KERKELIJK LEVEN. Zondag werd te Boxtel het 40-jarig priesterlubiueum van den Hoogeerw. Pater J. de Louw, overste der Procure der Witte Paters van kardinaal Lavigerie, aldaar gevierd. De groote Petruskerk was tot in de uiterste hoeken met geloovigen gevuld. De jubilaris droeg om 10 uur een plechtige H. Mis op met assistentie. Als diaken fungeerde pater Verbeek van St. Charles (Esch), als sub-diaken nater V. d. Aker uit Sterksel (alwaar het klein seminarie der Witte Paters is gevestigd). Als resbyter -assistens fungeerde de H. E. W. pater Kersten, Provinciaal der Witte Paters De feestpredikatie werd gehouden door P. Degiderius, Capucijn. Het priesterkoor was gevuld met tal van geestelijken, onder wie we noemen den Hoogeerwaarden heer Mgr. H. J. M. Taskin, Protonotarius Apostolicus, praeses van het grootseminarie te Warmond; dr. A. Smoor, overste van Sterksel, een drietal Witte Zusters uit Esch, Br. Augustinus en Cornelis van St. Louis uit Oudenftosch, de paters huisgenooten, tal van Eerw. Broeders, de studenten van St. Charles enz. Verder merkten we nog op de heeren Ant. Laane uit Breda, M. van Thiel uit Beek en Donk, Sticher uit Breda, Arn. Sweens uit den Bosch. Het zangkoor van St. Petrus zong op verdienstelijke wijze de Mis van Perosi „Hoe est Corpus meum, „Laudate Dominum" van Fr. Witt, en na den Pauselijken Zegen het „Te Deum" van Pater Dobbelsteen. In den loop van den dag werd den jubilaris no geen aubade gebracht, door de Gildebondsharmonie, de Boxtelsche Harmonie, en de Harmonie van de De la Sallestichting. h.h. wijdingen. z. D. H. de Aartsbisschop van Utrecht heeft iop Zondag 21 Juli 1.1. in de Metropolitaankerk te Utrecht toegediend: de H. Wijding van het Subdiaconaat aan de navolgende eerwaarde heeren theologanten van het Seminarie „Rijsenburg" te Driebergen: B. H. Bodde, J. N. van den Brink, J. van Dorresteijn, G. Geerdink Johannink, A. D. Grimmelikhuizen, Th. G. M. Jacobs, G. M. A. Jansen, A. Ch. Oomes, J. L. A. Reuvekamp, A. B. J. B. van Rhijn, G. H. Rolf, J. J. van Rossum, J. G. Seijger, C. Vernooij en c. J. Vredendaal; alsmede aan de navolgende eerwaarde fraters Dominicanen: Josephus Sprenkels, Aloysius van Deventer, Innocentius Huinck, Paulus Bruens, Rosarius Determeyer, Rafaël Meussen, Dalmatius Michels, Andreas Maltha en Jacobus de Gruyter. Voorts heeft Z. D. H. de H. Wijding van het Priesterschap toegediend aan de navolgende eerwaarde fraters Dominicanen: Willibrordus de Barbanson, Antonius van Weerelt, Bonaventura Latour, Thomas Hellebrekers, Carolus Pauwels, Leo Vismans en Isnardus Dito: alsmede aan den eerwaarden frater Ludovicus van Amsterdam, van de orde der Minderbroeders Capucijnen. Zondag werden in de kapel van het Scholastikaat van de Paters der H. H. Harten te Valkenburg, door Mgr. Eugenius van Rechem, Wij-bisschop van Gent, de volgende H. H. Wijdingen toegediend. Het H. Priesterschap aan de Paters Ignatius Vermeulen, uit Amsterdam, Cecilius Smulders uit Tilburg, Lambertus Verrijt uit Asten, Bernulphus v. Eersel uit Asten, Bernardus v. d. Aardweg uit Haarlem, Adelbertus van Velsen, uit den Haag en Paulus Hoefnagels uit Asten. Verder ontvingen 9 fraters het subdiakonaat, waarvan 4 fraters uit het Scholastikaat van de Duitsche Provincie dier Congregatie te Simpelveld; 10 fraters ontvingen de 4 mindere orden en 8 de kruinschering. jubilea. Op 1 Augustus zal de Eerw. Zuster Josepha in de wereld mej. M. van Gogh den dag herdenken waarop zij voor 25 jaren benoemd werd tot hoofd der R.K. meisjesschool te Goes. • De Eerw. Zuster Conzague van het Pensionaat der Zusters Ursulinen te Grubbenvorst, (in de wereld mej. A. v. d. Dinte, geb. te