NEDERLANDSCH OOSTEN WEST-INDIË. VERTEGENWOORDIGER VAN SEMARANG IN NEDERLAND SEMARANG, 13 Februari. (ANETA.) B. en W. zullen den gemeenteraad voorstellen mr. A. Joekes, lid van de Tweede Kamer, op diens verzoete eervol te ontheffen van zijn functie als vertegenwoordiger der gemeente Semarang in Nederland. Voorgesteld wordt in plaats van den heer Joekes te benoemen den heer Engelhart. --- NEDERLAND. VREEMDELINGENVERKEER Vreemdelingenverkeer is een mooi woord ! Er zit voor handel en industrie een klank in van dollars, marken en franken en voor den meer ethisch aangelegden mensoh een voorspel van volken verbroedering. Een groeiend en Moeiend vreemdelingenverkeer in eigen land zal daarom door een ieder worden toegejuicht. Hoe komt het dan toch, vragen we ons af, flat we herhaaldelijk en oolk onlangs nog van ihet orgaan, dat zich ten doel stelt het vreemdelingenverkeer te bevorderen door de aandacht van de vreemdelingen op ons land te vestigen, nl. de Algemeene Nederlandsche Vereentging voor Vreemdelingenverkeer (A. N. V. V.) klachten moeten vernemen over de weinige medewerking en steun, welke dat lichaam ook van de zijde der direct belanghebbenden ondervindt? We zullen geen cijfers of "bedragen noemen van de subsidies door Regeering, verkeersondernemingen of groepen van andere belanghebbenden aan de A. N. V. V. jaarlijks verleend, — we zonden daarmee te onbescheiden treden in de interne aangelegenheden van verschillende bedrijven en ondernemingen —, maar wanneer men de inkomsten der A. N. V. V. eens nagaat en deze vergelijkt met die van zuster-instellingen in 'het buitenland, dan zal men vragen, kon er do< r de direct en indirect belanghebbenden niet wat meer voor een doeltreffende propaganda in het buitenland wor. den afgezonderd? Wij meenen van ondernemers, die bij een druk vreemdelingenbezoek belang hebben, maar die geen of geen grootere bijdrage dan tot dusver aan de A. N. V. V. willen geven, een drietal antwoorden op bovenstaande vraag te hooren. De een zegt: de vreemdelingen komen toch wel bij mij; anderen: wij bekostigen reeds onze eigen propaganda in het buitenland; en een derde: ik acht de propaganda van de A. N. V. V. niet doeltreffend. Wij willen deze antwoorden eens even nader beschouwen. Vooreerst dat van hen, die zeggen: de vreemdelingen komen bij mij toch wel. Dat antwoord riekt sterk naar klaplooperij. Immers, wanneer de buitenlandsöhe toeristen naar ons land komen, dan is dat niet om gebruik te maken van de diensten van een of andere onderneming, hoe goed die diensten ook mogen zijn, doch om kennis te maken met ons land en volk. En het is grootendeels de propaganda, die in het buitenland voor Nederland gemaakt wordt, waardoor de belangstelling van toeristen voor ons land wordt opgewekt. De ondernemer profiteert dus van de propaganda, die in den vreemde voor ons land gemaakt wordt. Is het dan niet behoorlijk, dat hij ook zijn evenredig deel in de kosten van die propaganda bijdraagt? Anderen bekostigen ieder voor zioh hun eigen propaganda in het buitenland. Wij kunnen ons begrijpen, dat zij dan niet veel lust hebben om bovendien aan de A. N. V. V. jaarlijks nog een belangrijke som af te staan. Maar wat wij niet begrijpen is, dat, terwijl verscheidene ondernemingen dezelfde groepen van menschen bewerken om naar ons land te komen, zij alle tezamen nog niet hcibben ingezien, dat er een oneconomische versnippering van krachten plaats heeft en vaak tweemaal hetzelfde werk •wordt verricht. Zouden alle belanghebbenden bij een economisch© propaganda voor, en bij een intens .vreemdelingenverkeer naar Nederland — wij denken hierbij aan de Regeering, de organieaties op handels- en industrieel gebied, de verkeersmaatschappijen, de legaties en consulaten, de Kamers van Koophandel, de Jaarbeurs, de organisaties van hoteliers enz. — zouden zij niet de handen ineeen kunnen slaan om te komen tot een combinatie, welke ten doel heeft de voorlichting omtrent Nederland zoo krachtig en tegelijk zoo practisöh en doeltreffend mogelijk te voeren over de geheele wereld? Heel wat tijd, kosten en moeiten zouden bovendien door zoo'n samenwerking kunnen worden bespaard ! We gebruikten daar juist het woord „doeltreffend" en komen hiermede op het derde beewaar tegen steun aan de A. N. V. V. Wanneer inen meent, dat de propaganda door dit instituut niet op de juiste wijze wordt gevoerd, dan bou men door toe te treden tot een combinatie als boven genoemd ook in de gelegenheid zijn ■wenken te geven, desgewenscht elschen te stellen omtrent den aard en de wijze der propaganda. Dit bezwaar zou aldus tegelijkertijd uit de wereld kunnen worden geholpen. Maar dan zou men ook de fondsen moeten beschikbaar stellen, welke het mogelijk maken de propaganda te voeren op de wijze, welke men het beste acht. Wij gelooven trouwens, dat de oorzaak der klachten over te weinig doeltreffendheid van de propaganda der A. N. V. V. voor een groot deel gezocht moet worden in het chronisch gebrek aan financiën, waaraan deze instelling lijdt. Er zijn nog verschillende punten van practlsciho propaganda, waarop wij de aandacht Bouden kunnen vestigen. Maar liever laten wij dat over aan de vertegenwoordigers der samen ■werkende organen, die in dit opzicht, meer Baken- inzicht zullen hebben dan wij. Wij achter: onze taak vervuld, nu wij op de wenschelijk iheid en noodzakelijkheid dier samenwerking hebben gewezen. EMIGRATIE NAAR ONTARIO. Men schrijft ons: De Bisschop van Londen (Camada) heeft één zijner priesters, Father Dignan, gezonden naar Holland voor een tweevoudig doel: vooreerst om uiteen te zetten de gunstige vooruitzichten voor Katholieke Hollanders, die emigreeren naar dat deel van Oanada en tevens omi twee Nederlandsche priesters te zoeken, die de zorg op zich willen nen»en voor de geestelijke belangen der Nederlandsche Katholieken, die Bich reeds gevestigd hebben in dat district. Het diocees London is het meest Zuidelijke «n ook hert meest vruchtbare deel van Canada. Hot ls geen plonlersland, maar een streek, vaar een meer krachtige bebouwing van den grond noodzakelijk ls. Na den oorlog was de toevloed van Europa naar die streolk zwer groot. De kerkelijke autoriteiten merkten op, dat de mieesrt gewenschte soort Katholieke emigranten kwam uit Nederland. Dit feit deed den bisschop besluiten de emigratie van Hollandsohe Katholieken naar zijn diocees te begunstigen en aan te moedgien, en ook om zoo goed mogelijk te zorgen voor hun geestelijke belangen. Overeenkomstig dit plan stelt Father Dignan, diie in deze samenwerkt met de R.K. Emigratievereeniging en verblijf houdt in het Capucijnenkloo&ter te IJmuiden Oosit, zioh gaarne beschikbaar om alle mogelijke inlichtingen. hieromtrent te geven. JOURNALISTIEK. De heer Joh. D. Pastoor, leider der redactie tan de „Provinciale Noordbrabantsche en *6 Hertogen'bossche Courant" hoopt op Zondag, 17 Februari a.s. dein dag te herdenken, waarop hij vóór 25 jaar in dienst trad der firma J. J. Arkesteyn en Zoon te 's Hertogenbosch, uitgeefster van genoemd blad. VOORWAARDELIJKE VEROORDEELING EN INVRIJHEIDSTELLING HET VERSLAG VAN DE COMMISSIE VAN VOORBEREIDING OVER DE WETSONTWERPEN EN HET ANTWOORD DER REGEERING. De tenuitvoerlegging van de straffen. HET INSTITUUT DER BEWARING. Nadat de wetsontwerpen betreffende andere voorzieningen betreffende de voorwaardelijke veroordeeling en de voorwaardelijke invrijheidstelling; nadere voorzieningen betreffende de tenuitvoerlegging van gevangenisstraf; nadere voorzieningen betreffende beroeps- en gewoontemisdadigers, in de afdeelingen der Tweede Kamer waren onderzocht, heeft de Commissie van Voorbereiding, in wier handen zij waren gesteld, aan de Regeering een verslag doen toe komen, waarin de resultaten " van het afdeelingsonderzoek waren neergelegd. De Regeering zond bij de Commissie een schriftelijk antwoord op dat verslag in. Daarna had tusscheij de Commissie en de Regeering nog een mondeling overleg plaats, hetwelk mede werd bijgewoond door de heeren Mr. L. C. Besier, prof. mr. J. A. van Dijck en mr. I. P. Hooykaas. Aan het door de Commissie uitgebrachte verslag, het antwoord der Regeering daarop en het verslag over het mondeling overleg is hot volgende ontleend: Algemeene beschouwingen. Velen leden brachten der Regeering hulde voor de indiening van deze wetsontwerpen. In