AFRIKA. ALGERIJNSCHE VACANTIE XIX. NAAR TOEGGOERT. (Van onzen Berlijnschen redacteur.) De zes-wieler, die den geregelden dienst tusschen Guardaia en Toeggoert onderhoudt, is eindelijk op het appel verschenen, heeft een dag rust genomen en staat nu voor vertrek gereed. Het is een keurige en comfortable wagen maar die, — voor Algerijnsche verhoudingen tenminste —, dan ook veel van de beurzen zijner clientele vordert. En toch bedroegt de prijs van het biljet tusschen de twee genoemde oasen slechts omtrent 22 gulden, voor welke som hij mij, met bagage én fiets, 292 K.M. dwars door de woestijn heen transporteeren zal. De chauffeur is een klein, vief Parij zenaartje- Hij heeft tijdens den oorlog in de Sahara dienst gedaan en later ook een der groote auto-expedities naar de uiterste schuilhoeken dezer wildernis meegemaakt. Een en ander heeft „the call of the desert" zoo krachtig in hem ontwaakt, dat hij het in zijn „ville lumière" niet meer uit kon houden en hij ijverig rond ging zoeken naar een mogelijkheid, de groote boulevards tegen de stille oueds om te ruilen. Zulks valt niet makkelijk, want men moet overvloedige bewijzen kunnen overleggen een A. I. chauffeur te zijn, als vorens men als wagenbestuurder in deze afgelegen deelen der wereld aangenomen wordt. Het is niét voldoende dat men in een met werktuigen volgepropte garage een auto kan repareeren, — men moet ook ingenieus genoeg zijn, om dat zonder werktuigen te kunnen doen, midden op den weg en onder den druk van de wetenschap, dat men vijftig, zestig IC. M. van den naast bij zijnden droppel water verwijderd is. De auto-exploitanten hebben van deze genieën gewoonlijk echter weinig plezier. Het zit nu eenmaal niet in den Franschman, de eenzaamheid te verdragen; de meesten krijgen dan ook spoedig heimwee naar het- lieve vaderland en zyn dan voor hun werk niet meer te gebruiken- Maar het kleine kereltje, dat heden mijn lot in handen neemt, is^van het ware slag. Hij dweept met zijn woestijn en als ik hem onder het rijden gade sla, zde ik, hoe hij longen te kort heeft om de atmosfeer van het vrije en matelooze in te ademen, dat van ons alle zijden omringt. Ik begrijp zjjn gevoelens en we zijn spoedig dikke vrienden- Met vuur vertellen we elkaar onze wederzijdsche avonturen, beleefd in diverse Afrikaansche wildernissen, welke we beiden met zulken onstuimigen drang lief hebben en als we van daar in de beschaving overwippen, naar Parijs of Berlijn, dan zijn we direct in de gemoedsstemming verzeild van Heine's twee grenadiers. Maar ondanks deze goede kwaliteiten heeft de chauffeur zich verslapen en is het daardoor laat geworden vóór we af rijden. Het is Ramadan en we hebben dus geen passagiers. Alleen een Franschman rijdt mee, een gouvernements-ijker, die ik een paar dagen te voren in él Atoef h#d leeren kennen, toen ik gelijk met hem de gast van den kaid was in dit afgelegen stadje. Wijders is er nog een land-opmeter en een inilandsche bediende. We hebben dus ruimte in overvloed in de groote bus. Deze rijdt eerst over iets, dat nog vrij veel op een weg lijkt naar de stad Guerrara. Halverwege maakt de chauffeur midden in een steenig veld van angstwekkende eenzaamheid een vluchtig handgebaar naar rechts- „Ouargla" zegt hij daarbij en ik begrijp, dat men hier af moet slaan, wil men naar deze oase tuffen, die nog slechts een paar jaar geleden zoo onbereikbaar diep in de woestijn lag. Behalve deze handbeweging was er echter geen indicatie hoegenaamd van een weg en men moet dus een goed kompas of de instincten van een waar saharist meebrengen, wanneer me* hier wat in zijn eentje rond toeren wil. Guerrara is een juweel van een stadje, dat waard is langer bezocht te worden dan het uurtje, dat wij er stopten voor de lunch. In Guardaia is de toeristenbusiness nog zóó weihig ontwikkeld, dat er in de heeie stad en omgeving geen behoorlijk zadel te vinden was voor den kameel, waarmede ik de omgeving exploreerde. Guerrara ligt nog meer dan 100 KM. van Guardaia verwijderd en men begrijpt, dat men zich hier dus heelemaal niet over onberoerde oorspronkelijkheid heeft te beklagen. Inderdaad liepen de inboorlingen nog uit hun huizen, om - de nieuw aangekomen blanken in oogenschouw te nemen en men moet inderdaad een heel eind en naar zeer afgelegen uithoeken reizen, om zulk een eervolle gewaarwordin? te leeren kennen. En waar ter wereld vindt men tegenwoordig nog een stad, waar de kinderen nog schrikken en hard weg loopen, wanneer de motor aanzet en waar de straathonden een auto nog aanblaffen? Zelfs Amundsen weet daarover niet te berichten, maar