een avond, dat ik niet meer kon vechten, omdat ik een schedelboring had ondergaan, is hij mij en anderen komen zoeken. Met een revolver in de hand heeft hij ons verplicht naar het front te gaan. Omdat ik wegens mijn hoofdwonde mijn helm niet kon opzetten, werd ik bijna gefusilleerd. Ik heb mijn helm dan maar op mijn hoofd gedrukt. Met camions heeft men ons naar het front gebracht. Na 14 dagen heeft men daar ingezien, dat ik werkelijk voor geen dienst meer goed was." Na deze sensationeele verklaring hing een doodsche stilte in de zaal. Men verwachtte een reactie van de zijde van Mr. Bastien, die zeer rood was geworden, doch deze bleef uit. Begrijpelijkerwijze werd in de wandelgangen dit incident nog langen tijd daarna besproken en het zal voor mr. Bastien zeer zeker niet zonder verdere gevolgen blijven. --- Victoria-Water Victoria-Water VOOR MAAG, NIEREN en INGEWANDEN. Recl. 841 4 --- Hoe lang zal Miaja nog stand houden ? Overzicht van de republikeinsche fronten en strijdkrachten. De roode vloot vrijwel machteloos. FRANSCH-SPAANSCHE GRENS, 3 Februari. (UN. PRESS). Nu de veldtocht in Catalonië ten einde loopt, richt het oog zich onwillekeurig opnieuw op de overige Spaansche fronten. De buitenlandsche vertegenwoordigers van de regeering-Negrin hebben reeds aan de hand van statistische gegevens trachten aan te toonen, dat de zuidelijk zóne van de republikeinsche Spanje nog volkomen in staat is, zich zelf te verdedigen. Zij wijzen erop, dat het zoo ongeveer door de steden Madrid, Valencia, Cartagena, Almeria en Cabeza (Estremadura) begrensde gebied der republikeinen nog steeds tien provincies en bijna een derde van geheel Spanje omvat en dat generaal Miaja, die daar het opperbevel voert, nog vijf-honderd-duizend man fronttroepen en reserves te zijner beschikking heeft. Deze troepen zijn in vier armeeën met in totaal dertien front -legercorpsen en drie reservecorpsen ingedeeld. Haar volle sterkte van vijf-honderd-duizend man krijgen zij eerst, wanneer op grond van de voor het republikeinsche Spanje geldende voorschriften alle mannen van 18 tot 47 jaar opgeroepen worden. De eerste van de vier armeeën van generaal Miaja, die als voornaamste medewerkers Matellama (chef van den generalen staf) en Hernandez (politiechef) aan zijn zijde heeft, is de z.g. centrale armee, welker vier corpsen in een ruimen halven cirkel rondom Madrid, van Guadalajara over de Siërra de Guadarrama en de westelijke voorsteden van Madrid tot Aranjuez, versterkte stellingen bezet houden. Het commando daarover voert kolonel Casedo, die in den tijd voor het uitbreken van den burgeroorlog tot: het geregelde Spaansehe leger behoorde. Een tweede armee ter sterkte van drie corpsen, de z.g. Levante-armee, verdedigt onder commando van generaal Menendez het ten Zuiden van Teruel loopende CuencaValencia-front, dat bij het centrale front aansluit. Zij steunt vooral op de krachtig versterkte Matellena-linie, welke Valencia tegen aanvallen uit het Noorden beschermen moet. Over een lengte van negen honderd kilometer strekt zich daarentegen van Nules, vijftig kilometer ten Noorden van Valencia, tot aan Motril in de provincie Granada de grootendeels niet versterkte en militair niet bezette kust van het zuidelijk gebied uit, welke door de in de haven van Cartagena vrijwel vast-geankerde vloot van de republikeinen en door een in Albacete gestationneerd klein contingent van het luchtwapen verdedigd wordt. Tengevolge van den het vorig jaar door Franco's troepen ten uitvoer gelegden opmarsch naar de Middellandsche Zee is de republikeinsche oorlogsvloot in twee deelen gesplitst en is haar toch al geringe waarde nog meer geslonken. Op het oogenblik wordt zij als vrijwel waardeloos beschouwd. De tot dusver in Barcelona gestationneerde oorlogsschepen van het noordelijk eskader hebben een toevlucht gezocht in NoordCatalaansche havens; in het Zuiden, namelijk in Cartagena, ligt het grootste deel van de vloot: drie kruisers, dertien destroyers, vijf torpedobooten en zeven onderzeeërs, Geen enkel van deze oorlogsschepen kan geregeld patrouille-tochten ondernemen en de meesten daarvan zijn in het geheel niet zeewaardig. Het geschut ervan wordt evenwel nog gebruikt voor de kustverdediging, zoodat niet alleen Cartagena, doch ook de overige havens van de zuidelijke zóne — Valencia, Gandia, Denia, Alicante en Almeria, waarlangs Madrid zijn toevoer van materiaal en levensmiddelen ontvangt — als