die hulde betrokken zij ook het Centraal College voor de Reclasseering, welks rapport de Regeering bij de samenstelling der ontwerpen als grondslag heeft aanvaard. De Regeering heeft zich in hoofdzaak aan de denkbeelden van het College gehouden. De gevangenis, overwegend gericht op verbetering voor personen tusschen de 23 en 40 jaar, nam zij echter niet over. Dit werd in hooge mate betreurd. Men meende, dat ook op deze personen de methode van individualiseering, vai. persoonlijke verbetering in verband met latere reclasseering, moet kunnen worden toegepast, In de practijk is gebleken, dat velen op meot gevorderden leeftijd tot rust en tot inzicht komen en in verband daarmede juist dan zeer vatbaar voor verbetering en reclasseering moet worden geacht. Wat het instituut der bewaring betreft, bestonden bij een groot deel dezer leden aanvankelijk bezwaren waarop zij zich voorstelden bij de behandeling van het desbetreffende wetsontwerp terug te komen. Overigens konden de leden, tot dusver aan het woord, zich in het algemeen met de voorstellen der Regeering zeer wel vereenigen. Eenige leden, die voorop stelden, dat verschillende der voorgestelde wijzigingen als aanmerkelijke verbeteringen zijn te beschouwen, verklaarden niet in allen deele te kunnen instemmen met de hulde, door de in de eerste plaats aan het woord zijnde leden aan de Regeering gebracht, wijl zij verschillende ernstige bedenkingen hadden tegen hetgeen is voorgesteld. Het Wetboek van Strafrecht — aldus de hier aan het woord zijnde leden — is reeds 35 maal gewijzigd. Van de 8 artikelen, welke de Tweede Titel aanvankelijk bevatte, zijn er 11 gewijzigd, terwijl aan dien titel 19 nieuwe artikelen zijn toegevoegd. Bij de onderhavige ontwerpen worden wederom 5 nieuwe artikelen ingevoegd, terwijl 15 bestaande artikelen worden gewijzigd. Bij al die wijzigingen is niet steeds goed overwogen, of de aangebrachte veranderingen wel met de beginselen van het Wetboek in overeenstemming waren. Ook thans schijnt dit, ondanks de verklaring van het Centraal College, dat de grondslagen van het tegenwoordige Wetboek van Strafrecht gehandhaafd moeten blijven, niet te zijn geschied. Een ander ernstig bezwaar tegen den inhoud der ontwerpen achtten dezelfde leden gelegen in de omstandigheid, dat veel aan het inzicht van den rechter wordt overgelaten, dat naar hunne meening in de wet zelf behoort te worden geregeld. Weder andiere leden, die gaarne wilden getuigen van hun sympathie voor de daad, die de Regeering met de indiening van deze ontwerpen heeft verricht, konden evenmin onverdeelde bewondering gevoelen voor de uitwerking der ontworpen plannen. Uit hetgeen wordt voorgesteld — aldus deze leden — in verband met de wijze waarop dat wordt toegelicht, blijkt duidelijk, dat de Regeering zich niet steeds voldoende rekenschap heeft gegeven van de streklang en de draagwijdte van de door haar ontworpen regelingen. Zoo schijnt de vraag niet voldoende onder het oog gezien, waar ten aanzien van de toepassing van de verschillende straffen de grens is gelegen tus&cihen de bevoegdheid, welke uitsluitend aan den rechter toehoort, en de bevoegdheid, welke de Regeering aan zich mag houden. Zoo is kennelijk in het geheel niet overwogen, of de groote bevoegdheden, welke in het ontwerp, houdende nadere voorzieningen betreffende de tenuitvoerlegging van gevangenisstraf, aan de Regeering worden vxwrbehouden, niet heter aan een afzonderlijk college zouden kunnen worden gegeven, dat ook op psychiatrisch gebied behoorlijk zou zijn geoutilleerd en dat evenals de rechter van de Regeering onafhankelijk zou zijn; veel minder of wellicht het Centraal College voor de Reclasseering geheel of voor een gedeelte in die rlcthting zou kunnen worden hervormd. Over de verhouding tusschen de directeuren der strafgestichten en de colleges van regenten, een brandend vraagstulk, wordt in de stuikiken zoo goed als niets gezegd. Over het vraagstuk van die opleiding van niieuw gevangenispersoneel en van de aanpassing van het oude personeel aan de nieuwe toestanden, zwijgt de Regeering. De vraag, hoe de rechter aan zijn in den vervolge meer dan ooit onontbeerlijke