Heyer) hoopt 6 Augustus haar gouden professiefeest te vieren. priesterjubileum van pater de louw. --- COX & CHARLES COX & CHARLES MALIESTRAAT 1, UTRECHT paramenten — koperwerken --- ESSEN, DE ZIEL VAN HET RUHRGEBIED. DE „GRUGA". krupp. — het ruhrdal, Essen de ziel van het Ruhrgebied. Hier heeft de arbeid fabrieken gebouwd boyen de schatten, die God er. begraven heeft. Breed en groot, als in slagorde staan zij opgesteld die reuzen, met haar breede muren, grauw en zwart, somber als de rook, die zonder ophouden uit de monden van honderd en meer schoorsteenen het luchtruim ingestooten Wordt. Hier wroet de mensch; verscheurt hij de huid zijner handen bij het zich meester maken van wat de diepten verborgen houden en verschroeit hij zijn longen bij het bewerken van het gloeiend staal, dat sissend en vonken spattend zich vormen en vervormen laat onder de kracht der machines, uit energie geboren door vernuft gebaard. Hier klopt het hart van den arbeid. En evenals het bloed vanuit het hart door onze lichamen gedreven wordt, zoo ook heeft de arbeid zich vanuit deze stad, waar werkzaamheid wet is, over het geheele Ruhrgebied verspreid en het een eigen karakter gegeven. Hier regeert de arbeid en de menschen zijn onderdanen. Hij gebiedt niets met een lach zooals de mode, doch dwingt met ijzeren wil. En niets ontkomt aan zijn invloed. Die invloed pianifesteert zich in alles. Gij behoeft niet naar Essen te gaan met het boek, waarin de geschiedenis der stad staat geschreven, onder uw arm. De kerken, de bank- en beursgebouwen, de kantoren en de woonhuizen vertellen U alles wat gij weten wilt, en zeggen in enkele oogenblikken méér, dan bladzijden druks. Zij dragen den tijd in de vroolijke krullen en blijstemmende vormen van hun gevels en in de zware, plompe, grijze stapels granieten blokken, die met hun vierkanten ramen, forten met kijkgaten lijken. Zij bewijzen, dat met de ontwikkeling van de industrie de rust is heengegaan. Alle bouwstijlen hebben hun vertegenwoordigers en zoo is Essen's binnenstad bont geworden als een hortus botanicus, waar allerlei bloemensoorten naast elkander zijn geplant. En door die bontheid buitengewoon interessant. Want het is vreemd een huis, dat duidélijk de sporen van Renaissance draagt, te zien leunen tegen het overweldigend massieve van een „halven" skyscraper en te moeten ervaren dat het torentje van het wondermooie, doch uiterlijk uiterst sobere Muenster, omhoog blikt naar de massa's, waaruit het Baedeker huis is opgetrokken, dat veel overeenkomst heeft met een in de grondverf gezet straatorgel-met poppetjes. Van indrukwekkende afmetingen is het „Deutschlandhaus", dat door zijn eigenaardigen vorm het best vergeleken kan ' worden met een zeestoomer met één pijp en vier promenade dekken. Heeft de arbeid het stadsbeeld aan zich onderworpen, evenzeer deed hij dit met de kunst. De zeer belangwekkende inhoud van de musea manifesteert ten duidelijkste dat de beeldende kunstenaars zich aan zijn invloed niet vermochten en vermogen te onttrekken. Vooral de verzameling van het beroemde Folkwang museum is de moeite waard gezien en bestudeerd te worden, omdat zij een zuiver beeld geeft van de verschillende stroomingen welke gedurende het laatste honderdtal jaren getracht hebben aan de beeldende kunst richting te geven. Dit jaar vraagt Essen de bijzondere belangstelling om de „Grosse Ruhrlandische Gartenbau Ausstellung", die er van Juni tot October gehouden wordt: een tentoonstelling, waarvan de waarde niet mag bepaald worden naar de architectonische kunstwerken, welke zij brengt, maar naar het doel, dat zij beoogt. Zij werd geboren