DE VIJFDE VINGER EEN AVONTURENVERHAAL naar het Engelsch van WILLIAM LE QUEUX 42.) HOOFDSTUK XX. Wat er in Brussel gebeurde. Zeer langzaam reed de trein het Gare du Nord binnen. De eerste die er uit sprong was Gordon Collet. Even roekeloos als hij het oogenblik had uitgesteld om den trein te bestijgen, even roekeloos deed hij nu zijn best om hem te verlaten. Hij was onmiddellijk bij de deur gaan staan, nadat hij zich eerst een weg had gebaand door den stroom der menschen, die er altijd bij zoo'n hoofdtrein zijn om het anderen lastig te maken. Porteurs, Ako's, broodjes met ham en limonade-jongens, vertrekkende reizigers en zenuwachtige dames, alles scheen hem om het hardst den weg te willen versperren. Maar ten slotte slaagde hij er toch in den uitgang te bereiken, waar hij nu de anderen rustig op kon nemen. Het was werkelijk een seer gemengd gezelschap, dat via de controle in de hoofdstad werd losgelaten. Brussel, het vriendelijke Parijs in fiet klein, bet had de armen weer opengespreid om de taliooze vaderlanders en vreemdelingen te ontjrangen. Gordon werd ditmaal weer uitstekend beloond voor zijn krachtige pogingen om zijn doel te breiken. Want op 'n meter of drie afstand reeds zag hij den „knul" Avère naderen, die klaarblijkelijk alleen maar heen en weer naar Antwerpen reisde om er de Poste Restante voor Betty te ontvangen, die hem van uit Pouth Street werd toegezonden. Gordon volgde hem. Tot zijn groote geruststelling nam de man ditmaal geen taxi. Avère scheen even vertrouwd met de zijstraten van Brussel als met die van Antwerpen. Nadat hij er eerst enkels minuten 'n Hinken pas ln had gezet, liep hij wat kalmer door de Alée Verte, de groote dubbele avenue langs het Scheldkanaal. De verlangzaamde bewegingen der. voeten gingen gepaard met een bedachtzaam heen en weer bewegen van het hoofd. Avère scheen hier iemand te verwachten. Gordon was de eerste, die op een tiental meters afstand het voorwerp van zijn onderzoekingen op een bank zag zitten. Het was een jonge vrouw, die daar blijkbaar met een magazine wat van het mooie weer zat te genieten. Onder de schaduw van een der prachtige llndeboomen, waarvoor de Brusselsche boulevards terecht beroemd zijn, zat Betty Bollond. Hij bleef plotseling staan en draaide zich van haar af. Zwijgend en nadenkend keek hij in het stille, even rimpelende water van het kanaal. Hij vroeg zich af waar hij nu mee in aanraking was gebracht: met zijn liefde, zijn hartstocht, een gril of medelijden? Onrdni wps »-.n ve' - * 1 "-*>n7| rijk Indien hij wild» kon hij zijn diplomatieke bekwaamheden dienstbaar maken aan een schitterende toekomst. Waarom zou hij zich dan laten In de war brengen door het bekoorlijke van een tamelijk geheimzinnige vrouw, die waarschijnlijk niet meer heteekende dan de duizend en een avonturiersters, die men in elke wereldstad kan aantreffen. Was hij eigenlijk al niet te ver gegaan, door zich zoo druk met haar ln te laten? Wat voor gevolgtrekkingen zou Matthews hebben gemaakt uit het laatste afgeloerd bezoek? Mocht hij zoo met zijn toekomst spelen? Waarom stond hij hier zijn tijd te verknoeien, had hij reeds een week kwijt gemaakt in zijn achtervolging van die Betty Bollond? Liefde? Zou het werkelijk liefde zijn, die hem dreef tot een stap, die ln leder geval een einde zou maken aan zijn hoopvolle betrekking? Die hem voorgoed zou doen breken met zijn kennissen en zijn familie? Toch keek hij met al de afgunst van een minnaar naar dien ,,knul" Avère, die zonder vorm van proces naast Betty Bollond was gaan zitten. Even later stak het hem te zien, hoe die twee daar in een ernstig gesprek waren verdiept. Ze stonden Ineens op en samen wandelden ze ln de richting van de oude stad. Avère scheen erg opgewonden en uit de vele gebaren, die hij maakte, besloot Gordon reeds, dat hij hier met een landsman had te doen. Gordon bleef op eerbiedigen afstand volgen, totdat beiden een zijstraat in sloegen. Een heel vreemde straat vol huizen, die met de rijkste gothische gevels waren gesierd. Hij zag hen een dier huizen binnen gaan. Het was een schitterend gebouw en herinnerde aan de tijden, dat de Brusselsche grooten hier hun paleisachtige woningen hadden gehad, voordat zakenlieden ze tot kantoren hadden Ingericht. Moed en doorzettingsvermogen van een minnaar gaan slechts tot een zéker punt. Ook zij zullen het maar zelden wagen