psychiatrische kennis zal komen, wordt niet aangeroerd. Evenmin de meer algemeene vraag, op welke wijze men de zekerheid hoopt te verikrijgen, dat in hiet corps rechterlijke ambtenaren voldoende krachten zullen te vinden zijn, berekend voor die nieuwe taalk, wellke aan dat corpe zal worden opgelegd. De mogelijkheid of noodzakelijkheid van de invoering van het instituut van den spedalen strafrechter schijnt niet overwogen. E)an, toch onmisbare, prlncipieele verdediging van het recht der overheid om de vrijheid der burgers na hun ontslag uit de gevangenis in te perken door hen te verplichten zich in een gesticht te doen verplegen, ontbreekt geheel. Verscheidene leden gaven den wensch te kennen, dat, zoodra de onderhavige ontwerpen wet zullen zijn geworden, aan het Departement van Justitie een aanvang zal worden gemaakt met een algeheele technische herziening van het Wetboek van Strafrecht. Op deze algemeene beschouwingen antwoordt de Minister o.a., dat het hem voorkwam, dat de redenen, die voor een jeugdgevangenis kunnen worden aangevoerd, niet in gelijke mate ten aainzien van volwassenen kunnen worden geddende gemaakt en daarom met betrekking tot laatstgenoemden voor het tegenwoordige moet worden volstaan met de wijziging van het strafregiem in de bestaande gevangeniseen, welke wijziging de strekking heeft de toepassing der straf meer aan verbetering dienstbaar te maken. Daarbij worde In aanmerking genomen. dat een verdere differentiatie bij de straftoepassing op volwassenen mede reeds is gegeven met het bestaan der openluchtgevangenis te Veemhuizen, die door het onderhavige ontwerp intact wordt gelaten. Overigens mogen de leden, die zoowel in dit als in andere opzichten verder gaande voorstellen bepleiten, bedenken, dat de omstandigheden op herzieningen als deze haar invloed doen gelden. De beschikbare gebouwen en het aanwezige personeel stellen, mede in verband met 's lands financiën, grenzen. Ook afgescheiden daarvan zal door hen, dis verder willen gaan, geleidelijkheid als eisch worden erkend. Dat aan de herhaalde wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht bezwaren verbonden zijn, vooral in formeel opeicht, erkent de Minister volgaarne. De vraag is echter, of deze formeele bezwaren door materieele voordeeden niet meer dan worden goed geraaalkt. Door deze wijzigingen toch blijft ons strafrecht — in hooger mate dan verschillende andere onderdeden onzer wetgeving — op de hoogte van den tijd. Uiteraard kan bij de nieuwe wijzigingen en aanvullingen aan de beginselen, waarvan omstreeks 1880 werd uitgegaan, niet steeds volkomen de hand worden gehouden. Overigens meent de Minister te moeten betwijfelen, of in de aanhangige ontwerpen in belangrijke mate van die beginselen wordt afgeweken. De „grondslagen" van het Wetboek blijven onaangetast. Ten aanzien van de vrijheid, den rechter bij het bepalen van de meest gewenschte straf of maatregel gelaten, teekent de Minister aan. dat deze toch wel geheel ligt in de lijn van het op het oogenblik bestaande. Den leden, die meenen, dat de Regeering zich niet steeds voldoende rekenschap heeft gegeven van de strekking en de draagwijdte van de door haar ontworpen regelingen, merkt de minister op, dat hij zich bewust is, dat de voorgestelde voorzieningen haar consequenties zullen blijken te hebben. Deels liggen deze in het terrein der uitvoering — met name het personeelsvraagstuk — en komen zij dus te zijner tijd vanzelf aan de orde; voor een ander deel — men denke bijvoorbeeld aan de psychiatrische voorlichting — geeft het geldende recht voldoende grondslag om daarop naar gelang van de gewijzigde omstandigheden voort te bouwen; nog weder andere vraagstukken zullen aan de met 't voorgestelde te verkrijgen ervaringen moeten worden getoetst. Overigens heeft men zich er voor te hoeden strekking en draagwijdte, die men persoonlijk aan de voorstellen zou willen geven, zonder meer te vereenzelvigen met de strekking en de draagwijdte, die het voorgestelde naar zijn opzet heeft. De Minister verklaart zich gaarne bereid, na aanneming der aanhangige ontwerpen, 'n technische herziening van het Wetboek van Strafrecht