uit den drang naar hat oplossen van een der vele sociale vraagstukken. De bevolking van Essen is door den groei der industrieën geweldig toegenomen. Telde deze stad in 1860 nog slechts 20.000 zielen, thans heeft zij een inwonerstal van 643.000. Deze toeneming schiep noodwendig hygiënisch-ongunstige toestanden. De eischen, welke de industrie stelde, vroegen aanvankelijk zoozeer de aandacht, dat aan uitbreiding der woonstad niet te denken viel. Nu is het derhalve plicht dit verzuim zoo spoedig mogelijk te herstellen. Reeds heeft het stadsbestuur door het doen bouwen van tallooze arbeiderswoningen — alle gerieflijke huizen, waarbij het kazerne-type geheel werd uitgeschakeld — in den grootsten uuu d voor zien. Van een niet hoog genoeg te schatten belang is echter de totstandkoming van een behoorlijken tuinbouw. Vooraanstaande persoonlijkheden droegen in de laatste jaren er toe bij, dat reeds grootere oppervlakten konden worden gecultiveerd, doch van meer importantie wordt het nu geacht, dat bij de bevolking zelf meer liefde voor de natuur wordt aangekweekt. Dr. Meurer, Beigeordnete der stad, toch — die een aantal Hollandsche journalisten en bestuurders der land- en tuinbouworganisaties op zoo hartelijke en vriendèlijke wijze ontving en hun de schoonheden van Essen, de Gruga en het Ruhrdal liet zien —, zeide het zoo juist, dat alleen een bevolking, die gezond woont en liefde voor de natuur heeft, met ambitie kan blijven werken. Goede woongelegenheid is voor den arbeider niet alleen voldoende, hij moet ook zijn eigen tuintje hebben, dat hem rust schenkt en ontspanning verschaft. Vooral in de groote stad is dit onontbeerlijk. De Gruga nu wil een poging doen, die liefde op te wekken; zij is er niet alleen om mooie bloemen te toonen en vreemdelingen te trekken, maar vóór alles om de bevolking uit de stad en de naaste omgeving van dienst te zijn. Want als de tentoonstelling geëindigd is, zullen de aangelegde tuinen blijven, zoodat Essen dan een nieuw en schitterend park rijker is. Wij schrijven schitterend, en met reden. Want wat tuinarchitectuur betreft, staat deze aanleg op een hoog plan. 23 H.A. onbebouwd land zijn veranderd in tuinen, die om strijd dingen naar de grootste volmaaktheid. Er is een oud-Romeinsche tuin en een Japansche tuin; wij vinden er hangende tuinen met vijvers, waarin blanke zwanen zwemmen en waaruit fonteinen opschieten als zilveren hoornen; er is een Oostersche tuin van cactussen en agaven; een tropische waar de Lotus en de Victoria Regia straks bloeien zullen; een Dhalia arena prijkt in onvergelijkelijke pracht en tienduizenden rozen in meer dan 150 soorten vervullen de lucht met zoete geuren. Zeer bijzonder van aanleg is het moderne kerkhof. Verder brengt de tentoonstelling afdeelingen voor kweekersen, glascultuur, volkstuintjes, tuinmeubelen en -beeldhouwwerk, landbouwwerktuigen, terwijl ook een afdeeling de bescherming van dieren en vogels bepleit. De Duitschers hebben aan deze tentoonstelling — het blijkt uit alles — hun beste krachten gegeven; kunde en natuur werkten samen om een fraai geheel tot stand te brengen en we kunnen dan ook moeilijk anders dan onze waardeering uitspreken voor wat onze Oostelijke naburen in deze hebben tot stand gebracht. Krupp. Wie over Krupp hoort spreken, ziet in zijn geest niets dan fabrieken en denkt aar, locomotieven en dikke Bertha's. Hij stelt zich iiis grootsch voor, want hij verneemt ooz, dat er in den oorlog 120.100 werklieden, zoowel vrm wen als mannen hun brood verdiend hebben. Bij benadering tracht hij vast te stellen, welk een oppervlakte die fabrieksterreinen wei beslaan. Doch zich een