wanneer men er vlug bij is, kan men deze fenomenen nog in Guerrara waarnemen. Het nest bezit een borj of te wel een passagrahan van een bijzonder uitnoodigenden aard en toen ik daar aan tafel zat, speet het mij geducht, mijn reis niet zóó gearrangeerd te hebben, dat ik een paar dagen in Guerrara had kunnen blijven. In tegenstelling met Guardaia, heeft Guerrara blijkbaar artisten gekweekt en deze hebben het inwendige van ds borj, alsook de gevels in de omgeving, Op zeer bevallige wijze versierd en daarmede op het stadje nog een extra-stempel van bekoorlijkheid gedrukt. Maar er was geen tijd te verliezen en na haastig een blikje tonijn, twee eieren en wat droog brood verslagen te hebben, ging het weer aan boord. De twee Franschen bleven in Guerrara achtèr, maar we kregen een anderen passagier in hun plaats en wel 'n jonge gazel. Deze schoone diertjes zijn zeer makkelijk te temmen en wennen zich spoedig aan den mensch. Maar lang duurt het gewoonlijk niet of de mannetjes worden zóó boosaardig, dat zé niet te houden zjjn, althans niet in een huishouden, waar vrouwen of kinderen wonen. Zelfs mannen zijn voor hun verwoede aanvallen niet veilig, zoodat een tamme gazel zijn carrière gewoonlijk in den pot beëindigt en dat lang vóór de eerste sporen van verkalking bij het dier ingetreden zijnVoorbij Guerrara houdt de weg op, maar is er iets, dat de Franschen een „piste" noemen. Zulk een piste bestaat daarin, dat men van afstand tot afstand een putje van een voet diép gegraven heeft én het zand daaruit naast het gaatje neergelegd heeft. Wannéér men nu maar langs die kuiltjes verder rijdt, komt men van zelf waar men wezen wil. Zulk een eenvoudig procédé is natuurlijk alleen déar mogelijk, waar de grond hard, vlak en niet al te steenachtig is, maar zulks is in de meeste woestijnen het geval. De Gobi b.v- wordt in alle richtingen door zware vrachtauto's doorkruist en toch is er sedert de schepping deiwereld nog niemand geweest, die aan het bouwen van een weg in die wildernis gedacht heeft. In de Irac heb ik destijds eens, wegens over stroomingen in de Eupln-aaj: valiei, è'en omweg door een stuk maagdelijke woestijn moeten maken en daar jakkerden wij doorheen met een snelheid van 90 K.M. in het uur. Wanneer er echter duinen dwars over het pad liggen ontstaan er groote bezwaren en moét men eerstens reeds een gids hebben, die den weg kent, want het is natuurlijk onmogelijk, in los zand met kleine putjes te werken. Ook berok kent dat mulle zand veel moeite aan auto's. Dezen hinder kan men voor een deel wel bezweren dotfr zijn banden leeg te laten loopen en daardoor het draagvlak van zijn Wielen te ver grooten. De twee of drie strepen duinen tusschen Guerrara en Toeggoert zouden op die manier Wel te nemen zijn, maar voorzichtigheidshalve heeft men hier een zeswieler ingelegd en daarmeé stuift men over deze hindernissen heen, dat het een lust is. Overigens laat dit traject aan eenzaamheid en sahara-achtig karakter niets te wenschen over en al voortrijdend kan men zich een levendig beeld maken van wat het ouderwetsche tobben per kameel door deze onmetelijkheid aan ontberingen, gevaren maar ook aan grootsche aandoeningen beteekend moet hebben. De eenzaamheid is hier indrukwekkend. Men ontmoet slechts één borj, die echter voor gevallen van nood gebouwd is en dus geen garnizoen bevat. Er is slechts een bewaker, welke ons geurige koffie offreert maar zelf geen drop aanraakt van wege de Ramadan. Als goed Mozabiet mag hij ook niet rookén en men kan hem derhalve niet met een sigaret gelukkig maken. Een of tweemaal passeert men op den bijna twee honderd K.M. langen weg ook een put. Deze putten zijn kenbaar aan steenen koepeltjes, die er om heen gebouwd zijn, maar welke toch niet zóó in het oog vallen, dat men ze makkelijk vinden kan. In den loop der eeuwen is menig goede gids dan ook langs deze putten voorbij gereden met het gevolg, dat hij en zijn karavaan al zoekende van dorst omkwamen. Toch is deze uitgedroogde onmetelijkheid Van stof en steenen bewoond. Af en toe tenminste ontmoet men een zwerver met een paar geiten en misschien een kameel of twee, een tent, een bosje brandhout en een familie. Deze lieden leven in een huiveringwekkende armoede, maai- ook in een staat van onafhankelijkheid zóó groot en hun zóó dierbaar, dat ze de paar vervuilde lappen, welke ze hun tent noemen, niet vóór de schatten van lord Rothsehild zouden willen omruilen. En dan Zit er hier nog wat wild. Niet minder dan veertien maal zagen we een kleinen troep gazellen voor onzen auto op hol gaan en daar deze troepjes