de wetten van fatsoen en vormen te overtreden, indien niet nog grootere factoren hen beïnvloeden. Daarom kon Gordon niet besluiten tot een daad, die volgens hem gelijk zou staan met een laaghartige spionnage van het doen en laten van Betty Bollond. Zoolang zijn hart de onrust had gekend over haar afwezigheid en haar verblijf, had hij zich gerechtvaardigd gevoeld om alle middelen aan te wenden, dat verblijf op te sporen. Nu hij dit doel eenmaal had bereikt meende hij een punt te moeten zetten achter zijn detective loopbaan. Gordon bleef dus op den hoek staan van een zijstraat en begon weer te dénken over wat was geschied en nog te doen bleef. Verschillende gevoelens trachtten om beurt de overhand te krijgen. Hoop en wanhoop waren wel de hoofdnoten in het zeer grillige schilderij van zijn gedachtenleven. Zij botsten ln schel contrast tegen elkander op en hadden tèr weerszij de trawanten van twijfel, verlangen, medelijden en afkeer. Hij had bijna zijn plan al opgegeven om hier nog langer te staan wachten, omdat al die telkens verspringende gedachten hem radeloos maakten, toen de „knul" Avère met een hoog rood gezicht het kapitale huis uit kwam ge loopen en zich met een vaartje in de zijstraat wierp Dat gaf weer een andere wending in Gordon's besluit. Hij wandelde langzaam de hoofdstraat op, tot hij aan het huis was gekomen, waar Betty met Avère was binnengegaan. Hij belde. Een concierge verscheen. Een tamelijk oude vrouw was het. Zij leunde op een stok en vorderde slechts langzaam. In vloeiend Fransch vroeg Gordoni. — Waar zijn de vertrekken van madame.... hm.... de Engelsche dame, die hier sinds enkele dagen woont? — Ah. U bedoelt madame Simpson, antwoordde de vrouw, terwijl ze den naam geheel op zijn Fransch uitsprak. Op de eerste verdieping, m'sieur. — Zoo, zoo, mompelde Gordon, terwijl hij de trap opging. Betty laat zich dus zoowel ln Brussel als ln Marlow madame Simpson noemen. Boven aangekomen belde hij opnieuw. Een flinke Belgische dienstbode kwam op de gang en hij liet zich aandienen als Northrop — den naam, dien hij gebruikt had bij zijn eerste bezoek ln South Street en later, toen hij Betty in Marlow op de hielen had gezeten. Hij moest eenige minuten in het kleine spreekkamertje wachten, totdat de dienstbode eindelijk terug kwam met het volgende antwoord: — Madame kent uw naam niet, mijnheer. Ze vraagt, voor welke zaken u komt? — O.... hm.... nou zeg maar, dat ik een der kennissen ben, die haar regelmatig ontmoet op de partijen van Lady Langton. Toen de meid alweer bijna weg was, om die boodschap over te brengen, voegde hij er nog aan toe: — Zeg maar tegen madame, dat ze me spoedig genoeg zal herkennen als een heel goeden vriend, al is ze mijn naam ook vergeten. Weer liep hij door de eeuwigheid van drie minuten wachten, ofschoon hij natuurlijk wel begreep, dat Betty zich ln de aangrenzende kamer bevond en zelfs binnen zijn gehoorkring. Ten slotte hoorde hij het geruisch van een japon en stond ze in levende lijve in de deur. Toen, terwijl hij zich omdraaide om haar bevend van geluk over zijn welgeslaagde pogingen te gemoet te gaan, stond zij daar, met oogen vol droefheid en geluk en beide handen uitgestrekt ter begroeting, ter dubbele begroeting, die van het ontvangen en die van het tegemoebtrede® en haar bevende lippen uitten slechts dit eene woord: — Gordon! Even hing er iets tr 'schén hen, dat beiden belette te spr > en of in beweging te komen Toen was het wear Betty, die, als beschaamd over haar niet beheerschte gevoelens, zich wilde herstellen en verder ging: — Mr. Collet.... Ik.... waarom hebt u zich niet ineens met uw waren naam laten aandienen? En hoe bent u er ln geslaagd om mij hier te vinden? Hij greep de beide handen, die zoo spontaan waren uitgestoken, en drukte die met veel klem. — Nee, Betty.... sinds lang ben jij al niets anders meer voor me dan Betty.... Van nu af ben ik Gordon.... en jij Betty.... ja? Zij deed geen pogingen om haar handen terug te trekken. Zij de hooghartige, zij de koele, zij liet hem nu begaan, toen als het wieken van een vlinder de streeling van zijn vingers over haar. handen kwam. Zij keken elkander aan. Haar oogen hadden nog hun niet te ontcijferen blik, de zijne hadden alle diplomatie laten varen en zagen eerlijk, openlijk en met veel warmte ln de hare, als wilden zij doordringen tot in die diep verborgen