juist beeld vormen k*u hij niet, al wordt hem ook een panorama getoond. Krupp is de koning van het staal. Hij en zijn nakomelingen zijn niet tevreden geweest met eenige hectaren grond: zij hebben er 870 geëischt en daarop verrees een stad even somber als gigantisch. Fabrieken kunnen er vroolijk uitzien. Als haar muren opgetrokken zijn met onze mooie Hollandschen baksteen en haar dak gedekt is met roode pannen Doch deze fabriekswereld is eve ngrijs alp een winterlucht, even somber als de donkere dagen voor Kerstmis. Het zou ook geen zin gehad hebben andere dan grijze steen te gebruiken. Want de rook en het stof zouden spoedig de kleur hebben weggebeten. De arbeid vraagt naar geen uiterlijk schoon: hij eischt energie, de overgave van den mensch met lichaam en geest. In de werkplaatsen — dikwijls 500 M. lang — donderen de kranen, terwijl zij blokktn staal, tienduizenden kilo's wegend, van het eene eind der hal raar het andere dragen, boven de hoofden der arbeiders. Deze storen zich er niet.aan, maar laten rustig de ijzeren gevaarten over zich heengaan alsof er geen gevaar te duchten is; zij staan bij de hoogovens, die helle vuren, wi-lker witten gloed het oog verblindt en de haren schroeit en zij kruipen er bijna in om de nooit verzadigde gulzigaards te voeden; de gloeiende klompen staal persen en kneeden zij als brood door middel van geweldige hamers en al vliegen de stukken er met een knal af en vallen de vonken als een sterrenregen langs hun lichamen en op hun asbesten buis, zij bliiven op hun post. En ginds waar de smeltovens worden geleegd en elk „vreemd" wezen een goed heenkomen zoekt, zien zij den dood recht in de oogen: want een kleine hoeveelheid is genoeg .... Er zijn „vreedzamer" afdeelingen, die, waar alleen afgewerkt ea gemonteerd wordt, maar de gevaren zijn groot. Het staal is gevaarlijk.... en alle gezichten zijn bleek. Doch zonder rust daveren de machines en vlammen de ovens De wereld vraagt. Het leven eischt. De mensch gehoorzaamt . . > • Het Ruhrdal. We hebben ook een tochtje naar het Ruhrdal gemaakt. Wie, sporend van Wezel naar Obernausen en Essen, op en tegen de heuvels niets anders ziet dan mijntoreiis, schoorsteenen en logge fabrieksgebouwen üou niet vermoeden, dat achter dien heuvelrug ne Ruhr vloeit door een gebied. waar de arbeid zijn stempel niet heeft mogen drukken en de natuur haar oorspronkelijke schoonheid ongerept mocht bewaren. Welk een weldadige rust brengt de Ruhr. Zij biedt zich niet aan zij laat zich zoeken en degene, die op een oogenblik, waarop hij het niet verwachtte haar vindt, voelt zich als een, die juist de gevangenis verlaten heeft: bevrijd van de stalen discipline niet meer gebonden aan de kluisters der celmuren. Boven hem weitt de blauwe hemelkoepel, waarin de zon schittert als een gouden bloem in een drijfschaal: van links en van rechts wuiven de eiken en dennen hem toe; aan zija voeten kronkelt do rivier, waarop jachten en roeibooten als schrijverkens spelen; de witte huizekens van Wee-den liggen gehurkt in het groene land en de torenspitsen bieden hem hun hanen als een Palmpaasch. En hij, wiens oog niets zag dan het gekrioel van jachtende menschen, wiens oor niets hoorde dan het gestamp der machines, het gillen der sirenen en den claxon der auto's en die niets rook dan ko'endamp en benzinegassen, vergeet hij dit schouwspel, wat de stad van zijn krachten genomen heeft, omdat de natuur hier geeft alles wat zij te missen heeft Men kan wandeien, waar men wil, telkens weer biedt het woi.d op de heuvelen nieuwe schoonheid, ieder open plekje schitterende verzoo nu en dan een trein met veel lawaai zijn