eenigszins beschermd kunnen worden beschouwd. Bij dit kustgebied sluit zich nu het front van de derde of zuidelijke armee aan, welke onder commando van kolonel Morones, eveneens een officier van het vroegere geregelde leger, de natuurlijke vestingwerken van de Siërra Nevada tusschen Almeria en Granada bezet houdt. Sedert den val van Malaga hebben hier geen wijzigingen in de frontlinie plaats gehad. De tusschen de zuidelijke armee en de centrale armee gapende leemte ter breedte van 400 K.M. wordt tenslotte aangevuld door de Estremadura-armee onder generaal Escobar, dat uit vier corpsen bestaat. Deze armee was het, die kortgeleden ten Noorden van Cordoba, om het Catalaansche front te ontlasten, een offensief ontketende tegen Franco's hoofdverbindingen in ZuidWest Spanje, doch na aanvankelijke successen tenslotte toch steken bleef. Op het eerste gezicht lijkt het, dat generaal Miaja met zijn zestien legercorpsen over een sterke strijdmacht beschikt. Men moet echter niet over het hoofd zien, dat deze troepen over een front van ettelijke honderden kilometers lengte zijn verspreid, zoodat het een tegenstander, die voor een aanval op een bepaald punt sterke troepenmassa's kan concentreeren, niet moeilijk kan zijn, een doorbraak te forceeren. Franco nu is tot dergelijke omvangrijke troepenconcentraties in staat, in elk geval wanneer zijn Catalaansche strijdkrachten vrijkomen. Voor vijandelijke offensieven in de zuidelijke zöne behoeft hij niet bang te zijn, aangezien de nationalistische troepen, die daar gestationneerd zijn, reeds jarenlang zonder steun van de noordelijke strijdkrachten hun stellingen houden. Een ander zwak punt van de zuidelijke zóne is, dat zij in tegenstelling tot Catalonië, met name Barcelona, niet over groote wapen- en munitiefabrieken beschikt. Het voordeel van de voedselvoorziening, welke door de rijke landbouwgebieden van OudCastilië en La Mancha voor de acht millioen bewoners van het zuidelijk gebied eenigermate verzekerd zou zijn, kan dit nadeel niet compenseeren. Op zijn minst kan men daarom eraan twijfelen, of Miaja in staat zal zijn, zich tegen een groot offensief van Franco's troepen te verdedigen. Of deze twijfel gerechtvaardigd is, zal eerst blijken, wanneer Franco, zooals militaire' waarnemers meenen, reeds spoedig na beëindiging van de Catalaansche operaties met vijf of zes legercorpsen tegelijk tegen het centrale front zal oprukken, om Madrid ofwel van Guadalajara uit rechtstreeks aan te vallen, ofwel door een doorbraak bij Cuenca van de kust af te snijden. --- H PANDER & ZONEN \ A MÏÏDELHUIS f.'i2ï INGANG VAN HEDEN IS DE MEUBILEERING VAN ONS MODELHUIS BURG. JANSENSTR. 5 (TEL. 2978) TE TILBURG GROOTENDEELS GEWIJZIGD Mum g ZONEN tut cLzaharvv rud: cLuutelPx. RecL 70362 53 --- Een opkomende griep. Een opkomende griep. Mijnhardtjes stuiten haar voortgang. Doos 30 en 50 ct. Recl. 70345—5 4 --- ITALIË EN FRANKRIJK. Zaterdag zal Mussolini zijn eischen meedeelen. LONDEN, 3 Februari. (R.O ). De correspondent van de „Times" te Berlijn meldt, dat welingelichte kringen aldaar verwachten, dat Mussolini Zaterdag in concrete bewoordingen zal kenbaar maken, wat hij van Frankrijk verwacht. De crisis zal dan begonnen zijn, hoewel zij mogelijk pas over twee of drie weken scherper vormen zal aannemen. --- AMERIKA EN ZIJN DEFENSIE. Militaire opleiding van werkloozen voorgesteld. WASHINGTON, 2 Februari. (HAVAS) De democratische senator MacReynolds heeft een wetsontwerp ingediend, dat volgens sommige kringen de goedkeuring der regeering zou hebben en dat beoogt, een militaire opleiding in te voeren in de kampen der werkloozen, die te werk gesteld zijn bij den aanleg van openbare werken. Twee tot vijf uur per dag zou volgens het ontwerp besteed worden aan de militaire opleiding. Militaire deskundigen zijn van oordeel, dat, indien het plan zou worden verwezenlijkt, de Vereenigde Staten over vijf jaar de beschikking zouden hebben over een reserve van 2 millioen man, die voldoende geoefend zouden zijn om in geval van nood op te treden. --- DRAAGT ELKANDERS LASTEN OOK BUITEN DE BELASTING. Pensioen voor behoeftige oudlagerhuisleden. LONDEN, 2 Februari. (R.O.). Met 204 tegen 103 stemmen heeft het lagerhuis een resolutie aangenomen tengunste van het nemen van wetgevende maatregelen om te komen tot het instellen van een systeem voor pensioen voor lagerhuisleden, zonder dat daardoor de belastingbetaler bezwaard wordt. Pownall