kamer, waar Betty haar ware gevoelens opgesloten hield. Maar de bijna ondraaglijke spanning van deze ontmoeting werd eindelijk gebroken. De geheimzinnige vrouw, met haar verstandelijke bewegingen, haar opgelegde ongenaakbaarheid, gaf zich gewonnen. Er vloeide wat rood door het Ivoor wit der wangen en in de oogen gleed de zachtheid der liefde. Het was een blik van hongerende liefde, van een die jaren heeft gesmacht naar wat zachtheid in haar leven en die zich door omstandigheden van buiten genoodzaakt zag dien ! honger te verstikken, het zwijgen öp te leg gen. Nu had het verlangen naar het goede in een menschen leven, het wederzijdsch heenbuigen over élkahders verdriet en elkanders vréugde zich losgeworsteld van de knellende banden der noodzakelijkheid. De zotheid van het leven, die we liefde noemen triomfeerde weer, en sloeg alles wat bedwongen had met rede, met dreiging, neer en op de puinhoopen 1 van een verleden plantte zij de vaan van het nooit te evenaren geluk: de liefde. Geen vrouw, die trachtte deze kracht uit haar ziel weg te Rnijden en later doodbloedde aan de eigen toegebrachte wonden. Eerst wanneer men de lief| de heeft overgeplant naar hooge sferen, kan [ men het aardsche geluk set «en glimlach voorbijgaan. Maar op deze aarde zal de vrouw het verlangen met zich omdragen te beminnen en bemind te worden, altijd. Dit alles las Gordon in de oogen, die hem maar aan bleven kijken, totdat ze vochtig werden. Ze weerstond niet langer den blik van dien jongeman, die zich in den maalstroom had geworpen van woeste, geen middelen schromende vervolging. Die dit alles had gedaan om haar te vinden. De zich nu niet meer stond af te vragen of het liefde, hartstocht, medelijden of een gril was, maar overtuigd werd door iets, wat zich niet laat omschrijven, doch des te sterker ln ons hart wprdt afgedrukt. Die wist, dat dit werkelijk liefdé was, de groote zuivere, die bereid is het geluk te aanvaarden, maar niet minder de offers, de tegenslagen. Ze weerstond niet langer den blik zijner oogen, de spanning ln haar lichaam brak en ze Het hem begaan, toen hij haar zacht tegen zich aantrok en zijn liefde bezegelde met een kus op haar brandende lippen. Toen nam ze hem mee naar het hooge statige vertrek, waar in vroeger dagen wellicht een kuische jonkvrouw zich het hof had laten maken door een zwierlgen ridder. Het was een prachtige kamer, die de ge> heele voorzijde van het huis in beslag nam. Het ruime plafond was rijk gedecoreerd met schilderingen van Vlaamsche meesters uit de zestiende eeuw. Het heldere blauw, het diepe rood, de felle kleurpartijen van groen en oker waren door de eeuwen wat verzacht, verteederd. Van af den vloer tot aan het plafond waren de muren betengeld, het midden van elk groot paneel was bedekt met Vlaamsche tapijt-en uit dezelfde eeuw en boven den zwaren hoogen schoorsteen stonden zeldzame porce* leinen vazen en borden. Was dit geen sprookjesachtig vertrek voor een liefdesverklaring? Welke sterke koorden van sympathie hadden deze twee toch zoo sterk tegengestelde naturen bij elkander weten te brengen? Hoe waren deze twee karakters, die verschilden als dag en nacht samen kunnen komen ln een bond van alles verzettende liefde? (Wordt vervolgd)- : --- TOONEEL. OPERETTE FLORA-DIFRAEN-THEATER. ..Mazzelman en Lindeman". Een operette-product van Nederlandschen bodem, dat in opzet aanleiding te over geeft tot een reeks van de meest grappige verwikkelingen en tevens van den meest onschuldigen aard is. Daarenboven is ook de bezetting zeker ln staat een prettlgen avond te garandeeren. Doch een en ander ls de dirèctie blijkbaar niet voldoende, reden waarom men gemeend heeft, de noodige ..aardigheden" te moeten lnlasschen, welke ons nopen bijwoning van deze operette te ontraden. DE DICTATOR KOMT. Men meldt ons uit Nijmegen: Katholiek Leven alhier heeft het aangedurfd alleen steunend op eigen krachten, een revue over plaatselijke toestanden en.... mistoestanden in elkander te zetten en die I® den Stadsschouwburg ten tooneele te brengen. 't Is een overweldigend succes geworden voor spelers en samenstellers. NIEUWE UITGAVEN. Bij L. J. Veen te Amsterdam verscheen dé tweede druk va® „Het Spookhui s", vroo-. lijk spel van een mysterie vollen Indischm. nacht in 3 bedrijven, door Henri van Weroneskerken, voor jaren opgevoerd onder de® titel „Goena Goena". (ƒ 2.—). ---