te doen voorbereiden. Ontwerp nadere voorzieningen voorwaardelijke veroordeeling en invrijheidstelling. Verscheidene leden achtten het onjuist dat volgens de bestaande regeling de beslissing of een gedetineerde al dan niet in vrijheid zal worden gesteld, niet bij den rechter, doch bij de administratie berust. Zij geven de Regeering in overweging zulks te wijzigen. Andere leden zouden zich met een wijziging in den bedoelden zin niet kunnen vereenigen. De Minister sluit zich bij hen aan. Bij nadere overweging is de Minister van oordeel, dat uitbreiding van het instituut der voorwaardelijke invrijheidstelling tot de straf van plaatsing in een tuchtschool gewenscht moet worden geacht. Deze uitbreiding zal in ons nieuwe artikel 16 worden opgenomen. Voorts meent de Minister, na overweging, dat het wenschelijk is te achten de in het voorgestelde artikel 14 a nieuw geopende mogelijkheden (gedeeltelijk voorwaardelijke, gedeeltelijk onvoorwaardelijke vrijheidsstraf; combinatie van voorwaardelijke vrijheidsstraf met onvoorwaardelijke geldboete), ook voor de tuchtschool te doen gelden. Dit geschiedt in een nieuw artikel 15. Ontwerp nadere voorzieningen betreffende de tenuitvoerlegging van gevangenisstraf. Naar aanleiding van de opmerking van sommige leden dat aan dit wetsontwerp, voor zoover het de verlichting van de gevangenisstraf betreft, meer waarde wordt gehecht dan het in werkelijkheid heeft, aangezien onder de tegenwoordige regeling een zeer belangrijke mitigatie kan worden toegepast en te dezen opzichte de bekende circulaire-Heemskerk een zeer nuttig effect heeft gesorteerd, betoogt de Minister, dat artikel 2 van het wetsontwerp een ander gebied bestrijkt dan de bedoelde circulaire. Deze toch betrof de eenvormigheid van het celstelsel, doch tastte de celstraf zelf, het ondergaan van de gevangenisstraf „in afzondering", als door de wet vastgesteld^ niet aan. Deze strekking heeft het nieuwe voorgestelde artikel 12 a van het Strafwetboek. Dit artikel zal het mogelijk maken, voorloopig proefsgewijs, gevangenen, „die daarvoor in. verband met hun persoonlijkheid en het begane feit in aanmerking komen", voor bepaalde doeleinden in gemeenschap te brengen. Wat de thans in te richten jeugdgevangenissen betreft, meent de Minister, dat althans in den aanvang, als het regiem nog groote onzekerheden biedt, van een splitsing naar geloofsrichtingen moet worden afgezien. Opheffing van de openlucht-gevangenis te Veenhuizen ligt allerminst in 's Ministers bedoeling. Intusschen valt het vraagstuk van deze gevangenis buiten het kader der thans aanhangige ontwerpen. Gelijk uit het ontwerp blijkt is over de jeugdgevangenis voor mannelijke jongelieden gedacht aan een verbouwing van de strafgevangenis te Zutphen, voor die voor vrouwelijke jongelieden aan de strafgevangenis te Rotterdam. De Minister is niet overtuigd, dat afschaffing van het water- en broodregiem ook als^ regel wenschelijk is te achten. De maatregel van het verstrekken van alleen water en brood gedurende de eerste twee dagen van den straftijd accentueert bij het begin van de straf, dat hier geboet wordt voor schuld. Het ligt volstrekt niet in de bedoeling, de toepassing van het artikel betreffende de be perkte gemeenschap alleen tot de mannen te beperken. De vestiging van de jeugdgevangenis van Jonge vrouwen te Rotterdam wordt door den Minister slechts als een voorlooplge oplossing aangemerkt. Een nieuw tweede lid van artikel 13 d (voorgesteld) Wetboek van Strafrecht ls ontworpen, dat ingeval door overbrenging van de jeugd gevangenis naar de gewone gevangenis de mogelijkheid opent een nadere beslissing van den rechter uit te lokken, mits twee voorwaarden zijn vervuld: lo. het verblijf in de jeugdgevangenis moet gevolg zijn van een bevel van den rechter; 2o. de overbrenging mag niet te wijten zijn aan het wangedrag van den veroordeelde in de jeugdgevangenis. Ontwerp Nadere voorzieningen betreffende beroeps- en gewoontemisdadigers. Tegenover het regeeringsvoorstel betreffende de z.g. bewairing wenschten verscheidene leden alsnog een gereserveerde houding aan te nemen. Volgens het regeeringsvoorstel zal de bewaarde