gezichten. En ware het niet, dat in het dal komst aankondigde, óf dat luidruchtige dagjesmenschen en giechelende meiskens aan hun blijheid-om-het-buiienzijn lucht gaven, de stilte zou volkomen zijn. Doch de stilte is voor den peinzer: wij houden van den schaterlach, die in het uur van zich-zonder-zorgen-voelen, geboren wordt. Het Ruhrdal dringt al wat den mensch anders bezig houdt en vermoeit tot in de uiterste schuilhoeken terug en deze zingt, begeleid door een guitaar, met tochtgenooten, die hij niet kent, hetzelfde lied. dat eerst weerkaatst wordt door den berg, doch dan een echo vindt in de ziel. N. de R. Jr, Eenige der „Sondergarben" op de Gruga.. De Bomeinsche tuin op de Gruga. --- LETTEREN EN KUNST. ITALIAANSCHE OPERA-CONCERT. Rotterdam, 22 Juli 1929. De Italianen op concert-tournëe: het is als een voorbode voor hun naderenden opera-winter. En hun programma, dat begrijpelijkerwijze het bontste aspect bood, is als een voorproef van wat zij bij tooneel-aankleeding compleet en in optima forma wederom zullen komen brengen. Nu, bij deze zomer-openluchtconcerten, wordt nog maar een tipje van de 's winters breed afhangende vocale en dramatische sluiers opgelicht. Want Meyerbeer's „Robert" doet het in groot ornaat nog wel heusch beter dan thans het geval was bij een gebrekkige begeleiding zonder volledig orkest; dus: met een concertvleugel. Al bleek de „Maëstro al Piano", Vincenzo Marini, den ganschen langen avond zeer paraat, onvermoeid en met dichterlijke aanvoelingen bezield. De mannen en vrouwen van het roemrijke „bel canto" dischten naar verhouding maar weinig van hunne eigene landgenooten op. Althans, volgens het origineel opgemaakte programma. Maar dat programma werd zoo ongeveer driemaal omvangrijker wegens den geweldigen bisnummers-regen. En dan kwamen de zangvogels natuurlijk al spoediger bij de oorspronkelijke Italiaansche meesters en meesterwerken terecht. Zoo hield dus, om kort te gaan, al het gezongene den gestadig wisselenden weg tusschen lyriek, romantiek, dramatiek, verisme. Daartusschen o.m. Thomas' zoet-vloeiende, soms wat zoetelijke „Mignon", Bizet's toonbezonken „Parelvisschers". En ieder der drie zangeressen en drie zangers zongen hun fragmenten uit in een melodieusheid van orgaan, een kleurigheid van timbre, een voorbeeldige behéfersching van adem en dynamiek en met een voortdurende sterk-dramatische plastiek. De soprano lirico van Eurica Alberti vierde daarbij wel de heerlijkste triomfen, door den zilveren glans van het geluid en de door haar hoogst-ontwikkelde muzikaliteit. De mezzo Vittoria Palombini en de soprano-leggiero Giuseppina Sabino, die evenement op evenement aan coloratuur schiep, bleven ten slotte door vele uiterlijkheden bij Alberti ten achter. Van de heeren prefereerden wij den bariton Pietro Biasini met zijn vele artistieke herinneringen aan Piccioli. De nieuwe tenor Franco Perulli, met zijn^ Russisch-weemoedig getinte voordracht, musiceert voortreffelijk, doch hij is nog geen Folgar en geen Manurita. Luigi Balzan, de bas, leek ons gisteren minder gedisponeerd. 't Klonk van hem soms louter hol. De Doeletuin was maar matig bezet. De molen van het waterschap Nieuwediepster polder te O. Pekela (prov. Gron.) wordt afgebroken. Hij werd in 1840 gebouwd. kurhaus te scheveningen. Mevrouw Poolman-Meissner. Onze Haagsche muziekreferent schrijft ons: Wanneer mevrouw Poolman-Meissner in „concertvorm" zingt, doet zij het anders dan haar Italiaansche collega's; zij weet zich volkomen aan de „kooi" aan te passen, onderdrukt al het gebarenspel, wat overigens bij Wagnermuziek toch in lengte en breedte moet worden ingestudeerd en