een of twee maal vergezeld waren van mannetjes met record horen3 deden ze ons hart van verlangen naar een schoone tropee popélen. Maar van jagen was natuurlijk geen sprake al Ware zulks alleen maar, omdat er geen geweer in den auto aanwezig was. Die afwezigheid was overigens een bron van trots en blijdschap. Ze wees toch op den volkomen vrede en lijfszekerheid, welké tot hier is doorgedrongen. Sedert de schepping der wereld bijna, eeuwen onafgebroken achter elkaar door heeft deze woestijn slechts roof, moord en plundering gekend. Maar nu heeft de blanke man er zijn vlag geheschen en tuffen vreemdelingen en inboorling er met den hoogst bereikbaren graad Van veiligheid rond. Zulks geldt hier van de Sahara, maar dat geldt ook van vele andere streken der wereld en men moét die .mate van véiligheid in die afgelegen streken met den lijve hebben leeren kennen, Om het gevoel van satisfactie te beseffen, dat er in opgesloten ligt.. De blanke man heeft veel op zijn geweten, maar de pacificatie Van werelddeelen, gelijk heel Afrika, zal hem altijd als een verdiensté aangerekend móeten worden. DE STRIJD IN MAROKKO MADRID, 14 Augustus. (B.T.A.) Généraal Sanjurjo heeft zijfi plechtigen intocht gedaan te Tsjetsjoean. DE COLOUR BAR BILL DE NATURELLEN EN HET ONTWERP. (Van onzen bijzonderen correspondent.) Bloemfontein, 22 Juli 1926. Op "het einde van zijne meesterlijke rede, zeide Hertzog, dat hij zijne plannen niet zou voordragen in het parlement, alvorens de leider van de oppositie was geconsulteerd. Mij dunkt het had heel wat verstandiger geweest als hij op de eerste plaats de naturellen zelve wilde raadplegen, of deze genoegen namen met zijne plannen. De naturellen hebben intusschen ongevraagd die vrijheid maar genomen. Nadat de tekst van de rede verschenen was, — naturellen mogen bij een vergadering van blanken nooit aanwezig zijn — hebben de naturellen in de Kaap-provincie een congres ge houden onder leiding van Ngojo, zelf een ne ger, waar het volgende besloten werd: Tegen generaal Hertzog's plannen met betrekking tot ségregatie, protesteeren en verzetten we ons. Op de eerste plaats schijnt zijn doel te zijn, onderscheid te maken tusschen naturellen en kleurlingen, om hen zoodoende beter te kunnen besturen. Wij hebben er niets op tegen, dat aan kleurlingen meer rechten worden gègeven dan aan naturellen, maar generaal Hêrtzog's voornemen is dit niet. Hij oordeelt het nooaig, eerst aan de naturellen het stemrecht te ontnemen en daarna aan de kleurlingen. Zijne verwijzing naar de Acte van 1913 omtrent landsverdeeling is een wanhopige politiek. Toen generaal Smuts die acte indiende, beoogde hij een gedeeltelijke sigregatie. Daarna kwam het „report" van de Beaumont Commissie. Wij aanvaardden dat rapport. Maar wat was het resultaat ? Er was geen land. En zooals generaal Hertzog zelf zeide, Op zijn rondreis door Transkei, is er ook nu geen land. Wij zouden niéts hebben tegen een volkomen segregatie, als de Europeanen er in toestemden, het land in twee deelen te verdeélen. Laat er een parlement van zwarten zijn, dat wetten voor de zwarte bevolking maakt en zoo dikwijls er een geschil is tusschen het naturellen-parlement en de blanke bevolking, moet niet het parlement van de Union, maar de Britsche regeering de scheidsrechter zijn. Tielman Roos, de minister van justitie heeft gezegd, dat de idee van de nationalisten is, Bechuanaland, Basutoland en Swaziland te incorporeeren in de Union. De naturellen van de Union en die van genoemde protectoraten zullen zich tegen Tielman Roos verzetten. Een machtige en invloedrijke reputatie zal naar het Engelsche gouvernement gezonden worden, om te protesteeren. De leiders van onze organisaties in de provinciën zullen binnenkort vergaderen, om de inlijving van de protectoraten te bestrijden, en te protesteeren tegen de politiek van „verdeeldheid te brengen en te overheerschen" de naturellen en de kleurlingen, en een scherp protest uit te brengen tegen elke poging, om her'stemreeht aan de naturellen in de Kaap-provincie te ontnemen. Dat lijkt ons lang geen alledaagsch en zwak protest; vooral hun beroep op de Engelsche regeering, die altijd beloofd heeft, hen te beschermen tegen de invloed van andere naties. Ih de aangekondigde vergadering der naturellen, vertegenwoordigers van alle provincies in Zuid-Afi'ika, werden een 13-tal punten vastgesteld, die even malsch zijn, als die van de Kaap-provincie-vergadering. Zij beroepen zich er op, dat de Zuid-rAfrikaansche zwarte bevolkifig, als mensch,élijkè wezens, een onbetwistbaar recht hebben, een verblijfplaats