als een soort gevangene worden behandeld; hij wordt onttrokken aan zijn gezin; het regiem, waaronder hij zal hebben te leven, is dat van een gevangene. Het leed, dat hem wordt aangedaan is veel grooter, dan gerechtvaardigd wordt door het doel der beveiliging. Deze leden vroegen zich af, waarom de Minister in stede van het instituut van bewaring niet heeft gekozen, dat der gemltlgeer de gevangenisstraf als bijkomende straf. Naar de meening van andere leden is het standpunt van de regeering het juiste. Het is gegrond op het goede beginsel van een schuldstrafrecht, waarbij straf slechts mag worden opgelegd als een verdiend leed. Eischt de maatschappelijke orde een langere vrijheidsberooving dan door den delinquent is verdiend, dan mag die niet langer het karakter van straf dragen. Andere leden zagen in het instituut der bewaring niets anders dan een practische uitredding uit de moeilijkheden, waarin men is gekomen door de toepassing van het, naar zij meenden, onjuiste abstracte strafstelsel, waarop ons Wetboek van Strafrecht is gegrondvest. Sommige leden achtten in elk geval den tijd voor de invoering van het instituut van bewaring nog niet gekomen en weer andere vroegen zich af, of aan de invoering daarvan feitelijk wel behoefte bestaat. Verscheidene andere leden toonden zich met dit nieuwe instituut zeer ingenomen. De minister zet uiteen, wat den principieelen grondslag van het ontwerp betreft, dat, evenals voor ontoerekeningsvatbaren en verminderd toerekeningsvatbaren met het strafstelsel niet kan worden volstaan, in sommige gevallen bij strafbare feiten, begaan door beroeps- en gewoontemisdadigers, de mogelijkheid van oplegging van de door dat feit verdiende straf onvoldoende is te achten. In het belang van de maatschappelijke veiligheid bestaat dan daarnevens behoefte aan de mogelijkheid van toepassing van een maatregel, die dan uiteraard ook in het eigen belang der daders zal kunnen werken. Naar het oordeel van den Minister moeten de bewaringsgestichten vóór alles, dus ook bijv. vóór de eventueele verbetergevangenissen, worden ingevoerd. Het betreft hier niet het eigenlijke strafstelsel, doch een maatregel, welke in het belang der algemeene veiligheid wenschelijk is te achten; een maatregel intusschen, waarvan het ontbreken op het oogenblik voor de beroeps- en gewoontemisdadigers den strafduur ongunstig beïnvloedt. Men voere dus allereerst dezen wenschelijken maatregel in, opdat de strafduur ook voor de beroepsen gewoontemisdadigers zijn normale lengte herkrijge. Vervolgens eerst ga men over tot herziening van de ten uitvoerlegging van de aldus tot normale verhoudingen teruggebrachte gevangenisstraffen. Door een en ander is 't criterium van onverbeterbaarheid als grondslag van den maatregel van bewaring uitgesloten. Ook op gevaarlijke verbeterbaren zal dus naast hun straf deze maatregel kunnen worden toegepast. Hoofddoel van de bewaring is den misdadiger althans gedurende zekeren tijd voor de maatschappij onschadelijk te maken; daarnaast echter zal de maatregel zooveel mogelijk dienstbaar worden gemaakt aan de belangen der verpleegden zelf. Getracht zal worden bij de bewaarden, die voor verbetering vatbaar schijnen, tijdens de verpleging een deugdelijken grondslag te leggen voor reclasseering. Ook bij het mondeling overleg werden bezwaren ontwikkeld tegen het feit, dat aan de bewaring het karakter van een maatregel en niet dat van een straf is gegeven. Verscheidene leden der commissie verklaarden zich met de in dezen door de regeering gehuldigde opvatting niet te kunnen vereenigen. De regeering meende echter haar standpunt te moeten handhaven. # * * Het verslag der commissie gaat vergezeld van eenige nota's van wijzigingen der regeering. PROV. STATEN VAN FRIESLAND. De Prov. Staten van Friesland hebben goedgekeurd het voorstel van Ged. Staten om aan het waterschap De ontginning een subsidie te verleenen van 20 pCt. van ten hoogste ƒ 67,000 voor aanleg van den straatweg Leeuwarden-Overijselsche grens in de richting Lemmer, op voorwaarde dat ook het aangrenzende stuk in bet waterschap Oldelamer gereed komt. In verband met de verbetering van de