verklaarde, dat het voorstel was om een pond sterling per maand af te trekken van de salarissen van alle lagerhuisleden. Het pensien zou 150 pond per jaar bedragen voor de leden, die daaraan behoefte hebben, terwijl de weduwen van oud leden, wanneer zij het noodig hadden, 75 pond per jaar zouden ontvangen. Pownall voegde daaraan toe, dat hij persoonlijk drie oud-leden van het lagerhuis kende, die in moeilijke omstandigheden verkeerden. De weduwe van een oud-minister had zich zelfs tot maatschappelijken steun moeten wenden. Chamberlain verklaarde, dat de regeering geen meening heeft over deze zaak en dat ieder vrij was om te stemmen, gelijk hij wilde. Persoonlijk was Chamberlain van meening, dat de instelling van het voorgeslagen pensioenfonds de waardigheid en het respect van het lagerhuis zou vergrooten. --- RUBLEE NAAR LONDEN TERUGGEKEERD. BERLIJN, 2 Februari. (R. O.) In een communiqué wordt gezegd, dat Rublee's besprekingen over de emigratie zijn gevoerd op den grondslag van de voorstellen, die Schacht gedurende zijn bezoek aan Londen gedaan heeft voor het programma van ordelijke emigratie der Joden. De besprekingen hebben opheldering over dit programma gebracht, zoodat Rublee in staat zal zijn, het intergouvernementeele comité, dat op 13 Februari te Londen vergadert, bijzonderheden mede te deelen. BERLIJN, 2 Februari. (R. O.). Reuter verneemt nader, dat Rublee van meening is, dat de door hem gevoerde besprekingen inzake de Joodsche emigratie tot een bevredigend einde zijn gekomen en dat hij optimistisch gestemd is Het oorspronkelijke door Schacht naar Londen gebrachte plan is zoo gewijzigd, dat het niet meer te herkennen is. Men meent te v/eten, dat er thans geen sprake meer is van een leening'van buitenaf, noch van verhoogden goederenuitvoer. Er is geen sprake van het sluiten van een overeenkomst, doch Rublee neemt vanavond naar Londen een schriftelijke memorandum mee, dat door de Duitsche autoriteiten is goedgekeurd en dat de resultaten der besprekingen inhoudt. --- MINISTER SKOLD OVER ZWEDENS DEFENSIE. STOCKHOLM, 2 Februari. (HAVAS). In een rede over de verdediging van Zweden heeft de minister van defensie, Skold, onder meer het volgende gezegd: „Thans staat de wereldsuprematie op het spel Groote mogendheden trachten kleine staten onder haar invloed te brengen. Tot dusverre is ons land van een dergelijken druk verschoond gebleven, maar als men zou trachten ons te overheerschen, zouden wij ons moeten verzetten. Wij allen willen de onafhankelijkheid van ons land en onze vrijheid verdedigen. Dat eischt offers van ons. Wij zullen ons echter voor de verdediging van het bestaan van ons volk slechts van de wapenen bedienen, als ieder ander middel onmogelijk is". --- NEERSTORTEND VLIEGTUIG ZES METER DIEP IN DEN GROND. LONDEN, 2 Februari (R. O.). Vandaag is te Debden in Essex één „Hawker Hurricane' een der snéïste militaire vliegtuigen ter wereld, van een hoogte van 600 meter met een snelheid van 640 K.M. per uur neergestort en 6 meter diep in den grond gedrongen. De bestuurder werd gedood en zijn lijk, dat in het wrak beklemd zat, zat zoo diop in den grond, dat het hedenavond niet meer geborgen kan worden. Het schijnt, dat de machine na een duikvlucht in een vlakke vrille is geraakt. --- EEN DRUKKE CORRESPONDENTIE. Roosevelt ontvangt 4000 brieven per dag. WASHINGTON, 2 Februari. (R.O.) Sedert het aanvaarden van het presidentschap in 1933 heeft Roosevelt ongeveer 7.300.000 brieven ontvangen met een gemiddelde van 4.000 per dag. President Hoover was gewoon, dagelijks 400 brieven te ontvangen. Ook de echtgenoote van den president heeft heel wat post te verwerken. Mevrouw Roosevelt heeft hiertoe verscheidene secretaressen in dienst en zelf houdt zij iederen dag een uur vrij, om haar correspondentie te beantwoorden. In het afgeloopen jaar ontving zij ongeveer 100.000 brieven, waarvan 20.000 ter behandeling doorgegeven werden aan de verschillende departementen, daar zij verzoeken behelsden om verlichting of financieelen steun. In den ouderdom van 102 jaar is te Nantes overleden de eerwaarde zuster Flavia van de zusters van de Goede Hoop, uit Domremy. Tot in haar hoogen ouderdom, zelfs tot op 80-jarigen leeftijd, heeft zuster Flavia zich met zeer veel toewijding gegeven aan de ziekenverpleging. Zelfs in haar laatste jareii was deze meer dan honderdjarige kloosterzuster nog steeds een zorgzame verpleegster van zieke en zwakke medezusters. ---