te bezitten in het land van hun voorvaderen; dat zij, als zonen van dit land, door God gegeven rechten hebben, onbelemmerde eigenaars van grondbezit te zijn in het land van hun geboorte; dat zij, zoowel als hun gekleurde broederen, als Engelsche onderdanen een onvervreemdbaar recht hebben, vrije burgers tq_zijn en gelijkelijk behandeld té worden. Zij beschouwen zichzélf als éen integreerend en onafscheidenlijk deel van de Zuid-Afrikaansche bevolking, en Zij hebben onweersprekelijk bijgedragen tot den groei en de ontwikkeling van het land. Bijgevolg moeten zij ook éen behoorlijk aandeel genieten in het bestuur van zaken, en vertegenwoordigd zijn door leden van hun eigen ras. Zij geven het Europeesche ras van de Union in overweging de geheele kwestie zakelijk te beschouwen, en doen een beroep op het parlement, dat het zal voorzien in een gelijke vertegenwoordiging van de niet-Europeesche rassen in den Volksraad en in de provinciale radén. Mocht het parlement aandringen op de ontneming van het stemrecht, zooals de eerste minister te Smithfield heeft voorgesteld, dan zijn zij besloten de noodige stappen te nemen, om recht te zoeken voor hun miskend verlangen. Het stemrecht in de Kaapprovincie is hun geschonken sinds 1853 én dat is nooit misbruikt, integendeel het heeft de condities van de naturallen verbeterd en gaf vertrouwen in de traditioneel® rechtvaardigheid der Christelijke regeeringen. Daaróm moét Let sternrécht blijven bestaan en zelfs moét het uitgestrekt worden tot xle naturellen in de Nóórdélijke provinciën van dé Union. Daar hét een hóógst noodzakelijke vereischte van hét land is, dat er vredé, harmonie en samenwerking bestaat tusSc'hén de verschillende rassen, Waaruit het land is samengesteld; en daar alle politiek van onderscheid maken en ni et-sam enwerking en alle politieke .en industrieels segregatie moeten geacht worden, ongewenschté gevolgen voort te brengen; en daar het dringend noodzakelijk is, dat de verhoudingen tusschen blanken, zwarten en kleurlingen goed geregeld worden, zijn zij van meening, dat er eene vergadering bijeengeroepen wo*dt, bestaan-de uit een gelijk aantal vertegenwoordigers van de Union Gouvernement, van de zwarte bevolking, alsook van de andere niet-Europeesche organisaties, opdat deze kwestie kan besproken en geregeld worden op zoodanige wijze, dat alle partijen de conclusies kunnen aanvaarden. Besloten werd, propaganda te maken voor de uitvoering van die besluiten. Bovendien werd er een comité van 7 leden gekozen, die in Kaapstad hun verblijf zoudeii houden en wier taak het zal zijn, de beraadslagingen van het parlement nauwkeurig te volgen, wanneer de segregatie-voorstellen ter sprake komen, nota te nemen van al wat er geschiedt en Verhandeld wordt met betrekking tot naturellen-zaken en te waken ovèr alle naturellen-belangen. Heeft Hertzog, heeft het kabinet voorzien, dat dé zwarte bevolking op zulk een wijze zou reageerén op zijne voorstellen, dat zij zulk een krachtige taal zouden spreken? Ik weet het niet. Zeken is, dat het kabinet zich niet gestoord heeft, aan dé protesten der zwarte bevolking, maar het schijnt, dat men zijn eigen wil wil doorvoeren. , Mag Hertzog's woord te Smithfield eene mèesterlijke rede genoemd worden, we mogen ook spreken van een meesterlijk protest der negers; het is duidelijk, volkomen, waardig en goed gedocumenteerd. Hun aanspraak op Z.Afrika als de eigenlijke, rechtmatige en oudste grondbezitters kan niet anders dan voor rechtvaardig gehouden worden; hun groot aantal, n.1. 5Vi millioen tegenover lVa millioen blanken kan niet zonder meer verwaarloosd worden; hun beroep op Engeland kan niet straffeloos voorbij gezien worden. Men zou verwachten, dat het kabinet zijn plannen veranderd had, om aan de eischen der negers tegemoet te komen. Niets van dat alles. Men heeft zich laten beinvloeden door de bedreigingen en den onwil der blanken; men heeft de voorstellen veranderd, naar hun géést, ik zou zeggen een geest van kwaden Wil fen verdrukking, maar men heeft geen rekening gehouden met de rechtvaardige eischen der rlaturellen. --- BERNARD DE FLEE. Naaf het Fransch van P- Góurdon. 