kanaalverbinding tusschen het oosten van Friesland, het zuidwesten van Groningen en het aansluitend deel van Drente hadden Ged. Staten voorgesteld, in de kosten van de jaarlijksohe watervoorziening van het kanalengebied Buitensvallaat-Dreintsche grens, uit de provinciale kas bij te dragen ten hoogste 35 pCt. van de over een jaair gemaakte kosten tot een maximum van ƒ 10.000 en Ged. Staten te machtigen, zoolang geen definitieve regeling kan worden getroffen voor het vergoeden van het uit Groningen naar Friesland kunstmatig toegevoerde water met de gemeenten Marum en Leek, een .voorlooplge overeenkomst terzake aan te gaan, betreffende het water, dat het provinciaal kanaalpand Friesche Palen-Bakkeveen ten goede komt. In afwachting hiervan stelde de commissie van rapporteurs voor te besluiten tot uitvoering van de verbetring op beperkte schaal van deze kanaalverbinding, daarvoor te aanvaarden den daarvoor in uitzicht gestelden steun van het Rijk, zoomede van de drie betrokken gemeenten en verder te besluiten tot den bouw van een keer. tevens schutsluis bij de Voorwerksterbrug en tot de kunstmatige voeding van de kanaalpanden beneden deze sluis tot Buitensvallaat en van de Wilpsterwijk, doch de uitvoering van deze werken op te schorten tot zekerheid zal zijn gegeven dat 65 pCt. van de over eenig jaar voor deze kunstmatige voeding gemaakte kosten aan de provinciale kas zullen worden terugbetaald. Hierop hadden Ged. Staten weer een amendement voorgesteld om hen uit te noodigen een onderzoek in te stellen naar de wensohelijkheid van den bouw van een keer- tevens schutsluis bij de voorwerksterbrug en van de kunstmatige voeding alleen van de kanaalpanden beneden deze sluis en tevens na te gaan. Ingeval de wenschelijkheid hiervan mocht blijken, of het geoorloofd mag worden geacht gelden beschikbaar te stellen voor de verbetering van het gedeelte van de sluis bij de Voorwerksterbrug tot Drente zonder dat dit gedeelte kunstmatig van water word voorzien. Deze voorstellen lokten een langdurige bespreking uit. Ten slotte werd het voorstel van de commisie van rapporteurs., geamendeerd door Gedeputeerde Staten, zonder hoofdelijke stemming aangenomen. Hierna werd de winterzitting gesloten. ROOSENDAAL, 13 Februari. Ged. Staten van Noord-Brabant behandelden heden het besluit van den raad dezer gemeente van 28 December 1928 tot schorsing van wethouder G. J Konings als raadslid, wegens overtreding van art. 24 der Gemeentewet (levering aan de ge meen te door een firma, waarvan hij procuratiehouder zou zijn). Uit de verklaring van den heer Konings bleek, dat hij sedert Augustus 1927 geen procuratiehouder meer is, wat echter te laat aan het Handelsregister fs meegedeeld Ged. Staten hebben het schorsingsbesluit vernietigd. DE STADHUISBRAND TE LEIDEN. Een nieuwe „volkstelling" noodig KONINKLIJK BEZOEK H. M. de Koningin, vergezeld van Z. K. H. Prins Hendrik, heeft hedenmiddag om half drie een bezoek gebracht aan Leiden, teneinde dc ruïne door den brand veroorzaakt, in oogen •schouw te nemen. De Koninginn begaf zich het eerst naar de Stadsgehoorzaal, waar het gemeentebestuur zetelt en waar zij door B. en W. werd ontvangen. Nadat zij zich over den omvang van de ramp had laten inlichten en persoonlijk haar deelneming had betuigd, begaf zij zich naar het terrein van de ramp. De Koningin onderhield zich daar met verschillende personen, o.a. enkele brandweerlieden, die zich bij het blusschingswerk' buitengewoon verdienstelijk hebben gemaakt. Onder de bescheiden en andere documenten, welke tot nu toe uit het bureau van den Burgerlijken Stand te voorschijn zijn gekomen, bevinden zioh 150 registers van geboorten, huwe lijken en overlijden uit verschillende jaren. Zij zijn vrijwel ongeschonden gebleven. Ook zijn in geheel ongeschonden staat voor den dag gebracht alle tienjaarlijksche alfabetische registers. Vast etaat evenwel dat het geheele bevolkingsregister verloren is gegaan. Het gevolg hiervan zal zijn, dat er te Leiden een nieuwe volktelling zal moeten worden gehouden. Men hoopt intusschen nog tal van andere bescheiden uit de puinen te kunnen te voorschijn halen. DE OPLOSSING DER ROMEINSCHE