geeft den zang de volle maat. Nu is die maat bij deze zangeres inderdaad vol in artistieken zin, zoowel om haar krachtig ontwikkelde stem, die zich geheel heeft aangepast aan den breeden grandiosen stijl van Richard Wagner, als om de routine of gewoonte die zij verwierf om over vol orkest heen te zingen, zonder de stem te forceeren, behalve dan heel eventjes aan het slot van dien „Ungeheuer-Ocean". De beide groote stukken die de zangeres zich had gekozen, deden haar zangkunst volkomen tot haar recht komen, want zoowel de aria der Rezia uit de opera Oberon van C. M. v. Weber, als de altijd boeiende en muzikaal verleidelijke Liebestod van Isolde werden met die grootschheid van opvatting en rustige zekerheid gezongen, die het aanhooren tot een onverdeeld genoet maken. Waarbij dient te worden gevoegd dat de orkestbegeleiding onder Hans Weisbach een uitstekenden achtergrond tot den zang vormde. Met veel applaus en bloemen is de zangeres gehuldigd. Hans Weisbach had haar Oberon-aria mooi ingeleid met de Ouverture tot dezelfde opera, zoodat hier de stijleenheid natuurlijk ideaal was; opmerkelijk was hier in deze opvatting de rust en de breedheid van den inzet. Na de pauze was het de fijnzinnige balletmuziek uit Rosamunde en de gulle ruigheid van Brahm's Hongaarsche dansen die aan Weisbach en het orkest een welverdiend succes ten deel deden vallen. Brahms moest zelfs herhaald worden. DE DON-KOZAKKEN • Het Don-Kozakken-Koor „Platoff", dat onder auspiciën der N.V. Int. Concertdirectie Krauss half September weer naar ons land terugkomt, zal concerten geven te Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Utrecht, Haarlem, Hilversum, Bussum, Alkmaar, Den Helder, Zwolle, Leeuwarden, Meppel, Assen, Groningen, Deventer, Hengelo, Zutphen, Apeldoorn, Arnhem. Nijmegen, Den Bosch, Tilburg, Breda, Eindhoven, Middelburg, Maastricht, Venlo. Met het koor (35 personen) zullen verscheidene zang-solisten en dansers optreden. KUNST TE ROLDUC De schilderijen-tentoonstelling, die tijdens de sociale studieweek van 4—6 Aug. te Rolduc zal gehouden worden en waarop de schilders J. Adams, Math. Wiegman en H. Jonas een honderdtal hunner stukken zullen exposeeren, zal 1 Augustus door den directeur van Rolduc, den ZeerEerw. Heer Ant. v. d. Venne, worden geopend. Door de Vereeniging Hendrick de Keyser is aangekocht het oude huis Naaierstraat 6 te Gouda. DE NEDERLANDSCHE FOLKLORE-SCHOUW. De gewonnen prijzen. Men meldt ons uit Tilburg: De Zondag was het glanspunt van de folkloristische feesten. Tegen elf uur in den voormiddag verzamelden zich op het Heuvelplein de deelnemers aan den grooten stoet, die naar het Sportpark aan den Goirlescheweg zou trekken. Een compacte menschenmenigte sloeg het opstellen van den stoet gade. Het weer was .... nou ja, zooals het overal in ons landje gisteren wel geweest zal zijn: heet, bijna te erg voor zulke feesten. Er zullen dan ook heel wat zweetdruppeltjes gelaten zijn, zoowel door de heen en weerdravende commissieleden, als door de hier en daar wintersch gekleede deelnemers mitsgaders de menschen, die in dichte rijen eromheeen stonden. De Brusselsche reuzen Mieke en Janneke, die ook aan den optocht zouden deelnemen, ontbraken op het appel; de poppen waren zoo zwaar op de hand, in letterlijken zin, dat het voor geen menschenkind bij dit heete weer doenlijk was, ze te torsen. Aan de Venlosche reuzen Values en zijn vrouw had men intusschen al vracht genoeg. Omstreeks kwart over twaalf begon de stoet zich in beweging te zetten. De optocht slaagde als geheel werkelijk zeer goed en hij doet dan ook den samensteller, dr. P. C. de Brouwer, alle eer aan. De