45 Tardivél deed .ongeveer hetzelfde bij mijnheer Adriaan. Hij greep den kleinen man bij de béidè schoudérs op het oogenblik dat deze terug wilde gaan en duwde hem alzoo mét geweld in het salon, terwijl hij snel de deur óp slót slóot. Mevrouw, klonk de duidelijke, heldere stêm Van Andree Robin, die de chatélaine dén Schoonbroeder van Justin aanwees, daar is dé man dié u van uit Canada geschreven hééft onder den naam van Thomas Behrens. Ik beschuldig hem openlijk van valschheid in geschrifte en oplichting. Onder deze beschuldiging richtte Adriaan Clépoint woedend het hoofd op en riep uit: — Gij liegt! De brieven waren niet van mij. — Neen zeker niet, bevestigde zijn vrouw rood Van opwinding. Marius Restignac heeft ié geschreven. Argeloos vielen zij in den valstrik welken Andree Robin hen listig had gelegd. — En g\j hebt de brieven gedicteerd, hernam deze, opzettelijk doorgaande met deze wijze van beschuldiging opdat de aangeklaagden, in het nauw gebracht, den hoofdschuldige zouden bekend maken. De berekening was goed, want Melanie Canchel wees met den vinger haar broeder aan schreeuwende: — Neen maar dat is te erg, wij alleen worden Voor alles aangezien en die daar is de drijfveer van alles! De régisseur wist zich té beheêrêchen én veinsde één onverstoorbare kalmte. Bedaard vróeg hij: 0 De drijfveer van wat? — Van de geheele zaak parbleu! Gaat ons hét aan, dat alles? Wij hebben niéts laakbaars gédaan. Wij hebben het kind dat je ons toevertrouwd hebt opgevoed en goed opgevoed, iéderéen kan dat getuigen. Je moest ons betalen, welnu betaal ons dus nu! Waar zjjn de vijf duizend frank die je ons naar Washington zoudt zenden? — Ik ben u niets schuldig, antwoordde Ganchel met hetzelfde minachtende flegma. Ik verzoek u één eindö te willen maken aan rie opschudding welke ge hier téweêg brengt, of anders laat ik de politie halen. Zijn houding werd ieder cógenblik zekerder en waardiger, nu hij eenmaal z\jrt woede beheersehte. De architect voelde wel dat hij deze oude schurk tot het uiterste zou volhouden, doch hij was eveneens beslotên voet bij stuk te houden en hij had zich voorgesteld den schuldige tot een bekentenis te dwingen. — Justin Canchel, sprak hij daarom, uw weigering om de aantijgingen van uw beschuldigers te beantwoorden is geenszins een teeken dat voor u pleit. Hier zijn eenige verklaringen noodzakelijk. — 't Is uw taak niet mij deze te vragen, hernam de regisseur, hevig geprikkeld. Wie heeft u het recht gegeven mü zoo te behandelen? Zijt ge hier soms heer en meester? Zonder iets te antwoorden op deze beleedigende woorden, keerde Andree zich naar de chatelaine die tot nu toe geen woord gesproken had, doch thans begon: — Ik eisch van u, Justin, dat gij antwoordt aan mijnheer Robin als aan mij. Ik heb hem de verdediging mijner belangen opgedragen. Spreek dus, ik wil alles weten. Als gedreven door deze hoogstgewichtige gebeurtenis, had zij de énergie en moed van vroeger terugbekomén en dé toon van haar stém klonk onverbiddelijk gebiedend. — Spreek op, hernam zij. Ik bevéél u verantwoording te geven van de feiten die u ten laste worden gelegd. Indien gij blijft zwijgen, ontsla en verdrijf ik u als een eerlooze en dien ik eén gerechtelijke klacht tegen u in. Hier- was zij niet meel* de aarzelende, twijfelende vrouw van den laatsten tijd, maar wel de erfgename van markies de Fleé, gekrenkt in haar rechten, de meesteres, gereed om den verradelijken dienaar tê tuchtigen. Deze hernam zijn vroegere onderdanige houding en terwijl hij den architect den rug tóekeerde om duidelijk te kennen te geven dat hij den jongeman als een indringer en vreemdeling beschouwde, boog hij voor de chatelaine en antwoordde met zijn gewone zoetsappige Stem: — Van welke feiten wenscht mevrouw een verklaring te ontvangen? Is er dan iemand die mij met een juiftt omschreven beschuldiging aanklaagt? Men komt mij hier, in uw kasteel, beleedigen en mij uitmaken voor da dader van ik weet niet welke kuiperij of misdaad. Men diende eerst wel eens 2ijn aantijgingen te bewijzen. Mijn verleden kan instaan voor mijn gedrag. Ik heb u reeds zooveel jaren gediend zonder ooit eenige berisping van u ontvangen te hebben en vroeger was ik vertrouweling van Markies de Flee. Hü legde een bij zonderen nadruk op deze laatste woorden omdat hij wel besefte dat deze zijn beste verdediging uitmaakten. Zelfs meende hij op mevrouws gelaat een gunstigen indruk te - lezen, toen hij den trouwen dienst bij zijn vroegeren meester in herinnering bracht. Er vólgde een spannende stilte, welke dan regisseur uitnoodigde zijn pleitrede te vervolgen. — Ik héb niets meer te zeggen. De nagedachtenis van mijn overleden heer is mij heilig en onschendbaar. Ik bid u mevrouw niet te eischen dat. ik haar bezoedelö met nutteloóze openbaringen. Trouwens gij zóudt mij toch niet gélooven. — Daar hebt ge gelijk in, dat begrijp ik, riep Mèlaniè uit, want zij kon haar toorn en verlangen om te spreken niet meer bedwingen. — Zwijg, gebood mijnheer Clépóint. En intueschen zocht