KWESTIE. Een gift voor den St. Pieterspenning. Een geestelijke in Den Haag, die onbekend wenscht te blijven, heeft bij gelegenheid van de oplossing der Romeinsche kwestie aan Zijne Exc. Mgr. Schioppa 1000 gulden aangeboden, als gift voor den St. Pieterspenning. ROND HET HELLEGAT. Onze Brusselsche correspondent meldt ons: Alsof zij gehoorzaamden aan een ordewoord, zoo drukken thans verschillende bladen een uit Antwerpen afkomstig bericht af over „het schandaal" van den Hellegatpas. Beweerd wordt ditmaal, dat daar eiken dag een stranding te boeken ls en dat op 29 Januari j.1. niet minder dan elf schepen aan den grond zaten. Het is 't agenteo , " c, p „Bslga" dat dit alarmeerend bericht in de wereld heeft gezonden. Als men weet, dat Belga de officieuse spreekbuis is van de regeering en daarvoor wordt vergoed, zal men niet ver moeten zoeken naar den oorsprong van dit bericht. BREDA, 13 Februari. Door Ged. Staten is het bedrag, dat deze gemeente zal betalen aan Princenhage als schadeloosstelling in verband met de plaats gehad hebbende annexatie, vastgesteld op ƒ 74.164.75, vermeerderd met 4 pet. ingaande 1 Mei 1927. GOUDA, 14 Februari. Ingevolge besluit van B. en W., in de gisterenavond gehouden vergadering van het College genomen, werd hedenmorgen tusschen 11 en 1 uur, tegen inlevering van bons welke aan de Arbeidsbeurs verkrijgbaar waren, gratis warme gortepap verstrekt bij de Goudsche Melkinrichting. --- TWEEDE KAMER. WIJZIGING DER OUDERDOMSWET 1919 Memorie van Antwoord Blijkens de memorie van antwoord inzake de wetsontwerpen tot wijziging van de Ouderdomswet 1919 en van de wet op de Rijksverzekeringsbank wijst de minister van Arbeid, H. «n N. erop, dat het niet zijn bedoeling kan zijn, de Ouderdomswet 1919 uit te bouwen tot een algemeene, voor iedereen bestemde verEekering, hetgeen wel blijkt uit zijn voorstel om het maximum bedrag der verzekerbare ouderdomsrente terug te brengen van ƒ 20.— tot ƒ 10.— per week, zoo ook uit het voorstel om het maximum bedrag der verzekerbare weduwenremte te stellen op ƒ 6.— per week. De minister heeft gevolg gegeven aan de opmerking met betrekking tot de uitbetaling der weduwenrente, indien het overlijden van den verzekerde het gevolg is van een ongeval. Er bestaat geen bezwaar tegen het scheppen van de mogelijkheid om den wensch tot premieteruggaaf bij vooroverlijden ook op een later tijdstip dan dat van het sluiten der verzekering kenbaar te maken. Indien voorts de gelegenheid om aïsnog den wensch tot premieteruggaaf bij overlijden kenbaar te maken slechts éénmaal en voor betrekkelijk korten tijd voor hen die thans verzekerd zijn, wordt geopend, zijn de practische bezwaren niet gewichtig; bij nota van wijziging wordt terzake voorziening getroffen. WIJZIGING INVALIDITEITSWET. Amendementen. De hieer Beumer heeft voorgesteld biet ln art. III voorgestelde art. 4b te lezen: „Voor de toepassing van deze wet wordt ieder, die bij wijze van werkverschaffing te werk ls gesteld en daarvoor een geldelijke uitkeering geniet, geacht den hem opgedragen arbeid krachtens arbeidsovereenkomst te verrichten in loondienst van dengane, die het werk verschaft." De heeren Smeenk en Schouten hebben eenige amendementen Ingediend, voorzien van de volgende toelichting: „De zeer toe te juichen bepaling, dat kellners en anderen, die voor hun arbeid ln dienst van een werkgever slechts fooien van derden ontvangen, voortaan onder de Invaliditeitswet zullen vallen, heeft geen practische beteeken is voor degenen, die b.v. de leeftijdsgrens reeds overschreden. De amendementen bedoelen om voor deze per sonen dezelfde overgangsregeling tot stand te brengen welke art. XXI bevat in verband met de bij art. 1 voorgestelde verhooging van de loongrens. Door de Tweede Kamerleden Bijlevey Wijnbergen en Tilanus is een amenden^' s * gediend op het ontwerp tot wijziging d er , '>• liditeitswet, waarvan de bedoeling is, 0It) de ln artikel II van het ontwerp neerga a5j gedachte der gelijkstelling van bijzon^?" 1 ' openbaar onderwijs ook ten aanzien vaj punt terugwerkende kracht te geven. ^ Door den heer Duys c.s. is een serie am domenten op bovengenoemd ontwerp inge