stoet werd geopend door een standaardrijder met het vaandel van Tilburg Vooruit. Dan volgde de kernspreuk „Het Vaderland getrouwe blijf ick tot in den doet", waarachter de spreuk „Brabant in syn eyghen lant". Men concludeere uit deze spreuk intusschen niet, dat het alleen Brabanters waren, die in dezen stoet meeliepen; er waren ook West-Friezen en Limburgers. De bekende Oeteldonkers uit Den Bosch hadden hun beroemd corps de fanfare „De Kikvorsch" afgevaardigd en het spreekt vanzelf, dat deze vroolijke troep van lustige snuiters groote belangstelling trok. Hierop volgden groepen van kinderen, die verschillende folkloristische gebruiken van Brabant aanschouwelijk voorstelden, zooals de Sterreazangers van Driekoningen, de rommelpotters van Vastenavond, de Pinksterblom e.d. Alleraardigst waren de groepen, die de verdwijnende bedrijfsvormen in beeld brachten, Het waren bonte, vroolijke troepen van boeren en boerinnen, die bijzonder goed acteerden. Ook de volledige Brabantsche overtrek trok veel belangstelling. Hierop volgden de gilden, die uit alle streken van Nederland waren opgekomen om aan deze feesten deel te nemen. De stoet werd besloten door het Akkermansgilde uit Venlo met de bekende reuzen Valuas en zijn vrouw, die, toen zij het stadhuis passeerden, waar het voltallig gemeentebestuur op het bordes het optrekken van den stoet gadesloeg, een dansje uitvoerden, dat begrijpelijkerwijs heel wat lachlust opwekte. Omstreeks half twee kwam de stoet op het Sportpark aan, waar deze nogmaals voor de jury defileerde, waarna de verschillende spelen een aanvang namen. De jury kende de prijzen als volgt toe: Gilde met het schoonste geheel in den stoet: St. Joris te Brecht (België). Oudste en meest oorspronkelijke costumes: 1ste pr. Groep Enkhuizen, 2e prijs Gilde St. Sebastiaan, Esschen. Schoonste verzameling oude platen: Gilde St. Joris, Goirle; schoonste verzameling oude papieren en perkamenten: St. Joris, Tilburg; oudste vendel: St. Sebastiaan, Esschen, (België); oudste standaard: le St. Sebastiaan, denhout, 2e St. Joris, Brecht (B.); oudste schild met papegaai: le St. Catharina, Son, 2e St. Joris, Brecht (B.); oudste koningsschild: St. Catharina, Rosmalen; grootste aantal koningsschilden: St. Antonius, Cuyk a. d. Maas; schoonst opgetuigd standaard paard: St. Sebastiaan, Udenhout; best gedresseerd sandaardpaard: St. Sebastiaan, Goirle; beste vendelaar: le M. Strijbos van St. Catharina te Strijp, 2e Rijken, van St. Anthonius te Beek en Donk; tromslaan (oude trom) St. Joris, Zesgehuchten (spantrom); roffelen (kleine trom): le St. Anthonius te Beek en Donk, 2e St. Joris, Zesgehuchten, 3e St. Dionysius, Tilburg; schoonste vendel: le St. Joris, Oirschot, 2e St. Leonardus, Beek en Donk; schoonste standaard St. Joris, Tilburg; schoonste en meeste zilver: le. St. Dionysius, Tilburg, 2e St. Joris, Helvoirt; gilde met het grootste ledental: St. Joris, Brecht (België); oudste gilde: St. Joris Tilburg; oudste gildelid: een man van 93 jaar, van St. Catharina te Strijp; verstkomend gezelschap uit Nederland: Enkhuizen (visschersgilde); verstkomend gezelschap uit België: St. Joris, Brecht; een buitengewone prijs werd toegekend aan 't muziekkorps De Kikvorsch van de Oeteldonksche club te Den Bosch; Folkloreprijzen verwierven: Boerenovertrek met klepperman, voorgesteld door de afdeeling Tilburg van den Jongen Boerenstand le prijs; Kwezel met wolspinters, voorgesteld door bewoners van den Heikant, te Tilburg 2e prijs; spinning, voorgesteld door den Jongen Boerenstand, 3e prijs; Oude Weverij (Heikant, Tilburg) 4e prijs en Ossenkar, Middelbeers 5e pr. Extraprijzen: Oude dansen: de heer Landmetere, dansleeraar te Tilburg verwierf een eereprijs voor een aantal door zijn leerlingen uitgevoerde oude dansen; Gilde St. Sebastiaan te Esschen (B.) kreeg den eersten prijs van deze afdeeling. De damesgroep van het visschersgilde te Enkhuizen verwierf twee eerste prijzen, een voor de mooiste Nederlandsche kleederdracht en een voor West-Friesch dialect. piet helwegen f. Hedenmorgen, 22 Juli, had te Roermond de uitvaart en begrafenis plaats van een der veteranen, die gansch zijn werkend leven in dienst had gesteld van dr. Cuypers in de door hem gestichtte kunstwerkplaatsen, waar goede ambachtsbeoefening als grondslag dient voor sierende kunst. Geboren in het schilderachtige naburige Heinsberg, bracht hij van over de Oostelijke grens, waar zijn familie tijdelijk moet hebben vertoefd, die krachtige werklust en doorzettingsvermogen mede naar het gemoedelijker Roermond, dat hem in staat moest stellen dria en vijftig jaren werkzaam te blijven in dienst van Cuypers' kunstwerkplaatsen. De arbeid en de kunst, die hij vanaf zijn veertiende jaar onder directe leiding van den steeds teekenenden én schilderenden bouwmeester Pritor Cuypers beoefende, bracht hem in volgende jaren, steeds in de meestaointaoi in volgende jaren telkens weer in de meest verspreide streken van ons vaderland, om daar oude kerkschilderingen op te nemen, om na te volgen, en nieuwe sierwerken uit te voeren. Zoo werd zijn arbeid van zulk een vast karakter,' dat de oude meester met groot vertrouwen, den steeds jeugdigen Piet Helwegen voor zich uit op de steigers naar muur en gewelfschilderingen kon zenden, ü %et werk met enkele korte aanwijzingen ter verklaring van de zorgvuldig uitgevoerde eigenhandige schetsen goed en vast wist uitgevoerd. Zoo was Piet Helwegen voor velen, die belang stelden in onze kerkelijke sierkunst een bekende figuur geworden, die ook door academische schilders van naam ter hulp geroepen werd om hun, door vocht, stof en muffe lucht beschimmelde monumentale schilderingen in goeden en gezonden staat terug te brengenf*). Dat hij in later jaren ook met belangstelling nieuwe technieken en nieuwe methoden van decoratie ter hand nam, verzekerde den duur van de samenwerking met de kunstwerkplaatsen tot na zijn gouden jubileum. Zoo mochten zijn medewerkers hem dan als broederlijke hulde een lijkkist vervaardigen, die in navolging van die, welke voor hun ouden meester voor acht jaren werd gemaakt, het beeld van den Christus op het kruis met Diens monogram op het blanke eikenhout geteekend draagt, terwijl de hellende vlakten van 't deksel de beweeglijkheid verbeeldt van onze omwandeling, die reeds daardoor aan den dag der algemeena opstanding herinnert. Met innig vertrouwen zeggen zij heden alle:] „Hij ruste in vrede". Roermond, 21 Juli 1929 J. C. (*) Antoon Derkinderin's wandschilderingen in het Bossche Raadhuis, en Hendricks (Antwerpen) kruiswerkstaties te Veghel. --- Amerika, de winniar van de wedstrijden voor den Davis-Cup in de Amerikaansche zóne, heeft Amerika, de winniar van de wedstrijden voor den Davis-Cup in de Amerikaansche zóne, heeft te Berlijn gewonnen van Duitschland, de winnaar in de Europcesche zóne. Amerika zal nu, te Parijs uitkomen tegen Frankrijk, dat den Cup het vorig jaar veroverde. De ploeg bestaat uit (van links naar rechts): Hun ter. Tilden, Allison en van Rijn. --- TOONEEL EN FILM. GEZ. JOH. LANGENAKEN. Men meldt ons uit Amsterdam: De première van Trilby is Zaterdagavond niet doorgegaan. Er waren n.1. slechts twea betalende bezoekers aanwezig. In verband hiermee besloot de directie de opvoeringen tot nader order uit te stellen. ---