hij met heiméliike blikken naar een uitweg, doch Tardivel Dewaakte hem streng. — Dus, hernam de chatelaine, gij bek»nt dat- ge de medeplichtige zijt geweest van een misdaad welke de markies verordend had? — Hoe zou ik u alles durven zeggen, mevrouw.... antwoordde Canchel met neergeslagen oogen. — Ik ben niet bang voor de ergste onthulling, gij kunt vrij uitspreken. Gij beschuldigt mijn oud-oom mijn broeder te hebben doen verdwijnen. Bewijs dat dan! Een oogenblik bedacht de regisseur zich. Hij begreep maar al te goed, dat zijn spel hier een beslissend karakter had gekregen en dat alles van zijn woorden, die hij nu ging spreken, zou afhangen. Juist wilde hij zijn verdediging hernemen, toen men in de gang het gerucht van voetstappen en dichtslaande deuren vernam. — Wat is dat voor leven? vroeg mevrouw. Tardivel opende de salondeur op een kier evenwel zonder Adriaan Clépoint uit het oog te verliezen en antwoordde toen: — Eenige brieven mevrouw. Meteen nam hij het zilveren presenteerblaadje aan, dat een knecht hem overreikte, sloot toen weder de deur en bood de brieven aan de chatelaine. Deze legde den eenen brief, aan haar geadresseerd vóór haar en reikte den anderen aan Andree Robin. Terwijl de architect de enveloppe haastig opende begon Justin Canchel opnieuw: — Ziehier de geheele geschiedenis mevrouw. Markies de Flee koesterde een diepen haat voor ziju neef Armand, zoo zelfs dat hij mij als eenige erfgenaam uitkoos. Sinds dé geboorte van den kleinen Bernard was hij echter van meening veranderd en schreef toen het testament dat u kent. Vervolgens liet hij het kind ontvoeren en verzocht mij den kleinen knaap tce te vertrouwen aan mijn schoonbroeder en zuster, die belast werden hem in Canada op te voeden tot aan zijn twee en twintigste jaar, onder den naam van Behrens. Heden reclameeren mijnheer en mejuffrouw Clépoint meer dan hun is toegezegd. Ofschoon dat hunnentwege niet zeer eerlijk en loyaal is, bewijzen hun eischen intusschen, dat John Behrens wel werkelijk Bernard de Flee is. — Ha! kreet Melanie woedend, maak je er dat van! Eerst weiger je ons te betalen en nu wil je ons laten doorgaan vcor kinderdieven! Dat is kras. Ik heb je beloofd alles bekend te maken nietwaar. Welnu, dat zal ik thans doen. En terwijl zij haar broer met een uitdagenden blik aanzag, bekende zij met luide stem, ondanks alle pogingen van haar man die haar het zwijgen wilde opleggen: — De zoogenaamde John Behrens is niemand anders dan August Canchel.... jouw zoon! Een donderslag bij helder weer zou geen grootere ontzetting te weeg hebben gebracht in het salon. Maar kon men de beschuldiging van deze gramstorige vrouw wel genoegzaam vertrouwen. Mevrouw de la Blinière, Hervè en Denise stelden zich ontzet deze vraag, want nimmer hadden zij aan zoo'n oplossing van hét rwj" gel gedacht. Zij warén bijna geneigd evena. Justin te zeggen: — Waar zijn de bewijzen! . Zóodra echter de regisseur dézért eisen » ! - de, antwoordde Andree Robin: . — Ik zal ze u géven. In dezen briet, aiik zoo even ontving liggen ze klaarblijK«"J Luister maar. Daarop las hij, vöor allen verstaanbaarEpernay, 15 October Beste AndreeEindelijk heb ik dê inlichtiingen ku bekomen welke je me vroeg. Ik haast te adresseeren aan het ^dres te Marséii'ê je me hebt gegeven. . Hier onderbrak hij zijn voorlezing ° m noodige verklaringen te geven. . , — Deze brief is afkomstig van een wv ^ vrienden, die beslist geloofwaardig is^ is bereid voor de rechtbank te verscnu om zijn beweringen daar te bevestigen verdedigen. Dit schrijven heeft eenige vel ging gehad omdat het verzonden is K ev '? ^ ! ,, aan een adres te Marseille, waar ik oj 1 oJ _ was tegelijkertijd met u, mijnheer Sato Adriaan Clépoint verbleekte. Dan vervolgde de architect de vo , or ,, zl v2 p .. Ziehier dus de exacte waarheid die ik kregen heb na een nauwkeurig onderz (Wordt yervi •o« 4 )' --- SPANJE. HET SPAANSCH-ITALIAANSCH VERDRAG MADRID, 13 Augustus. (B.T.A.) Het eorrespondientiebureau Fabra publiceert de vol' gtende médêd'aëïmg; _ . Naar aanleiding van dé berichten, gepubliceerd in een deel der Engelsche pers over z.g. geheime clausules in het Italiaansch-Spaansch arbitrageverdrag zijn W'Ü gemachtigd te verklaren, dat dé overeenkomst in kwestie éen volkonïen vreedzame is. Het verdrag zal trouwens te gelegener tijd volledig gepubliceerd worden. DE KABINETSZITTINGEN MAÜRIÏ). 13 Augustus. (R. 0.). Het correspondentie-bureau meidt: In zijn laatste zittingen heeft hét kabinet voornamelijk aandacht geschonken aan een aantal internationale vraagstukken o.a. de kwestie Tanger, het handelsverdrag met Frankrijk, de volkenbond, de positie der Spanjaarden in Ma■ ïokko enz. fie minister van buitênlandsche zaken Yanguas is vóór twee dagen naar San Sebastian vertrokken, om in nauwer contact te zijn met het corps diplomatique, Want dé meeste buitenlandsche gezanten zijn thans niét in Madrid. In vérband met Zijn verblijf té San Sebis^ tian zal minister Yanguas vérhindérd zijn den 18den dezer te 's-Gravenhagé te zijn, waar hij conferenties zóu geven over het thema „de oorlogsgevangénen", waartoe hij door de academie van internationaal recht uitgenoodigd was. Hij hoopt echter voor die academie Donderdag 26 Augustus het woord te kunnen voeren. DE REGEERING EN HET LEGER PARIJS, 14 Augustus. (H. N.). Vólgens één bericht uit Madrid zal de SpaanSché ministerraad zich Maandag bezighouden met het conflict, dat tusschen de regeering en het leger is ontstaan in verband met de officierspromotie. Het leger verlangt, dat dé regeering terug Zal keeren tót het oude stelsel van bevordering. Dé artillerie-officieren, die volgens het nieuwé stelsel bevorderd zijn, zullen voor een groot gedeelte den actieven dienst verlaten. --- LUXEMBURG. OORLOGSBROOD BERLIJN, 13 Augustus. (V.D.) De Luxémburgsche regeering heeft evenals de Belgische tót het wederinvoeren van het oorlogsbroód besloten. --- BELGIË. DE MOORD OP GRAFF DE WARE DADERS. BRUSSËL 14 Augustus. (VAN ONZEN REDACTEUR). Het Duitsche scheidsgerecht belast met het volledig onderzoek van het dossier betreffende den moord op den Belgischen luitenant Graff in bezet Duitschland kwam tct het besluit, dat de moord gepleegd werd door Kaws en Engeler. Bijgevolg heeft de Belgische regeering gratie verleend aan Rheinhardt en consorten, die opgesloten zijn in een Belgische gevangenis. De Duitsche regeering verbindt zich, de ware misdadigers te vonnissen. De vergoeding, door Duitschland betaald, in verband met den moord op Graff, blijft gehandhaafd. --- FRANKRIJK. DE ONTVANGSTEN PARIJè, 14 Augustus. "(HAVAS). De budgetaire ontvangsten bedroegen, in de eerste zeven maanden van 1926, 19 milliard, 132 millioen francs, dat is 3 milliard 639 millioen meer dan in het correapondeerd tijdperk van 1925. De vrijwillige vervroegde belastingbetalingen bedragen meer dan 500 millioen frs. DE BESTRIJDING DER DUURTE PARIJS, 13 Augustus. (V.D.) Hedenochtend is de ministerieele commissie, die tijdens de laatste kabinetszitting gevormd is, en die bestaat uit de ministers van binnenlandsche zaken, landbouw en van handel, opnieuw bijeengekomen om een bespreking te houden over het vraagstuk der bestrijding der algemeene duurte. Na afloop van de vergadering verklaarden de ministers aan de persvertegenwoordigers, dat zy de resultaten van hun werkzaamheden in een eerstvolgende kabinetszitting zouden mededeelen. De ministers weigerden uitdrukkelijk eenige inlichtingen te verschaffen over de te nemen maatregelen inzake de bestrijding der duurte. De premier Poincaré had heden met den secretaris-generaal van de socialistische vakveréenigingen Jouhaux, den vertegenwoordiger van de Fransche socialistische vakvereenigingen bij het intern, arbeidsbureau een langdurig onderhoud over arbeidsvraagstukken, waarbij o.m. ook de kwéstie van den achturendag ter sprake kwam. PARIJS, 14 Augustus. (H. N.). De Fransche vakvereenigingsleider Jouhaux, die met enkele gedelegeerden een uitvoerig onderhoud hadden met Poincaré, wees den premier op de zenuwachtigheid onder de arbeiders óver den economischen en financieelen toestand van Frankrijk. Voorts gaf hij den wensch te kennen, dat de minister-président hét wetsontwerp over de sociale verzekeringen, dat tót nu toe door den senaat nog steeds niet is behandeld, zoo spoedig mogelijk zal laten afdoen. Poincaré verklaarde aan de delegatie, dat hij dé wenschen niet de grootste welwillendheid zal onderzoeken en stappen zal doen, om het wetsontwerp betreffendé de socialé verzékeringen zoo spoedig mogelijk door den senaat té doen behandelen. INTERN. FILMCONGRES TE PARIJS Op initiatief van den volkenbond en tévens ónder de auspiciën van dezen bond izal van 27 September tot en met 3 October a.s een internationaal filmcongres te Parijs worden gehóuden. Dit congres is bijeengeroepen ter behandeling van verschillende belangwekkende vraagstukken, betrekking hebbende op de cinematografische industrie in het algemeen en verder o.m. op de film als uiting van kunst en als leermethode. De aan te nemen resoluties zullen aan dén Vólkehbónd worden voorgelegd. Zoowel vertegenwoordigers van regeeringen als van bióscooporganisaties en van vereenigingen op het gebied van kunst en onderwijs zijn tot deelneming aan het congres uitgenoodigd. De Nedérlandsche Bioscoopbond zal het Nederlandsch film- en bioscoopbedrijf vertegenwoordigen. --- Bij nier-, urine-, blaas- en endeldarmkwalen Bij nier-, urine-, blaas- en endeldarmkwalen brengt het. natuurlijke ..Franz-Josef'-bitterwater óok bij hevige ontlsstingpijnen in korten tijd verlichting. Attesten van ziekenhuizen bevestigen, dat het FRAN3-JOSEF- water wegens zijn pijnloos verlichtende werking zoowel voor ouden van dagen als jonge menschen zich bijzonder goéd tot vóortgezet gebruik leènt. Heel. 693 8 --- RETRAITEN. Retraite voor meisje, » t denten en abituriënten van 2fL • Aug. in het „Pensionnat francais te Ubberg ea ' Zich op te geven bij: Lucie Vuylsteke, g-i. damsche weg 5, Rotterdam. RETRAITES ST. GERARDUSHUIS, SEppj 16—19 Aug. Meisjes, Verg. voltallig. 21—24 Aug. Gehuwde Mannen, voltallig. 25—28 Aug. Dames v. d. Mid. Stand. 28 Aug.—1 Sept. Meisjes v. gew. stand. 1—4 Sept. Gereserveerd. 6—9 Sept. Gehuwde Vrouwen. 11—14 Sept. Mannen en Jongelingen. 15—18 Sept. Dames v. d. Mid. Stand. 18—21 Seipt- Heeren v. d. Mid. Stand. 22—25 Sept. Meisjes v. gew. 6tand. 25—28 Sept. Mannen en Jongelingen. 29Sept.—2 Oct. Ongeh. Dames v. geg. St. 2—5 Oet. Geh. mannen. 11—14 Oct. Leden v. d. 3de Orde (Dames). 16—19 Oct. Heeren v. d. Mid. Stand. 20—23 Oet. Dames v. geg. Stand. 23—26 Oct. Mannen en Jongelingen. 26—29 Oct. Leden van St. Raphaël. RETRAITE VOOR VRL ÜV/EUJKfi AFGESTUDEERDEN. De afzonderlijke retraite voor . iMUwelijfcj ^ gestudeerden van Universiteiten, Hooggeschate.ü. wordt gehouden van 22—26 Augustus i a j,,; „Pensionnat Franjais" te Ubbergen bij Nijme»!; Aanmeldingen en inliehtingen bij mej. Evermann, Lawicksche Allée 36, Wageningen. ST. ALFONSUSRËTRAITENHUIS, HUIZE MARIA, EYSDEN. 23—27 Aug.: Dames onderwijzeressen. 28—31 Aug.: Meisjes. 1_4 Sept.: Gereserveerde retraite. 4—7 Sept.: Meisjes. 7—10 Sept.: Voor eventueel aan te vrs» retraite. 10—13 Sept.: Patronaatsmeisjes nit U fcrèch13—17 Sept.: Ongeh. dames v. d. deftigen sta20—24 Sept.: Geh. dames v. d. deftigen ei a r 25—28 Sept: Meisjes. 28 Sept.—1 Oet.: Geh. dames v. d. middensis !: 4—7 Oct.: Jonge dames v. d. middenstand, 8—11 Oct.: Meisjes. 12—15 Oct.: Huismoeders. 16—19 Oct.: H. Hart-retraite. 23—26 Oct.: Meisjee. RETRAITES VOOR NIET KATHOLIEKUM EN VOOR HEN, DIE REEDS TOT HEI KATHOLIEKE GELOOF OVERGINGEN. 2l Augustus—28 Augustus: Da,mes retraite p, geven door den Zeereerw. Pater prof. dx. Jac. vi : inneken S.J. en den Zeereerw. Pater van Ryckt vorsel S.J. De opgegeven data zijn steeds die van fa avond van aankomst en den morden van vertrek. Voor deelname gelieve men zioh te wenden 1p: mej. Maria Meertens, Huize „de Voorde" Rijswijk (Z.-Hi), die gaarne bereid is tot het geven tii RETRAITES TE SPAUBEEK (L.) In het retraitenhuis „St. Ignatius" te Span. beék zullen de volgende Heerenretraites gegeven worden: ig—21 Sept. Heeren uit den deftigen stand, 25—28 Sept, Heeren Beambten in het inijhbedtf % RETRAITEN ST. CLEMENSHUIS TE NOORDWIJKERHOUT. 21—24 Aug. R.K. Volksbond, afd. Den Haag. 28—31 Aug. St. Ignatiusolub, Amsterdam. 4—7 Sep'. St. Ignatiusolub, Amsterdam. 9—12 Sept. R.K. Volksbond, afd. Haarlem. Amsterdamsche Patronaten. Heeren uit den Middenstand Aanstaande Recruten. 14—17 Sept. 20—23 Sept. 25—28 Sept. AMERSFOORT. 16—19 Aug.: Ned. R. K. Bond van HandelsKantoor- en Winkelbedienden, heeren. i9—22 Aug.: Heeren handelsreizigers ,,S). Ckrfc toffel". , , i 23—26 Aug.: Ned. R. K. Bónd van HandelsKantoor- en Winkelbèdienden, dames. 28—3] Aug.: Mannen en jongelingen. 2—5 Sept. Bond „Jonge Werkman". RETRAITENHUIS „LOYOLA", TE VUGHTanileH 14- -17 Aug.: Middenstand (voltallig). X7—20 Aug.: Kosters. —24 Aug.: Maria-Congreganisten jongelui. 28—31 Aug.: Middenstand. 4—7 Sept.: Tilburg. 7—10 Sept.: Universiteitsstudenten. 11—14 Sept.: 's-Hertogenbosch. 14—17 Sept.: Militieplichtigen. 18—21 Sept.: Heeren uit den hoogeren stand). 25—28 Sept.: Middenstand. 1—4 Oot.: "Heeren officieren. 9—12 Oct.: Heeren uit den hoogeren stand URETRAITENHUIS „MANRESA", TE VENLO14—17 Aug.: Jongelingen-Oongrèganisten ( ME 20 jaar en daarboven). 21—24 Aug.: St. JOzefsgezollen. 24—27 Aug.. Abituriënten I. 27—30 Aug.: A. E. K. A. ( _ i— 7 Sept.; Retraiteclub „St. Anfonius', : ; mfrgen. l 11—14 Sept.: R.K. Volksbond van Nijmegen. 14—17 Sept.: Abituriënten IL 18—21 Sept..: Heeren uit den middenstand. Sept.—1 Oot.: Eerw. Broeders S.J. 2—5 Oct.: Heeren uit den deftigen stand. 5—8 Oct.: Leerlingen der R.K. Kweekschool Venló (hóogere klassen). 9—12 Oct.: Heereu uit